Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

'Ενας σκεπτόμενος άνθρωπος αναρωτιέται < ποιούς άρρωστους νεοναζί ικανοποιεί ο αργός θάνατος με χημικά - πλήμμυρισμένος ο χώρος που κινείσαι και πως όλα αυτά τα "εξυπνα όπλα "σε αναγνωρίζουν προσωπικά και εισβάλλουν κατόπι σε όποιο μέρος του σώματός σου θέλουν να προσβάλλουν ; Η εξήγηση βρίσκεται στα σκοτεινά σχέδια των ελεγχόντων τους " ψεκασμένους πιθήκους , όλους εμάς ¨" , στον έλεγχο κάθε ζωντανής μορφής ζωής , στον αποκλεισμό και αφανισμό όσων τους ενοχλούνε και έχουν αντιδράσει σε όλο αυτό το πισωγύρισμα της ανθρωπότητας στον μεσσαίωνα και πιο πρόσφατα στον ναζισμό.
/ Ψάχνοντας στο διαδίκτυο εντόπισες κάποιες επιστημονικές εξηγήσεις για όλα αυτά ( δυσεύρετες για εμάς τους κοινούς θνητούς ,που δεν καταλαβαίνουμε γιατί μας χημεικώνουν μαζικά , αλλά και στοχευμένα μέσα στους χώρους που κινούμαστε και απορείς , πως γνωρίζουν που ακριβώς στέκεσαι και γιατί ; /
Από επιστη'μονες σε διαλέξεις εντοπίζονται όροι και καταστάσεις ,που αν ψάξουμε στο διαδίκτυο θα βρούμε όχι όλες τις αλήθειες , αλλά τις άκρες τους για έρευνα , 'οπως τελικά ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ MORGELLONS;ομιλία στην Φρανκφούρτη του Ηarald Kautz Vella (BLACK GOO (Μαύρη Χλαπάτσα) CHEMTRAILS, NANOBOTS, MORGELLONS, ΜΑΥΡΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ) από / terrapapers.com/
{'ενα απόσπασμα από Ομιλία στην Φρανκφούρτη του Ηarald Kautz }
/Kατονομάζουν μάλιστα αριθμό τεχνολογιών που θα χρησιμοποιηθούν σε μελλοντικούς πολέμους και επιμελώς αναφέρονται σε μελλοντικούς πολέμους μεταξύ χωρών. Περιμένουν την Νέα Παγκόσμια Κυβέρνηση, έτσι ώστε ο πόλεμος να είναι μεταξύ αυτής και των απλών ανθρώπων, των πολιτών!!! Προφανώς, ένας τέτοιος πόλεμος χρειάζεται εντελώς διαφορετικά όπλα, τα οποία και βάζουν σε λίστα. Υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που λειτουργούν μόνο σε επίπεδο νανο-σωματιδίων.
Έτσι αυτά τα νανο-σωματίδια μας τα στέλνουν σε σμήνη στον αέρα. Υπάρχει η «έξυπνη σκόνη»(smart dust) και τα nanotechs, είναι πράγματα που εμφυτεύονται εύκολα στο ανθρώπινο σώμα, που δίνουν ευκαιρία στους ενδιαφερόμενους να εντοπίζουν ανθρώπους μέσα σε δευτερόλεπτα και να διαβάσουν ό,τι σκέφτονται, ό,τι αισθάνονται και τέλος, υπάρχει κι ένας αινιγματικός όρος στη λίστα καταγραφής: CO-OPTIC INSECTS.?./
Μας "δείξανε " στους συμπεριφερόμενους σαν μαφία και συμμορίες , γιατί - μια ώρα πέρασες από ένα φαρμακείο , καθυστέρησες λίγο παραπάνω από τον φυσιολογικό χρόνο , το βραδάκι έτυχε να επιλέξεις το ντοκυμαντέρ στην ερτ1 για την σημερινή άθλια , πολεμική κατάσταση στην Λιβύη , γιατί θυμήθηκες και " έφτυσες " εκείνον τον πολεμοχαρή μικροκομπάζοντα Σαρκοζί , και σκέφτεσαι τι 'άλλο τους ερεθίζει και σε δέίχνουν μονίμως για να γίνεσαι ανθρωποθυσία στις "συμμορίες " , που δουλεύουν κρυμμένοι στα σκοτεινά ( αλλά έχουν περιέργως τα κλειδιά από τους ιδιοκτήτες για το άσυλό τους) .
Τους ανιχνεύεις ακούγοντας τους ήχους στο ανοιγοκλείσιμο της πόρτας , στα αυτοκίνητά τους που παρκάρουν , στους ήχους από τον δρόμο , στις κουβέντες τους ( όποτε το αφήνουν να ακουσθεί για τους λόγους τους πάντα με σκοπιμότητα ) . Και έχει γεμίσει ο κόσμος βία , παραβιάσεις δικαιωμάτων χωρίς έλεγχο από πουθενά , φρίκη , θάνατοι ανεξήγητοι , παράλληλες ζωές , υποκρισία και αδιαφορία .

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017


Από απελπισία και οργή γράφεις μεταμεσονύχτια για  να δεις τις σκέψεις σου και την κραυγή σου σε λέξεις και  σειρές .
Εν συντομία με την αϋπνία παρέα και τα βασανιστήρια των " παρανοημένων "συμμοριών " ,που λυμαίνονται το κράτος και τις εξουσίες , ανασκουμπώνεσαι για να περιμένεις την νέα επίθεση των ευρισκομένων από κάτω μας , των απέναντι , των γύρω και τριγύρω , πως όλοι στην συνοικία και στους δρόμους της είναι μυημένοι  στις παρά δουλειές και τους θανάτους με έναν τρόπο να θεωρηθεί και έτσι;
Το απολύτως βέβαιο στις τραγικοιστορίες αυτές είναι η τρομακτική διαπίστωση ότι < όλοι αυτοί που ονομάζονται άνθρωποι από την ανθρώπινη περιβολή τους μόνο - είναι αδίστακτοι !! και ουαί αν υπαναχωρήσεις ή κουραστείς ?
 Πριν τέσσερις ημέρες περίμενες τον δικηγόρο για να παραστεί στον εισαγγελέα, για όλη αυτή την ατιμωτική κατάσταση , και την βασανιστική παραβίαση κάθε έννοιας δικαιώματος ανθρώπου , που ζει σε μια δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία.
 Περίμενες ώρες μάταια, παρουσιάσθηκες  μόνος , έχεις εξηγήσει το πρόβλημα , που μακάρι νάτανε μόνο δικό σου ( όλη σχεδόν η χώρα βασανίζεται και καταστρέφεται από τᨨ μασονικά¨¨ παρακρατικά νεοταξίτικα παιχνίδια θανάτου ).
Καταγράφεται  η διαμαρτυρία  κινδύνου ζωής για πολλοστή φορά , όπου ο πρώτος καταφατικός ενθουσιασμός  για να απαλλαγείς από την μεσαιωνική κτηνώδη βαρβαρότητα του σκοτεινού παρακράτους ; , των συμμοριών κατά τους δικηγόρους ,
 έρχεται τις επόμενες ημέρες να σε γεμίζει ερωτηματικά για την αποτελεσματικότητα , ώσπου η νύχτα αυτή πια δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι σε αφήσανε πάλι στην τύχη σου ( ) και στους δολοφόνους ,που οι εντολείς τους ίσως ή μάλλον μπορεί να διαφεντεύουν από ψηλά
Και δείχνουν εμάς ,που οι ιδέες , η εντιμότητά  η ευαισθησία  , και η αποστροφή μας προς τον κανιβαλισμό τους έκανε να ξερνούν σπίθες θανατικής οργής και να μας ξαναδείχνουν για <ανθρωποθυσία >  με στόχο το νεφρό του ενός , το συκώτι του προμηθέα του άλλου , το κεφάλι του τρίτου βασανιζόμενου , τα κόκαλα  ή και όλα μαζί σε έναν ( υποφαινόμενη) (αλλά να μη φαίνεται πως σε σκοτώνουν , όχι με  τους συμβατούς τρόπους , τους άλλους με τα αόρατα ξέρεις εσύ που τα υφίστασαι ?)
[Που καταχωνιάσανε την δικαιοσύνη , πως με θράσος αναρριχηθήκαν σαν τυφλά σκουλήκια πάλι στα ζωντανά κρέατα ανθρώπων για να εξουσιάζουν μόνο ή είναι και κάτι παρανοϊκό και μεταφυσικό στα μυαλά τους ;
Θα βρεθούν  ξανά οι "Σαρτζετάκηδες"
της δικαιοσύνης για να λογοδοτήσει το σύστημα  εκείνο που έλεγξε το άπαν και έγινε ο σκοτεινός Μεγάλος Αδελφός ;

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Σκληρά τοπία , πέτρα και αγκάθια, άγριες γκορτσιές κρεμασμένες στα βαμμένα με ώχρα βράχια . Και η ζωή να ξεμυτάει πεισματάρικα και πολεμώντας να ριζώνει καλύτερα στις πέτρες και τα λιθάρια.

******
 Έγραφα για σκληρά τοπία , την αντοχή της ζωής που αναπηδάει από την πέτρα .
Και έρχεται το βράδυ , όπου πηγαίνοντας στην εβδομάδα Αφρικανικού κινηματογράφου εκεί πια γεύεσαι την αγριότητα της σκληρής στοχοποιημένης επίθεσης εις βάρος γυναικών αμάχου πληθυσμού με όλη τη σημασία της έννοιας , την ναζιστική θηριωδία του όχλου ,που ξεκινάει ο ένας να χτυπάει και μετά αφιονίζονται όλοι μαζί και ο φασισμός ξεπερνάει τον πόνο και γίνεται το " κτήνος "που ηδονίζεται 'όταν σκοτώνει όλο και περισσότερο?
-  Πάει καιρός που μας "δώσανε " για το φονικό , αλλά σιγά - σιγά να ηδονίζονται τα " κτηνώδη " ένστικτά τους,  και όλοι οι 'ΑΛΛΟΙ  Πιλάτοι αδιαφορούν και κάνουν πως πιστεύουν τα "τσιρ'ακια" ,τα " καρακόλια " κατά τον Μάνο Λουίζο ( το διάβασα σήμερα στην μηχανή του χρόνου ότι στην δικτατορία στην ταφή του Σεφέρη τραγούδησε με ομάδα φοιτητών μπροστά στους χωροφυλάκους τα απαγορευμένα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη).Και εσύ ο πολίτης δεν γνωρίζεις γιατί σε επιλέξανε θρασύτατα / ήσουν επικίνδυνος για την πόλη , επειδή δεν ήσουν σαν αυτόν τον όχλο των προγραμματισμένων με τα ακουστικά στ΄αυτιά πιθήκων.Σε αρπάξανε από την ζωή σου με την βαρβαρότητα "καθεστώτων φασιστικών" , που όλοι κατά τάλλα στηλιτεύουμε και έκτοτε είσαι στο σκοτάδι τους , αν μάθεις κάτι από δική σου επιμονή και αναζήτηση μανιώδη , είσαι σαν όμηρός τους και όλοι τριγύρω σέρνουν το βλέμμα τους όταν κραυγάζεις < μα γιατί φωνάζει αυτή και δεν κάθεται όπως ο Α,... , .ο Σ... . ο Π.... κ.α να πεθάνει , αφού πρώτα κατακρεουργήσουμε τις σάρκες τους ( ανθρώπινο κρέας στους εμπόρους κατάντησε η χώρα μας ), ή μήπως αγωνίζεται για την ζωή της επειδή θέλει να ρίξουν την ? κυβέρνησ'η μας? ( ίσως έτσι να μεταφέρουν στους κυβερνώντες οι πληροφοριοδότες τους , που παλιότερα αυτούς οι δημοκρατικοί θα τους είχαν καταδικασμένους
δακτυλοδεικτούμενους) - ενώ εσύ αργοπεθαίνεις και μόνο αυτά δεν σκέφτηκες . Πως το έγραψε ο Χρόνης Μίσσιος ; / Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς/.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017



Έχει νυχτώσει και το καράβι πουθενά στον ορίζοντα.
 Κάθε που ο ήλιος χανόταν στην γραμμή της θάλασσας εμφανιζόταν η πρώρα  του.
Φοβάσαι;/ 
/ προοικονομήσανε το ρήγμα στην φλεβίτσα εκείνη που θα ραγίσει στο κεφάλι;
γιαυτό ας χτυπάνε πάλι και ξανά ( ) ,έχει αντοχές ο άνθρωπος όταν παλεύει /
/ αλλά πάλι πόσοι αντέξανε , θυμάσαι πόσοι σιγήσανε 
νικημένοι από την μάχη με τα εγκεφαλικά και την καρδιά τα τελευταία χρόνια , τις τελευταίες μέρες !
Οι θαλασσινοί ΄στην τρικυμία μεσοπέλαγα και στην ερημία τους θα κατεύφευγαν στον Αη Νικόλα , να βάλει το χέρι του ?

 Εμείς , θα τα καταφέρουμε μόνοι μας στον πόλεμο , που μας έχουν κηρύξει , με την ερημία του ο καθένας και τα πιστεύω του ευαγγέλιο και άγι'ο του; 
/ Μα αφού ακούσθηκε - προετομασία για εγκεφαλικό , (στο κεφάλι όλη η συμμορία κάνει πάρτι ανθρωποφαγίας-) ,  θα στηλώσεις τα πόδια σου στο έδαφος για να πείσεις τους μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού πια συνομιλητές . 
 Φοβούνται όλα αυτά , μα καλά δεν τα κρύβουμε μαζί με την απλωμένη παντού διαφθορά , κάτω από το χαλάκι του καθενός μας; 
Τι μας ανατριχιάζεις ; αποδεικνύονται όλα αυτά ; 
Το άπαν εξηγείται και μπορεί να αποδειχτεί , η επιστήμη που λέγαμε ??
- Φοβάσαι;
 Γιατί το πρωινό , το βροχερό και μουντό σε βρίσκει πάλι να τριγυρνάς στους χώρους , σαν τον τερματοφύλακα που ματώνει πέφτοντας στο έδαφος για να αποκρούσει την <μπάλα> ( εδώ κάτι άλλο που θα νοιώσεις σαν σύγκρουση μετωπική στο κεφ'αλι , στο αριστερό ( ή ) δεξιό ημισφαίριο .
Πόσο  μεγαλόπρεπο ακούγεται σε παραπέμπει στα ημισφαίρια της  γης ,  της γης που δεν μας αφήνουν να ζήσουμε και εμείς σε μια  μικρή γωνιά  της.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017



Άννα είναι ο τίτλος του πίνακα (1927 ) 
Απορημένο βλέμμα και μελαγχολία .
Πίστεψες κάποτε ότι τα πράγματα θα φτειάχνανε μετά από τόσα χρόνια πολέμων , φασιστικών δικτατοριών , ανελευθερίας , σφαγιασμών , φίμωσης ιδεών , αναστολής πρακτικών και μυρίων άλλων δυστυχιών.
Ότι η εξέλιξη του πολιτισμού και των υψηλών ασύλληπτων τεχνολογιών θα λειτουργούσε υπέρ του ανθρώπου και του μέλλοντός του .
Διαψεύσεις τρομακτικές , με το βλέμμα άδειο , χωρίς ελπίδες ; ( ζητείται ) , να ακούς τους διανοούμενους ( πάντα θα βρίσκονται έντιμες φωνές αφύπνισης ) να φοβούντα ότι,
", όπως πάνε τα πράγματα, δεν θα αργούσε η στιγμή πως δεν θα επιτρεπόταν να μιλάς ούτε με τους φίλους σου."
Ξαναδιαβάζεις τα γραπτά του προικισμένου φωστεινού διανοητή της αριστεράς Βασίλη Ραφαηλίδη για τον φασισμό: ,
- και εκεί που ήθελες να γράψεις για τα "δικά σου βάσανα , τρομερά για εσένα τον ευαίσθητο πολίτη " , αλλάζεις ρότα 9τι να λες πάλι για τα "σκατά" με τα χημικά,τους προκαλούμενους (εξωγενώς) πονοκεφάλους στην περιοχή που είσαι πάλι υπό ατμόν για φευγιό ΄και έχει ο <θεός> , τις μη πραγματοποιούμενες< μαγνητικές>,αποφασίζεις να γράψεις κάποια κομμάτια από τα γραπτά τα Β.Ραφαηλίδη , που στην ουσία μας προετοίμαζε για τα μελλούμενα , που ήρθαν σαν μενίρ στο κεφάλι μας και εμείς απροετοίμαστοι προσφέυγουμε πίσω στους μεγάλους γραφιάδες μας , που τα οσμιστήκανε από το ΄90 και μετά.***
*****Β. Ραφαηλίδης από Τvxs.gr
-- Ας μάθουμε επιτέλους να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους και να μην παραποιούμε την ιστορία μας. Ο ελληνικός λαός, στην πλειοψηφία του, αγάπησε το Μεταξά. Όπως και οι Ιταλοί που αγάπησαν το Μουσολίνι, όπως και ο Γερμανοί που αγάπησαν το Χίτλερ, όπως και οι Ισπανοί που αγάπησαν το Φράνκο. Ο φασισμός είναι λαϊκισμός- και κάθε λαϊκισμός είναι φασισμός κατά βάσιν και κατ' ουσίαν.
----Ο φασισμός δεν αγαπά το μεγάλο κεφάλαιο (εκτός από το πάρα πολύ μεγάλο που τον γεννάει) και λατρεύει το μικρομεσαίο.
Ο φασισμός είναι κοινωνικό καθεστώς σπέσιαλ για μικροαστούς.
Όχι για αστούς, ούτε για προλετάριους.
Οι αστοί και οι προλετάριοι βρέθηκαν αντίπαλοί του εξ αρχής. Και δεδομένου ότι στη λεγόμενη αστική κοινωνία δεν κυριαρχούν οι αστοί αλλά οι μικροαστοί, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την απήχηση που είχαν στο λαό τα φασιστικά καθεστώτα.
Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του, που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην "ανώτερη τάξη". Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σούπερ μάρκετ. Και επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι αυτούς.
Δεν έχει σημασία που οι περισσότεροι πεθαίνουν φτωχοί. Σημασία έχει που ο καπιταλισμός τους επιτρέπει να ονειρεύονται το δικό τους πλούτο. Και ο φασισμός, που είναι η ακραία μορφή καπιταλισμού, είναι μια εγγύηση για τη διατήρηση του ονείρου για ένα πέρασμα στην "ανώτερη τάξη".Και ο αγκυλωτός σταυρός (η σβάστικα), αυτό το εκπληχτικής ψυχολογικής αποτελεσματικότητας λαϊκό σύμβολο, που δίνει φτερά στο σταυρό και τον κάνει να γυρίζει και να αλέθει, θα δώσει και στο χριστιανισμό τη δυναμική που του λείπει. Τώρα πια δεν είναι αμαρτία να σκοτώνει ο καλός χριστιανός. Και ο Μεταξάς, όπως και ο Μουσολίνι άλλωστε, ξέρουν καλά τι κάνουν όταν υιοθετούν σα σύμβολο το διπλό πέλεκυ. Που κόβει κεφάλια και από τα δεξιά και από τ' αριστερά.****

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017





Απώλειες !!Ήταν μια Καλοκαιρινή προβολή στην Ριβιέρα θυμάμαι ,όπου περιμένοντας απέξω καθισμένοι στις ζαρντινιέρες στο πλακόστρωτο της Βαλτετσίου , εμφανίστηκε και ο Νίκος Κούνδουρος .
Το βλέμμα ευχάριστα απορημένο ήταν σαν να χαιρέτησε τον τελευταίο μεγάλο σκηνοθέτη.
Το πρόσωπό του με τα καθαρά ακόμη γαλάζια μάτια, παρά το μπαστούνι που στηριζόταν , κοίταζε γύρω και σε μας, σαν και να μας άφησε το παράπονό του " και σε μας παιδί μου τα ίδια κάνουν , ή διαφορετικά , και εμείς τα ίδια τραβάμε, όπως εσείς; Προβληματίστηκα πολλές φορές και τότε και αργότερα , τι να συνέβαινε στον μεγάλο σκηνοθέτη;Στο τέλος της ταινίας , ο νους πήγε στον--( " Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου, που είναι μια από τις ελάχιστες ταινίες που επηρέασαν τον ελληνικό κινηματογράφο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται από τις σπουδαιότερες δημιουργίες του. Γυρισμένη στα μέσα του 20ου αιώνα, το τετρ άπτυχο –Κούνδουρος, Καμπανέλλης, Χατζιδάκις, Ηλιόπουλος- μετατρέπει την φαντασίωση της μικροαστικής τάξης της χώρας σε ένα αξεπέραστο αριστούργημα.
Η ταινία είναι αρκετά ξεκάθαρη στο κύριο θέμα που πραγματεύεται, την ασφυξία που είχε πνίξει την χώρα στην δεκαετία του ’60.
Μια χώρα που προσπαθούσε να βρει την ταυτότητά της και μια κοινωνία να δοκιμάζει τις αντοχές της.
Η φτώχεια ήταν ο κανόνας και το έγκλημα άνθιζε. Όνειρο όλων ήταν να βρουν ένα διέξοδο από την ψυχοφθόρα καθημερινότητα, όπως και να έμοιαζε αυτή η διέξοδος.
Ο Θωμάς την βρήκε στο πρόσωπο ενός εγκληματία της Αθήνας.
Ο φόβος και η φιλοδοξία κοντράρονται μόνο για να βρεθεί στο τέλος χαμένος ένας άτυχος υπαλληλάκος.
Από τα καταγώγια στις φτωχογειτονιές και από τα σκοτεινά γραφεία κάποιας τράπεζας στο άβατο του αστυνομικού τμήματος, είναι ένας αγώνας μέχρι τέλους..: (Γιώργος Στογιαννίδης (Μέλος Κ.Ο.Π.Ι.))
Και πριν κοπάσει η θλίψη για τον χαμό του μεγάλου σκηνοθέτη Ν. Κούνδουρου, έφυγε ξαφνικά και ο καλύτερος λούμπεν βαρύμαγκας του ελληνικού σινεμά ο Θέμις Μάνεσης . Τον θυμάσαι μ΄ ένα στραβό - πικρό χαμόγελο, να παίζει τον αρραβωνιαστικό ( Μένιος) της υπέροχης Φλώρας (Χρυσούλας Διαβάτη) και την ατάκα της κάθε φορά που ο μουστακαλής αθώος –πονηρός, λούμπεν -λωποδυτάκος, την ακουμπούσε « μην το κάνεις αυτό Μένιο μου, με ενοχλεί» .
Απώλειες ""Ζαργάνα μου"" , που φτωχαίνουν τόσο τον κόσμο μας σήμερα , τον κόσμο αυτόν της μετριότητας και της συμβατικότητας.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017


<< Γιατί το μόνο ιερό πράγμα είναι ο ελεύθερος άνθρωπος και δεν υπάρχει τίποτα άλλο πάνω απ' αυτόν>>



↬νύχτες πολέμου χωρίς να ξέρεις , χωρίς να το ανέχεσαι , χωρίς να το ζητάς , ξανά το ίδιο γαιτανάκι βασανισμού( προσ'εξτε ένα σύνθημα στους τοίχους της πόλης , γράφει ? βασανίζομαιιιι? ,- μ'η και δηλώνει κ'ατι πολύ σοβαρό ; ) σαν δώρο ο πόνος μας στην εξιλέωση των< ανθρωποειδών > την μια μέρα θα σε σκοτ'ωσουν οι φαρισαίοι για την "επερχόμενη πιο ακρο νεοφιλελεύθερη πολιτική " και την άλλη" για την κάπως ( μη στάξει η ουρά του γαιδάρου ) αποτροπή της προοπτικής αυτής" , και η νύχτα που βγαίνουν οι νυχτερίδες γίνεται σούρτα φέρτα της συρροής δύναμης και " βγάζω το άχτι μου τώρα σε σας , τα θύματα της επικράτησής μας( πριν λίγο καιρό που ήταν πάλι στα πράγματα ΄΄εκλειναν τα μάτια μπροστά στην εγκληματική κατάφορη παρανομία της παραβίασης των νόμων και των δικαιωμάτων μας -, κάτω όλοι τα χέρια σας από την υγεία μας-).

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Όλα δείχνουν ότι ο καιρός ζεσταίνει αργά αργά .
Θα χαιρόσουν σε άλλες εποχές ,που θα περπατούσες περισσότερο στον ήλιο , θα αναζητούσες ευκολότερα τις εξόδους για σινεμαδάκι , παρεούλα στο μεζεδοπωλείο , στο θέατρο , στην φιλική σου συντροφιά με τις επισκέψεις κατ΄΄ οίκον,κ.α.
Αυτά τον καιρό της αθωότητας , της συνοχής , της παρέας , όταν νόμιζες; ή έστω σε αφήνανε στην αυταπάτη ότι έχεις την ελευθερία της επιλογής , την ιδιωτικότητά σου , τις φιλίες σου , τις κουβέντες σου με τις διαφωνίες και τις συμφωνίες σου . Το τώρα είναι σκοτεινό , άφιλο , χωρίς παρέες που γράφουν ιστορίες , ανελεύθερο ίσως , και μοναχικό περισσότερο από κάθε άλλη εποχή ,με την μαύρη μελαγχολία για την επικράτηση( μακάρι να αποτραπεί ) ενός μαύρου νεοσκοταδισμού.
Αλλά παρόλα αυτά -
μας πήγε πίσω στον χρόνο και στην ιδιαίτερη δεκαετία του μεταίχμιου , το΄ 80( ογδόντα) - πιο παραστατικά και με ένα τρυφερό μούδιασμα στην ψυχή η επίσκεψη στην τεχνόπολη , ,όπου λειτουργεί έκθεση για την Ελλάδα του ογδόντα.
Από την μνήμη ξεπήδαγαν οι άλλες ανθρωπινότερες πόλεις , οι άλλοι πιο κοινωνικά συμμετέχοντες άνθρωποι , οι άλλες ποπ-ροκ κουλτούρες , οι μουσικές της ροκ , της λαικής ρεμπέτικης κομπανίας , το αντεργκράουντ, οι τέχνες και η λογοτεχνία και ύστερώτερα η εξέλιξή όλων αυτών.
Παλαιοί κομπιούτερ , αρχές πληροφορικής και μικροτεχνολογιών ( μέχρι που φθάσανε να μας προκαλούν καρκίνους μέσα από προγράμματα ,κατευθυνόμενα από οθόνες μικρές και μεγάλες) , ραδιοπειρατές και μαυρόασπρες τηλεοράσεις , μικροαστικά έπιπλα με μωσαϊκά δάπεδα λαδί με κομματάκια πράσινου και μπορντό .
Παρέλαση και στην κόμμωση "αφ'ανα " ανδρών και γυναικών,στην "βάτα" με φαρδιά μανίκια , σακάκια , φούστες , στα λαμπυρίζοντα και ιριδίζοντα ρούχα , στους παλιούς δίσκους και πικάπ ,στις ντισκο (τσουτσούνι) , στις λαικές πίστες , στην άνοδο των μουσικών σχημάτων ( Παύλος Σιδηρόπουλος , Ασιμος, Μουσικές ταξιαρχίες , Φατμέ , Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας , ο πολυαγαπημένος Ν. Παπάζογλου με τις αξέχαστες συναυλίες του στον Λυκαβηττό και τις μπουάτ της Πλάκας κ.α ).
Εκεί και οι μορφές της λογοτεχνίας από 78 , 80 . 89, 91, 96 , ,Κέρουακ( στον δρόμο ), Μάρκες ( εκατό χρόνια μοναξιάς ), Ταχτσής ( το τρίτο στεφάνι ) , Φουκώ και αμέτρητα ράφια της λογοτεχνικής παρέας κατά έτος της δεκαετίας του ογδόντα.
Οι αγαπημένες συναυλίες των μεγάλων ρόκερς στα γήπεδα (Απόλλωνα- Ριζούπολη , Αεκ (Φιλαδέλφεια) , Καλλιμάρμαρο, ΟΑΚΚΑ, Πανιώνιο(Ν. Σμύρνη ) , τα φεστιβάλ της νεολαίας , τα περιοδικά κουλτούρας , σκέψης , μουσικής , κινηματογράφου, της πολιτικής σκέψης όπως ( Αντί , Πολίτης , Διαβάζω, Στοχαστής , Σκούπα , Σινεμά, Κομπιούτερ , Τζάζ και Ροκ .....
Το Γιουρομπάσκετ , οι νίκες και η μορφή του Ν.Γκάλη να καρφώνει τα καλάθια πατώντας και πετώντας για την Εθνική Ελλάδας και την δική μας πανελλήνια ευφορία και κατάκτηση των ωραίων αγώνων
.
Και οι μεγάλες πολιτικές αλλαγές στο κτίριο 2 , ο Ανδρέας με απλωμένα τα χέρια στο παλλόμενο πλήθος της αλλαγής να υπόσχεται μια άλλη Ελλάδα και να ευχαριστεί τον λαό των Αθηνών κ΄της Ελλάδας από τα βάθη της καρδιάς του .
Προχωρώντας τα έτη της δεκαετίας έβλεπες και θυμόσουν τους πολιτικούς που συνέβαλαν στην δημιουργία των αλλαγών μετά την μεταπολίτευση , όπου άλλοι έχουν χαθεί , άλλοι γεράσει και αποσυρθεί , άλλοι πληρώνουν για όλα τα αμαρτήματα της νεοελληνικής διαφθοράς και κλεπτομανίας ( όλοι άγιοι οι ίδιοι νίπτοντας τας χείρας τους σωζόμενοι και ξεπλυνόμενοι από την καταδίκη και το σάπισμα στην φυλακή του εξής ενός του Άκη Τζοχατζόπουλου- γέρου πλέον και βαριά νοσούντος , όπως ακούγεται στα πολύπαθα ΜΜΕ) ,
Όλοι οι πολιτικά σωστοί , τουλάχιστον στο φαίνεσθαι ΄έστω και αν από πίσω σε σκοτώνουν με όπλα που η τεχνολογία τους επέτρεψε να μην φαίνονται για να συλληφθούν και περάσουν το κατώφλι της φυλακής , αλλά που οι ίδιοι αυτοί δεν φαίνονται ότι βλάπτουν με βάρβαρο τρόπο τον διπλαν'ο , που δεν έιναι εθισμένος στην ανθρωποφαγία τους , φαίνονται ότι δεν έχουν κλέψει σαν τον άσθενή " Τζοχατζόπουλο "; και όλα μετά τα ελέγχουν και τα κατευθύνουν όπου θέλουν και όπως θέλουν με τους ιδίους ανέπαφους και καρπούμενους "τα πάντα " από τον καταληστευόμενο τόπο.
Αλλά κοιμηθείτε ήσυχοι , ο "κλέφτης" είναι φυλακή και άρρωστος με π'υον να τρέχει από τα πόδια του, κάναμε κάθαρση μετά το ενενήντα (΄90 ) πήγαμε τον Αντρέα ειδικό δικαστήριο , τον Δ. Τζοβόλα επίσης , τον Μ.Κουτσόγιωργα επίσης ( έπεσε νεκρός μέσα στο δικαστήριο την ώρα που απολογούνταν ) και μετά όλοι οι καλοί νοικοκυραίοι με τα σπιτάκια τους , τα αμαξάκια τους και σαν όπλο ,που σε απειλεί μονίμως ένα κινητό στο χέρι ( παντόφλα) και τα ακουστικά λευκού και άλλων ιριδιζόντων χρωμάτων στα αυτιά τους παντού στην κίνηση , στο τραμ ,στο μετρό , στο ασανσέρ ----.
Αλλιώς είχα ξεκινήσει να γράψω και στην πορεία άλλαξαν όλα από τις μνήμες , τον πόνο των ανθρώπων και των πραγμάτων , που έγραφε ο ποιητής μας Κ.Καρυωτάκης . την Κυριακή που γιόρταζε;; ΄η πονούσε στην Τεχνόπολη; στο ραντεβού με την ιστορία στην Ελλάδα του ογδόντα ,