Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016






Adios  Commandante
Θρηνεί η Κούβα: Πέθανε ο Φιντέλ Κάστρο
«Η ιστορία θα με αθωώσει»
Το 1955, στις 9 Ιουλίου, στο μικρό διαμέρισμα τηςΚουβανέζας, Μαρίας Αντόνια Σάντσεζ Γκονσάλες, στο Μεξικό, ο Φιντέλ Κάστρο, συναντιέται στις 10 το βράδυ, με τον νεαρό γιατρό, από την Αργεντινή, Ερνέστο Γκεβάρα.
Ο 29χρονος «δικηγόρος του λαού» όπως τον έλεγαν, έχοντας υπερασπιστεί χωρίς χρήματα, δεκάδες συμπατριώτες του, κυνηγημένους από το καθεστώς του Μπατίστα, έχει ήδη επιχειρήσει (πριν από δυο χρόνια, στις 26 Ιουλίου του 1953) την πρώτη ένοπλη εξέγερση, επιτιθέμενος μαζί με τον αδερφό του Ραούλ και μια ομάδα 120 ανταρτών στο στρατόπεδο Μονκάδα. Μια επιχείρηση-καμικάζι που πνίγηκε στο αίμα και έστειλε τους δυο Κάστρο, πρώτα στην φυλακή, κι ύστερα στην εξορία στο Μεξικό. Σε ανάμνηση αυτής της επιχείρησης, το κίνημα Μ26-7, που ευαγγελίζεται την απελευθέρωση της Κούβας.
** Κάστρο και Γκεβάρα μοιράζονται το ίδιο πάθος για την λύτρωση της Λατινικής Αμερικής από τον βάρβαρο ζυγό καταπιεστικών δικτατοριών και κυβερνήσεων που εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα. Ο Φιντέλ αναλύει την κατάσταση στην πατρίδα του: «Στην Κούβα υπάρχουν διακόσιες χιλιάδες μπόιος (καλύβες από λάσπη και καλάμια) και 400.000 οικογένειες, στην πόλη και την ύπαιθρο, φυτοζωούν μέσα σε ανθυγιεινές τρώγλες, με το 90% των παιδιών να βρίσκονται στο έλεος των μικροβίων. Η ανεργία καλπάζει, το πρόβλημα της κατοικίας στην Αβάνα είναι τεράστιο..........
Τα υπόλοιπα αποτελούν σύγχρονη ιστορία.
** Ο Κάστρο άντεξε δολοφονικές επιθέσεις .Από συνολικά 638 απόπειρες δολοφονίας από τη CIA κατάφερε να επιζήσει ο Φιντέλ Κάστρο για να πεθάνει τελικά σε βαθύ γήρας στα 90 του αφού οδήγησε την πατρίδα του στην πρόοδο , μέσα από θύελλες, αντέχοντας στην απομόνωση και το εμπάργκο των ΗΠΑ.
* *Ο Τσε, που αργότερα έφυγε για να συνεχίσει το όνειρο της επανάστασης στην Κολομβία και στην Βολιβία όπου άφησε την τελευταία του πνοή, κι ο αδερφός του Ραούλ, τον έπεισαν να προσεταιριστεί την Σοβιετική Ένωση.
** Οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο λαός της Κούβας ήταν τεράστιες. Όπως έγραψε κάποτε ο Ισπανός συγγραφέας Μανουέλ Βάσκες Μονταλμπάν «δεν βρίσκεις τίποτα στα καταστήματα αλλά όλοι τρώνε. Όλοι τρώνε, αλλά όλοι παραπονιούνται ότι δεν υπάρχουν τρόφιμα. Ο κόσμος παραπονιέται συνεχώς, αλλά όλοι πάνε στην Πλατεία της Επανάστασης για να ζητωκραυγάσουν υπέρ του Φιντέλ Κάστρο»
** Η ιστορία, άλλωστε, όπως ο ίδιος έλεγε το 1952, τον έχει αθωώσει…
πηγή : ιντερνετ ( «Το Βήμα» (23 Ιουνίου 2002):Οι πρωταγωνιστές της σύγχρονης ιστορίας
Τσε Γκεβάρα (Βιογραφία, Εκδόσεις Καστανιώτης)

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

^Mοβόρος χαμαιλέων προστατευόμεν-ος , ή- οι
της εξουσίας , και πολλοί της συντεχνίας αυτής ,
που τελικά αυτή ελέγχει και κατευθύνει τον κόσμο και τον κοσμάκη , παρά της συστάσεις των γιατρών , συνεχίζει να "ρίχνουν την αγαπημένη του τροφή < τα πολυποίκιλα χημικά > ,
έχοντας στόχο το κεφάλι ( γιατί πέρασες από την δικαιοδοσία του συγκερκριμένου γιατρού και μέχρι να ξαναπροσφύγεις σ΄αυτόν , έχει καιρό, - ο ,- οι - "σατανάς του ναζισμού " για να ξεφύγει , χτυπώντας σε άλλο μέρος ).
Το άπαν σε αυτούς τους "σκατανθρώπους " είναι να γλυτώσουν την στιγμή του { εγκλήματος }, μεγίστη η παραβατικότητά τους , αλλά ασύλληπτη ,
- θέατρο του παραλόγου η κατάσταση της κρατικής μηχανής , " προστατεύουσα " κατά τα συμβαίνοντα τους "εγκληματίες παραβάτες " και τα θύματα πάντα αφημένα στο χέρι του πανθ΄ορά θεού μας.
Τι να γράψεις πάλι τα συσχετίζεις , συμπεραίνεις , κάτι δεν αλλάζει ΄ τα διάβαζα και σε ένα κείμενο__ του πιτσιρίκου __ - Οι έχοντες τις θέσεις στην κρατική μηχανή εδώ και χρόνια , αφού μετά τον πόλεμο του σαράντα δεν έγινε "κάθαρση " για τους συνεργάτες και πλουτίσαντες με τους ναζί ,
και κατείχαν αυτοί την εξουσία και τα παιδιά τους ,
κυνηγήσανε ότι καλό και προοδευτικό είχε ο τόπος ΄
δεν έφτιαξαν κράτος πολιτικό με θεσμούς και τήρηση αυτών με πάσα θυσία '
σήμερα είμαστε στην τρομακτική θέση να φοβόμαστε για τις ζωές μας
και το τραγικότερο να μην ελπίζουμε σε δικαίωση - απόδοση δικαιοσύνης και συνταγματικών ελευθεριών
( θα χασκογελάσει ο νεοέλληνας αυτάρεσκα ακούγοντας αυτά τα " διανουμενίστικα " και θα γεμίσει το μπαλκόνι του σημαίες ( --- σύμβολα θυσιών αγωνιστών , αγώνων για ελευθερία και σύνταγμα ) , και θα φτύσει όποιον το σπιτάκι του ή την σπιταρόνα του θεωρήσει ότι υπονομεύει.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016






Πως να ζήσεις σε ένα άνυδρο κόσμο ,με ανθρωπόμορφα σκορπισμένα πια στα σπίτια όλων μας , που σκοτώνουν για να αποδείξουν τον "χαμένο ανδρισμό " τους , με "μοβόρικα - κτηνόμορφα " που γεμίζουν τον κόσμο με εργαλεία θανάτου και δυσωδίας;
Υπάρχει και η άλλη όψη των γεγονότων , όλα να γίνονται βάσει σχεδίου - παροχής όλων των αναγκαίων υλικών και τεχνολογιών , για να εξουσιάζουν οι ομάδες αυτές τους πάντες και όλους τους μηχανισμούς γήινους και εναέριους?
Αλλά πάλι τι κέντρα "μασονίας ", το ονομάζουμε έτσι ελλείψει άλλης γνωστής μυστικής ελίτ , είναι αυτά και τι ναζιστικά πλοκάμια έχουν απλωμένα και κατασπαράσσουν όλους μας και περισσότερο όποιον αντισταθεί στα καινούργια πειράματα των ελεγχόμενων ακουσίως ( δια της βίας εννοούμε) ή εκουσίως( λόγω βλακείας αήττητης ή εκβιασμού) πολιτών;
Γιατί έχουν ανασκουμπωθεί εκ νέου και εκεί που ανυποψίαστος - υποψιασμένος ( αλλά και πόσο αυπνία και χημικά να αντέξει ο οργανισμός ενός ανθρώπου )βράδυ μεσάνυχτα αρχίζει το κυνηγητό του Φρανκεστάιν ΄ από την μηχανή ,που πέρασε με μαρσάρισμα και ξάφνου σταμάτησε ,μια απότομη ησυχία που δηλώνει ότι το κακό έχει βγει σεργιάνι και διψά για μαλακό υπογάστριο και όργανα γεμάτα αίμα( τους τρελαίνει το ανθρώπινο συκώτι ).


Φρίκη ! και έτσι ικανοποιούνται όλοι τους , οι σκοτεινές ελίτ , που ελέγχουν τους λαούς , και κάνουν πειραματόζωα τους ανθρώπους με την εμφύτευση νανοκινητών , που οι απέξω εκπαιδευμένοι " παρανοϊκοί θρασύμαγκες " χτυπούν, που εμπορεύονται τον θάνατο με αόρατα βασανιστήρια , που κανείς δεν τα έχει χειροπιαστά για να τιμωρηθούν , και τέλος ικανοποιείται και ο κανιβαλισμός των εκτελεστών των σχεδίων αυτών .
Όσοι θάνατοι πολλοί πάμπολοι στις μέρες μας περνούν αθώα , "" τι να γίνει ήταν άτυχος , η μοίρα του ήταν μικρή " είναι λάθος , οι πλείστοι έχουν υποκινηθεί από όλα αυτά τα χημικά , τα μαγνητικά και την ανθρωποφαγία της σκοτεινής εξουσίας.
Προσοχή δολοφονούν , κοιτάξτε λίγο με προβληματισμό και πέρα από τα τετριμμένα , που είχαμε μάθει , σε λίγο χρονικό διάστημα θα μας τηλεμεταφέρουν και θα διαβάζουν τις σκέψεις όλων μας, με βαριά λύπη το καταγράφω .
Υ.Γ { θα μας αφήσουν να ζήσουμε; ( αμφίβολο μετά την μεσονύχτια επίθεση ανθρωποφαγίας , τους έχουμε στους χώρους που ζούμε , ε !να μην τους ταΐσουμε < αχνιστά φοβισμένα συκώτια , καρδιές παλλόμενες από τρόμο, κόκαλα που τρίζουν οργή και γαμότο , μυαλά με τρομοκρατημένες εξεγερμένες σκέψεις > .
- Ποιός θα πληρώσει για όλα αυτά;;;

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Μάζεψαν τα οδοφράγματα, πλύναν τα αίματα, τα μισά παιδιά πήγαν σχολείο
οι γυναίκες βγήκαν για ψώνια, στη γωνιά ένα καμένο αυτοκίνητο
πλύναν τα ρούχα τ΄απλώσαν στις ταράτσες μυστικά-μυστικά μη φανούνε σαν άλλες σημαίες
κλειστά νοικοκυριά, το κρεμμύδι, η πατάτα, το λάδι
το αλάτι χυμένο στο δρόμο το ίδιο και τ΄αλεύρι,
μες στο ψυγείο το κόκκινο πουλί μ΄όλα του τα φτερά
Απ΄το θάνατο αρχίζουμε - έτσι έλεγε- απ΄το θάνατο αρχίζουμε πάλι
επάνω από τη μεγάλη γκρεμισμένη σκάλα
τι να κάνουμε -είπε- να ξεχαστούμε; θα ξεχάσουμε πάλι;
Σκεπασμένοι στην τρύπια κουβέρτα ως πάνω στα μάτια
λίγο λίγο θα βγάλεις το ΄να πόδι δοκιμάζοντας τον αέρα τη σιωπή το σκοτάδι
αργότερα τα χέρια, τελευταίο το κεφάλι.
Απέναντι η καρέκλα, τα τσιγάρα τα σπίρτα και το φως κολλημένο στον τοίχο
μια τεράστια κίτρινη αφίσα
Ώρα μεγάλη! ώρα σκληρή! ώρα αδειασμένη απ΄την δειλή μακροθυμία των στίχων
εδώ ό,τι πια θα πει θα ΄ναι το αίμα
Ω! κακόφημη ζωή ληστεμένη
22 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Αργά που μεγαλώνει το μαχαίρι, αυτός που σιωπεί
δεν είναι που δεν έχει τίποτα να πει
δεν είναι τα δώδεκα καρφιά στον τοίχο,  η ακρίδα στο ποτήρι
είναι που περιμένει να ξεσφίξουν τα σαγόνια .
 
 Γιάννης Ρίτσος,  "Ημερολόγιο μιας εβδομάδας" του Πολυτεχνείου.


Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2016



Τρόμος , τρόμος από επάνω μας , τρόμος από δίπλα μας , τρόμος από απέναντι , τρόμος από τον δρόμο ΄έχουν ξαπολήσει βράδυ παρά βράδυ κάποιους ανεγκέφαλους με τα μηχανάκια και μαρσάροντας στα παράθυρά μας ,τους αναγκάζουν να μας σκοτώνουν τα συνεργαζόμενα κρυμμένα εδώ μέσα στον χώρο μας φονικά θρασίμια.
Γιατί όλα αυτά τα περίεργα κανιβαλιστικά ;
Μα όλοι γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται πια ότι κάτι ετοιμάζουν - μόνο οι κυβερνώντες αγνοούν τα πάντα.
Είχα τρέξει στο Τζάνειο νοσοκομείο, όταν ένα πρωινό αντιλήφθηκα κάτι σαν " καρφίτσα " να με τρυπάει προς το μέρος της καρδιάς ΄ διέγνωσε ο γιατρός τότε ότι κάποιο " αντικείμενο " υπήρχε πάνω μου , που λειτουργούσε σαν κινητό , μέθοδοι δηλ., που χρησιμοποιούν μόνο οι έμποροι του υποκόσμου,
Απόψε κάτι δεν τους άρεσε στη ν αντίδρασή μου στους μέσα εδώ κακοποιούς ή
σε κάποιους πολύ πιο υψηλά ιστάμενους και δώσανε το οκέι να με σουβλάνε με εκείνο το αντικείμενο κοντά στην καρδιά ---( εξού οι περίεργοι αναπάντηχοι θάνατοι από καρδιακά ) .
Φώναξα , σιχτίρησα , κατήγγειλα , τίποτα , εκεί , πρέπει να χτυπήσουν για να λειτουργήσει το " ναζιστικό δολοφονικό " δίκτυό τους .
Το πρωί , που δεν θα τους έχει βλάψει αυτούς τους αρουραίους τίποτα μέσα στην νύχτα και μάλλον - σίγουρα τους προστατεύουν και από πάνω , αλλά θα έχει βλάψει εσένα τον άσχετο , αδύναμο πολίτη ( αφού έχεις απευθυνθεί παντού σε όλα τα δικαστικά , πολιτικά ,δικαιώματα του πολίτη , αλλά εις μάτην ) , το πρωί θα σε έχει βρει άυπνο και σκοτωμένο , ένα βήμα πιο κοντά στον θάνατο , συν την ίωση ,που σου είχαν " ψεκάσει " ,
ναι, μη γελάσετε, το αντιλήφθηκα να επικάθεται στον λαιμό μου κάτι σαν σκόνη και βρέθηκες σήμερα αμίλητος και με το λαιμό γεμάτο φλύκταινες του ιού.
( άλλες φορές που είχε μαζικοποιηθεί η ίωση είχα ενημερώσει και το υπουργείο υγείας )
Απορείς για την τεράστια δύναμη , που έχουν , για τα κονκλάβια που τους δέχονται και τους στηρίζουν .
Μύρισε ο αέρας θάνατο και μπαρούτι και η χώρα κοιμάται , αρκεί να μη βλάψουν εκείνους οι " σκατάδες που φτιάξανε τόσα χρόνια" , και να είσαι εσύ ( εγώ ) το θύμα στα δρακουλίσια δόντια τους.




Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2016


 να φεύγεις για να σώσεις την αναπνοή σου , τα μέλη σου
 , να ξυπνάς ανά διαστήματα για να ακούσεις τα βή
ματα μέσα στην βαθιά νύχτα από επάνω σου , σαν μπότα ναζί κατακτητή.
-δεν ξεφεύγεις όμως ,παρότι σηκώνεσαι , κάνεις ένα κύκλο και με την ανάλογη χημική δόση εισπνοής αέρα σου μετακινούν τα μεταλλοσωματίδια ( που εν υπνώσει καταπατώντας το οικογενειακό άσυλο σου, τις συνταγματικές ελευθερίες, έχουν τοποθετήσει) από το στομάχι διαπεραστικά προς το συκώτι και κάτω .
η οργή καλύπτει τον πόνο , οι ναζί στον από επάνω όροφο μουρμουρίζουν για την ικανότητα του δικού τους στυγερού δολοφόνου (ξέρουν αυτοί , έχουν εκπαιδευτεί ) , να σκοτώνουν με τρόπο αργό και με  τις ισχυρές  τους απολήξεις -για να μη συλλαμβάνονται ποτέ.
 - κανείς τους δεν είναι κάτοικος εδώ , έρχονται από τα σπίτια τους , αναγκάζουν εκβιαστικά τους δούλους να τους παραχωρούν κρεβάτια , δωμάτια , όλα τα κατάσχουν σαν κατακτητές ,  μέχρι  που τους μεταφέρουν και καινούργια στρώματα ανατομικά , μπας και ο " σκατοπισινός " τους δεν αναπαυτεί μακάρια ?
τι δουλειές κάνουν και με ποιών τις εντολές,κατευθύνσεις υποψιάζεσαι , θα μάθουμε κάποτε την αλήθεια; θα τιμωρηθούν οι ένοχοι;
τους παραδίδουν και ένα θύμα για να το εξοντώνουν με χτυπήματα μεθοδικά ή και άτσαλα κατά τα πρωτόκολλα των ;;;; όσο περισσότερο βασανίζεται το θύμα αυτό , τόσο περισσότερη απόδοση στις δουλειές( τον υπόκοσμο θα τον είχαν συλλάβει )   έχουνε και μεγαλύτερη ισχύ η ομαδάρα θανάτου , αφού χτυπάει γυναίκες και άντρες ανυπεράσπιστους στην λαίλαπα της κρυφής τεχνολογίας.
 --εδώ καιρό τ'ωρα , ακούγεται μετά τα μεσάνυχτα κατά μικρά τακτά διαστήματα ένας περίεργος ήχος από μοτέρ μηχανής ( για μηχανάκι μοιάζει) που σβήνει , χωρίς να έχει ακουσθεί ο συνεχόμενος ήχος που κάνει η μηχανή από ένα εν κινήσει μηχανάκι .
οι δικές μας στατιστικές ΄έδειξαν ότι αφού ακουσθεί μάλλον από τις την απέναντι  πολυκατοικία βγαίνει ο γρυλισμός αυτός , αμέσως μετά στο σβήσιμο ψεκάζουν τον χώρο μας με χημικά και αλλεργιογόνα και χτυπάνε πάση θυσία κάποιο όργανο του θύματος .
 μετά από προσεκτική παρατήρηση  ο ήχος που ακούγεται σαν ρολάρισμα μηχανής ,  ταιριάζει μάλλον σε γρύλισμα ξέπνοου θηρίου , που πεινάει και θέλει αίμα ή ...για τροφή .
μήπως μέσα σε όλη αυτή την παρακρατική παραδουλειά έχει λόγο και η ανθρωποφαγία , ο κανιβαλισμός αγκαλιά με τον σατανισμό και άλλους - εσμούς και ισμούς;;
μήπως να έκανε η κυβέρνηση με τα αρμόδια όργανα καμιά βόλτα προς το μέρος μας , μήπως να διαλύσει αυτά τα σκοτάδια , που βλάπτουν τους πολίτες και την δημοκρατία , μήπως και
προλάβει τον ναζισμό ;;

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Ο Άγγελος είχε κτίσει το σπίτι  του στον δρόμο κοντά στην θάλασσα , μύριζε την αρμύρα  του Ιονίου μέρα νύχτα και πάλευε την ζωή ακροπατώντας στους  ήσυχους και συνάμα σκληροτράχηλους δρόμους του χωριού.
Το σπίτι του ήταν ίσως από τα ελάχιστα πρώτα , που κτίστηκαν τον καιρό εκείνο κοντά στη ν θάλασσα, μιας και το υπόλοιπο χωριό ήταν πιο εσωτερικά ανεπτυγμένο.
 Περνούσα  από εκεί τα Καλοκαίρια  και έβλεπες  πάντα το ίδιο ημιτελές , χωρίς καμιά αλλαγή , λες και περίμενε τον «χρόνο του » . Έμεναν μαζί με τα παιδιά  στον υψωμένο όροφο με το γκρίζο γρέζο του τοίχου και από κάτω έχασκε η πιλοτή πάντα ατελείωτη.
Από τις « καλές » οικογένειες του χωριού , με εύσημα δημοκρατικότητας το σόι του , οι γονείς του βασανισμένοι ,αλλά όρθιοι ΄αξιοπρεπείς , όπως και ο ίδιος  , είχαν εγκαταλείψει την ματαιότητα του κόσμου κάποια χρόνια πριν. Και όσο είχε την μάνα του την « θεια Αποστόλαινα » να τον προστατεύει με την φροντίδα της , κάπως τα κατάφερνε .
Ο Άγγελος , το παλικάρι  έπινε παραπάνω από το μη αβλαβές , διαδιδόταν στο χωριό και όσο συσσωρεύονταν τα προβλήματα, δουλειάς , τα παιδιά , τόσο έβρισκε παρηγοριά στο αλκοόλ , για να τον κοιμίζει και να ξεχνά , να καταλαγιάζει τους δαίμονονές του και τα δύσκολα της επιβίωσης μονοπάτια.
Τα τελευταία χρόνια δεν εμφανιζόταν ο Άγγελος  καθόλου στο χωριό , ούτε στο μπαλκόνι του σπιτιού ( πάνω στον δρόμο για τη θάλασσα) .
Ήταν καθηλωμένος στο δωμάτιο  ,με το ποτό αγκαλιά παρηγοριάς , που γρήγορα άρχισε να του μαδάει και να σπαράσσει το φτωχό συκώτι του.
-          Περνούσα τα Καλοκαίρια μπροστά από το σπίτι του , κάποιες φορές μεγαγχολική και η ίδια , γυρνούσα το βλέμμα στο μπαλκόνι για ένα χαιρετισμό – τι κάνεις , πως τα κουτσοβολεύεις , αντέχεις , παλεύεις , όπως όλοι μας - ; Είχα δυό , τρία , ίσως και παραπάνω χρόνια να τον συναντήσω , ότι μαθαίναμε από κάποιους που τον επισκεπτόταν και τους δικούς μου , ήθελα κοιτώντας προς το μπαλκόνι του να τους χαιρετήσω και να του φωνάξω /? Αντέχεις  ; άντεξε ρε γαμώτο , όλοι τραβιόμαστε δύσκολα ( είχα μάθει για τον εθισμό στο αλκοόλ και την αναποδιά στις ζωές κάποιων καλών ανθρώπων) .
Και φέτος ένα υγρό μεσημέρι του Αυγούστου , γυρνώντας από την θάλασσα , κοίταξα προς επάνω στα γκριζαρισμένα από τις βροχές μπαλκόνια –κουπαστές , μήπως και τον δω και μάθω κάτι , του απευθύνω ένα καλό λόγο συμπόνοιας και γιατί τελευταία είχε μείνει μόνος χωρισμένος από ταίρι με τα  παιδιά του .
Ο αδελφός ήταν στην Αθήνα χρόνια πίσω , όπου θυμάμαι από τα φοιτητικά μας χρόνια είχε πάρει μαζί του για να εργάζεται και τον Αγγελάκο, αλλά τούτος δεν άντεξε την γκρίζα τσιμεντούπολη , χωρίς θαλασσινό αγέρα και έφυγε για το χωριό , όπου και έστησε την μικρή ζωή του.
Το Καλοκαίρι  ,που πέρασε μια μέρα  περπατώντας  μπροστά από το σπίτι του , χωρίς να φαίνεται ανθρώπινη παρουσία , και τα πράγματα να είναι ακριβώς τα ίδια , οι τοίχοι με την γκρίζα αμμοκονίαση  , και το παλικάρι , ο συχωριανός μας μέσα να παλεύει με την ζωή και τα διαόλια της – μελαγχόλησα τόσο , που τα πόδια μου σερνόντουσαν στην γη ατσάλι , μολύβια θλίψης ( είχα βέβαια και εγώ τις δικές μου καταιγίδες να φουρτουνίαζουν την ζωή μου  ).
Σε κάποιους η ζωή χαρίζεται , χαριεντίζεται , σε τούτους εδώ τους καπνισμένους με σορόκους και βαρδάρηδες τους δείχνεις σαν ύαινα τα δόντια της.
Η οικογενειά του ήταν αγαπητή και φίλη με τους δικούς μου γονείς και εγώ περισσότερο , γιατί πριν κατεβούμε να μείνουμε πιο κοντά στη θάλασσα , ήμασταν αγαπημένοι καλοί γείτονες επάνω στα πατρικά της γιαγιάς και του παππού και κοντά στην γειτονιά τους.
-Όλοι τους προοδευτικοί άνθρωποι , όταν ψηφίζανε πήγαιναν ( με χιούμορ τους πειράζανε) μονοκούκι οι ψήφοι στο <Κάπα Κάπα>.
Αγαπιόντουσαν και εκτιμιόντουσαν οι οικογένειές  μας και ο μπάρμπα Σπύρος , ο πατέρας  ακόμη περισσότερο .
Εχθές έφυγε μόνος; ο Άγγελος , τον πρόδωσε το συκώτι , είχε υποτροπιάσει προ πολλού , δεν  χαρίστηκε στο νέο παιδί , γιατί ήταν πολύ νέος ο χωριανός μας και βασανισμένος εξίσου .
Ο Άγγελος , ο Αγγελάκος πήγε στην γειτονιά των συνονόματων του, στην γειτονιά  των αγγέλων, στην αιώνια γαλήνη και ηρεμία.
Ει! Ψίτ ημέρα , εσύ που συνοδεύεις στο μακρύ ταξίδι τον φίλο μας , τον χωριανό μας, μεγάλωσε λιγάκι πιο πολύ , άφησε τον ήλιο να φωτίζει τον σκιερό δρόμο του , να μην φοβάται  και εσύ αγέρα γίνε χάδι και φύσα τη λαλιά μας κοντά τους , για να τους πεις ότι θα μείνουν  μνήμη βαθειά μέσα μας   , για να τους κρατήσουμε για πάντα ζωντανούς .
Και αν τυχόν στο διάβα σου¨ συναντήσεις ¨ τον μπάρμπα Σπύρο να κουβεντιάζει με τον μπάρμπα Αποστόλη , τον πατέρα σου , ψιθύρισέ τους πως άσβεστη καίει η μνήμη τους , ζουνε στις αναμνήσεις της ζωής μας, ζουν στα δέντρα που είχαν φυτέψει , στα μονοπάτια που είχαν ανοίξει να περπατούν , στα σπίτια που ζήσανε .
‘Έτσι και η δική σου μνήμη θα περιδιαβαίνει τις θύμισες στη ζωή μας και θα σε γαληνεύει στον μεγάλο δρόμο που ξεκίνησες.

Καλό ταξίδι Άγγελε, με τις πηγές της Κασταλίας  συντροφιά για να ποτίζεις την δίψα σου και δέντρα αψηλά με φυλλωσιές πυκνές για να ξαποστένουν το κορμί , που τόσο πάλεψε για να σταθεί όρθιο στην ζωή αυτή !   

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Απαίδευτος νους υπεύθυνος για τα δεινά μας έλεγε το σχόλιο μου στην παρακάτω ανάρτηση,
- αλλά μετά τα αποψινό επεισόδιο ,που μας προκαλέσανε οι "εγκληματίες αυτοί , που κινούνται σε άλλη παραισθησιογόνα σφαίρα " , ο ναρκωμένος κατ΄έξη αφιονισμένος με το αίμα "νους", ο ατιμώρητος πάντα και διαπλεκόμενος ισορροπιστής του κακού , ευθύνεται για τα μύρια κακά μας και για τους τάχατες " ξαφνικούς θανάτους" στη χώρα!
Αφού γυρίσαμε την πόλη βράδυ πια, καταλήξαμε στην ταινία " ο λογιστής" , όπου μέσα στο σκοτάδι και εκεί κάποιοι "πονηροί " , φονιάδες ΄όντες ( αλλά τους διαφεύγει, από την πολλή βλαχομαγκιά του απαίδευτου ) αλιεύουν με τα κινητά τους θύματα , για να τους χτυπήσουν με έναν τρόπο στο σκοτάδι , για να αυξηθεί η δύναμη της εκάστοτε παρακρατικής ομάδας τους.
Και φτάνεις μετά από ώρα στο σπίτι , που σε γεμίζει αγωνία και τρόμο , για το τι επιφυλάσσει η νύχτα με τους γκαουλάιτερ τόσο κοντά και τόσο δίπλα σου!
Σιγά? που δεν θα επαληθευόσουνα , σκυμμένος στο τραπέζι με το μάτι στην ανοιχτή εφημερίδα δέχεσαι ένα τέτοιο πλήγμα στο αριστερό μέρος του κεφαλιού, περνάει στα δόντια , την γλώσσα , που μένει με την φράση < του ωχ , τι ήταν αυτό> ( ηλεκτρικό κύμα θανατηφόρο κατευθυνόμενο για εγκεφαλικό ;) ΄και σταματάει με πόνο στα νεύρα( ιστούς) του λαιμού.
Μένεις λίγα δεύτερα κοκαλωμένος με τις φράσεις μπερδεμένες στα δόντια και αναλογίζεσαι " μου προκαλέσανε εγκεφαλικό επεισόδιο " και πως θα βγω τώρα από αυτό παράλυτος ή νεκρός σαν αυτούς που άκουσες να φεύγουν νέοι ή και μεγαλύτεροι πρόσφατα ή φίλους που μείναν με μισό κρανίο τυλιγμένο σε πλαστικό ιστό ;
Ο φονιάς είναι τριγύρω , διψάει , μετατρέπεται σε ύαινα , η λύσσα του για όλα τα κακά τελικά θα επικεντρωθεί σε μας , τους αθώους αμνούς;
Έβαλαν μέσα στην νύχτα ( πάντα το κεφάλι την νύχτα προτιμούν να το σφυροκοπούν ) την αρχαία μάσκα του ερέβους ( πιστεύουν στους δικούς τους δαίμονες , που με τα παραισθησιογόνα θεριεύουν και γρυλίζουν λυσσασμένα για ζεστό αίμα).
Το κεφάλι σου καίει και πονά σαν να πέρασε υνί από άροτρο οργώματος , και πρόσφατα είχες προστρέξει για μαγνητική τομογραφία για να βεβαιωθείς εσύ ο "αδύναμος κρίκος " του συστήματος και της ανθρωποφαγίας του , ότι δεν σε έχουν βλάψει στο κεφάλι , και απόψε πάλι τα ¨ανθρωπόμορφα θεριά , κρατούντες και διαχειριζόμενοι το σύστημα θέλανε να βλάψουν το κεφάλι σου , θυμάσαι τον δημοσιογράφο της αριστεράς ;
Μήπως γυρίζουν γύρω μας , γιατί θέλουν νεκρούς ΄η νεκρό , μήπως δουλεύουν με παρανοϊκά μασονικά πρωτόκολλα και είμαστε προ γραμμένοι ;
Ανατριχίλα ,μπρ, εδώ που έφθασε η χώρα μας και ο κόσμος μας , η μεγάλη ανατριχίλα και όπου φύγει φύγει , γιατί τίποτα νόμιμο δεν λειτουργεί , για να αποτρέψει τα εν ψυχρώ εγκλήματά τους.
Υ.Γ -για την νύχτα θα σταματήσουν μόνο αν πας σε εφημερεύον νοσοκομείο και διαγνωστείς από τους γιατρούς , γιατί και παρόλο που το καταγγέλλω το περιστατικό γραφοντάς το , συνεχίζουν οι διαταραγμένοι , το θεωρούν παιχνίδι θανάτου με την αποχή ; του κράτους -