ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ...

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
KΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ...

Οι φωτογραφίες αυτές χρονολογούνται από την εποχή που πρωτοθαμπώθηκα από τον Ελληνικό ήλιο .
Ανακάλυψα τότε στην Ελλάδα τα νησιά παραδομένα στο φως και στο αναπόφευκτο δίδυμό του τη σκιά.
Και πάνω της σκιά τα " πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου ", για τα οποία μιλάει ο Ελύτης της επιφάνειας όπου ανάγλυφα και όγκοι καταλύονται για να μεταμορφωθούν στην ασπρόμαυρη σκακιέρα του ήλιου .
Μια χώρα, εν ολίγοις, όπου η απόλυτη δριμύτητα του ασβέστη αντιτίθεται στον ίλιγγο της σκιάς.







Χώρα σχεδόν απάνθρωπη, τόσο αυστηρή!
Αυτοί οι γυμνοί και καυτοί τόποι, με τις έντονες κόψεις και τις αλφαδιασμένες επιφάνειες , μου φέρνουν στο νου τις παλιές γεωμετρίες του Ευκλείδη και του Θαλή.
Εξάλλου αυτές εδώ γεννήθηκαν , σ΄αυτή τη γεωμετρική χώρα όπου ο ήλιος παίζει μαθηματικά παιχνίδια με τη σκιά.
Τελικά διαπιστώνω σήμερα ,πως 'οτι αυτό που αφελώς ήθελα να κάνω τότε ήταν πολύ απλά να αποτυπώσω αίφνης τις εικόνες, τα θεωρήματα του φωτός πάνω στους τοίχους ή το χώμα της Ελλάδας.

Ζακ Λακαριέρ







Ο. Ελύτης
Εαν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν
" μια ελιά, ένα αμπέλι, ένα καράβι ".
το οικόσημο της Ελλάδας " μια ελιά, ένα αμπέλι, ένα καράβι "
Μ΄αυτό, μ΄αυτά , έζησα εκεί.






Ο. Ελύτης
Ενα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσες ίσες δόσεις , που δεν έμεινε στο τέλος , παρά η αλήθεια.





Στο Μουσείο Μπενάκη , κτίριο οδού Πειραιώς , έκθεση φωτογραφιών από τις επισκέψεις του Ζακ Λακαριέρ στην Ελλάδα της δεκαετίας ΄50, ΄60.
( μέχρι 11/01/2009) .

" Έκανα το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα στα 1947 , και το τελευταίο το φθινόπωρο του 1966. Η τελευταία εικόνα μου : ένα νησί του Αιγαίου , άδεντρο, μ΄ένα μοναδικό χωριό΄ τοπίο απογυμνωμένο με τη μιζέρια και την ομορφιά συναρμοσμένες σα δυό πλαγιές του ίδιου λόφου.
Μιζέρια και ομορφιά.
Σύζευξη των αντιθέτων, όπως η φράση του Ηράκλειτου που τα κυκλαδίτικα τοπία δεν παύουν να τη συλλαβίζουν μέσα στο φως τους:
Αρμονίη κόσμου παλίτροπος.
Αν η εικόνα αυτού του χαμένου νησιού παραμένει μέσα μου τόσο έντονη , είναι ίσως επειδή στάθηκε η τελευταία........

Υ.Γ. Βρείτε και διαβάστε το βιβλίο του " Το Ελληικό Καλοκαίρι , Zacques Lacarriere "

να εμποδίσουμε την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων

Να εμποδίσουμε...
...την ποινικοποίηση των διαδηλώσεων
Από τον Παντελή Μήτσιου, περιβαλλοντολόγο
http://perivallon.pblogs.gr/,
http://pmitsiou.blogspot.com/
«Κατηγορείσαι ως υπαίτιος του ότι, στον παρακάτω τόπο και χρόνο, όντας ανήλικος, αφού γεννήθηκες την 23.10.1993 ενεργώντας από κοινού με τους συγκατηγορούμενούς σου….»«… Ενεργώντας από κοινού με άλλους συγκρότησες με άλλους δομημένη και με διαρκή δράση ομάδα αποτελούμενη από περισσότερα των τριών ατόμων … με κοινό δόλο και κατόπιν συναπόφασης και σύμπραξης συγκρότησες με τους παραπάνω συγκατηγορούμενούς σου ομάδα προσώπων (οργάνωση), η οποία λειτουργούσε σε οργανωμένη βάση, με κατανεμημένους ρόλους, με διαρκή λειτουργία προς τα έξω, που επεδίωκε την διάπραξη εμπρησμών και παραβάσεων σχετικές με τις εκρηκτικές ύλες … εσύ, όσο και τα υπόλοιπα πρόσωπα της ομάδας, υποτάξατε την κατ' ιδίαν βούλησή σας, στην βούληση της εγκληματικής οργάνωσης, συναποτελούσατε μια ενιαία μονάδα (μέλη της ομάδας που συσκεπτόσασταν και συναποφασίζατε τις πράξεις σας), … την οποία δεν σχηματίσατε περιστασιακά για την διάπραξη των κάτωθι αναφερόμενων παραβιάσεων σχετικές με τις εκρηκτικές ύλες, αλλά με μόνιμο και σταθερό χαρακτήρα, και η υποδομή σας ήταν τέτοιας έκτασης και δυναμικής, ώστε κατείχατε ποικίλα τεχνικά μέσα πάσης φύσεως με τα οποία παρεμβαλόσασταν στους ασυρμάτους της Αστυνομίας …. με δυνατότητα της ομάδας σας να εναλάσσεται και να αντικαθιστά τα μέλη της χωρίς η ίδια να υφίσταται αλλαγή, αφού και μετά τη σύλληψη τόσο τη δική σου όσο και των συγκατηγορουμένων σου, αυτή (ομάδα) συνέχισε να δρα.»
Το παραπάνω είναι μέρος του κατηγορητηρίου που αντιμετωπίζουν 25 νέα παιδιά από τη Λάρισα που συνελήφθησαν τις ημέρες των επεισοδίων. Τα 11 από αυτά είναι ΑΝΗΛΙΚΑ από 14 έως 17 ετών! Πρόκειται να δικαστούν για κακουργηματικές πράξεις με τον αντιτρομοκρατικό νόμο! Πρέπει ΟΛΟΙ να αντιδράσουμε με κάθε τρόπο! Πρέπει να εμποδίσουμε την ποινικοποίηση της διαδήλωσης. Πρέπει να αντιδράσουμε στην τρομοκράτηση πολιτών και συνειδήσεων. Άσχετα με το τι πιστεύουμε για τα επεισόδια, είναι αδιανόητο να διώκονται δεκαπεντάχρονα ως τρομοκράτες. Δεκαπεντάχρονα που μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να έχουν παραβατική συμπεριφορά αλλά δεν μπορεί να δικάζονται ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΦΕΣΗΣ. ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ. ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ. ΝΑ ΑΦΕΘΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΟΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ
-----------------

Τρεις αυτόπτες μάρτυρες αθωώνουν τον στρατιώτη
Κατηγορείται από την Αστυνομία για συμμετοχή στα επεισόδια
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Αράπογλου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2008 στα ΝΕΑ.

Για συμμετοχή στα χθεσινά επεισόδια και ρίψη μολότοφ εναντίον των αστυνομικών κατηγορείται 23χρονος στρατιώτης, ο οποίος- όπως βεβαιώνουν επώνυμα αυτόπτες μάρτυρες- βρέθηκε τυχαία στη δίνη του πετροπόλεμου. Μάλιστα, όπως καταγγέλλεται, ο νεαρός χτυπήθηκε βάναυσα από τους άνδρες των ΜΑΤ στη συμβολή της Πανεπιστημίου με τη Χαρ. Τρικούπη, όταν τον συνέλαβαν. «Το παιδί περπατούσε μαζί με την κοπέλα του μπροστά μου σε πολύ μικρή απόσταση. Υπήρχε κινητικότητα της Αστυνομίας, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο δεν γίνονταν επεισόδια. Ξαφνικά μια διμοιρία των ΜΑΤ έκανε μια αιφνιδιαστική επιχείρηση και έπιασαν όσους δεν πρόλαβαν να φύγουν. Ο νεαρός δεν κατάλαβε τίποτα, τον έπιασαν τον έριξαν κάτω και κάποιος από τους αστυνομικούς τον κλώτσησε με δύναμη στο πρόσωπο. Στη συνέχεια, τον πήραν και τραβώντας τον πήγαν μέχρι την Ασφάλεια. Σε όλο το μήκος της διαδρομής τους ακολουθούσα μαζί με πλήθος κόσμου και διαμαρτυρόμασταν για τον τρόπο που τον συνέλαβαν. Ακόμα και οι ίδιοι οι αστυνομικοί είχαν σαστίσει από την οργή του κόσμου κι έτσι, ύστερα από λίγο, του έβγαλαν τις χειροπέδες», δήλωσε στα «ΝΕΑ» ο δικηγόρος Παλαιολόγος Παλαιολόγος, αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού, ο οποίος είναι κατηγορηματικός για την αθωότητα του νεαρού. «Στο σημείο όπου βρισκόμασταν δεν γίνονταν επεισόδια. Δεν έχει καμία σχέση με όσα του φορτώνουν. Οι αστυνομικοί δεν έριξαν δακρυγόνα, αλλά προσπάθησαν να χτυπήσουν με τα κλομπ. Έπειτα από τις έντονες διαμαρτυρίες μου για τη σύλληψη του νεαρού, ο διμοιρίτης μού είπε πως πρόκειται απλώς για μια προσαγωγή για εξακρίβωση στοιχείων. Μετά έμαθα ότι τον κατηγορούν πως πετούσε μολότοφ. Αν χρειαστεί, θα καταθέσω υπέρ του στον εισαγγελέα», συμπληρώνει ο κ. Παλαιολόγος. Υπέρ του νεαρού κατέθεσαν και άλλοι δύο αυτόπτες μάρτυρες, οι οποίοι υποστήριξαν πως δεν είχε σχέση με όσα του καταλογίζονται. Ο 23χρονος μεταφέρθηκε σε κακή κατάσταση στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός προκειμένου να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις. «Το παιδί ήταν σε κακό χάλι. Παρότι από την πρώτη στιγμή τους είπε πως είναι στρατιώτης και δεν έχει ανάμειξη με τα επεισόδια, εκείνοι συνέχισαν να τον χτυπούν», δήλωσε στα «ΝΕΑ» η δικηγόρος του νεαρού Αντωνία Λεγάκη.
ΤΟΝ ΧΤΥΠΗΣΑΝ
Καταγγέλλουν πως ο νεαρός χτυπήθηκε βάναυσα από τα ΜΑΤ όταν τον συνέλαβαν

χωρίς λόγια

( βρήκα αυτή την φωτογραφία στο διαδίκτυο .
νομίζω ότι ζωγραφίζει αποτελεσματικά τις σκληρές μέρες αυτού του Δεκέμβρη )

κλειστόν λόγω μελαγχολίας

κλίκ εδώ!

Μου τη δίνει για τα καλά, στόχος της σφαίρας είσαι και εσύ!






Παράτα με, ρε μάνα. Τι να προσέξω; Από ποιόν να φυλαχθώ;




ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ Η ΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ

Από τους Κουμή, Κανελλοπούλου και Καλτεζά στον 15χρονο μαθητή

Ο 15χρονος Αλέξανδρος Ανδρέας Γρηγορόπουλος, που έπεσε το βράδυ του Σαββάτου νεκρός στα Εξάρχεια από τα πυρά του ειδικού φρουρού, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των πολιτών-θυμάτων της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αστυνομικοί «πιστολέρο» έχουν βαρέσει στο ψαχνό. Χαρακτηριστικό άλλωστε ότι τον Δεκέμβριο του 2003 μετά τη δολοφονία του Ηρ. Μαραγκάκη από άντρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, ο τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Διονύσης Γκούσκος, κατά τη διάρκεια συζήτησης σχετικής ερώτησής του στο Κοινοβούλιο, ανέφερε: «Φοβούμαστε ότι το επεισόδιο αυτό δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε τυχαίο ούτε έγινε από λάθος. Για πολλοστή φορά αστυνομικοί πυροβολούν από πίσω σε πολύ μικρή απόσταση άοπλο νεαρό...» και επισήμανε σε άλλο σημείο: «Εχουμε εβδομήντα νεκρούς την τελευταία περίπου δεκαετία (σ.σ. 1993-2003)». Ενδεικτική, χωρίς να είναι πλήρης, η καταγραφή που ακολουθεί:

* Τον Νοέμβριο του 1980 δολοφονούνται από αστυνομικούς των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια της πορείας για την επέτειο του Πολυτεχνείου η νεαρή εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο 26χρονος Ιάκωβος Κουμής. Απομονώνουν την πρώτη στη βιτρίνα, στη γωνία Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, και την χτυπούν με κλομπ αλύπητα -σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής. Με κλομπ συνέτριψαν το κρανίο του Κουμή.

* Τον Αύγουστο του 1985 ο αστυνομικός Νίκος Σταθόπουλος πυροβολεί και σκοτώνει την Αμερικανίδα Κάθριν Τζον Μπουλ, 22 χρόνων, μετά την άρνηση της τελευταίας να γίνει έλεγχος στο αυτοκίνητό της.

* Τον Νοέμβριο του 1985 λίγες ώρες μετά την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου πέφτει νεκρός στη Στουρνάρη από σφαίρα του αστυνομικού Αθ. Μελίστα ο 15χρονος Μιχάλης Καλτεζάς.

* Τον Φεβρουάριο του 1986 ο 17χρονος Μανώλης Κανδανολέων, που επέβαινε σε κλεμμένο αυτοκίνητο, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τρεις αστυνομικούς.

* Τον Μάρτιο του 1990 στην Πρέβεζα ο αστυφύλακας Γρηγόρης Σπυράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 15χρονο μαθητή Δημήτρη Κίκερη. Το θύμα ήταν παγιδευμένο στην τουαλέτα «βιντεάδικου», που λίγο πριν είχε επιχειρήσει να διαρρήξει.

* Τον Απρίλιο του 1993 ο αρχιφύλακας Ηλίας Σταματόπουλος σκότωσε εν ψυχρώ τον 25άχρονο σερβιτόρο Γιάννη Τζίτζη σε μπαρ.

* Τον Ιανουάριο του 1994 ο αστυνομικός Ευάγγελος Λαγογιάννης σκοτώνει με 4 σφαίρες τον 28χρονο μουσικό Θοδωρή Γιάκα, επειδή αρνήθηκε να σταματήσει σε εξακρίβωση στοιχείων.

* Τον Ιανουάριο του 1996 σε αστυνομική επιχείρηση-σκούπα κατά Αλβανών στη Σκάλα Ωρωπού ο αστυνομικός Διονύσης Καρακάιδος σκοτώνει έναν Αλβανό.

* Τον Ιούνιο του 1996 ο αγροφύλακας Αθ. Μάτος σκοτώνει τον 20χρονο Φαντίλ Ναμπούζι για δύο καρπούζια που πήγε ο τελευταίος να κλέψει.

* Τον Νοέμβριο του 1996 σε «επιχείρηση» της Αστυνομίας έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου ο αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του.

* Τον Αύγουστο του 1998 στον Πειραιά ο ανθυπαστυνόμος Δημήτρης Τσαγκράκος πυροβόλησε και σκότωσε τον 26χρονο Ηλία Μέξη έξω από το τμήμα Μεταγωγών επειδή δεν σταμάτησε σε σήμα του για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 1998 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ο ανθυπαστυνόμος Κυριάκος Βαντούλης σκότωσε τον 17χρονο Γιουγκοσλάβο μαθητή Μάρκο Μπουλάτοβιτς, ο οποίος επισκεπτόταν με συμμαθητές του την Ελλάδα.

* Τον Φεβρουάριο του 2000 στη Λούτσα ο υπαστυνόμος Θοδωρής Χαλουλάκος πυροβολεί αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν τέσσερις νέοι, επειδή όπως είπε «τους θεώρησε ύποπτους για διακίνηση ναρκωτικών». Η σφαίρα καρφώθηκε στη σπονδυλική στήλη του 18χρονου μαθητή Σωτήρη Κατσιώτη και τον άφησε παράλυτο.

* Τον Μάρτιο του 2000 στην Ανω Πόλη Θεσσαλονίκης ο 18χρονος ομογενής από την πρώην ΕΣΣΔ Νικόλαος Λεωνίδης έπεσε νεκρός από τα πυρά του αστυνομικού Γιώργου Ατματζίδη, γιατί δεν σταμάτησε σε σήμα για έλεγχο.

* Τον Οκτώβριο του 2001 στο Ζεφύρι ο αστυφύλακας της Αμεσης Δράσης Γ. Τυλιανάκης πυροβόλησε στο κεφάλι τον αθίγγανο Μαρίνο Χριστόπουλο, 21 ετών, επειδή δεν σταμάτησε σε μπλόκο.

* Τον Νοέμβριο του 2001 στην πλατεία Αμερικής ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Αλβανό Σεντγκάκ Σελνίκου μέσα σε καφετέρια, όταν απείλησε με μαχαίρι τον ίδιον και άλλους τέσσερις συναδέλφους του που είχαν ήδη προτεταμένα τα όπλα τους.

* Τον Δεκέμβριο του 2003 ο 22χρονος Ηρακλής Μαραγκάκης πυροβολείται στο κεφάλι από άνδρες του Τμήματος Αστυνομικών Επιχειρήσεων Ρεθύμνου, γιατί το αυτοκίνητο που επέβαινε μαζί με δυο άλλους νεαρούς δεν σταμάτησε για έλεγχο. Μ.Δ.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 08/12/2008

Μια αιρετική άποψη περί επαναστατικού υποκειμένου

Μια άποψη- τοποθέτηση του
SHOCK OF DAYLIGHT - φίλου που τα λέμε τακτικά
και δεν συμφωνούμε πάντα.



- 0 Πρoτεσταντισμός δεν είναι δόγμα.
Είναι ο οδηγός δράσης της εργατικής τάξης .
Ο Σοσιαλισμός είναι η αντίληψη ότι η εργατική τάξη είναι το δυνητικό επαναστατικό υποκείμενο της ανατροπής του καπιταλισμού ,επειδή είναι ο παραγωγός - δημιουργός του "ανθρώπινου" καπιταλιστικού πλούτου της "ανθρώπινης" καπιταλιστικής κοινωνίας.
- Είναι η ολοκλήρωση του πρoτεσταντισμού, η κοινωνικοποίηση του ανταγωνισμού των αστών, η ολοκλήρωση του καπιταλισμού.
Η αντίληψη ότι η οικονομία είναι η βάση της κοινωνίας, είναι η πραγματικότητα των "επαναστατικών" ρεφορμιστικών κοινωνικών κινημάτων, η πραγματικότητα του σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κινήματος.
Χρήμα, χρήμα, χρήμα..., δηλ. Πρoτεσταντισμός- κοινωνικοποιημένος Χριστιανισμός.
- Πρoτεσταντισμός του αστού:
Η εργατική ηθκή του αστού για την σωτηρία του από την αμαρτία.
- Πρoτεσταντισμός του εργάτη, η οικονομική αντίληψη του σοσιαλισμού του Μάρξ για τον άνθρωπο ,σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα επειδή παράγει "κοινωνικό πλούτο " και επιτελεί "κοινωνική εργασία" - και δεν είναι "αστικό παράσιτο", αλλά εργάτης.
Η θεώρηση του ανθρώπου, ως παραγωγικής δύναμης, η αντίληψη ότι "η εργασία απελευθερώνει", η αντίληψη για τον "άνθρωπο που μετασχηματίζει επαναστικά την φύση και τον εαυτό του μέσω της παραγωγικής δραστηριότητας >>.

- Είναι η αντίληψη του αστού για τον εαυτό του ως << ανθρώπινη φύση >> στο πέρασμα από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό, και η αντίληψη του Μάρξ για την εργατική τάξη.
Ουσιαστικά, η αντίληψη ότι η μισθωτή δουλεία εμπεριέχει ένα πυρήνα χειραφέτησης μέσω του κοινωνικού χαρακτήρα της παραγωγής σημαίνει ότι όποιος είναι εργάτης, είναι άνθρωπος, και όποιος δεν είναι εργάτης, είναι παράσιτο.
Μέσα σ΄όλα αυτά, το ότι " θεματοφύλακας του επιστημονικού σοσιαλισμού " - Έγκελς ήταν γιός εργοστασιάρχη είναι μια << ασήμαντη >> μήπως ( <<εργάτης;>> ) λεπτομέρεια....

Το κείμενο γράφτηκε από τον
SHOCK OF DAYLIGHT

Πρωτοπόρα Πρέβεζα

Στην Πρέβεζα ξεκίνησε τη λειτουργία της η μονάδα χορήγησης υποκατάστατων στους εξαρτημένους από τα ναρκωτικά νέους της περιοχής.
Συγκεκριμένα χορηγείται βουπρενορφίνη κάθε δυο ή τρεις μέρες στον κάθε χρήστη σκληρών ναρκωτικών που ως τώρα περίμεναν στην ουρά στο Αγρίνιο.
Η δομή λειτουργεί δίπλα από το Νοσοκομείο με το μισό προσωπικό για αρχή ενώ εγκρίθηκε η πρόσληψη κι άλλων ατόμων.
Πάντα η Πρέβεζα ήταν πρωτοπόρα στην υλοποίηση κοινωνικών δομών. Και τους ψυχασθενείς που χρειάζονταν αποασυλοποίηση, η Πρέβεζα τους αγκάλιασε πρώτη.
Κάποιοι τότε φοβόντουσαν πως αν γίνει ο ξενώνας του "Ψυχαργώ" μέσα στην πόλη θα κινδύνευαν οι υπόλοιποι να τους επιτεθούν οι << τρελοί>>.
Τώρα δεν βρίσκεται χώρος δίπλα στο Νοσοκομείο Αρτας για να στεγαστεί πρόγραμμα χορήγησης υποκαταστάτων γιατί όλοι οι χώροι είναι της Μονής Κάτω Παναγιάς.

Κάλεσμα!

Κάλεσμα!
"Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω (υπό διαμόρφωση) κείμενο...(Το κείμενο εδώ)

Παρασκευή 17 Νοέμβρη - Γιάννης Ρίτσος : η ποίηση είναι διαχρονική

Στη μνήμη
της Παρασκευής 17 Νοέμβρη 1973,

αποσπάσματα από τον ποιητή μας Γιάννη Ρίτσο.



(Αποσπάσματα από το έργο του
ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΟ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΑΓΙΩΝ)

…..και κοίταζε από ψηλά, μέσα στο λιόγερμα, πολύ λυπημένος και ο Παρθενώνας,
γιατί τότες τα σπίτια ήταν όλα χαμηλά και φαινότανε απλάδα ολάκερη η Αθήνα με τα λοφάκια της, τους καπνοδόχους της, τα χελιδόνια της ( και είχε πολλά χελιδόνια απ΄τον Μάη ως το Σεπτέμβρη )……….

… κι ο Κόλιας ( όχι ο Κόλιας των «Αδελφών Καραμαζόφ » ) πέταξε το χωνάκι του και το πάτησε στριφτά με την πατούσα του, κι ο ατσίγγανος με την αρκούδα φύγανε μόνοι σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνη στο σούρουπο, κι από τότε θαρρώ ετοιμαζότανε η « Σονάτα του σεληνόφωτος » , επειδή πάνου απ΄ τη γειτονιά μας στεκότανε κιόλας μια μεγάλη πανσέληνος κάνοντας να σπιθίζουν τα γυαλιά πάνου στο σαμάρι της μάντρας του ξυλάδικου, όπου ακόμα δεν είχανε σβηστεί εντελώς τα κόκκινα γράμματα « ΛΕΥΤΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ »

………

Τρίκλιζα σχεδόν μεθυσμένος και έλεγα, ναι , θα τη γράψω την Ιλιάδα μου , και θα το πω στον Αλέκο ( όχι στον Πέτρο ) ν΄αλαφρώσω.
…, κι ίσως επειδή το δωμάτιό του μύριζε φρεσκοσφουγγαρισμένο κατάστρωμα πλοίου, ένιωσα τη διάθεση να του πώ για την Ιλιάδα μου με τις μυρωδιές.
Στην αρχή μ΄ άκουγε γελαστά, ύστερα συγκαταβατικά κι αργότερα με σιωπηλή αποδοκιμασία.
« Καλά κι άγια όλα αυτά – μού΄πε - μα δε σου μυρίζει καθόλου το αίμα που χύνεται σ΄ όλο τον κόσμο;
Κι αντί να γράψεις μιαν όμορφη, βέβαια , Ιλιάδα για μυρωδιές , δε γράφεις καλύτερα ακόμα ένα ποίημα για την ειρήνη; Εγώ , ξέρεις , δεν έχω πολύ αγαθές σχέσεις με τους στίχους , ξέρω όμως απέξω όλο σου εκείνο το ποίημα :

Όταν οι σκοτωμένοι μας μπορούν να γείρουν στο πλευρό
τους και να κοιμηθούν χωρίς παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου
είναι η ειρήνη.Ή το άλλο εκείνο:

Όταν οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
όταν μια μέρα που πέρασε δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
όταν ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κι όταν το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού το ίδιο μπορεί
να το μ υ ρ ί σ ε ι ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη ΄

Έλεγε αυτούς τους στίχους ο Πέτρος τόσο απλά, όμορφα, σεμνά κι αδρά, κι είχε το πρόσωπό του μια τόσο γλυκιά , στοχαστική αυστηρότητα , που μ΄ άρεσαν και μένα.
« Έχεις δίκιο » του είπα και του ζήτησα χαρτί και μολύβι. Άρχισα να γράφω.
Ο Πέτρος αθόρυβα , σαν μέσα σ΄ εκκλησία , πήγε στην κουζίνα , έψησε καφέ, μου ΄φερε κι εμένα, ακούμπησε το φλιτζάνι κι ένα ποτήρι νερό στο τραπέζι , πλάι μου , άναψε ένα τσιγάρο και μου το ΄φερε αναμμένο στο στόμα μου ( δεν το ΄χε διόλου σαλιώσει ) , άναψε κι αυτός τσιγάρο , κάθισε παράμερα , άκρη άκρη στο κρεβάτι του κι έπινε στο τραπέζι τον καφέ του δίχως να βγάζει άχνα.
Ένιωθα το βλέμμα του να με τυλίγει μ΄ εκείνη τη βαθιά συντροφική εμπιστοσύνη , και μου βούρκωναν τα μάτια , κι όλο μου το κορμί το περιέτρεχε κείνο το δίκαιο κι αγαπημένο « ευχαριστώ » μου.
Έτσι , σε λιγότερο από μισή ώρα , έγραψα το ποίημα « Πορεία ειρήνης » , για την « πολυπόθητη μοναξιά των μαρτύρων».
Του το διάβασα , αντιγράφοντας άθελά μου τη φωνή του. Σηκώθηκε , μ΄ αγκάλιασε δυνατά , με φίλησε , κι είδα , μα την πίστη μου, πρώτη φορά τα μάτια του Πέτρου δακρυσμένα. Την άλλη μέρα το πρωί , στην τελετή της ειρήνης , το απάγγειλα στον Τύμβο του Μαραθώνα , κι οι σύντροφοι , μικροί , μεγάλοι , κλαίγαν και χειροκροτούσαν.
Κι είχε βγεί ένας μεγάλος ήλιος , κι είδα στη λάμψη του τον δολοφονημένο πέρσι Λαμπράκη , με τα χέρια του ανοιχτά σε σχήμα σταυρού , κρατώντας τεντωμένο πάνω στο πλατύ του στήθος το πανό « Ε Λ Λ Α Δ Α », να μπαίνει επικεφαλής της πορείας. Και ξεκινήσαμε φωνάζοντας ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΡΗΝΗ .
Και κάποιος βάζει το χέρι του στην πλάτη μου . Γυρίζω. Είναι ο Βαγγέλης. Ναι , ο Βαγγέλης ( αυτός που είναι ) , πάντα δικός μας. Πιανόμαστε ώμο με ώμο.
Βαδίζουμε όλοι μαζί και τραγουδάμε:

Μες στην ειρήνη
διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος
με όλα τα όνειρά του.
ΕΙΡΗΝΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΕΙΡΗΝΗ.