*
Για εκείνους που αγγίξαν τον ουρανό και την αθανασία. *

{Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου. Γ.Ρ }

~..γιατί ο γέρο πατέρας είχε τρεις γιούς
Ο ένας γιός
στάθηκε σ΄ ένα χωράφι
μέσα στα γινωμένα στάχυα.
Έξω από το χωράφι
ήτανε οι Γερμανοί,

κι έξω έπρεπε να μείνουνε.
Για να θερίσουνε το στάρι
εκείνοι που το σπείρανε.
Εκεί
'έπεσε ο γιός του γέρου,
για να σωθεί
το στάχυ της Ελλάδας.
Ο πρώτος γιός.
Ο δεύτερος
στάθηκε στην πλαγιά, ψηλά.
Κάτω ήταν οι Γερμανοί ,
και κάτω έπρεπε να μείνουνε.
Γιατί ποτέ δε σκλαβωθήκανε
τα ελληνικά βουνά.

Εκεί
έπεσε ο γιός του γέρου,
ο δεύτερος γιός.
Ο τρίτος στάθηκε στον τοίχο
και χαμογέλασε στα βόλια
που ξεκινήσανε σφυρίζοντας
για το στήθος του.
Γιατί πάντα χαμογελούν στο βόλι
τα παλικάρια της Ελλάδας.
Εκεί
έπεσε ο γιός του γέρου ,
ο τρίτος γιός.
Ο γέρος
έζησε.
Κούνησε τ΄ άσπρο του κεφάλι
κι είπε
<< τη Λευτεριά
πια δεν την προλαβαίνω
τόσο αίμα
και δεν έφτασε για να τη φέρει .
Μα έχω να περιμένω
από την φυλακή την Βαγγελιώ >>.
Δέκα χρόνια περίμενε
κ΄ όχι άλλο.
*{ ποιήματα αγωνιστριών στις Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ }*

 

     

   

    Όταν πέθανε ο πατέρας μου , και σύντομα τον ακολούθησε η μητέρα μου ,τους θάψαμε δίπλα  δίπλα σε ένα κοιμητήριο σε προάστιο της Αττικής.  Κάθε λίγο πήγαινα στους τάφους τους σα να πήγαινα πάλι να τους δω στο σπίτι.  Έπλενα το μάρμαρο , τακτοποιούσα  τα λουλούδια , τα πράγματα τα πένθιμα πίσω από το τζαμάκι  που κάνει τικ τικ με τον αέρα στα νεκροταφεία.   Μετά καθόμουν πάνω στον διπλανό τάφο ώρα πολλή. Τόση γαλήνη, τόση σιωπή!  Τους έλεγα διάφορα νέα, κι εκείνοι – είμαι βέβαιη – άκουγαν , είχαν ως συνήθως γνώμη . Έμενα  εκεί και ήταν καλά.   Ελάχιστοι άνθρωποι στους δικούς τους νεκρούς , κάποιος μπαμπάς όλο έφτιαχνε το μνήμα του μικρού κοριτσιού του πιο πέρα.  Τα Χριστούγεννα του στόλισε δέντρο.

     Πέρασαν κάποια χρόνια και μου τηλεφώνησαν  από το κοιμητήριο.  Είπαν πως ήταν καιρός να πάρουμε τους γονείς μου από τους τάφους.  Έληξε , είπαν η προθεσμία για ενοικίαση. Πρότεινα να τους αγοράσουμε , είπαν ότι δεν πουλιούνται,  ούτε άλλο μνήμα πουλιέται σ άυτό το κοιμητήριο . Έψαξα κι αλλού, πουθενά δεν έβρισκα να αγοράσω ένα τάφο. Σε λίγο  θα είχα   δυο άστεγους γονείς.

    Ευτυχώς εμφανίστηκε ένας συγγενής και πρότεινε να τους φιλοξενήσει σε τάφο ιδιοκτησίας του.  Ένα διπλό ωραίο μνήμα σχετικά κοντά στο σπίτι μου.  Όμως έπρεπε να γίνει η εκταφή , να τους βάλουν σε δυο κιβώτια  και να τους μεταφέρουμε.

   Ήταν ανθισμένο πρωινό αλησμόνητο.  Πήγα νωρίτερα να φροντίσω το νέο τους σπίτι , να βάλω λουλούδια , λιβάνι, γαρύφαλλο , καρβουνάκια.

    Και μια στιγμή βλέπω τον Γ……….. να φέρνει στα χέρια του το κουτί ….. Ένα μικρό τενεκεδένιο κουτί που χωρούσε τον πανέμορφο , πολύ ψηλό μπαμπά μου που γέμιζε πάντα όποιον χώρο βρισκόταν.  Τουλάχιστον η μητέρα μου ήταν μικροκαμωμένη , αλλά  κι αυτή σε τόσο δα μικρό κουτάκι;…

    Πληγώθηκε όχι μόνο η καρδιά μου , αλλά κι η λογική μου  πληγώθηκε.  Ήταν σα μαύρη φάρσα όλα τούτα τα παράλογα , αρνιόμουν να συνδυάσω.

    Έπαψα να πηγαίνω στο νέο τους καταφύγιο . Αρνιόμουν να παραδεχτώ  πως είναι έτσι  κι εκεί οι καλοί μου . Ούτε σήμερα πήγα , ούτε άλλο ψυχοσάββατο….. Άλλο το λογικό  άλλο το ψυχολογικό.

 { Μάρω Βαμβουνάκη απόσπασμα από " Η φιλία είναι και δεν είναι παντοτινή " }

Πίνακας 1 Μ. Οικονόμου ( ΄Αγιος Ανδρέας )
Πίνακας 2 Π. Τέτσης ( Εκκλησάκι 1992 )

ZHKO ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΣΑΙ; .{ αρχίζει πάλι νέο Lockdown και εδώ ο Ζήκος με τον κυρ- Σωτήρ΄μου μας αλαφρώνουν με μια υποψία γέλιου και αθώας συνενοχής }

Η καρυδιά ψήλωσε στον κήπο .

Ένα δέντρο , μια καρυδιά μεγαλώνει στον κήπο μας.
Την είχε φέρει και την φυτέψαμε στο χώμα , στην γη μου ,για να έχω και εγώ είπε τότε' ένα δέντρο δικό μου να μεγαλώνει , να αντέχει στα κρύα και τις ανελέητες βροχές του τόπου μου ' στα λιοπύρια των Καλοκαιριών ,' να βγάλει καρπούς , να συνομιλεί μεγαλώνοντας με τον ήλιο, έχοντας συντροφιά τις ελιές ' τις κερασιές, τις ροδακινιές 'τις τζιτζιφιές , τις λεμονιές ....την φύση . 
Ο καπετάνιος αργότερα, αφού αποχαιρέτησε την γη του ,σίγουρα θα συνομίλησε με τα δέντρα του , αγκάλιασε με το θολό του βλέμμα όλο το σπίτι και τους δικούς του , ανέβηκε στο πλοίο και χάθηκε στο πέλαγος του αιώνιου πηγεμού.
Όμως η καρυδιά είναι εκεί , ψήλωσε φέτος πολύ ,έβγαλε λίγους καρπούς. Θυμάσαι ψιθυρίζει ;

Η χρονιά πέρασε χωρίς να γίνει το σπίτι , γιατί οι μαστόροι δεν πρόλαβαν να τελειώσουν εκείνο που φτιάχναν στο καραούλι. Εκείνος ο χειμώνας ήταν σκληρός για όλους.

Τα πουλιά του βάλτου , νοιώθοντας από νωρίς το κακό που ερχόταν , άρχισαν να μεταναστεύουν . Λίγο πριν τελειώσει ο Σεπτέμβρης , για μέρες, σε ομάδες μικρά σύννεφα από αργυροπελεκάνους , φαλαρίδες και αγριόπαπιες περνούσαν μεσούρανα πάνω από το χωριό και χάνονταν προς την ανατολή.
Οι κάτοικοι ανήσυχοι από την μεγάλη απόδραση κατάλαβαν , αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα.........................................
Τα ζώα φωνάζαν πεινασμένα στα παχνιά τους , ενώ τα τσακάλια κι οι αλεπούδες γυρίζαν γύρω από τα καλύβια αδιάφορα στις ντουφεκιές που τα ξαπλώναν κάτω νεκρά......
Εκείνο τον χειμώνα ο βάλτος ήταν ένα ΑΠΈΡΑΝΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΊΟ και οι ξερές καλαμιές πάνω από τα νερά ήταν σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία..
ο Γιάννης δεν μπορούσε ακόμη να καταλάβει που το πήγαινε ο νονός του και περίμενε με κομμένη την ανάσα.Η διήγηση του γέρου τον είχε συνεπάρει κια του άρεσε που άκουγε μια ιστορία για τον πατέρα του...
Ο Γιάννης δεν άκουγε πια . Είχε γείρει και μετρούσε τις λέξεις μια μία σαν κέρματα που πέφτουν στο τσιμέντο και βγάζουν τον ίδιο καμπανιστό ήχο.
Ο γέρος κάποια στιγμή σταμάτησε και προσπάθησε να βρει σταγόνες στο άδειο μπουκάλι.
...Ύστερα έγειρε στο πλάι και αποκοιμήθηκε.Ο νέος άντρας σκέπασε τον γέροντα με μια παλιοκουβέρτα,,,,,Απ΄το Ζάλογγο .άστραφτε. Η βροχή κάλπαζε πάνω στις καλαμιές του βάλτου.Η φωνή του ήταυρου σύρθηκε για τελευταία φορά στην πλαγιά του βουνού./

Ήταυρος = ερωδιός μυστικοπαθής των μεγάλων καλαμιώνων του Αμβρακικού , η φωνή του σαν μουγκρητό , πληγωμένου ταύρου , ακούγεται χιλιόμετρα μακριά τις ανοιξιάτικες νύχτες.
{{{ Η Κραυγή Του Ήταυρου / Βαγγέλης Κούτας /}}}

Tο κίτρινο κεχριμπαρί του Ιουλίου

                                           









Ιούλιος , ο καυτός μήνας του Καλοκαιριού .
Η άσφαλτος ζέχνει από τις κάθετες ακτίνες του ήλιου , και τα φρούτα λαχταριστά με δάκρυα που στάζουν νερό βγαλμένα μέσα από την ψύξη, 
μας προσκαλούν για τις όμορφες γεύσεις τους .
Στα καραβάκια τα πρωινά σπαρταρούν οι γόπες , οι σαρδέλες, τα κεφάλια ,οι μουρμούρες ( γεμίζει το Ιόνιο πέλαγος τις μέρες του καλοκαιριού) , και όλα τα είδη ψαριών που γνωρίζουμε και απολαμβάνουμε με το κατάλληλο κρασί , μπύρα ή ουζάκι.
Τα περβάζια των παραθύρων γεμάτα πολύχρωμα γεράνια και οι αμμότοποι στις ακτές πλημμυρισμένοι πια με ασφοδέλια .
Τα μεσημέρια , όταν η ζέστη του Ιουλίου σε παραλύει ,
εσύ αντί να απολαύσεις την ραστώνη της χαλάρωσης ,
νοερά φεύγεις , - παιδί , - έφηβη, ΄
και όταν όλη η οικογένεια ξεκουράζεται,
εσύ πηγαίνεις στον κήπο ,που περικυκλώνει το σπίτι ,
μαζί με τον ανθόκηπο .
Πηγαίνεις στις κερασιές από κάτω και πατώντας το κίτρινο χορτάρι ,
απλώνεις τα χέρια και   τσαφ  τα πορφυρά κεράσια λιώνουν στα χέρια σου!!!.
Τα τζιτζίκια πετούν για τις κορομηλιές και τις ελιές ,που ζώνουν το κτήμα.
Η ευτυχία κάπου εκεί βρισκόταν , στις στιγμές αυτές , μέχρι και το ροχαλητό του πατέρα ακουγόταν ήρεμα και γλυκά .
Ήταν όλοι εκεί , και η ΦΎΣΗ ΟΡΓΊΑΖΕ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΎΡΙΖΕ με όλους μας και εμείς μικρά παιδιά αθώα και ζωηρά εκτοξευόμασταν σε γαλάζια καλοκαιρινά μεσημέρια !!.
Δεν υπήρχαν απώλειες , ο πατέρας αναδίπλωνε τα φτερά του και μας προστάτευε όλους από την κακοτυχιά και ήταν εκεί επιφυλακή κόντρα στον ήλιο , στην βροχή , στην κάθε μπόρα.............

 Καλό βράδυ μας ευχήθηκε ο κ. φίλος .
 Για άλλους ανθρώπους είναι η πιο συνηθισμένη απλή ευχή , για εμάς είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο και πρόβλημα συνάμα. 
Έχοντες αλώσει σαν κατακτητές τα σπίτια των αλλότριων ,πέριξ , κάτω , πάνω , μόλις και έρχεται ο ευεργετικός ύπνος , αφήνουνε στον χώρο  το κατακάθι της αρρώστιας  τους  σε παραισθήσεις πελαγωμένοι, 
που προκαλεί ακατάσχετη φαγού , σε γυροφέρνουν συγχρόνως και για κανένα ψιλοανεύρισμα / εγκεφαλικό ( απορίες για το πως μπορούνε - <στις υπηρεσίες μας> που  'εχουν ξαμολύσει να σκοτώνουν και βασανίζουν). 
Όταν σου στερούν τον 'ύπνο , μέχρι να ακούσεις τον βόμβο από την συγκομιδή σκουπιδιών , όχι χωρίς λόγο έχουν τα μασονικά παιχνίδια εξουσίας και παραισθήσεων , ξέρουν ποιούς θα   βλάψουν . Έκκληση ?????? μην τους πιστεύετε , μην εμπιστευόσαστε και παρασύρεστε στα παιχνίδια τους στην αρχή , μετά ΄σε ελέγχουν πλήρως , ακόμη και μιντ κοντρολ ΄κάνουν και σε βασανίζουν μέχρι τον θάνατο για τα οικονομικά λαμόγια τα  αφεντικά τους ( κάθε μεγάλη ή μεσαία ή και μικρή εταιρεία ΄εχει την δική της μαφία συμμορία για να επιβάλλετε με το εμπόριο θανάτου και την σφαγή των αμνών πολιτών αδύναμων πια , γιατί το κράτος μας είχε παραδοθεί προ πολλού , χωρίς δικλείδα ασφαλείας όπως το σύνταγμα επιτάσσει για τον έκαστον πολίτη!!!! Αξιότιμοι κυβερνώντες μερόνυχτα άυπνοι εμείς , χωρίς πρόβλημα ύπνου σε φυσιολογικές συνθήκες διαβίωσης και αναπνοής , πόσο πιστεύετε ότι μπορούμε να είμαστε χωρίς ανήκεστο βλάβη; 
Γιατί τους επιτρέπετε να μπαίνουν στους χώρους μας , χωρίς την συγκατάθεσή μας , την ερώτηση βρε αδελφέ έστω κάντε μας  και αν θέλεις την παραπλάνηση μετά , αν είσαι κάφρος και δεχτείς να σε " ελέγξουν με τα σύγχρονα ασύλληπτα μέσα τους " ;;;; 
Και κάτι καινοφανές , μόνο στην χώρα αυτή θα μπορούσε να συμβεί , στον αγώνα σου για ανεξαρτησία και ελευθερία , στην κραυγή για την καταπάτηση των δικαιωμάτων και της μη ζωής πια , δεν θα μπορέσεις να έχεις δικηγορική κάλυψη , όλοι ασχολούνται με κάποια άλλα αδικήματα , αλίμονο !

ΌΠΟΙΟς μπορεί να λακίσει από αυτή τη χώρα των ψυχικά άρρωστων , που οι συμμορίες (σε  κάθε πολυκατοικία έχουν τοποθετήσει την δική τους δολοφονική ομάδα ) ελέγχουν και σκοτώνουν με χημικά ΄ ακόμη και αλλεργιογόνα που μόλις σε αφήσουν να πέσεις για ύπνο  αρχίζουν και γεμίζουν το χώρο και γδέρνεσαι μέχρι να σταματήσουνε τα λογής αποβράσματα - ποιο΄ν ύπνο  όμως ; έχουμε να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι κάπου τέσσερα χρόνια, από τότε που οι φαεινοί εγκέφαλοι γραπώσανε στον ύπνο όποιον πολίτη είχε απομείνει να αντιστέκεται στην βία , στους βασανισμούς , στην χιτλερική πρακτική  τους , και του δείξανε να αντιληφθεί ποια κέντρα και παράκεντρα  εξουσιάζουν ποια τα πάντα .
Αφού βρεθήκανε οι άθλιοι συμπολίτες μας ,που για να έχουν ένα "καλόσπιτο " ,μια οικονομική επιφάνεια , ένα καλό αυτοκίνητο , πουληθήκανε , δηλ δώσανε τους εαυτούς τους , τα κορμιά τους  και πρακτορεύανε γλοιώδικα τον απέναντί τους - να κρυφτώ εγώ και να ζήσω σαν τυφλοπόντικας ας  σκοτώσουμε τον απέναντι , που το "αγαθό βόδι" δεν έκλεψε , δεν συνεργάζεται στην ανομία και στο έγκλημα εν ψυχρώ  .
Και έτσι έχουν οι ψυχασθενείς ( τάπαμε κρυμμένοι στα σπίτια αυτών που αναφέραμε , ταιζόμενοι ποτιζόμενοι , προστατευόμενοι από την εξουσία που στην ουσία αυτοί την κατέχουν και κατευθύνουν ) σκοτώνουν με σαδισμό εσένα , εμένα και τον πιο αδύναμο ίσως! Τους έπιασες να ψιθυρίζουν μόλις τα μεσάνυχτα που γύρισες  "καυλωμένοι"  από την μυρωδιά του αθώου αίματος΄ μα αυτή έχουμε ,και  χτυπάμε ανηλεώς μέρα νύχτα  , δεν μας δίνεται άλλον, τι να κάνουμε  ?
 Και που κατοικούν;   μα είπαμε μέσα στους συνεργάτες των παρακρατικών που τα δίνουν όλα στα παράκεντρα και στην αρρωστημένη τους δίψα για κακό και βασανισμούς , για σάρκα και αίμα των αντιπάλων τους .
Δεν έχεις δικό σου σπίτι , αλλά και να είχες πάλι θα μρίσκανε τρόπους να μπούνε μέσα και να το αλώσουνε , να τοποθετήσουν το σύστημα ρίψης των χημικών , και να αρχίσουνε τα τελευταία βράδια έχουνε πρόγραμμα την μανιώδη φαγουρόσκονη ( κάνεις κομμάτια το δέρμα σου ) , αφού λαγοκοιμηθείς κάτι ρίχνουν ή συντονίζουν και πετάγεσαι κατατρομαγμένος επάνω  , πιάνοντας την καρδιά σου ΄έτσι  δημιουργούν ανακοπή και εμφράγματα κατά κόρο τον τελευταίο καιρό .
Η ΄άλλο αγαπημένο τους  παιχνίδι θανάτου ή καρκίνου αν θέλετε μόλις ηρεμήσεις σε μια θέση επικεντρώνουν ή συντονίζουν τον ηλεκτρομαγνητισμό και επιτίθενται στο κεφάλι σαν απανωτά εγκεφαλικά . Δεν μπορούν προφανώς να ηρεμήσουν , είναι η άρρωστη δίψα και η υπερκινητικότητα σαν χρόνιοι πότες ή ναρκομανείς συμπεριφερόμενοι , και μόνον όταν βλάψουν τον αθώο  η "μασσονική " τους μακριά δικτύωση  είναι ικανοποιημένη για να τους δώσει την απαραίτητη δύναμη , ισχύ και εξουσία  και αφου τελειώσει την μια βραδιά , την  αμέσως επομένη μέρα ξαναρχίζουν τα βασανιστήρια , που ζητούν οι εγκέφαλοι για να τους εξευμενίσουν και να τους ξαναδώσουν καλύτερη και μεγαλύτερη δύναμη . Και η κάθε ομάδα συμμορία σκοτώνει περισσότερο δραστικά  ανταγωνιζόμενη  η μια την άλλη στο ξέφρενο κυνήγι , που οι βάρβαροι μεσσιανιστές χιτλερίσκοι έχουν βάλει την χώρα ,( ένα βήμα πρι ν το κακό που έγινε στα αραβικά κράτη , είμαστε με όλα αυτ'α). Και εμείς είχαμε την ?ατυχία? να μας παραδώσουνε από τον ύπνο με όποια βαρβαρότητα αντιλαμβάνεσαι , σφαχτάρια στα χέρια των αλλόφρονων και αλλόφερτων δημίων. Και δεν μιλάει  κανείς ( ίσως άλλοι βασανίζονται λιγότερο , έχουν πιο ήπιους δημίους )  ,  όλη η χώρα άκρα του τάφου σιωπή και με το σώμα  γεμάτο φανερές πια πληγές και όχι μόνο εσωτερικές που δεν φαίνονται , από τον ακατάπαυστο κνησμό περιμένει το ξημέρωμα , ενώ  όλοι αυτοί κοιμούνται αθλίως με το χέρι στα χημικά και με το χέρι  στην εκάστοτε επιλογή για να σε ποτίσει .
Υ.Γ< Η  κτηνάρα τους μαζί να βασανίζουν και ανθρώπους ,που νικήσανε μια φορά τον χάρο  , ΄θα ξαναπαλέψουν αν τους βομβαρδίζεις με χημικά κνησμού , άυπνους να τους έχετε εσείς "εν δυνάμει δολοφόνοι βασανιστές " σαν ασπίδα για να κοιμάστε ήσυχοι και να μη κινδυνεύευτε να συληφθείτε ποτέ και να λογοδοτήσετε /