Προς την Διεθνή Αμνηστία , που καταγγέλλει και οργανώνει σωτηρία για τους ανθρώπους , που έχουν υποστεί βασανιστήρια και βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Έχουμε κάνει καταγγελίες για κτηνώδη βασανιστήρια από τις παρακρατικές < συμμορίες> σε όλους τους ελληνικούς φορείς - θεσμούς ,και ακόμη περιμένουμε κάποιο βήμα ελέγχου και τιμωρίας ( που τέτοια εποχή και τέτοια τύχη ) ή έστω φραγμού στο συνεχόμενο έγκλημα . Ποιό 'εγκλημα ρωτάς ; μα είναι για τους ποντικούς αυτούς ντόπιους και ξενόφερτους , να κρύβονται μέσα στα σπίτια των "ήσυχων νοικοκυραίων" και από εκεί να παρακολουθούν τα πάντα για κάποιο μαύρο σκοπό και στόχο( για όλα τα παράνομα και τα ενέχοντα σχεδόν όλο τον ποινικό κώδικα) . Όμως δεν κάνουν απλώς την μαύρη δουλειά τους , ελέγχουν και όλους τους πολίτες ,που φαίνονται στην ακτίνα τους και επιλέγουν εκάστοτε ένα θύμα για να αρχίσουν με τα "χημικά " να τον καθιστούν ένα άυπνο "ζώο" πια και όχι άνθρωπο , που αυτό το ζώο , εμει΄ς , προσπαθεί από το ένστικτο αυτοσυντήρησης στην αρχή να κινείται συνεχώς και δεχόμενο " ηλεκτρομαγνητικά κύματα " μαζί με τα χημικά , να υποφέρει και οι παρακρατικοί "λεβεντοναίτες - μασόνοι" να το φχαριστιουντα ναρκωμένοι και κανιβαλισμένοι αρκούντως .
Έχουν δική τους ορολογία , κανόνες φρίκης και δεισιδαιμονίες , πρέπει να χτυπάνε κάποιους πολίτες ΄-θύματα για να υπάρχουν αυτοί και να έχουν την εξουσία και να προμηθεύονται για τούτο ότι κρατάει τα κέντρα εξουσίας στο σατανικό αυτό νεοναζιστικό παγγκόσμιο; ελεγχο των κοινωνιών και των κρατών.
Βασανίζουν κόσμο , έχουν ελέγξει τους περισσότερους και άλλους τους εκβιάζουν , άλλους με ΄κολπα χτυπώντας ( η ψυχολογία γαρ ) στην μοναδικότητα του ναρκισισμού τους , και μια άλλους που βρέθηκαν χωρίς να γνωρίζουν τίποτα , χωρίς τη βούλησή τους ( την είχαν <γραμμένη με κοκκινο μαύρη μελάνι >) , να ψεκάζονται με καρκίνο και να ακολουθούνται κατά πόδας μέχρι να σε στείλουν ή αυτοί στον " παράδεισο ή την κόλαση του Δάντη" θάλεγα ) ή απομονωμένος και χωρίς ελπίδα βοήθειας να τους προσφερθείς ως ιδανικός αυτόχειρας. Γιατί απομονωμένος και χωρίς ελπίδα βοήθειας ; Γιατί τα θύματα , που βάζουν , μάλλον δείχνουν τα τρωκτικά για να χτυπάνε ( για να έχουν αυτοί μεγαλύτερη δύναμη από τους άλλους σχηματισμούς ) , πρέπει με γκεμπελισμούς και ψεύτικες κατασκευές , που να πείθουν όμως < γνωρίζουν οι από πάνω τους άριστη ψυχολογία των μαζών και των ατόμων > να σε απομονώσουν από την οικογένεια σου , τους φίλους και γνωστούς ΄να σε χρίσουν ως επί το πλείστον τρελό , άρρωστο , κακόβουλο ΄ και μετά θα είσαι εύκολη λεία για να χτυπάνε τα άρρωστα ένστικτα των "φασιστικών αυτών τεράτων " . Αν σε τελειώσουν "ναρκωμένοι " , όπως είναι συνήθως ή αφιονισμένοι από την εγκληματική τους μέθοδο , την ανθρωποφαγία τους και την αρρώστια για δύναμη , τότε ποιός θα σε αναζητήσει , μη και ανακουφισθούν θάλεγα οι γύρω σου ( αφού είχαν καταφέρει να τους γίνεις πρόβλημα ) . Όπως αποφεύγουν έναν βαριά νοσούντα οι "υγιείς " , που δεν θέλουν να φορτωθούν προβλήματα άλλα και ζητούν την ευχάριστη ατμόσφαιρα συνήθως.
Απευθυνθήκαμε στην διεθνή αμνηστία , απευθυνόμαστε εκ νέου , ευελπιστούμε οι εκκλήσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων ( πως αλλιώς θα είσαι άνθρωπος ;)να εισακουσθούν και να βρουν τον τρόπο να σταματήσουν αυτή την τραγωδία για τους βαλλόμενους πολίτες και για την χώρα.

Όλα τα κακά έχουν εισβάλλει από το πρωί ΄και γυρίζεις το βράδυ σπίτι ξέροντας ότι στις φωλιές των "αρουραίων " δεν βρίσκεις μέτρο να ακουμπήσεις ,να ξεκουραστείς , και εκεί ανακαλύπτεις ότι οι γωνιές των αρουραίων όσο έλλειπες πληθύνανε.
Και εσύ που τις εντόπισες , απέξω μαύρες και γυαλιστερές , μόλις ξεφόρτωσες το σακίδιο με τα πράγματα σου και το μισοτελειωμένο μπουκάλι νερού στο χέρι ΄ πήρες το μονοπατάκι για την " νυχτερινή βάσανο " στο σπίτι σου; 
΄ που το έχουν καταλάβει στην ουσία και αυτό ( αφού δεν σε αφήνουν με τις οσμές και τα "φασιστικά γυμνάσια να ησυχάσεις όπως όλοι οι καλοί κανονικοί άνθρωποι) ΄ - γιατί ο τάδε στην εκδρομή που σε συνάντησε , ανυποψίαστος εσύ , δεν τους γνωρίζεις ? δυστυχή? σε έδειξε ίσως και με τον ψίθυρο στα τσακάλια - ΄που βρήκες γυρίζοντας , σε έδειξε η τάδε "θείτσα ή ο τάδε θείος " εκεί που ήπιες μια μπύρα και έφαγες ένα δευτερόψαρο , γιατί οι "σκατάνθρωποι έχουν πληθύνει σαν τις αμέτρητες δηλητηριώδεις τσούχτρες ,που έχει γεμίσει ο Κορινθιακός ( Αλεποχώρι , ψάθα..).
Ούτε ένα μπάνιο , έκανες τόση διαδρομή και επέστρεψες στην φωλιά με τους κρυμμένους γύπες πεινασμένους με τα αλχημιστικά δισειδαιμονικά , που ο αρχηγός της συμμορίας αυτής μας παίρνει κατά πόδας και πιάνουν όλο τον χώρο ( μεταμφιεσμένοι πότε σε - αρπαχτόπουλοι και πότε σε δοσόπουλοι - που με περισσή κτηνωδία ,σαν κατακτητές χτυπάνε τους αδύναμους ,που το
"γαμοσύστημά μας" έδωσε σαν ομήρους και σάρκες για τα κιτρινισμένα δόντια τους( τόσα χρόνια αυτή την δουλειά κιτρινίσανε τα σαπιοδοντά τους ).
 Αυτό που με < οργίζει > περισσότερο είναι που μας φέρονται σαν σε σκλάβους ή σαν κατακτητές , που κάποιοι υπάνθρωποι καλοθελητές της ρουφιανιάς και του μπερτοδουλισμού το υς δίνουν ανερυθρίαστα τον δικό μας χώρο ΄όπως και τα σπίτια τους και τα υπάρχοντά τους για να γεννάνε τα φίδια του νεοναζισμού και της αρρώστιας την μαύρη εποχή που ο φασισμός καλπάζει .

{ { αποπάσματα από Λοράν Γκοντέ " Κάτω απόν τον ήλιο του νότου " } }
- Και ο αναβάτης μουρμούριζε μέσα από τα δόντια του λόγια που εξατμίζονταν στη ζέστη. « Τίποτα δεν θα με νικήσει . Ακόμα και αν ο ήλιος σκοτώσει όλες τις σαύρες των λόφων, εγώ θα αντέξω. Τόσο καιρό περιμένω . Ακόμα και αν η γη φυσήξει και τα μαλλιά μου πιάσουν φωτιά , εγώ ξεκίνησα και θα φθάσω στο τέλος ».
- Και έτσι πέρασαν οι ώρες , μέσα στο καμίνι που έσβηνε τα χρώματα. Επιτέλους, σε μια στροφή του δρόμου , φάνηκε η θάλασσα . « Φτάσαμε στην άκρη της γης » σκέφτηκε ο άντρας. .
- Η θάλασσα ήταν εκεί . Σαν ασάλευτος νερόλακκος , που υπήρχε για να αντανακλά τη δύναμη του ήλιου…..
- Μόλις ο άντρας έφτασε στα πρώτα σπίτια του χωριού , μουρμούρισε : « Αν έστω κι ένας τους είναι εκεί και με εμποδίσει να περάσω , θα τον λιώσω με τη γροθιά μου » . Παρατηρούσε σχολαστικά την κάθε γωνιά του δρόμου. Όμως πολύ σύντομα ησύχασε . Η επιλογή του ήταν σωστή. Τέτοια ώρα το χωριό ήταν βυθισμένο στο θάνατο. Οι δρόμοι έρημοι . Τα παντζούρια κλειστά . Και τα σκυλιά ακόμη εξαφανισμένα. Την ώρα του μεσημεριανού ύπνου , σεισμός να γινόταν , δεν θα έβγαινε κανείς έξω . Σύμφωνα με τον θρύλο , μια μέρα , τέτοια ώρα , κάποιος που ανέβαινε καθυστερημένα από τα χωράφια στο χωριό πήγε να διασχίσει την κεντρική πλατεία. Ώσπου να φτάσει στον ίσκιο των σπιτιών , ο ήλιος τον είχε τρελάνει. Λες και οι ακτίνες του είχαν κάψει το κρανίο. Όλοι στο Μοντεπούτσιο την πίστευαν αυτή την ιστορία. Η πλατεία ήταν μικρή , αλλά όποιος τολμούσε να τη διασχίσει τέτοια ώρα ήταν καταδικασμένος σε θ’ανατο.
…Όλο το χωριό βλέποντας να περνάει το φέρετρο , είχε την αίσθηση πως είχε έρθει το τέλος μιας εποχής. Δεν έθαβαν μονάχα τον Ραφαέλε , έθαβαν όλους τους Σκόρπα-Μαλκατσόνε. Έθαβαν τον παλιό κόσμο. Εκείνον , που είχε γνωρίσει την μαλάρια και τους δύο πολέμους. Εκείνον που είχε γνωρίσει τη μετανάστευση και τη μιζέρια. Έθαβαν τις παλιές αναμνήσεις. Οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα. Και δεν αφήνουν κανένα ίχνος. Ο Ραφαέλε έφευγε από το Μοντεπούτσιο και , στο πέρασμά του, όλοι οι άντρες έβγαζαν το καπέλο τους κι έσκυβαν το κεφάλι, ξέροντας πως δεν θα αργούσαν να χαθούν κι αυτοί με τη σειρά τους και πως τα ελιόδεντρα δεν θα έκλαιγαν γι΄αυτό .

Τι να σκεφτόμαστε στην χώρα των κατακτητών ναζί που είχαμε την ατυχία να βρεθούμε. ; 
Αλωνίζουν οι έμποροι του λευκού θανάτου και των μετάλλων και η πολιτεία παρακολουθεί τα θύματα τους πολίτες που τους έχει δώσει , ανθρώπινες σάρκες στα χημικά? μα είναι πιστευτό θα αναρωτηθείς και όμως τα " παρανοϊκά ψεκαστηρια" τα πληρώνουν ,
 τα ποτίζουν ,τους δίνουν και ανθρώπινα αθώα θύματα να σκοτώνουν ,και όλα αυτά για μα μην τάχα τους ρίξουν από την εξουσία. 
Βασανιστήρια την νύχτα περισσότερο ,που δεν μπορείς να κινηθείς εύκολα και την ήμερα
,για να μας έχουν σαν ανθρώπινες ασπίδες για να μην τους συλλάβουν.
και να σκορπούν τον θάνατο σε όποιον πέσει ο κλήρος.
 Κάποιος επιστήμονας θα γνωρίζει τι συμβαίνει με αυτά τα χημικά δηλητήρια που ψεκάζουν τα σπίτια μας , πρέπει να πεθάνουμε στην αγνοία και στην μη αντιμετώπιση .; όλα και όλοι πουλημένα στα παράκεντρα των συμμοριών, μας σκοτώνουν χωρίς τιμωρία ,άλλα αόρατα και με την έκπληξη των περιοίκων μετά στο τέλος σου.

Και από τους συμπαθείς ποντικούς του μυθιστορήματος  ,
στους  σκοτεινούς  αιμοβόρους  ανθρωπόμορφους ποντικούς , που έχει πλημμυρίσει ο τόπος .
Έχουν βγει από τις παλιές  τους τρώγλες  και μεταμφιεσμένοι  με τρίχωμα στιλπνό και αγωνιστικό  με σηκωμένες τις  καλογυαλισμένες τρίχες  τρέχουν παντού όπου υπάρχει εκδήλωση με κόσμο .Αν βρεθείς  στις συγκεντρώσεις τους με το "πασπάλισμα δημοκρατίας αυτές πάντα να συμβαίνουν ",  για να προσελκύουν τα υποψήφια θύματά τους ,  ίσως αν έχεις βασανισθεί πολύ και κρατάς στατιστικές επαναλήψεις   ΄-  τότε να αντιληφθείς ότι ο νεο ναζισμός είναι δίπλα σου , είναι πίσω από τα " πολιτικά και αντιπολεμικά  καλέσματα με ταινίες και ντοκυμαντέρ και στο τέλος η πλούσια συζήτηση με τους "[πασπαλισμένους προβληματισμό και ανθρωπισμό  ποντικούς ] , τότε αν  και  δεν φύγεις στο  μισό της ώρας θα βομβαρδισθείς με τα κατάλληλα προιόντα πολέμου.
Αλλά αυτοί οι ανθρωποι κάνουν εκδηλώσεις για σένα μικρέ αναλώσιμε ανθρωπάκο , για να σου δείξουν την  κτηνωδία των πολεμοκάπηλων , αυτοί έχουν τα έξυπνα "γκατζετάκια" , δεν τους αντιλαμβάνεται κανείς όταν σε στουμπώνουν χημικό καρκίνο , γιατί θέλουν τους άλλους ήσυχους αφελείς για τα σχέδια αλώσεως ξανά του κόσμου από τα σκοτεινά σκοταδιστικά κέντρα εξουσίας.
Τους αντιλαμβάνεσαι πρώτα ο ένας με το κινητό και τα ακουστικά να παλεύει να βρει τα ύποπτα προγράμματα για να "σκοτώσει κανένα "ψεκασμένο με νανοίνες θύμα , που τσίμπησε και ήρθε στην εκδήλωσή σας (  και το γνωρίζει ο {πανηλίθιος } όσο ο κόσμος κυβερνάται από τους νεοναζί , αυτός δεν θα τιμωρηθεί  ποτέ;   για τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των άλλων ΄ ή έως ότου δεν μας αφήσουν καθόλου τόπο να ζήσουμε και οργισθούμε τόσο και τους  εξωστρακίσουμε, όπως τους κατακτητές και τη χούντα.
Γράφουμε εισπνέοντες τα ίδια ;! χημικά , που εσπνεύσαμε από βραδύς στην κλειστή αίθουσα των " σκεπτόμενων" και οι σκέψεις να διασταυρώνονται με συλλογισμούς και στατιστικές επαναλήψεις και το συμπέρασμα αμείλικτο - βαρύ  ~ μήπως έχουν μεγαλώσει , απλωθεί και θεριεύσει τα φίδια του μαύρου παρελθόντος και οι ποντικοί τους διευκολύνουν μέσα από τις κρύπτες τους να γιγαντώνονται , σκοτώνοντας όλους όσους το βλέπουμε έντρομοι και το ξορκίζουμε 'αλλοτε με φωνές , με γραπτά , με ότι φτωχό μέσο μας παρέχει η ¨ανάπηρη  πια οργανωμένη  κοινωνία μας  ¨ .

….  …Τα έχω πολύ καιρό .

Φαντάζομαι πως θα μπορούσα να τα πιάσω με τα χέρια αν ήθελα, 

μα όποιος πιάνει τους κροταλίες με τα χέρια ,   αργά ή γρήγορα , αρπάζει μια  δαγκωνιά. «  Απλώς δεν θέλω να το ρισκάρω».

Κοίταξε τη γυναίκα . Δεν ήθελε να βάλει το ποντίκι  μέσα.  Εκείνη είχε μετακινηθεί μπροστά στο νέο κλουβί    ΄τα μαύρα μάτια της ήταν πάλι καρφωμένα στο πετρωμένο κεφάλι του φιδιού.

Είπε ¨ « Βάλτε μέσα το ποντίκι ».

Εκείνος πήγε απρόθυμα στο κλουβί με τους ποντικούς . Για κάποιον λόγο , λυπόταν τον ποντικό , και τέτοιο συναίσθημα δεν είχε ξανανιώσει πριν.

 Τα μάτια του πλανήθηκαν πάνω στη μάζα των αναρριχώμενων λευκών κορμιών , που στριμώχνονταν για να σκαρφαλώσουν στην συρμάτινη  σίτα προς το μέρος του.

«Ποιό ;» σκέφτηκε , « ποιό θα πρέπει να πάει; »

Ξαφνικά στράφηκε οργισμένος στη γυναίκα .

« Δε θα προτιμούσατε να βάλω μια γάτα; Έτσι θα βλέπατε πραγματική μάχη. Η γάτα θα μπορούσε ακόμα και να νικήσει , κι αν το κατάφερνε ίσως να  σκότωνε το φίδι. Θα σας πουλήσω μια γάτα αν θέλετε».

 Εκείνη δεν τον κοίταζε ΄ - Βάλτε έναν ποντικό» , είπε « Θέλω να φάει »

Ο δρ. Φίλιπς άνοιξε το κλουβί με τους ποντικούς και έχωσε   μέσα το χέρι του…. Προχώρησε γρήγορα , διασχίζοντας το δωμάτιο , άνοιξε το κλουβί και έριξε τον ποντικό στον πάτο με την άμμο . « Και τώρα κοιτάξτε», φώναξε.

Η γυναίκα δεν του απάντησε ΄τα μάτια της ήταν καρφωμένα στο φίδι, που κείτονταν ακίνητο. .

Ο ποντικός προσγειώθηκε στα πόδια του , στράφηκε γύρω του και μύρισε την ρόδινη γυμνή ουρά του , και ύστερα έκανε ένα αδιάφορο τροχαδάκι πάνω στην άμμο , μυρίζοντας , καθώς προχωρούσε.  Το δωμάτιο ήταν σιωπηλό .

Ο δρ. Φίλιπς δεν ήξερε αν ήταν το νερό που αναστέναζε ανάμεσα στους πασσάλους  ή η νέα γυναίκα. Με την άκρη του ματιού του είδε το κορμί της να ζαρώνει και να κοκαλώνει.

Το φίδι κινήθηκε απαλά , αργά . Η γλώσσα τρεμόπαιζε μέσα έξω. ..

Στην άλλη άκρη του κλουβιού ο ποντικός σήκωσε ζωηρά το κεφάλι του κι ανακάθισε και άρχισε να γλείφει το φίνο άσπρο τρίχωμα στο στήθος του.

 Το φίδι κινήθηκε σχηματίζοντας πάντα μια βαθιά καμπύλη S  στο λαιμό του.

Ο νεαρός ένιωσε τη σιωπή να σφύζει ...  είπε δυνατά : « κοιτάξτε!  Έχει έτοιμη την καμπύλη της επίθεσης. Οι κροταλίες είναι δειλά ζώα . Το φίδι κερδίζει την τροφή του σε μια επιχείρηση τόσο επιδέξια , όσο και η δουλειά του χειρούργου. Δεν κάνει αστεία με τα εργαλεία του ».

 Το φίδι είχε συρθεί ως τη μέση του κλουβιού . Ο ποντικός κοίταξε,  είδε το φίδι και ύστερα συνέχισε να γλείφει ξένοιαστος το στέρνο του . …

Το φίδι είχε πλησιάσει πια .Το κεφάλι του ανασηκώθηκε λίγους πόντους απ΄ την άμμο. Ταλαντεύτηκε μπρος πίσω , σκοπεύοντας , υπολογίζοντας, την απόσταση , σημαδεύοντας .

Ο δρ. Φίλιπς κοίταξε πάλι την γυναίκα .Του  ΄ρθε να ξεράσει . Λικνιζόταν και κείνη , όχι πολύ , μια ιδέα μονάχα.

Ο ποντικός ανασήκωσε το κεφάλι του και είδε το φίδι. Έπεσε στα τέσσερα και ανασηκώθηκε , κι ύστερα – το χτύπημα . Ήταν αδύνατο να το δεις , μονάχα μια αστραπή . Ο ποντικός κλονίστηκε ,χτυπημένος θαρρείς από κάτι αόρατο.

Το φίδι γύρισε βιαστικά στην γωνιά του ….,  ο ποντικός έστεκε ασάλευτος , ανασαίνοντας σα μικρό άσπρο φυσερό.

Ξαφνικά τινάχτηκε στον αέρα και έπεσε στο πλευρό. Τα πόδια του σπαρτάρισαν για ένα δευτερόλεπτο ΄ ήταν νεκρός…..

Τα σαγόνια του έκλεισαν ξαναμπαίνοντας στη θέση τους και το μεγάλο φίδι σύρθηκε βαριά στη γωνιά, σχημάτισε ένα μεγάλο οχτάρι και έριξε το κεφάλι του στην άμμο.

« Αποκοιμήθηκε τώρα », είπε η γυναίκα . « Φεύγω και εγώ ….να το θυμάστε είναι δικό μου »…

Ο δρ Φίλιπς γύρισε μια καρέκλα και κάθισε μπροστά από το κλουβί του φιδιού.

Προσπάθησε να ξεκαθαρίσει τις σκέψεις του ..

« Ίσως  να ΄πρεπε να το σκοτώσω το φίδι. Αν ήξερα – όχι  δε μπορώ, δεν έχω που να προσευχηθώ ».

Βδομάδες ολόκληρες την  περίμενε να γυρίσει . « θα βγω έξω και θα την αφήσω μόνη , αν ξανάρθει , αποφάσισε . Δε θα ξαναδώ αυτό το καταραμένο πράγμα».

Δεν ξαναγύρισε ποτέ.  Μήνες την αναζητούσε.

(  Η μακριά κοιλάδα / Τζων Στάινμπεκ )
(η φωτό από πίνακα στο μουσείο Φρυσίρα)

Αν απο τετοια ριπη χημικων καθε βραδυ εκ των ουκ ανευ αυτο και αναλογως την περιπτωση την ημερα , αν δυνηθούμε με τον ελαχιστα "καθαρο αερα ",που τους ξεφευγει ν α κοροιδεψουμε τις νεοπλασιες και επιβιωσουμε ,θα πρεπε να τ.αλλαζαμε ολα. Αναρωτηθηκες τι είναι καθε βραδυ αυτο που διαπερνα "τσουζοντας "τη μυτη και επικαθεται σαν χαρος στο συστημα της αναπνοης και παρακατω; Εχουμε αρχισει να υποψιαζομαστε ,μετα και την επισκεψη στους ωρλ( ασπρο σε βλεπω Περικλη) μηπως μας ψεκαζουν και σκονες η ρινισματα ουσιων "ναρκωτικων" περα απο τα κλασικα πια μεταλλα ινες αλουμινιου.βαριου ,κ.α ευγενη καρκινογονα (ειμαστε πολλοι στη γη .πρεπει να μεινουμε μονο 500 .000.000 ανθρωποι) , για να εχουν εναν αναπηρο λαο παντελως ελεγχομενο και στατιστικως μειωμενο αποβαλλοντας δια θανατου τους προβληματισμενους και τους ονειροπολους ?

  ----Και το επιμύθιο της κάθε καταστροφικής νύχτας 'η μέρας ,που " ψεκασμένους - ναρκωμένους" μας φέρνει κοντά κοντά  στον χάροντα , στην ωκεάνεια απογοήτευση και παραίτηση  .
Η πολιτεία ροχαλίζει , πίνει καφέ στα αμέτρητα πια coffee , βρίζεται στις λωρίδες οδήγησης , κάνει events στα sic βιβλιοπωλεία και στα ταχυφαγάδικα <ρεύεται > τον κορεσμό της πείνας τους - μα αφού πεινάμε όλοι και όχι αυτοί που πάντα πεινούσαν τώρα στην " κρίση " πεινούν περισσότερο?
<Τους " καλοπιανουν ' λ'εγοντάς τους δυο τρεις΄αληθειες συμβαντων της καθημερινοτητας αδιάφορα για αυτούς και μετά αρχίζουν και πλέκουν σενάρια δολοπλοκιών , κακοήθειας ιστορίες και κακόβουλα περιστατικά για όποιον στοχεύσουν που ακόμη και οι ευφυείς υποτ'ιθεται,   αρχίζουν να εθίζονται στο ψέμα τους και την εξύφανση συκοφαντιών .>
 Μετά αφού σε χειριστούν όλα τα χωνεύεις και συνεχώς ζητάς την "πληροφορία " τους , και φθάσαμε στο σήμερα που ούτε με το φανάρι του Διογένη δεν βρίσκεις άνθρωπο να ξιφουλκήσει και να παλέψει στα αλώνια του 'αστεως για δικαιώματα , αξιοπρέπεια , συνταγματικές παροτρύνσεις .
Και τι τα θες όλα επαφίενται στον πατριωτισμό των Ελλήνων , που;

Και μη διανοηθεί τε να δείτε από την έκθεση documenta 14 ,  ?(  το σχόλιο φυσικά και δεν είναι αποτρεπτικό , αλλά προς σκέψη και αφύπνιση}?            που πραγματοποιείτε σε διάφορους χώρους στην Αθήνα , την ταινία στο Τριανόν " Η όψη της σιωπής " η την έκθεση με ακουαρέλλες για την τελευταία συνάντηση του παρανοικού , που αιματοκύλησε τον κόσμο και της αγαπημένης του Εύα Μπράουν !
Καραδοκούν μέσα στις αίθουσες "τα τσιράκια " των εντολοδόχων νεοναζιστών( οι ίδιοι αυτοί ποντικοί παραμένουν κρυμμένοι και προφυλαγμένοι α πό το δικό μας ναζιστικό παρα κράτος). Θα σε σκιαγραφήσουν με τους δικούς τους τρόπους και θα σε περιλάβουν κατ΄οι΄κον , με χημικά που τσουζουν μύτες , κεφάλια , μάτια , νοσταλγώντας τον χίτλερ , που πρωτοεφεύρε αυτά. 
Και όλοι αυτοί που τους ακολουθούν πως λέγονται ,είναι σαν αυτούς που χτυπήσανε πισώπλατα τον Καραισκάκη στο Φάληρο( ) , προδώσανε τους Σουλιώτες στον Αλή Πασά , ανοίξανε οι Εφιάλτες τις πύλες για την παράδοσή και την σκλαβιά μας .
Ποιός θα ζήσει από τους  "νεκραναστημένους  , ειδεχθείς ψυχοπαθε'ις " , που ορέγονται αίμα , σαν τους Ινδονήσιους  παραστρατιωτικούς ( από την ταινία) που στο ντοκουμέντο (the look of silence)  κόβοντας το "λαρύγγι " των κομμουνιστών , γέμιζαν τα τσανάκια τους με το αίμα των φρικτά δολοφονημένων και το έπιναν , για να μη τρελαθούν , έτσι ισχυρίχονταν στο ντοκυμαντέρ. 

Και όλες αυτές οι αιφνίδιες ανακοπές , οι απρόσμενοι καρκίνοι σε νέους και μεσήλικες, οι εξαφανίσεις  και μετά βρίσκονται νεκροί κακοποιημένοι ή μη  ( και όλοι κάτι ψιθυρίζουν ανήσυχοι - μα πως έτσι ξαφνικά , νέος άνθρωπος  στον ύπνο αναρρόφηση , στον ξύπνιο ανακοπή και καρκίνους από τις χημικές ίνες και τα μέταλλά τους , που μας προσφέρουν μπουκέτα θανάτου ( μα γίνονται οι ψεκασμοί για την κλιματική αλλάγή και κτλπ) - όλα για να μας ελέγξουν πλήρως οι νεοναζί και οι οικονομικοί τους εκτελεστές γίνονται!