Στο χωριό τα νέα μεταδίδει ο θλιμμένος  παρατεταμένος με παύσεις  ήχος  της καμπάνας.

Κάποιος έφυγε πάλι , σε κάποιους κοντινός και αγαπητός , σε άλλους γνωστός και σε άλλους  ξένος .

Το χωριό έχει πληθύνει στους νέους καιρούς , πολλοί που ήρθαν για να κτίσουν το δεύτερο σπίτι τους , το εξοχικό , μιας και η θάλασσα το αγκαλιάζει στον νοτιά και έτσι δεν πολυγνωρίζονται ή και συγχνωτίζονται όλοι μεταξύ τους.

-          Ποιος έφυγε ; Α! τι κρίμα , νέος άνθρωπος  χάθηκε, φτωχός βι

οπαλαιστής ο καημένος . Τι κρίμα ακούγεται από τα χείλη αυτών που  μάθανε  το άσχημο « νέο» και το μεταδίδουν στους άλλους γνωστούς του χωριανούς.

Ναι εκείνος , με το τρακτέρ , που  έμενε στο φτωχικό σπιτάκι στην πάνω γειτονιά , ψηλά στον λόφο , ο αδύνατος με το σκαμμένο πρόσωπο και τα γρετσιασμένα από την δουλειά  χέρια.

Ήταν ΄αρρωστος  το τελευταίο διάστημα , βασανιζόταν , ε! δεν κατάφερε να ξεγελάσει τον θάνατο , παρόλο που η μορφή του πριν αρρωστήσει θαρρείς  και τον περιγελούσε τον χάρο με το καλαμπουράκι και  το κρασάκι .

Περιπλανήθηκε αρκετά σε Γερμανία , εδώ οδηγός σε φορτηγό  , αγρότης μετά με το τρακτέρ για πολεμοφόδιο  και κατά το τέλος με «λιγοστά ζώα» να τα ακολουθεί στα μονοπάτια με τους βάτους και τα  χωράφια με  βλάστηση για τροφή.

-          Οι γειτονιές σήμερα ήταν από το πρωί βροχερές, νωπές , οι λακκούβες και οι δρόμοι πιο άσχημοι και «λεροί» και οι πολλές μαυροφορεμένες χήρες από την αυλή των σπιτιών τους ρωτούν σταυροκοπιώντας  για την ώρα του κατευόδιου.

Δεν διάλεξε να φύγει μέρα ηλιόλουστη, χαρούμενη , αλλά βροχερή , συννεφιασμένη . μολυβί, όπως και η φτωχική ζωή του ( όχι ότι δεν πέρασε και χαρές με γλέντια και γλεντζές όπως ήταν από την φτιασιά του δεν το έβαζε κάτω στην κακομοιριά ).

Αποχαιρέτησε μέσα από τις αστραπές και τις βροντές , την ασταμάτητη μουρμούρα της βροχής και πέρασε στον δρόμο της γαλήνης πια.

Το χωριό σιωπηλό , σχεδόν μόνο του μετά το πολύβουο Καλοκαίρι κάνει τους λογαριασμούς του για αυτά που φύγαν και πέρασαν ( καλώς ή κακώς καμωμένα θα φανεί στο μέλλον) και τα τωρινά ή αυτά που ερχονται.

Σήμερα πάντως θα συνοδέψουν τον χωριανό τους υπό τον ήχο της αδιάκοπης βροχής αντί για μοιρολόι στην τελευταία κατοικία της ειρήνης πια και της ανάπαυσης στην αιώνια γαλήνη. Αναπαύσου εν Ειρήνη..

Σαν επίθεση επιλεκτικής καταστροφής έγινε η ζωή μας, με το κουράγιο να έχει εξαντληθεί από το καθημερινό πόλεμο "ομηρίας" που μας εξαντλούνε.
Ο ύπνος λίγος . μόνο όσο τους βολεύει για να μένεις κινούμενος ζωντανός νεκρός .
Τι συμβαίνει συμπρατριώτες , έχουν πόλεμο μυστικό οι " άρπαγες και οι ακολουθούντες αυτούς καιροσκόποι εαυτούληδες και παρανοούντες εξουσιομανείς" και στη μέση τοποθετούν τους πολίτες ,που ανάλογα με τις ορέξεις τους θα φαγωθούν;
Πάντως εδώ στην μελαγχολική κάποτε όμορφη πόλη με την αληθινή "κάποτε " ζωή , δυο΄δυό τα ψεκαστικά ραντίζουν προφανώς τον θάνατο, δεν υποφέρεται η εισπνοή τους και η ζωή αγώνας σκληροτράχηλος , γιατί δεν ξέρεις ποιοί είναι όλοι τούτοι ,που διψούν για ανθρώπινες σάρκες.
Η πολιτεία μοιάζει ανίσχυρη και ανήμπορη με τους θεσμούς της να φαίνονται ξεπερασμένοι και μακρινοί στο πάλαι ποτέ διαφορετικό κόσμο.
Στο δίκαιό μας ο θάνατος ή αν θέλετε η πρόκληση θανάτου με οποιονδήποτε τρόπο φανερό δικάζεται και τιμωρείται.
Στον άνισο όμως τούτο " ναζιστικό " πόλεμο με όπλα τα χημικά που τα δεχτήκαμε ,αλλά δεν προβλέψαμε να τα εντοπίζουμε με κάποιες μετρήσεις στον οργανισμό , τα " μεταλλοσωματίδια , που μας έχουν μπολιάσει , ενεργοποιούνται με όλα αυτά συν ειδικά προγράμματα και έτσι το βαλλόμενο θύμα , περιμένει πότε θα νοσήσει ή μπορεί κατά απόψεις και ποτέ.
Δηλ. στον κόσμο μας και στη χώρα μας σκοτώνουν πολίτες ανυπεράσπιστους , χωρίς οι ένοχοι να τιμωρούνται , απλούστατα γιατί δεν φαίνονται για το κακό που προκαλούν , συν τοις άλλοις που έχουν "εξουσιοδοτήσει και τους άσχετους { βλάκες } στην πλειοψηφία να μεταχειρίζονται αυτές τις μεθόδους και όποιον πάρει ο χάρος , γιατί δεν τους εξήγησε κανείς ότι όλες αυτές οι μέθοδοι των "ολίγων που μας ελέγχουν " είναι παράνομες , ναζιστικές και βάλλουν κατά του Συντάγματός μας , της ελευθερίας και των πανανθρώπινων δικαιωμάτων του - ανθρώπου -.......

Ζήτω»»» η δημοκρατία της Κανδελάριας

Μπορεί πια κανείς να παρέμβει στη χώρα της απόλυτης παρακολούθησης, για να σώσει αθώους πολίτες ,  ανήμπορους και άσχετους στα παιχνίδια του θανάτου , που με περίσσια « μαγκιά- εγώ χτυπάω γυναικόπαιδα ρε , ποιος μπορεί εμένα να με σταματήσει , ελέγχω τους κουτόφραγκους , που σαν κοτ’οπουλα πέσανε στην παγίδα της βιντεοσκόπησης του μεγάλου αδελφού-» , περνάω σαν «ανόητο ον του ζωικού βασιλείου» περνάμε έξω από τα παράθυρά σας με τις μηχανές μας και αφού σας γεμίσουμε χημικά σας χτυπάμε με τα ¨ γαμάτα προγράμματα ¨ των κινητών μας και αύριο θα μετρήσουμε νεκρούς.;

Το πρωί όμως εμείς οι κατά συρροή και έξη πλέον φονιάδες θα έχουμε το εμπόρευμα ,που μας υπόσχονται για να έχουμε την δύναμη και τον έλεγχο εμείς με την «κτηνώδη αφασία και την ωμότητα ,που μας διακρίνει » από εσας τους « πονετικούς και υγιείς πολίτες».

Ενώ εσείς άυπνα ανθρωπάκια , που πιστεύετε στην δημοκρατία , θα έχετε το πρωί κατακερματισμένα συκώτια , μισοεγκεφαλικά , καρκίνους όλων των ειδών , και μια πολιτεία  να συμπεριφέρεται σαν προτεκτοράτο των ισχυρών , που πουλάει τους κατοίκους της έναντι «πινακίου φακής , δηλ. θα τους κρατούν στην εξουσία με κόστος ανθρώπινα κεφάλια, ζωές έντιμες ανολοκλήρωτες πολιτών « καλών ».

Και τι κέρδ’ισατε λοιπόν κατέχοντες την εξουσία και πουλήσατε την ψυχ’η σας και τους αθώους  στα γεράκια και τους γύπες  του ναζισμού και του σκοταδισμού;

Τους γνωρίζετε , τους καταγγέλλουμε , αλλά τους συναγελάζεστε ή τους χρησιμοποιείτε για  την « πλανεύτρα εξουσία» , -  όμως για το δικό μου το συκώτι , που όλη νύχτα κατακερματίζουν , το κεφάλι  ,ποιος θα λογοδοτήσει στην υπέροχη χώρα της « δημοκρατίας , των δικαιωμάτων , της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης »;

Υπάρχουν ονόματα , διευθύνσεις , φορείς , εφόσον μας σκοτώνουν ανηλεώς , οφείλετε να τα δώσετε όλα στο φως και να απαλείψετε .

Λυπάμαι , αλλά  όταν στέλνουν στο σπίτι μου τους « ηλίθιους μηχανόβιους «» για να μας χτυπήσπυν τη ν ώρα που θέλουμε να κοιμηθούμε και άλλοτε να ακούς επάνω στην διένεξή τους τούτο το φρικιαστικό « τι  τους μ.λ.κ.ς  παίζουν οι κυβερνώντες , δεν καταλαβαίνουν ότι χωρίς αυτούς εδώ νεκρούς , δεν μπορούν να κυβερνήσουν»»».

Σημειωτέον =στους αυτούς εδώ είμαι μέσα και η υποφαινόμενη  = , που μετά τα μεσάνυχτα  εξιστορεί τον κόσμο μας , του καφκικού εφιάλτη τον παραλογισμό , τον φασισμό που σαν φίδι διαπερνάει και δαγκώνει . Θα ζητήσουμε ευθύνες κάποτε από όλους όσους ευθύνονται για όλα αυτά και προπάντων που δεν τα σταματούν .

Πότε στο χείλος της αβύσσου , η του θανάτου μας με βασανιστήρια, που τα γνωρίζετε και τα εγκρίνετε με έναν τρόπο , όταν οι πολλοί δεν γνωρίζουν και δεν βάλλονται για να μην  υπάρξει μαζική αντίδραση.

Φασισμός με επικάλυψη κουλτούρας.

Πως αλλιώς να ονομάσεις ΄η να περιγράψεις  τα αποψινά δρώμενα στην πόλη του Αμβρακικού κάτω από τα ωραία έργα του Σπαρτιώτη , την τενεκεδένια όπερα του νερού και του «ονείρου».

Που λέτε έφθασα στις εννιά ακριβώς στην σκηνή και όπως όλοι αποθανατίσαμε με τα κινητά το έργο στην Βρυσούλα , πίσω από το Λούνα Πάρκ  και περιμέναμε την έναρξη του μουσικού συνόλου από τα Γιάννενα. 

Φθάνοντας βέβαια με καλοσωρίσανε  με το χαρακτηριστικό πια «ξύσιμο « δεξιά και πλάγια.

Δεν πτοήθηκα , κάθισα δίπλα σε μια καλόκαρδη ηλικιωμένη Πρεβεζάνα , που ευγενικά μου πρόσφερε τη θέση που κρατούσε δίπλα της.

Ξεκίνησε η συναυλία λουσμένη από την αυγουστιάτικη πανσέληνο , που καθρεφτιζόταν στα νερά του Αμβρακικού , μαζί με τα κομμάτια της τενεκεδένιας όπερας του  Λ.Σπαρτιώτη.

Προσπαθούσα να παρακολουθήσω και να αφουγκραστώ τους ήχους , εις μάτην ο επίμονος στοχευμένος ψεκασμός με εκνεύριζε και με κρατούσε σε αγωνία για το κακό που σκόπευαν να μου κάνουν .

Κρατούσα σφιχτά τα χέρια μου ενωμένα στην κοιλιά , αλλά άρχισε  ο πόνος που έφτανε μέχρι ψηλά στα κόκαλα κάτω από το πνευμόνι .

Έκανα γιγάντια προσπάθεια να καθίσω μέχρι το τέλος της μουσικής παράστασης , αλλά η επίδειξη δύναμης φασιστικής συνεχιζόταν στα « γυναικόπαιδα «, δηλ σε μένα , σαν να σου σφύριζε «με τα όργανά σου και τα ανθρώπινα κομμάτια σου θα ταΐσουμε τους εμπόρους του θανάτου» , « σκάσε και ανέμενε το μοιραίο».

Με πόνους μετά μουσικής που λένε τελείωσε η συναυλία και ξεκίνησα να οδηγήσω για το σπίτι μου.

Στο δρόμο με ανανδρία περισσή οι ποντικοί αυτοί , που καμιά αρχή , όπου έχω απευθυνθεί , δεν τους ανακαλύπτει , ενώ αλαλάζουν σκοτώνοντας, με κτυπούσανε στο συκώτι , μέχρι που μια ζέστη –φλόγα έκαψε τα σωθικά μου , και το τιμόνι παρέκκλινε ευτυχώς ελαφρώς από την δυστυχή  αυτοσυγκέντρωσή μου.

Εσείς που τηρείτε τον νόμο και την εύρυθμη λειτουργία της πολιτείας , θα αφήσετε τους ναζιστές κανίβαλους να μας σκοτώνουν σιγά σιγά , κάνοντας επίδειξη δύναμης φασισμού και καταπάτησης κάθε στοιχειώδους αρχής .

Μας ακολουθούνε παντού , ολόκληρο Καλοκαίρι πίσω μας κρυμμένοι και φανερά να μας «κατακρεουργούνε τα συκώτια μας , τα μέλη μας , τα κόκαλά μας ».

Ζεστή βραδιά , πόσο να μείνεις με το φως αναμμένο και να γράφεις , αφού όλοι τους γνωρίζονται και εσένα ,εμένα που δεν « γουστάρουν « μας δείχνουν » ψεκάζοντά μας και μετά χτυπώντας για θάνατο – καρκίνο .

Τι τα θες τους έχουν συνηθίσει σε κρέας ανθρώπινο , ζεστό ,χοχλαστό , και  όλοι γνωρίζονται  μεταξύ τους , και μόλις μας δείξουν και δεν μας θέλουν στον άγριο –αισχρό και βάρβαρο κόσμο τους , μας τελειώνουν χωρίς να δικαστεί έστω ένας δολοφόνος κρυφός και είναι τόσο πολλοί πια ;

Τι θα γίνει?

Στην Πρέβεζα , σαν τον Καρυωτάκη.

Όλα μοιάζουν να είναι ξένα και σε σκιά στην πόλη που κάποτε ήταν η πόλη της ξεγνοιασιάς , της αθωότητας, του ονείρου ,που θα αποδρούσε κάποτε  για ολόκληρο τον κόσμο.

Τότε ο ποιητής αδυνατούσε να ζήσει στην αποκομμένη , φτωχική επαρχία , με του λερούς και ασήμαντους δρόμους , σήμερα οι ποιητές θα πέθαιναν από την υπερβολική συνεχή ρίψη χημικών και τους αδιάφορους με την πονηρή γεμάτη συνενοχή ματιά κατοίκους και επισκέπτες.

Να κινούνται όλα στον ρυθμό της καλής  φαινομενικά  ζωής , του τουρισμού , «να βγάλουν  τα μαγαζιά κέρδος , να κερδίσουν το ευρώ » , αυτό να ακούς συχνά και με ότι κόστος , βιάζοντας την γη, την θάλασσα με ρόζ , φυτρί , κόκκινες , πράσινες πλαστικές ξαπλώστρες , κοντάρια από ομπρέλες μπηγμένα μονίμως στην ίδια θέση στην άμμο να τους περιμένουν το επόμενο πρωί , χωρίς να κουραστούν να ξαναστηθούν , βιάζοντας την φύση και τον αέρα προπάντων.

Ο αέρας ,που μύριζε θαλάσσια αύρα και όστρακα , τώρα στην  υπηρεσία του εμπορίου , ίσως και μάλλον και του σκοτεινού εμπορίου , είναι στο χωριό και στην πόλη βαρύς , γεμάτος σωματίδια μετάλλων ,που στοχεύουν τους «εκλεκτούς πολίτες» , που δεν μαζοποιούνται , ούτε και σαν πεταλωμένα «ζώα» στριμώχνονται στο μαντρί του αλλοτριωμένου δήθεν καλοκαιρινού μποέμ κόσμου.

Αν ζούσε ο ποιητής φανταστείτε στην πόλη , θα τον είχαν κεντράρει στο «σπιτάκι που ζούσε» και θα τον τέλειωναν αυτοί με την χημική τους συνεχόμενη δουλεία( σαν τα καθυστερημένα εκεί να τους επιπλήττεις για το κακό που κάνουν ,αλλά αυτοί με την αμετροεπή «νεοελληνομαγκιά» να συνεχίζουν το έργο του θανάτου .

Στην πόλη αυτή κανείς δεν σταματάει τον θάνατο , μόνο μετά με μισόλογα τάχα αναρωτιούνται < και άλλος άδικος θάνατος>.

Εσείς που γνωρίζετε , για την ασυλλόγιστη ρίψη χημικών ,που σκοτώνουν όποιον στοχοποιήσουν για κάτι ( επικεντρώνονται στα ευπαθή όργανα και τα καρκινοποιούν εν ευθέτω χρόνω) , γιατί δεν μιλάτε ,δεν είσθε ή είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για το κακό στον συνάνθρωπό μας; Ή πιστεύετε ότι εσάς δεν θα σας βλάψουν ποτέ;

Μας έχουν οριοθετήσει το σπίτι , τα δέντρα , την θέση μας το απόγευμα κάτω από την ελιά με τα τζιτζίκια στην διαπασών , το βράδυ το μέρος που ακουμπάς  ειρηνικά ακούγοντας στην σιγαλιά τα τριζόνια και νάσου πετάγεσαι πάνω μ, πιάνεις την μύτη μέχρι σκασμού , το καταπίνεις παχύ , σκοτεινό , απειλητικό .

Από πού εισέρχεται , θυμώνεις , κοιτάς τον έναστρο ουρανό άυπνος για να αποφύγεις τα δηλητήριά τους , μόνο εσύ στην καρέκλα έξω στην σιγαλιά της νύχτας ,να κοιτάς απορημένος , αποκαμωμένος τον ουρανό , να μισείς τον αέρα ,που τα κουβαλάει, να μισείς το μέρος , τον άνθρωπο ,που είναι χειρότερο από κτήνος , να κάνεις αγωνιώδη προσπάθεια να απαλλαγείς από όλα αυτά για να ακούς τους ήχους των γρύλλων και να ανασαίνεις την  μυρωδιά από το σπιτικό νυχτολούλουδο.

Σταματήστε όλα αυτά τα εγκλήματα , αυτή την ύβρη στην ζωή και την φύση , τους θανάτους κατά το δοκούν, τον εντοπισμό με τα χημικά των ανθρώπων , για να τους θυσιάσετε στα χθόνια σχέδια κάποιων άρρωστων το λιγότερο εγκεφάλων .

Τι κρίμα για την πόλη των ερωδιών και των αργυροπελεκάνων, των παιδικών μας αναμνήσεων , των καλοκαιρινών βραδιών στην « Όαση », «στο Ακταίο» με τις μυρωδιές  του γιασεμιού,  του ψημένου καλαμποκιού και μακρύτερα της ψημμένης  σαρδέλας. 

  

Θα δανειστώ ένα απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη , για να περιγράψω τον πανικό μας εδώ στην επαρχία , μένον τες αβοήθητοι, βαλλόμενοι και από τον ουρανό τώρα ( μολυσμένο αέρα εννοεί), από θάλασσα ακόμη αναρρώνουμε .

Όλοι οι βασανισμένοι όταν περπατούν δείχνουν να κουβαλάνε στον αυχένα το βάρος τους , Άλλοι πάλι στους ώμους, στην πλάτη , άλλοι στα πόδια που αργοπορούν , άλλοι στο στήθος να δυσκολεύει την ανάσα , άλλοι στο λαιμό που βραχνιάζει.
(Και ο δικός μου ο λαιμός βραχνός και βασανισμένος καιρό τώρα απειλητικά κραυγάζει να τρέξω να προφυλακτώ , να φύγω μακριά από τον αέρα της μολυσμένης πόλης , αλλά όπου και να πας θα τη κουβαλάς μέσα σου την άρρωστη πόλη ).
Μεσημέρι η ζέστη και η υγρασία σχεδόν σε ναρκώνουν , έχεις φύγει από την θάλασσα, που πολύβουη και τσαλαπατημένη ,προσπαθεί να βρει κάτι από την παλιά της αίγλη και αθωότητα, βρίσκεις την δροσερή γωνιά κάτω από την πορτοκαλιά στο λευκό πλαστικό τραπεζάκι , και ανοίγεις το μισοτελειωμένο βιβλίο σου με το κεφάλι να ακουμπά την κατακόκκινη μπιγόνια .

Είχες ελπίδα ότι θα τελειώσεις την ανάγνωση , το τέλος σου γνέφει προκλητικά να το διαβάσεις μονορούφι .

Τα προμηνύματα ήταν δυσοίωνα , αφότου κάθισες και χάζεψες για λίγο την μεσημεριάτικη συναυλία των πουλιών στα μέσα του Ιούλη είμαστε πια.

Τώρα πεζά και ωμά θα καταμαρτυρήσω ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω από ένα σημείο και μετά , έως την ώρα που γράφω την ιστορία , ακόμη βασανιστικά από τον αέρα έρχεται ο θάνατος , ο χημικός εκβιασμός των ανθρώπων , άρχισες να πονάς εκεί που επηρεάζουν τα συγκεκριμένα αεριοχημικά , στην αυλή μας , στην ζωή μας , στην ιδιωτικότητά μας, στο συκώτι μας ,( αν σου βλάψουν το συκώτι είναι μη αναστρέψιμο κακό , σε οδηγούν στην εκτέλεση , στον βασανιστικό αναγκαστικό χαμό).

Θα πει κάποιος τι χθόνια είναι όλα αυτά , τραγωδία εξελίσσεται , ας έρθει εδώ στην δυτική πλευρά του χάρτη , στο Ιόνιο πέλαγος να μας διώξει το δίχτυ του θανάτου και να ζήσουμε ελεύθεροι , αναπνέοντας μόνο καθαρό αεράκι και θαλάσσια αύρα.

Μας σκοτώνουν όλοι μαζί , αν κάποιος διαφοροποιούνταν , θα το νοιώθαμε στον μυρωμένο αέρα ,στα υγιή πρόσωπά μας ,,στο σώμα μας που φούσκωσε τώρα από το κακό , στην νηνεμία των ειρηνικών μεσημεριών του καλοκαιριού .

Τι κρίμα να χάσουμε και αυτό το Καλοκαίρι ;

Άυπνος όχι γιατί έχεις σκοτούρες και άλυτα θέματα , αλλά γιατί εκεί που κλείνεις τα μάτια και σε παίρνει ο ύπνος, γεμίζει ο αέρας με κάτι χημικό , μέταλλο ;που εισπνέεις και με τους εξωγενείς υποδοχείς ,που σε έχουν ετσιθελικά - φασιστικά - ναζιστικά φορτώσει , πήγαινε πέρα δώθε μέχρι να σταματήσει ο "φονιάς ή οι φονιάδες " , που έχουν κατακλύσει τη χώρα και ουσιαστικά μάλλον αυτοί κυβερνάνε και όχι οι πολιτικοί .

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μετά τα όσα μας προκαλέσανε ?οι δύτες? στο Καλαμάκι , να έχουν τόσο θράσος και την πρακτική του "κάνουμε ότι μας γουστάρει και σκοτώνουμε όποιον στοχοποιούμε, όπως εσένα ",ότι θα είχαμε ξανά μανά τα ίδια .

---Σε δείχνει ή σε βρίσκει 'ενας μ.λ.κ . ,που 'ορθιος ώρες με το κινητό και την αρρώστια του σκιά , σε εκδήλωση του δήμου στον Κολωνό , υποβοηθούμενος από τον " εγκέφαλο " , που είναι καλά προφυλαγμένος από την δικαιοσύνη , τον νόμο , κτ΄λ και μετά σε κρατάνε άυπνο για να μην ταξιδέψεις για το σπίτι σου , αλλά να μένεις εδώ κάτω από την μπότα τους για τα παιχνίδια των εμπόρων του θανάτου.

Δηλ εμεις κύριοι της δικαιοσύνης και του νόμου πρέπει να περνάμε βασανιστήρια στα χέρια των "ψυχοπαθών "και στο τέλος άν αντέξουμε και δεν μας αυτοκτονήσουν όπως τον νεαρό Β. Γιακουμάκη , να έχουμε ή το τέλος του Π.Φύσσα ή άλλον θάνατο μέσα στο νερό ή στο σπίτι (πέσιμο τυχαιο,που δεν φταίνε αυτοί καθόλου ή εγκεφαλική βλάβη χωρίς επιστροφή).

Τόσο χρόνο αγώνα και αγωνίας , ένας δημοσιογράφος δεν αφουγκράσθηκε κάτι περίεργο και αντισυνταγματικό που γίνεται στον τόπο μας , δεν αντιλήφθηκε ποιοί πραγματικά κυβερνάνε τον τόπο , είναι αυτοί που αρπάζουν άτομα σαν εμάς και τα καθιστούν ομήρους με τις ασύλληπτες τεχνολογίες εμφυτευμάτων( αστειάκι <κινητό μέσα μας , κινητά απέξω > άντε πάλεψε τις μυστικές τους διακλαδώσεις για να ζήσεις .

 Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος.

Η χώρα του ,  εφόσον κάτι δεν φαίνεται και δεν είναι χειροπιαστό  , άρα δεν υπάρχει και κοιμόμαστε  μακάριοι ηγεσία και λαός ( όσοι δεν σφαδάζουν και δεν ξαγρυπνούν).

Έτσι και απόψε ξαγρυπνώντας "με την θέλησή μας" βεβαίως  θάλεγαν οι υπεύθυνοι των τυχών μας , θα εξιστορήσουμε παραμύθια πάλι για δράκους , μέδουσες δολοφόνους , οπλισμένα "ανδροειδ'η" ,που κανιβαλίζουν στα καταγάλανα ύδατα της υπέροχης χώρας.

Η προσπάθεια να σε βαλουν στην λαιμητόμο με το κεφάλι μισό πόντο από τους δήμιους , χαράς ευαγγ'ελια για τους έχοντες και ελέγχοντες αυτή την Οργουελική κοινωνία, έχει εισέλθει στην τελική ευθεία θαρρώ .

Οι κανιβαλίζοντες  και σαλιορεπίζοντες μοχθηροί και κυνικοί σε κολλάνε στον τοίχο με όποιο τρόπο άτιμο , λιγότερο άτιμο ,ύπουλο μπορούν και  εκεί ή σε σκοτώνουν με ένα από τους έξυπνους τρόπους που χρησιμοποιούν , χωρίς ποτέ να συλλαμβάνονται για απόδοση ευθυνών , - ή σε οδηγούν απελπισμένο με χαμένα όλα τα όπλα του πολίτη για την  υπεράσπιση της ζωής , σε λύσεις λύτρωσης ( αυτοχειρίας ,- ιδανικοί αυτόχειρες , - μακριά από εμάς).

Το παραμύθι τώρα , λαμβάνει χώρα στα ύδατα του Ποσειδώνα , όπου τρίαινες , τοξικά θαλάμια και γιγάντιες τσούχτρες ,μαζί με σαλάχια , δολοφονικές σμέρνες και αφιονισμένους δύτες, που μοιάζουν με ανθρώπους , συνωστίζονται κάπου εκεί στην θάλασσα της κατηφορικής πλαγιάς ,που την πλησιάζεις με σκόνη  από τον ελάχιστο   χωματόδρομο στο τέλος του δρόμου.

     Η  ζέστη αυτής της Κυριακής , μαζί με την  μουντάδα τ΄ουρανού , δημιουργούσε μια αποπνικτική , στριφνή ημέρα , που σαρδόνια τίποτα καλό δεν  προμηνούσε.

Ο δρόμος, η διαδρομή έως ότου φθάσεις στις  αλμύρες της μικρής παραλίας , παρά τον δυνατό ήλιο , τον καύσωνα της πολύ ζεστής ημέρας,  ήταν μια όμορφη διαδρομή με εναλλαγές τοπίων .

Το βλέμμα μια χανόταν στα χρυσαφένια χωράφια , που γίνονταν σχεδόν άσπρα ,αφού ο ήλιος καταμεσήμερο πια έχει ριγμένες κατακόρυφα τις ακτίνες του πάνω στα σπαρτά και μια ξεκουραζόταν στις πρασινόγκριζες ελιές και τα  σκουρόχρωμα πεύκα.

Ένα νόστιμο ψωμί ,από το χωριό και το παγωμένο νερό σου έφτιαχνε την διάθεση και κόντυνε τον  χρόνο της άφιξής σου στην παραλία για την δροσερή βουτιά και την επαφή με το Καλοκαίρι ξανά.
Για το τι συνέβη σε κείνη την παραλία θα σας θυμίσει λίγο από Κρόνενμπεργκ, Κάρπεντερ, τέρας του Λόχνες και άλλα σπλάτερ .
Πέρασαν μέρες  από εκείνη την οδυνηρή Κυριακή και πάλι τα πράγματα είναι σκεπασμένα με τρόμο και φόβο, αλλά μιας και απόψε μας θέλουν ξαγρυπνία ( λόγοι που φαντάζεσαι πολλοί και όλοι έχουν το κακό σαν αιτία), ας τα εξιστορήσουμε για να προστατευθούμε όλοι μαζί????



Έχεις γυρίσει από σινεμά , όπου με φόβο και πάντα με τα χέρια σφιγμένα στεφάνι στην κοιλιά ,παρακολουθείς την ιστορία να κυλάει στο πανί του άσπρου τοίχου.

Τα χέρια απόψε σφιγμένα περισσότερο ,γιατί πρέπει να προστατέψεις το στομάχι σου , οι κορτιζονούχες αλοιφές και η αντιβίωση με τα αντισταμινικά καπάκι ,θέλουν γερά όργανα για να λειτουργήσουν γρήγορα , να προλάβεις την μόλυνση και το βασανιστήριο του κνησμού ,μέχρι γδαρσίματος της σάρκας .

 καυμένα σώματα τι τραβάτε ( η εποχή του μεσαίωνα και των ναζί ξαναξύπνησε και είναι εδώ), ταλαίπωρη σάρκα που κραυγάζεις εσοες, αφήστε μας ήσυχους , να ηρεμήσουμε , να καταλαγιάσει ο τρόμος και πόνος.

Και ΄'ολα αυτά τα γιατρικά που μας φορτώσανε οι δερματολόγοι , πως προήλθαν , θρίλερ του Κάρπνεντερ θα σας θυμίσει η ιστορία.

'Εχει δράκους , δηλητηριώδεις γιγαντιαίες μέδουσες , ανθρωπο-σμέρνες ,που χτυπάνε , πλοκάμια τεράστια που σε περιζώνουν και ανθρωποειδή ,που ξεπηδάνε με σάλτο από τον βυθό και σε περιποιούνται καταλλήλως για το νοσοκομείο και αν προφτάσεις.

Καλύτερα για σένα εννοείται να μείνεις καταμεσής της θάλασσας από οδυνηρούς τοξικούς πόνους ή αν σε λυπηθεί ο "΄πανάγαθος, που τα πάνθ΄΄ ορά " να μείνεις ανάσκελα πρησμένος με μώλωπες από ανακοπή.

- Δεν πήγε κατ΄ευχή το σχέδιο τους και προσπάθησα να ξεφύγω , όχι σπουδαία πράγματα με ξαναγραπώσαν και έγινα μετα΄μάρτυρας της Χιροσίμας και του Ναγκασάκι εκεί στον κόλπο των λουομένων .και απόψε μετά από δέκα τρεις ημέρες αγώνα ιατρικό επέστρεψαν σαν όρνια πάλι να μας "ξαναβάλουνε " παραγγελία θανάτου και να μας εξολοθρεύουν τα "όργανα" που θα δυιλίσουν τα φάρμακα ,που πήρες μετά την όμορφη ταινία που με " φόβο" πάντα παρακολουθείς.

Όλη την νύχτα να πονάς δεξιά ψηλά κάτω από το στέρνο ,λίγο παρακάτω , με συνεχόμενους σπασμούς και εισπνοή χημικών ,που κεντράρουνε το υποψήφιο κομμάτι για θυσία στον θεό- έμπορα του θανάτου και στην νομή της εκάστοτε εξουσίας , που νομίζει ως αφεντικό πράττοντας , εσένα για δούλο προς σφαγή .

Τα χημικά τις προηγούμενες ημέρες , κεντράρανε την αλλεργία και κατορθώσανε να σου κάνουνε το σώμα σαν της πασχαλίτσας , η σαν κοτόπουλο ροδοκκοκινισμένο.

-----Θα αναρωτηθείς τι συνέβη την προηγούμενη Κυριακή στα ήσυχα νερά του κόλπου  , που κακιά την ώρα βρέθηκες από τον καύσωνα την σκληρή εκείνη μουντή μέρα;

Το θρίλερ ξεκινάει , αφού φθάνεις μέσα από μια ωραία διαδρομή που όσο πλησιάζεις είναι γεμάτη από ελιές και πεύκα , στην μικρή δε παραλία του έχει αρμύρες ,για να εκμεταλευτείς την σκιά τους.

Με λαχτάρα από την άκρη , την μεριά των βράχων ξεκινάς την οδύσσεια στο νερό .

Με τα βατραχοπέδιλα σύμμαχο απομακρύνεσαι στα πιο βαθιά καθαρότερα νερά , πλησιάζεις ένα βράχο παίζεις με έναν αχινό , ακούς κάτι σαν να βουτάει από πίσω σου , γυρίζεις ήσυχα , μπα θάταν κανένα ψάρι μεγαλύτερο ,που κυνηγούσε τα μικρότερα.

Ησυχάζεις προς στιγμή ,αλλά πάλι κάτι δεν σου αρέσει , είναι η μέρα μουντή και δεν έχεις ορατότητα , δεν φοράς και την μάσκα.

Γυρίζεις και αρχίζεις να κολυμπάς ύπτια και στα πενήντα μέτρα κάτι τρομερό και σκοτεινό σε αρπάζει βίαια και σε ακινητοποιεί . Το χτύπημα ΄΄ερχεται μετά ,αφού έχεις παραλύσει από κάτι δηλητηριώδες νευροτοξικό ,που σε μάγκωσε . Κάτι σε διαπερνά μετά σαν σφαίρα και στον τρόμο σου πάνω έρχεται σαν ρύγχος σιδερένιο και σου τρυπά την πλάτη , λίγο κάτω από τον ώμο.

Βρίσκεσαι στην πιο ανίσχυρη θέση παραλυμένος , με ένα σιδερένιο μάγκωμα στην πλάτη και τοξικό αφόρητο πόνο ή ίσως ο πόνος άρχισε μετα΄όταν κατάφερα να τους ξεφύγω . Χτυπώ τα πέδιλα πανικόβλητη να γυρίσω προς πίσω στην ακτή ακούγοντας από το στόμα μου μόνο συλλαβές πόνου.

Σε μια στιγμή ξεφεύγω , αλλά δεν προχωρώ γιατί κάτι με ξανασυγκρατεί και κάτι σαν σφαίρα ( που δεν εξηγείται ή εξηγείται μήπως ήταν αναισθησίας) με νέκρωσε στο υδάτινο σημείο εκείνο του τρόμου.

Μέσα στον εφιαλτικό τρόμο κολλημένη , ακούω θόρυβο και κάτι να ανοίγει κάτω από τα πόδια μου και παρουσία ανθρώπου με βατραχοπέδιλα να αναδύεται από κάτω ,όπως και θαλάσσια ζώα ίσως δεν πολυθυμάμαι με μεγάλα πλοκάμια ή και πτερύγια;

Με ακούμπησε ίσως και να με ταρακούνησε και μάλλον σαν να απομακρύνθηκε λίγο ,μη μπορώντας να υπακούσει στην εντολή " να με χτυπήσει και αυτός στην μαγκωμένη σαν από μέγγενη πλάτη μου".

Σε κατάσταση νοητικής εγρήγορσης γαι τον κίνδυνο που αντιμετώπιζα , αλλά σωματικής αδράνειας άρχισα να γυροφέρνω νομίζω λέγοντας , - άνθρωπος , άνθρωπος ,είναι εδώ θεέ μου , βοήθεια .Και τότε νοιώθω την παρουσία και δεύτερου ας τον ονομάσουμε " δύτη" να ανεβαίνει και να με αρπάζει απ'ο το ώμο και να με ταρακουνάει , μου φάνηκε ότι ΄΄ακουσα από τον αέρα , από το νερό μια φωνή θυμωμένη να μου φωνάζει ,γιατί πήγα εκεί και αναγκασθήκανε να βγούνε στην επιφάνεια και κάτι για θέληση ότι αν έχω δυνατή θ'εληση πρέπει να τιμωρηθώ ,διότι όλα αυτά γ΄λινονται για να μην έχουμε δική μας βούληση , αλλά να υπακούουμε προφανώς θα εννοούσε στον Μεγάλο αδελφό και στην παγκόσμια τάξη .

Και αρχίζει με κάτι σαν πτερύγιο σιδερένιο να με χτυπάει στο ίδιο σημείο , που με είχε αρπάξει η τεράστια μεταλλαγμένη μέδουσα.

Η φωνή που καθοδηγούσε ακούσθηκε να λέει , χτύπησέ την στο ίδιο ακριβώς σημείο για να μη υποψιασθούν κάτι άλλο διαφορετικό, υπονοώντας από το θαλάσσιο ζώο.

* Πίστεψα πια ότι θα με σκοτώσει , όταν μια υπόκωφη φωνή σε άλλου μήκους κύματος εγκαλούσε κάποιον να το σταματήσει , γιατί το υπνωτισμένο ανθρωποτέρας θα την σκοτώσει. Τότε κάποιος άλλος όχι και τόσο πρόθυμος το κάλεσε να πάει πάλι προς τα κάτω , στον βυθό περνώντας , δεν θα το πω με σιγουριά , από το πόδι μου , όπως ξέρεις εσύ να κάνεις του σφύριξε υπόκωφα.

Εφιάλτης στα ζεστά νερά με τα "τέρατα σε υπερδιέγερση "

Καλούσα σε βοήθεια μονολογώντας, τι έιναι τούτο το χθ'ονιο ,που συμβαίνει στα νερά των θαλασσών μας;

Κανείς από την ακτή , δεν έβλεπα να κινείται , και παρόλο τους φρικτούς πόνους ,που είχα μετά από αγώνα και αγωνία θανάτου κατάφερα και βγήκα μόνη μου στην ακτή σφαδάζοντας σαν να σε κόβουνε μαχαίρια

Κ οντολογής βρέθηκα σε χρόνο σχετικά γρήγορα ,αλλά εφιαλτικό στο νοσοκομείο και ξανά σε άλλο ειδικό δερματολογοικό , με διαγνώσεις ΄μεδουσες , τσούχτρες , αλλά και χτύπημα , μώλωπες στην πλάτη και στο σώμα παρακάτω και στο πόδι ένα ζικ ζακ κατακκόκινο . Ακόμη παλεύω τις πληγές που ζέχνουν και υποτροπιάζουν , γιατί με τα χημικά από αέρα δεν με αφήνουν να καταλαγιάσουν και το συκώτι επίσης , που το πληγώνουν δεν του επιτρέπουν με την τακτικότητα που πρέπει να απορροφήσει τα αντιβιοτικά ,.

Γιαυτό σας εξιστορώ μεσάνυχτα , προς το πρωί , ύπνος- που να σε αφήσουν να έχεις ,για να καταπραύνει και η αλλεργία σου , αφού απόψε μυριστήκαν πάλι τις πληγές σου και θέλουν αίμα .

Και τι ειρωνία ,οι υπεύθυνοι που απευθύνθηκες ,σωστά και λογικά σε προτρέψανε να μη σταματάς για τίποτα την αντιβίωση , αλλά οι " έχοντες τον έλεγχο " σου βασανίζουν στομάχια και συκώτι , παρόλα αυτά την πήρες πάλι και απόψε , μέχρι την παρασκευή όμως που θα σε ξαναδούν οι δερματολόγοι;;;;;;

Και αυτά τα χημικά ,που ρίχνουν κατά κόρο μέσα στο σπίτι μας και διεγειρουν την πληγή και την αλλεργ'ια , θα κάνεις κανείς κάτι ;
Θα πεθάνουμε "κυβερνώντες " , δεν είμαστε δα και τόσοι πολλοί για αναλώσιμοι στα αιμοβόρικα τέρατα θυσία... .....