Κραυγάζω για Βοήθεια, βρε αδελφέ,  καιρό τώρα ,
 απευθυνόμενη στους επαΐοντες  κυβερνώντες όπως και σε όλες τις επιτροπές ,τα ιδρύματά τους  για την προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη και των προσωπικών του δεδομένων.
Όλοι τους με έστελναν στους " άλλους" , εμείς δεν είμαστε αρμόδιοι, ... μα θα πεθάνω , με έχουν " όμηρο " στις συναλλαγές τους και αν κουνηθώ πέρα από τη αλυσίδα θα " φύγω" ,όπως πολλοί τις τελευταίες ημέρες , όπως ο γέρο πατέρας μου , και άλλοι που αργοσβήνουν με καρκίνους ,
Δίνω ένα αγώνα στην ουσία μόνη να απελευθερωθώ από το ετσιθελικό παρακράτος , το γνωστοποιώ παντού ακόμη  στους επικεφαλής των υπηρεσιών αυτών με τα μυστικά σύγχρονα όπλα τους , τα χημικά που σου αλλοιώνουν την συνείδηση , που επικεντρώνουν σε συγκεκριμένα όργανα εσωτερικά και εξωτερικά και σε σημαδεύουν ρίχνοντας τι (δεν το έχω ακόμη μάθει) , και πονα΄ς , μάλλον είναι σαν να σε χτύπησε βολή ή ηλεκτρικό ρεύμα.
'Αει σιχτίρ " τι διάολο θέλουν από εμάς ;
Εντάξει τους βολεύει να καταστρέψουν με την Μεσσιανική , Μασονική , Παρανοϊκή, Εγκληματική οργάνωση και πρακτική τους , εμένα ,κανέναν άλλον φτωχό και μη έχοντας άκρες πολίτη, όμως κανείς τους , μα κανείς , ο εξής ένας και με το φανάρι του Διογένη να τον έψαχνα θα τον έβρισκα , δεν βρίσκεται όμως να φωνάξει ,να εξηγήσει γιατί υποδουλώσανε τους πολίτες με τονφόβο του θανάτου ;
Εμένα ,που σας εξιστορώ  κοντεύουν να με "σακατέψουν " σωματικά και ψυχικά ,και τι χαρές θα κάνανε οι επικεφαλής αυτής της τραγωδίας αν με αυτοκτονούσαν στο επόμενο διάστημα , αν υπάρξει !
Εγώ απευθύνω το ερώτημα στις αρμόδιες αρχές μέσα από το διαδίκτυο , " ποιος βάζει εμένα σε πράγματα που δεν γνωρίζω και με κυνηγάνε μετά σαν τους "Μοναχικούς" στην ταινία του Λάνθιμου , ή τις αλεπούδες που ρίχνανε οι  Άγγλοι ευγενείς σε περιφραγμένα δασύλλια για να κυνηγήσουν με σ'ιγουρα θύματα.
Ποιός θα μιλήσει , κυρία Κυβέρνηση ,
ποιός θα σηκώσει ανάστημα στους " παρανοικούς θύτες" και θα πει -ΣΤΟΠ-   στον  βασανισμό των πολιτών και τον βέβαιο θάνατό μας;
Ο φασισμός έχει πολλά πρόσωπα , είναι κρυμμένος εκεί που συναγελαζόμαστε και έχει απέξω την αφασία και τις "καλύτερες " σκοτεινές" προθέσεις , άμα ξεγελαστείς πολιτεία μου και χρησιμοποιηθείς σαν Δούρειος Ίππος για την μόνιμη εγκατάστασή του.
Μας έχουν κυκλώσει καιρό τώρα πολλούς και κα΄θε ημέρα που περνάει περισσότερους και κανείς δεν μιλάει , κρίμα μας , αύριο θα είναι Αργά ... όπως αργά  ήταν για όσους φεύγουν "ταχαμου" απροσδόκητα και ανεπάντεχα και αποενοχοποιούνται οι γνωρίζοντες ή οι μένοντες πίσω με επικήδειους συγκινησιακούς και μεγαλοπρεπείς!
Τελικά θα ξυπνήσουν αυτοί που κοπτόντουσαν τόσα χρόνια για τα δικαιώματα ακόμα και της χελώνας και καλώς , αλλά όταν συμβαίνει κάτι πραγματικά τρομακτικό ό έλεγχος και η υποδούλωση των ανθρώπων πέρα από την θέλησή τους και τον νόμο , τότε γιατί δεν είσαι αρμόδιος για αυτό και με στέλνεις στον " άλλον" η αλλού .
Θα ακούσει κάποιος , θα κινηθεί ένας , δύο , εποχή αφασική εαυτούλικη , εποχή του ανταγωνισμού των τατουάζ και της βλακείας .
Αει ..

.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο.
Μπορείς να τον μαχαιρώσεις στην κοιλιά, να του αρπάξεις το ψωμί απ’το στόμα, να μην τον γιατρέψεις από την ασθένεια που πάσχει, να τον βάλεις σε μια άθλια κατοικία, να τον εξοντώσεις βάζοντάς τον να δουλεύει μέχρι θανάτου, να τον οδηγήσεις στην αυτοκτονία, να τον στείλεις στον πόλεμο. Λίγοι μόνο απ’αυτούς τους τρόπους είναι απαγορευμένοι στο κράτος μας.

Μπέρτολτ Μπρεχτ
Υ.Γ. " και εγώ φοβάμαι .όλα τα παραπάνω την βραδιά αυτή και πολλές άλλες , που χάθηκαν με το φως της μέρας.
Τα τσακάλια ουρλιάζουν ξανά, διψώντας για αίμα ,
Γιατί ελάχιστοι μόνο τρόποι από τους παραπάνω , που αναφέρει ο Μπρέχτ , είναι απαγορευμένοι στο κράτος μας!.
Τι κρίμα να χάνονται τόσοι άνθρωποι σε ένα χωρίς οίκτο και εν συναίσθηση άρρωστο , αδίστακτο "εγκληματικό " παιχνίδι ελέγχου της εξουσίας , Μόνο που έχει ένα ελάττωμα ( κατά το " ξέρει να σκέφτεται ), το ελάττωμα είναι ότι το παιχνίδι αυτό δεν είναι Δικό μας , είναι δικό τους !

Είμαστε κάποτε μια παρέα, μια ομάδα άλλοτε δημιουργική και φασαριόζικη , άλλοτε καταθλιπτική ,άλλοτε πλήττουσα και ο καιρός κυλούσε .
Κ'αποτε ήρθαν και σε μας , τι απέραντος ωκεανός θλίψης , πόνου και δυστυχίας!!! , αργήσαμε να τους αντιληφθούμε μας πιάσανε στον ύπνο παντελώς απροετοίμαστους.
Οι βάρβαροι , που θάλεγε και ο Καβάφης ήταν δίπλα μας εντός των τειχών και εμείς αμέριμνοι περιδιαβαίναμε την ζωή μακάρια ανυποψίαστοι , πιστεύοντας σε " ανάπηρες δημοκρατίες " , "ανέμους και χίμαιρες αλλαγών", προσήλωση στο Σύνταγμα .
Ώσπου ύπουλα ξέκοψαν τον έναν από τον άλλο , ο καθένας μας θέλανε να μείνει τελείως μόνος και διαχειρίσιμος ,άρα ευάλωτος στα σύγχρονα φρικώδη κατασκευάσματά τους , που βλέπουν πια και ακούν την πλεον ανεπαίσθητη ανάσα μας, την πιο μικρή μας σκέψη.
Σκορπίζουν τον θάνατο και τον καρκίνο μαζί με την οδυνηρή απομόνωση της ερημιάς- μοναξιάς.
Κάποιοι χαρήκαν με τις αλλαγές , όμως ο Bertolt Brecht μας προειδοποιεί "
" Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος .
Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό."
σ.σ . όταν είδε τον κόσμο στις πλατείες των πόλεων να πανηγυρίζει για το τέλος του πολέμου.
Ο πόλεμος εδώ με τους εσωτερικούς και ξένους βαρβάρους πότε θα τελειώσει και αν θα έχει μείνει κανείς μας =αρτιμελής = για να πανηγυρίσει;
Πάλι απόψε χτυπούσαν οι ύαινες ( θαρρώ τα νεφρά μας ) , με την αδιαφορία του κράτους μας ή και την ανοχή τους;; Ποιος ξέρει και ποιος θα λογοδοτήσει για την βαρβαρότητα απέναντί μας!!

Ευημερεί όταν βρίσκει έναν οργανισμό ,τον οποίο δεν έχει ακόμη εκμεταλλευτεί , καταστρέφοντας τον , ο καπιταλισμός.

Ε, λοιπόν έχουν ξαμοληθεί και καταστρέφουν υγιείς ανθρώπινους οργανισμούς , με την μυστική τεχνολογία τους και την" μη" φυσική κοινωνική συμπεριφορά.

Η μεγαλύτερη η πιο τραχιά βαρβαρότητα και από αυτή που φαίνεται στους φανερούς πολέμους , είναι αυτού του δικτύου αλλοτριωμένων , σκοταδιστών , σαδιστών, που επιτίθενται ύπουλα σε υγιείς πολίτες όχι μόνο σωματικά υγιείς , αλλά και νοητικά , και χωρίς αφήνουν εμφανή σημάδια , σκοτώνουν με πολλούς τρόπους βασανίζοντας πολίτες .

Η πολιτεία ανοχύρωτη στην επίθεση αυτή που καταπατά το ΣΎΝΤΑΓΜΆ μας και τους νόμους της , κάνει την αδιάφορη, για να συνεχίζει το παιχνίδι της ζωής.

Ποιας ζωής όμως , όταν όλα ελέγχονται από τους σκοταδιστές , με τα δολοφονικά ένστικτα , τις μηχανές του θανάτου ,όπως τους έχουν τελικά διαμορφώσει.;

Κοιμάσαι και δεν ξέρεις αν τα "παρανοϊκά " αυτά άτομα που ελέγχουν με τις μηχανες τις ζωές μου , μας αφήσουν να ξημερώσουμε, ή αν μας χτυπήσουν όποιο όργανό μας ορέγονται , αφού μας ελέγχουν παρά την θέλησή μας την κάθε ανάσα μας , τον κάθε παλμό των οργάνων μας , τον κάθε καρδιαγγειακό χτύπο μας .

Πόσοι δεν είναι στα χέρια αυτών των παρανοϊκών με τα δολοφονικά ένστικτα , πόσοι δεν χάθηκαν με καρκίνους από αυτά τα ηλεκτρομαγνητικά κόλπα τους, με ανακοπές , με εγκεφαλικά ,,,, από αυτούς που η πολιτεία και εμείς οι πολίτες πληρώνουμε για την ασφάλειά των Ελλήνων πολιτών και του τόπου.

Φευ!

Απευθύνσου στα αρμόδια συντεταγμένα όργανα θα κομπάσουν , έχεις στραπατσάρει τα μούτρα σου , δεν μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τίποτα , όλα λειτουργούν συνηθισμένα , τι πρόβλημα υπάρχει ;

Υπάρχει βασικό, θεμελιώδες πρόβλημα Δημοκρατίας και ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων .

Υπάρχει πρόβλημα ,ότι είμαστε όμηροι των χειριστών αυτών των "καινών τεχνολογιών " που μας εμφυτεύσατε , παραβιάζοντας κάθε νόμιμο και ανθρώπινο δικαίωμα μας.

Υπάρχει πρόβλημα όταν 'όλα τα σκιάζει η φοβέρα και οι σκοτεινοί εγκέφαλοι που καραδοκούν με την "κλαγγή" του θανάτου.

Υπάρχει πρόβλημα όταν δεν 'έχει ενημερωθεί ο Ελληνικός λαός  και δεν έχει δώσει την συγκατάθεσή του για την χρησιμοποίηση αυτών των " καινών" μυστικών τεχνολογιών και έρχονται καταπάνω σου , χωρίς να αφήνουν εμφανή εξωτερικά σημάδια ,για να προσφύγεις στην δικαιοσύνη με ατράνταχτα επιχειρήματα.

Υπάρχει πρόβλημα Δημοκρατίας τεράστιο όταν αναρωτιέσαι "ποιός κυβερνάει αυτόν τον τόπο ;¨" ή " μα είναι κράτος εν κράτει αυτοί οι αιμοδιψείς και παρανοϊκοί , που θέλουν να επιβάλλουν  την δύναμή τους με τον μυστικό αυτό έλεγχο του σώματος και της συνείδησης.

Υπάρχει πρόβλημα όταν νίπτεις τας χείρας και προχωράς στην καθημερινότητα , σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ " αυτοί " λειτουργούν σαν "σατανιστικές  άρρωστες ομάδες " με την δύναμη του ελέγχου πάνω στον βαλλόμενο πολίτη και την θρασύδειλη αυταρέσκεια  " τώρα θα δεις τι θα πάθεις" .

Υπάρχει πρόβλημα όταν υγιείς άνθρωποι σωματικά και πνευματικά πέφτουν  χωρίς τη θέλησή τους στα χέρια τους , ή ίσως πολλοί και με τη θέληση τους εξαπατώμενοι ή εκβιαζόμενοι και υφίστανται τα βασανιστήρια και τα χτυπήματα ( είπαμε εσωτερικά για να μην υπάρχουν αποδείξεις , ) και τους σακατεύουν τα όργανα παραδίδοντάς τους στον καρκίνο , στα καρδιακά ξαφνικά επεισόδια , στα εγκεφαλικά ....

Υπάρχει μέγιστο πρόβλημα Δημοκρατίας και επιβίωσης σαν λαού , όταν όλοι φοβούνται και  δεν αναφέρουν κάτι που θα βοηθούσε κάποιον να γλυτώσει το συκώτι του , τα μάτια του , την καρδιά του, το έντερό του , γιατί και οι γιατροί άνθρωποι σαν όλους μας είναι και ίσως φοβούνται να δείξουν τι  συμβαίνει και να σωθείς.

Υπάρχει πρόβλημα  παμμέγιστο όταν οι συνθήκες που έχει υπογράψει η χώρα μας για την ελευθερία , τα δικαιώματα , την αυτοδιάθεση  του ατόμου , στην χώρα που κομπάζουμε και δικαίως ότι έδωσε το πολίτευμα της Δημοκρατίας , δεν  προστατεύονται , ο πολίτης είναι πάνμονος  να χτυπάει τις πόρτες των θεσμών που σαν θέατρο του παραλόγου για όλα τ΄αλλα είναι εκεί , εκτός από τα θεμελιώδη εκεί  είσαι μόνος .

Υπάρχει πρόβλημα  τόσο πια τρομαχτικό που όσο  περνάει ο χρόνος και δεν σταματάει ή λύνεται  κινδυνεύουμε να μην ονειρευόμαστε , ούτε να ζούμε καν .

Υπάρχει πρόβλημα , τέτοιο που και ο ΌΡΓΟΥΕΛ θα ανατρίχιαζε με το ζοφερό μας μέλλον , την άβυσσο που μας παραδίδουν.

ο φασισμός καραδοκεί κάπου στην Βεϊκου ;

Αν περνάς από την Βείκου , μη ξεχαστείς και σταματήσεις , Ο ΦΑΣΙΣΜΌς  , καραδοκεί , μπορεί και να σε σκοτώσει , γιατί έτσι γουστάρει σαν ογκόλιθος άγνοιας και μυώδους δύναμης.

Όμορφος κόσμος ηθικός αγγελικά πλασμένος με το φίδι του φασισμού κουλουριασμένο παντού γύρω μας , στον δρόμο, στην δουλειά , στα μεταφορικά μέσα, στο γυμναστήριο... .

Ντυμένος σαν ρομποκοπ , με ύφος ιταμό , με βλέμμα και κινήσεις φασιστοειδούς,

μου επέτέθη αιφνίδια στο γυμναστήριο του δήμου Αθηναίων στο Κουκάκι στην Βείκου , με ναζιστική συμπεριφορά  σαν έτοιμος από καιρό για αίμα, σαν άλλος Ρουπακιάς (δολοφονία Φύσσα).

 Μόνο εδώ, που ήταν μεσημέρι και είχε και μάρτυρες, οι οποίοι συνήθως δεν βγάζουν άχνα!

Ο θρασύτατος αυτός κύριος , που σημειωτέον πρώτη φορά αντίκριζα , κατέλαβε με το ακαταδίωκτο τουπέ που κάποιοι στους οποίους αναφέρεται το  τροφοδοτούν, το γυμναστήριο του Δήμου Αθηναίων  , έχοντας ακούσει και όλως περιέργως μυριστεί τις σκέψεις μας και σπρώχνοντας και χτυπώντας μας πετάει έξω από το γυμναστήριό του!!! , έτσι αποκαλούσε το δημοτικό γυμναστήριο. .

Ο Θρασύδειλος αυτός " κύριος " , 'όπως τον αποκαλέσανε και στον δήμο Αθηναίων , 'οπου  τον κατήγγειλλα  ήταν σε διατεταγμένη  υπηρεσία ζηλεύοντας δόξα Ρουπακιά.

Πολίτες , φυλαχτείτε  το  φίδι είχε γεννήσει πολλά αυγά , που μεγαλώνανε σε κρύπτες που ούτε μπορούσαμε να διανοηθούμε!!

{" κεντρική τράπεζα " Ιερώνυμος Μπος.}

-- Ρούφηξε καπνό από το πούρο του. 
Έκανε μια μικρή παύση. Ξανάρχισε..Συζήτησα την υπόθεση με τον ίδιο μου τον εαυτό.. 
Σκέψου , είπα , ότι όταν γεννιόμαστε είμαστε μέρος του ανθρώπινου είδους, και ότι έχουμε την υποχρέωση να είμαστε αλληλέγγυοι με όλους τους ανθρώπους.
 Όμως η ιδέα του "χρέους" είναι φυσική; Άν η ιδέα του " χρέους" (^ -μη φανταστείς τώρα δημόσιο και ιδιωτικό δισ , θεσμούς , Ε.Κ.Τ , ελλείμματα- ^) με υποχρεώνει να θυσιάζω την ευημερία μου, την άνεσή μου, το ένστικτο της συντήρησης και άλλα φυσικά μου ένστικτα, σε τι διαφέρει η δράση αυτής της ιδέας από εκείνη του οποιουδήποτε "κοινωνικού επινοήματος " (^ δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσεις ^ ) που έχει για μας το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα;΄
- ? Ας υποθέσουμε ότι εγώ ήμουν διαθετειμένος! να θυσιαστώ χωρίς καμιά αμοιβή, ειδικά προσωπική, δηλ, χωρίς καμιά αληθινά φυσική ανταμοιβή,
Αλλά αν η μελλοντική κοινωνία τελείωνε χωρίς να δώσει τίποτα από αυτό που εγώ ήλπιζα , να φτιάξει μια ελεύθερη κοινωνία;.
 Σε αυτή την υπόθεση γιατί , δ αί μο νες , να θυσιαστώ εγώ;

( Φερνάντο Πεσσόα , ο αναρχικός τραπεζίτης)

DOĞA İÇİN ÇAL 6 - ÇÖKERTME, ATEŞ ATTIM SAMANA (GIMILDAN) - HD

                     Κώστας Καρυωτάκης

 και ήταν μόλις 32 χρονών!!! 

Ο Κώστας Καρυωτάκης  Έλληνας ποιητής και πεζογράφος αυτοκτόνησε στην Πρέβεζα το απόγευμα της 21ης Ιουλίου 1928.

στις 20 Ιουλίου, σε ηλικία 32 χρονών, αποφασίζει να θέσει τέρμα στη ζωή του και πηγαίνει στο , όπου γυμνός πέφτει στη θάλασσα και προσπαθεί μάταια επί δέκα ώρες να πνιγεί.


το πρωί της επομένης, αγοράζει ένα περίστροφο και πάει σε ένα καφενεδάκι όπου φυτεύει μια σφαίρα στην καρδιά του. Στην τσέπη του αφήνει το τελευταίο του σημείωμα. Η αυτοκτονία του πρόσφερε στην ποίηση του τη δραματική σφραγίδα . η ποίηση του σκοτεινή, καταραμένη, όπως των ποιητών που αγάπησε «των Πόε των δυστυχισμένων και των Μπωντλαίρ που εζήσανε νεκροί».

«Φθονούσε» την αθανασία τους, πίστευε πως «μάταια στιχουργούσε» όμως ο Κώστας Καρυωτάκης άλλαξε μια για πάντα την Ελληνική ποίηση.


Όσοι μέσα από τους στοίχους του ένιωσαν τι θα πει «νηπενθές» του έδωσαν μια θέση δίπλα στους ήρωές του.


η αναζήτηση της βαθύτερης ουσίας της ποίησης του Καρυωτάκη από τον Τέλη Άγρα


«Αυτό λοιπόν είναι που τον κατατρώγει• η απουσία των ωραίων πραγµάτων, η απουσία των σπάνιων πραγµάτων, η απουσία των µεγάλων πραγµάτων, η απουσία -έστω- των τραγικών. Η µονοτονία και η πεζότης της ζωής. Μ’ άλλους λόγους, είναι ροµαντικός. Εφαντάσθηκε την αλήθεια, την οµορφιά, την καθαυτό πραγµατικότητα -έξω από τη ζωή. Πέρα από τη ζωή. Αφηρηµένην». Με βάση αυτή τη ροµαντική καταβολή ο Άγρας εξηγεί (κάπως, θα έλεγα, ροµαντικά) την πορεία και την εξέλιξη του Καρυωτάκη προς τη σάτιρα. Μπορούσε, λέει, να πλάσει, απογοητευµένος από τα πραγµατικά, την ψευδαίσθησή του: µιαν Εδέµ, ένα Ελντοράντο, µιαν Ουτοπία, τον ελεφάντινο πύργο του• αντ’ αυτού, έγινε ρεαλιστής. Μπορούσε να γίνει, όπως άλλοι ροµαντικοί, µελαγχολικός• αυτός έγινε τραγικός. Μπορούσε να φιλοσοφήσει, να γίνει φιλόσοφος• έγινε σατιρικός• έτσι, αντί να εξιδανικεύσει λ.χ. τη γυναίκα, ο Καρυωτάκης τη σαρκάζει. Ο Άγρας ρωτάει καταλήγοντας και απαντάει: «Ποιο συναίσθηµα περιµένει τον άνθρωπο, αν εξακολουθήσει να ζει και δεν συντριβεί, ύστερ’ από την απογοήτευση την πλέον οριστική; Η σάτιρα». (Η σάτιρα αυτή, κατά τον Άγρα, ασκείται εκείνα τα χρόνια από το νέο τόπο του λογοτέχνη, που είναι υπάλληλος.