Μια μακρινή «άλλη» ιστορία

Η ιστορία αυτή εξελίσσεται στην Φιλοθέη , σ ένα αστικό περιβάλλον , ας πούμε στο σπίτι του Θήτα υπουργού.
Εκεί στο σαλόνι του σπιτιού ,μπροστά στον Θήτα, την γυναίκατου, τον εραστή της και την νεαρή Λουκία (από κάποιο έμπιστο γραφείο που τροφοδοτούσε τα υψηλά πρόσωπα ) εμφανίζεται ο Θεός , παντοδύναμος μα κουρασμένος , παντογνώστης αλλά και μόνος.

Έκπληκτοι όλοι , μα και ο Θεός, που συνειδητοποιεί ότι οι άνθρωποι όχι μόνο έχουν κατασκευάσει και λατρεύουν μια πλαστή εικόνα του , αλλά ότι έχει και γιό !
Καλείται τότε ο Χριστός για να αποδείξει την συγγένεια και να λύσει την παρεξήγηση.!
Ο Χριστός οργισμένος από το βλάσφημο θράσος τους, παρόλο που ήθελε να πάρει το βούρδουλα και να τους κυνηγήσει ,όπως κυνήγησε κάποτε τους μικροπωλητές έξω από τον ναό του Κυρίου΄
βάλθηκε να εξηγεί τη θέση του, αφού δεν ήθελε να εκτεθεί στα μάτια των περίεργων αυτών ανθρώπων.
- « Εσύ είσαι ο πατέρας μου;» Ρώτησε ο Χριστός
- « Εγώ απλά είμαι ο Θεός, εσύ έχεις ισχυριστεί ότι είμαι ο πατέρας σου,» είπε ο Θεός ήρεμα.

Και τώρα τα επιχειρήματα του παντογνώστη Θεού.
- « Αρχικά να πούμε ότι ο πραγματικός σου, ο θνητός σου πατέρας, δεν ήταν ο Ιωσήφ, αλλά ο Ιούδας από τα Γάμαλα , που ήταν Ζηλωτής, δηλ. ένας επαναστάτης άνθρωπος ενάντια στους Ρωμαίους και δεν πίστεψε ποτέ του στον ερχομό κάποιου μεσσία , που θα τους λύτρωνε από τα δεσμά των Ρωμαίων.
Ακόμη ότι είσαι ο πρωτότοκος γιός , ότι είχες άλλα τέσσερα αδέλφια και ότι πέθανες εβδομήντα δύο ετών και όχι τριάντα δύο.
Αναμφισβήτητα σταυρώθηκες , αλλά δεν πέθανες επάνω στο σταυρό.
Ήρθαν κάποιοι φίλοι σου, λαδώσανε τους φρουρούς , σε ξεκρέμασαν από τον σταυρό πριν πεθάνεις , σε γιάτρεψαν από τις πληγές και στη συνέχεια παρουσιάστηκες στους μαθητές
σου και εκείνοι που σε είδαν ζωντανό, πίστεψαν ότι αναστήθηκες .»

Τώρα οι απαντήσεις του Χριστού μετά τις αποκαλυπτικές λεπτομέρειες της ζωής του.
- « Εγώ Κύριε, όπως όλοι οι άνθρωποι είχα στη ζωή μου φιλοδοξίες. Η βαρβαρότητα των Ρωμαίων μου έδωσε την ευκαιρία να γίνω Επαναστάτης, με σκοπό να λυτρώσω τον ιουδαϊκό
λαό , από τα δεσμά του και στη συνέχεια να γίνω βασιλιάς των ιουδαίων.
Και συνοπτικά , επειδή ήμουν ένας απλός νέος της εποχής μου, για να γίνω όλα
αυτά έπρεπε να καταστρώσω ένα σχέδιο , που θα το αποδεχόταν όλος ο κόσμος.

Την εποχή όμως εκείνοι οι άνθρωποι ήταν ανασφαλείς , κυνηγημένοι και φοβισμένοι
και ότι τους έλεγες το πίστευαν και πάνω απ΄ όλα είχαν ανάγκη από έναν αρχηγό.
Σκέφτηκα λοιπόν να γίνω ο αρχηγός τους ,ο σωτήρας τους και για να γίνω πιστευτός έπρεπε να τους σερβίρω με τέχνη ένα όμορφο παραμύθι.
Εκείνη την εποχή οι άνθρωποι δεν σε ήξεραν βέβαια ,αλλά σε λάτρευαν και μόνο από σένα περίμεναν τη λύτρωσή τους από τους Ρωμαίους.
Έτσι και εγώ σκέφτηκα και είπα : αφού οι άνθρωποι λατρεύουν και πιστεύουν στο Θεό, γιατί να μην πιστέψουν και στο γιό του;
Μερικοί βέβαια δεν πίστεψαν, αλλά ο απλός λαός δέχτηκε με ανακούφιση την παρουσία μου και πίστεψε ότι είμαι πράγματι γιός σου. Σιγά σιγά το πίστεψα και εγώ ο ίδιος και πάνω σ αυτό στήριξα τα θεμέλια όλης της δράσης μου.

Όμως τότε , Κύριε άρχισε και ο γολγοθάς μου.
Οι Ρωμαίοι μόλις πληροφορήθηκαν τον σκοπό μου, ότι ήθελα να τους εκδιώξω από
τη χώρα μου αποφάσισαν να με εξοντώσουν.
Τότε απευθύνθηκα σε μερικούς πλούσιους ανθρώπους να βοηθήσουν τον αγώνα μας, αλλά με τα ψίχουλα που μας δώσανε και χωρίς καμιά οικονομική δυνατότητα , το μόνο όπλο που είχαμε ήταν η πίστη μας σε σένα και αυτό μας κράταγε ζωντανούς στον αγώνα μας.
Ο λαός μου όμως πεινούσε , τα συσσίτια μας ήταν πενιχρά και αναγκαστήκαμε να κάνουμε και κάποιες ληστείες .
Κυνηγήθηκα όσο κανένας άλλος εκείνη την εποχή, με απαρνήθηκαν όλοι, τα αδέλφια, η μητέρα μου .
Βέβαια έφταιξα και εγώ που είχα αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς της Παλαιστίνης , και παρουσιαζόμουν με υπερφυσικές θαυματοποιές δυνάμεις.
Όμως τότε αυτό ήθελε ο κόσμος , απογοητευμένος από την άθλια και εξευτελιστική ζωή του , ζητούσε σαν λύτρωση τη βασιλεία των ουρανών και εγώ την υποσχόμουν, ζητούσε την ελευθερία του και εγώ την υποσχόμουν, ζητούσε τη συμπαράσταση του θεού και εγώ την υποσχόμουν, ζητούσε την αιώνια ζωή κι εγώ του έλεγα ότι την είχε κιόλας κερδίσει!
Κανένας όμως δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αυτό τον κόσμο τον αγάπησα και έφτασα για χάρη του μέχρι το σταυρό.
Με σταύρωσε το ιερατείο , που φοβόταν μη χάσει τα προνόμιά του και τα οικονομικά οφέλη από τις εκκλησίες και οι Ρωμαίοι αξιωματούχοι .
Τελείως αβασάνιστα ο Πιλάτος και με την πίεση του ιερατείου με καταδίκασε για εσχάτη προδοσία και μαζί μου δύο υπέροχους στασιαστές τον Βαραβά και κάποιον άλλον.
- Και εκει στο σταυρό απελπισμένος
Κύριε σου φώναξα * Θεέ μου , γιατί με εγκατέλειψες* και εσύ όπως φάνηκε δεν με είχες εγκαταλείψει τελείως , γιατί μετά από τέσσερις ώρες δυό
φίλοι μου προύχοντες ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος , πλήρωσαν τους φρουρούς μου, με
ξεκρέμασαν από τον σταυρό ,με φυγάδευσαν και με περιποιήθηκαν . έγινα καλά και
παρουσιάσθηκα στους μαθητές μου και σ΄αρκετούς οπαδούς και φίλους και όλοι πίστεψαν ότι αναστήθηκα.
Την υπόλοιπη όμως ζωή μου την πέρασα κρυμμένος στη Γαλιλαία , δεν ξαναφανερώθηκα δημόσια στον κόσμο, γιατί αν οι Ρωμαίοι με έβλεπαν θα με ξανασταύρωναν.
Ήταν όμως προτιμότερο να πιστεύει ο κόσμος ότι είχα αναστηθεί και αναληφθεί εις τους ουρανούς για να βρεθώ δίπλα σου.
Το θλιβερό για μένα είναι ότι δεν κατάφερα να φέρω εις πέρας το έργο
μου και να γλιτώσω τον κακόμοιρο τον κόσμο από την αθλιότητα και τη δυστυχία
του εκείνη την εποχή!

- Τώρα τι απέγιναν όλοι όσοι παρευρέθηκαν εκείνο το βράδυ στο σπίτι της Φιλοθέης ας σκεφτεί ο καθένας ότι του ταιριάζει περισσότερο.
Αν θέλει να μάθει την ιστορία όπως την έγραψε ο συγγραφέας , το βιβλίο
είναι :

« Η Δευτέρα παρουσία σε απευθείας μετάδοση »
του συγγραφέα Μπάμπη Τσικληρόπουλου , εκδόσεις Πατάκη.

ο πίνακας είναι " το όραμα του Ιωάννη, του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου "

Πεζά ποιήματα « Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ ( Baudelaire) » του ποιητή , που άφησε πίσω του
τις πλάνες του ρομαντισμού.
^ Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 -31 Αυγούστου 1867,

(Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον
οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία.)

(ο πίνακας είναι του Eugène Delacroix (Ντελακρουά) (1798-1863)

ΜΕΘΥΣΤΕ
Πρέπει να ΄ σαι μεθυσμένος. Εκεί είναι όλη η ιστορία:
Είναι το μοναδικό πρόβλημα.
Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο
του χρόνου που σπάζει τους
ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει
να μεθάτε αδιάκοπα.
Αλλά με τι ; Με κρασί, μεποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.
Αλλά μεθύστε.
Και αν μερικές φορές , στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο xορτάρι ενός χαντακιού ,

μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαράς σας,
ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο,

ρωτήστε τον αέρα , το κύμα , το άστρο, το πουλί , το ρολόι ,
το κάθε τι που φεύγει ,
το κάθε τι που βογκά,
το κάθε τι που κυλά,
το κάθε τι που τραγουδά,
ρωτήστε τι ώρα είναι ΄ και ο
αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί , το ρολόι , θα σας απαντήσουν:
« Είναι η ώρα να μεθύστε !
Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του xρόνου, μεθύστε χωρίς διακοπή!

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει ».

το ταξιδι

ένα ποίημα αστράφτει απρόσιτο σε μια άσχετη μέρα

Στον σταθμό του μετρό.

Συνωστισμός ανάμεσα σε αφίσες

σ΄ένα φως νεκρό που κοιτούσε επίμονα.

__

το τρένο ήρθε και παρέλαβε

πρόσωπα και χαρτοφύλακες.

__

Κατόπιν σκοτάδι. Καθόμασταν

στα βαγόνια σαν αγάλματα

που σέρνονταν στις σπηλιές.

Εξαναγκασμός, όνειρα, εξαναγκασμός.

___

Στους σταθμούς κάτω απ΄ την επιφάνεια της θάλασσας

πουλούσαν τα νέα της νύχτας.

Ο κόσμος ήταν σε κίνηση, θλιμμένος,

σιωπηλός κάτω απ΄τις πλάκες των ρολογιών.

__

Το τρένο μετέφερε

πανωφόρια και ψυχές.

__

Ματιές προς όλες τις κατευθύνσεις

στο ταξίδι μέσ΄απ΄το βουνό.

Καμιά αλλαγή ακόμη.

___

Όταν πλησιάσαμε την επιφάνεια όμως

άρχισαν οι αγριομέλισσες της ελευθερίας να ζουζουνίζουν.

Βγήκαμε από τη γη.

__

Η ύπαιθρος χτύπησησε μια φορά

τα φτερά της κι έμενε ακίνητη

κάτω από τα πόδια μας, απλωμένη και πράσινη.

___

Ο αέρας γέμισε

την αποβάθρα με σταχυα.

___

Τελευταίος σταθμός! Ακολούθησα

τους άλλους που απομακρύνονταν.

___

Πόσοι να ήταν; Τέσσερις,

πέντε. Μετά βίας περισσότεροι.

___

Σπίτια, δρόμοι , σύννεφα ,

γαλάζιοι όρμοι, βουνά

άνοιξαν τα παράθυρά τους.

___

Tomas Transtromer : "Τα ποιήματα"

____

ο πίνακας είναι του -Paul Signac-

παραμύθια για μεγάλους

παραμύθια για μεγάλους

καλά χριστούγεννα





και το καράβι να σφυρίζει ; για ... ... ... ότι οειρεύεται ο καθένας μας

" Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε "

όπου τα ανθρώπινα όντα δεν μετράνε ' όλα έχουν μια τιμή '

όλα αγοράζονται και πωλούνται.

Δυστυχώς η ιστορία δεν είναι ένα τρένο που προχωράει ευθύγραμμα

προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση , προς την " πρόοδο"!

....και ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κώστας Μπαλάφας ο Ηπειρώτης δημιουργός

Από το ορεινό χωριό την Κυψέλη Αρτας , κατέβηκε σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα για να δουλέψει και στη συνέχεια να αιχμαλωτίσει σε λιτό άσπρο - μαύρο τόνο τον κόσμο, με την οξύτατη, βαθιά κρυστάλλινη ματιά του, μέσα από την φωτογραφική μηχανή του Kodak , Robot.

Το ωραίο δεν αποτελεί για τον Μπαλάφα καλλιτεχνικό σκοπό ,παρά μόνο φυσική συνέπεια του εσωτερικά όμορφου και του κοινωνικά δίκαιου και αναγκαίου.
Στο χώρο της φωτογραφίας τον συναντούμε το 1939, όπου έζησε τον πόλεμο του 1940 στα Γιάννενα .

Με την μικρή του μηχανή αποθανατίζει την τραγικότητα του πολέμου και την αντίσταση του Ηπειρώτικου λαού.
- Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση 1941- 44 , φωτογράφισε τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα κατά των Γερμανών , τις πορείες και τις μάχες των ανταρτών , τον θρήνο των μανάδων , τις εκδηλώσεις κατά την απελευθέρωση, και το αποτύπωσε στο φωτογραφικό λεύκωμα "Αντάρτικο στην Ήπειρο" »

- Ενταγμένος ο ίδιος από το 1943 στο 85ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ , κατέγραψε με τον φακό του τον αγώνα του λαού της Ηπείρου ενάντια στον κατακτητή με την συνείδηση ότι σώζει ιστορικές στιγμές για να τις μεταφέρει στις επόμενες γενιές.
Για όλες τις φωτογραφίες του χρησιμοποίησε ένα κινηματογραφικό φιλμ , που του ήρθε ουρανοκατέβατο , όταν ένα Ιταλικό βομβαρδιστικό χτυπήθηκε και έπεσε στην πόλη και στην ατραπό του βρήκε το φιλμ.

Την μπομπίνα αυτή με τις φωτογραφίες που έβγαλε στο αντάρτικο , τα τοποθέτησε σε ένα μεταλλικό κουτί και τα έκρυψε στο ξύλινο πάτωμα του σπιτιού του, που θα τα πάρει το 1976 και πολλές από αυτές τις φωτογραφίες θα γίνουν το λεύκωμα « Αντάρτικο στην Ήπειρο ».

- Από το 1951 εργάσθηκε στη ΔΕΗ και τον ελεύθερο χρόνο του τον αφιερώνει στην φωτογραφία.
- Οι σκληρές συνθήκες της ζωής των παιδικών του χρόνων , ο αγώνας του λαού για ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια διαμόρφωσαν τον ψυχισμό του και το ύφος της φωτογραφικής του δουλειάς, σε θέματα κοινωνικού προβληματισμού.

-Περπάτησε σχεδόν όλη την Ελλάδα , τα απομακρυσμένα ορεινά χωριά με τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης , και την απέδωσε σε φωτογραφική εικόνα χωρίς επιτήδευση, αλλά απέριττη και βαθιά ανθρώπινη.

Το ανθρώπινο στοιχείο καταλαμβάνει σε κάθε σχεδόν περίπτωση κυρίαρχο χώρο στη φωτογραφία του Κ. Μπαλάφα.
-Η καταγωγή του από την Ήπειρο όξυνε την ευαισθησία του στην καταγραφή της ζωής του Έλληνα , που αποκομμένος από τις μητροπόλεις της προόδου και των αποφάσεων , δίνει έναν άνισο αγώνα με αντίξοες συνθήκες.
« Ο φωτογράφος περιδιάβηκε και κατέγραψε το σφυγμό του Ελληνικού χώρου από τις Αλυκές του Ιονίου ως τα χειμαδιά της Ηπείρου και από την αρχιτεκτονική του Αιγαίου ως τα Λιγνιτωρυχεία του Αλιβερίου και τα σιδηρουργεία της Αθήνας ».

« Ο Μπαλάφας αφουγκράζεται το χτίσιμο των γεφυριών από τους λαϊκούς μαστόρους, τον αγώνα του αγρότη με την άγονη γη , τον αντίλαλο των Ηπειρωτικών βουνών , το αβέβαιο βλέμμα του παιδιού μπροστά στον σχολικό πίνακα ¨ τον Έλληνα που γιορτάζει, που πενθεί ».

Στράφηκε στην καθαρή φωτογραφία , αναζήτησε την ο υ σ ί α του θέματος άμεσα απορρίπτοντας τον φορμαλισμό και κάθε τάση αισθητικότητας. Επνευσμένος δημιουργός ο Κ.Μπαλάφας με το έργο του να συνομιλεί με τον αποδέκτη του, τον άνθρωπο και το περιβάλλον του, « η μοίρα αυτού του τόπου και του λαού να γράφει πάντα με αίμα και δάκρυα την ιστορία του » όπως εξομολογείται και ο ίδιος.
Το έργο του Κ. Μπαλάφα είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την προσωπικότητά του και τα δύο μαζί συνθέτουν το πιο ολοκληρωμένο έργο που υπήρξε η ίδια του η ζωή.
Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Έλληνες εκπροσώπους της Ανθρωπιστικής Φωτογραφίας.

Να Μην Ψηφισουν οι Ηπειρώτες Βουλευτές το Μνημόνιο 2!

ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
Κλεισθένους 15, 105 52 Αθήνα
http://www.panepirotiki.com/, email. info@panepirotiki.com





ΚΑΝΕΝΑΣ ΗΠΕΙΡΩΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ


Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, η κορυφαία οργάνωση της Ηπειρώτικης Αποδημίας, στέκεται αλληλέγγυα στους πολύμορφους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στο προωθούμενο από την κυβέρνηση, κατ’ επιταγή της τρόικας, Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα – το γνωστό και ως Μνημόνιο 2.
Τα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος έρχονται να επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο το βιοτικό επίπεδο και των αποδήμων Ηπειρωτών. Τα προωθούμενα μέτρα εκποιούν καρπούς του μόχθου και των θυσιών του ελληνικού λαού, ξεπουλώντας δημόσια περιουσία κρίσιμης εθνικής σημασίας.
Η Π.Σ.Ε., συντασσόμενη με τον αγώνα ενάντια στο Μνημόνιο που προωθούν κυβέρνηση, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., Ευρωπαϊκή Τράπεζα, καλεί τους Ηπειρώτες βουλευτές όλων των κομμάτων να μην συνυπογράψουν με την ψήφο τους τέτοια βάρβαρα για το λαό και τη χώρα μέτρα.
Η μεθόδευση ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, όπως και του αρχικού Μνημονίου, θέτουν ζήτημα λαϊκής νομιμοποίησης στις κυβερνητικές πρακτικές και αποφάσεις. Κανένας Ηπειρώτης βουλευτής ας μην τις νομιμοποιήσει με την ψήφο του.
Όλοι οι απόδημοι Ηπειρώτες ας εκφράσουμε την αντίθεσή μας αποφασιστικά και οργανωμένα, μέσα από τους κοινωνικούς φορείς και τις οργανώσεις της Αποδημίας. Από την τωρινή μας στάση κρίνεται το μέλλον του λαού και του τόπου, εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον της νέας γενιάς.

Η εντεινόμενη κρίση πλήττει πολλαπλάσια την πιο φτωχή και υποβαθμισμένη περιοχή της χώρας – την Ήπειρο. Η δραματική αύξηση της ανεργίας, η συρρίκνωση κάθε αναπτυξιακής προοπτικής, η κλιμακούμενη αποβιομηχάνιση είναι μερικές μόνο από τις πλευρές έκφρασης της κρίσης στον τόπο μας.
Η επαπειλούμενη ιδιωτικοποίηση της συνεταιριστικής γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη» - επιχείρηση κέραιας σημασίας για τον τόπο μας και τους Ηπειρώτες – είναι εκδήλωση και συνέπεια αυτής της κρίσης. Η Π.Σ.Ε. στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα των εργαζομένων στη «Δωδώνη» και των κτηνοτρόφων της Ηπείρου.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΣΕ