ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Εκδήλωση για τον Νίκο Χουλιαρά
Παρασκευή 20-11-09, Παλαιά Βουλή

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος απεφάσισε να εντάξει στις πολιτιστικές της εκδηλώσεις, την παρουσίαση των λογοτεχνών της εποχής μας που κατάγονται από την Ήπειρο.
Πρόκειται για σειρά εκδηλώσεων που αρχίζουν τον Νοέμβρη του 2009 και ολοκληρώνονται τον Ιούνιο του 2010 και θα πραγματοποιούνται σε αίθουσες που θα ανακοινωθούν εγκαίρως.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με την επιστημονική συμβολή του οποίου έχουν τεθεί τα αντικειμενικά κατά το δυνατόν κριτήρια για την επιλογή των λογοτεχνών.
Προβλέπετε ένας α΄ κύκλος παρουσίασης λογοτεχνών για το Ακαδημαϊκό έτος 2009-2010. Το έργο και η προσωπικότητα κάθε λογοτέχνη θα παρουσιάζεται από ειδικούς στο θέμα επιστήμονες και καλλιτέχνες και θα συνοδεύεται από παράλληλες δραστηριότητες.
Στο πρώτο κύκλο εντάσσεται η εκδήλωση για τον λογοτέχνη – εικαστικό και μουσικό Νίκο Χουλιαρά.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 19.00 στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει
Χαιρετισμούς από τον Πρόεδρο της ΠΣΕ, καθηγητή Ιατρικής κ. Κώστα Αλεξίου και τον Πρύτανη Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Ιωάννη Γεροθανάση.
Το Λογοτεχνικό του έργο θα παρουσιάσει η κ. Γεωργία Λαδογιάννη Επ. Καθηγήτρια Παν. Ιωαννίνων, τμήματος Φιλολογίας.
Το Καλλιτεχνικό του έργο θα παρουσιάσουν οι ομότιμοι καθηγητές της ΑΣΚΤ κ.κ. Γιάννης Βαλαβανίδης & Χρόνης Μπότσογλου.
Το Μουσικό του έργο θα παρουσιάσει ο κ. Νίκος Ξυδάκης, μουσικοσυνθέτης.
Κείμενά του θα διαβάσει ο κ. Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ηθοποιός.

Από το Γραφείο Τύπου της ΠΣΕ

ΑΝΟΙΚΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ2009-2010
Έναρξη, Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2009

ΑΝΟΙΚΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ2009-2010
Έναρξη, Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2009

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 2350 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ

1. Το «Ανοικτό Φιλοσοφικό Σχολείο» αποφάσισε να τιμήσει τη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου Επίκουρου, ο οποίος αν και πρόσφερε τόσα πολλά στην πορεία για την απελευθέρωση και την ευτυχία της ανθρωπότητας, συκοφαντήθηκε όσο λίγοι καινοτόμοι και πρωτοπόροι της. Έτσι θα προσεγγίσουμε τη διδασκαλία του και τον περίφημο Κήπο του μέσα από την μελέτη των παρακάτω βιβλίων:

α) Επίκουρος, «Άπαντα», εκδόσεις «Κάκτος». Τα κείμενα του Επίκουρου αναφέρονται στη Φύση, την Κοινωνία, τον Άνθρωπο, την Ηθική. Πιο συγκεκριμένα: στο άτομο, τη φύση και τις ιδιότητές του, τα υλικά σώματα και τη δημιουργία τους, τη γέννηση και τη φθορά των κόσμων, το άπειρο σύμπαν, τα μετεωρολογικά φαινόμενα, τους σεισμούς, το θάνατο, το μετακόσμιο, τους θεούς, την ηδονή, το μέτρο, τη γνώση, τη φιλία, την αρετή, την αξία της φιλοσοφίας και του κριτικού στοχασμού, την τύχη και την αναγκαιότητα, την πρώτη αρχή κ.ά.

β) Δημόκριτος, «Άπαντα», 2 τόμοι, εκδόσεις «Ζήτρος». Η μελέτη της διδασκαλίας του Δημόκριτου είναι αναγκαία για να κατανοηθεί το έργο του Επίκουρου. Έτσι θα γνωρίσουμε τις απόψεις του για την πρώτη αρχή (άτομο και κενό), τις αισθήσεις και τα όριά τους, τη νόηση και τη συνείδηση, την αναγκαιότητα και την ηθική κ.ά.

γ)Λουκρήτιος, «Για τη Φύση των Πραγμάτων», εκδόσεις «Θύραθεν», 2005. Στο έργο αυτό ο Λουκρήτιος ασχολείται με τις θεμελιώδεις αρχές της ατομικής φυσικής, ‘τίποτα δε δημιουργείται από το τίποτα’, ‘τίποτα δεν καταλήγει στο μηδέν’, ‘η ύλη υπάρχει με τη μορφή αόρατων μικροσωματιδίων’ με την απειρότητα του σύμπαντος, της ύλης και του κενού, την παρέκκλιση των ατόμων και την ελεύθερη βούληση, τους άπειρους κόσμους μέσα στο άπειρο σύμπαν, την ενότητα νου και ψυχής, την αίσθηση και τη σκέψη, την προέλευση του κόσμου μας, τη γη και την ανάπτυξη της ζωής, κ.ά.

δ) Καρλ Μαρξ,

«Η διαφορά μεταξύ Δημοκρίτειας και Επικούρειας Φυσικής Φιλοσοφίας», 1841, εκδόσεις «Γνώση», 1983, εισαγωγή Παναγιώτη Κονδύλη. Στη διδακτορική του διατριβή, ο Μαρξ, βαθύς γνώστης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, επιχειρεί να καταγράψει και να αναλύσει τις βασικές ομοιότητες και διαφορές στην φιλοσοφική κοσμοθεωρία των δύο ανδρών. Έτσι, κρίνει και συγκρίνει τις απόψεις τους για τη φύση του ατόμου, τα είδη των κινήσεων που βλέπουν σ’ αυτό, τη διαμετρική αντίθεσή τους για το αν στη φύση κυριαρχεί η τύχη ή αναγκαιότητα, την ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης, την καθημερινή πρακτική τους δραστηριότητα τόσο στις φιλοσοφικές σχολές τους όσο και στη ζωή τους, κ.ά.

ε) Kirk- Raven, «Οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι – Δημόκριτος», εκδόσεις «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας», 1988.

στ) ΄Ιρβιν Γιάλομ, «Στον Κήπο του Επίκουρου – Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου», εκδόσεις «Άγρα», 2008. Στο έργο του αυτό, ο Γιάλομ εξετάζει την δύναμη των ιδεών και της άχρονης σοφίας του Επίκουρου για τον θάνατο, ενώ δεν διστάζει να αναγνωρίσει ότι εισάγει τις ιδέες του από νωρίς στη δουλειά του ως ψυχοθεραπευτής με ασθενείς που υποφέρουν από τον τρόμο του θανάτου.

2. Τα μαθήματα του «Ανοικτού Φιλοσοφικού Σχολείου» πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη από τις 7.00 μ.μ. έως 10.00 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο «Αρχέλαος» του Δήμου Καλλιθέας, Γρυπάρη 195 & Σκρά. Τηλ. 6976026625. Είσοδος ελεύθερη. Με τη λήξη του κύκλου μελέτης των παραπάνω βιβλίων που αναφέρονται στον Επίκουρο, θα χορηγηθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

3. Κύριος Εισηγητής των μαθημάτων:
Ντούσας Δημήτρης, δάσκαλος – συγγραφέας.

ΔΙΚΤΥΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ «ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ»


Την Τρίτη 10/11/09 7:15 μμ

ο πυρηνικός Φυσικός κ. Βασίλης Κωνσταντόπουλος με Θέμα:

« Αντιλήψεις για την ατομική συγκρότηση της ύλης στην Ινδική Φιλοσοφία ».

Οι Δρόμοι των Εξαρχείων

Κατεβαίνοντας τη Βαλτετσίου προς την πλατεία συναντάμε την
περίφημη «Ροζαλία» του φίλου Αχιλλέα, σημείο αναφοράς για μένα στα Εξάρχεια. Αλλά θα αναφερθώ στα Εξάρχεια του… προηγούμενου αιώνα, τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τη «Ροζαλία» εκείνου του καιρού όπου τον χειμώνα, στριμωγμένοι στα στενά δωμάτια με καπνό, άφθονο κρασί και « κόμμα και ρετσίνα και άσματα επινίκια »!!
Τα Σάββατα αυτά όλα συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική , που έπαιζαν σ΄ ένα τραπέζι σε μια γωνία. Συζητήσεις δε για όλα τα μεγάλα και τα μικρά!
Τα καλοκαίρια όλοι απέναντι, στην αυλή .
Είχε χαλίκι κάτω, ένας μεγάλος ακάλυπτος χώρος, ανάμεσα σε πολυκατοικίες, με μικρά νεοφυτεμένα δεντράκια, πρασινάδες και πολλά στρωμένα τραπέζια και στο «βάθος κήπος» , μια υποτυπώδη βοηθητική κουζίνα και το πήγαινε – έλα των σερβιτόρων με το απέναντι μαγαζί.

Στην υπαίθρια ταβέρνα, οι κουβέντες ήρεμες, αλλά και με ένταση πολλές φορές, ποτέ δεν θυμάμαι να ενοχλήσανε τους ενοίκους των γύρω πολυκατοικιών.
Στο δίπλα τραπέζι θυμάμαι τον Κόρακα, βουλευτή τότε του Κ.Κ.Ε. και άλλους γνωστούς.

Κάπου εκεί μέσα και απέξω η εμβληματική μορφή των Εξαρχείων, ο Νικόλας Άσιμος να παίζει κάποια τραγούδια του και να πουλά τις ηχογραφημένες κασέτες του.

Αλλοτε αυτός ο αναρχικός τραγουδοποιός, (άκουσον!) πουλούσε σάμαλι μαζί με σαρκασμό γι αυτά που μας ασχημαίναν τη ζωή!
Δίπλα στον Αχιλλέα ένα φλιπεράδικο, και πιο πέρα ένα κουρείο, που κάποιοι από την παρέα ήταν πελάτες του!
Στο καφέ – φλιπεράδικο, με το δεκάρικο στη σχισμή, (εννοούμε 10δραχμο), παλεύαμε με πείσμα για τους πόντους που μας έδιναν καινούργιο παιχνίδι . Και μας εκτόνωναν την πίεση των ημερών και των ωρών . Ακόμη ακούω τους ήχους, όταν έσκαγε η μπίλια και νοιώθω την απογοήτευση του game over!! Ωχ! Πάλι δεκάρικο!

Ο επόμενος σταθμός στη γειτονιά αυτή των Εξαρχείων ήταν ο «Οινόφλυξ ».
Ένα μικρό φιλικό μπαράκι στη Βαλτετσίου με καθαρά ποτά, παιχνίδια επιτραπέζια και όχι θορυβώδη, κανονικό φωτισμό και στον πάγκο του με φιλική διάθεση ο ιδιοκτήτης. Αν θυμάμαι καλά ήταν ο Γιάννης, νέος και ζωγράφος.
Πολλές φορές μας έδινε πληροφορίες για τους φίλους, που πιθανόν ψάχναμε. Είμαστε στην εποχή που δεν υπάρχει κινητό τηλέφωνο ή, πιθανόν, δεν είχαμε ακόμα αποκτήσει όλοι τέτοιο.
Μας λείπει ο Οινόφλυξ !!
Απέναντι γωνία από το Vox, στην « Όστρια » με τα τραπέζια στην αυλή, πόσες φορές δε μας πήρε η ώρα συζητώντας και χαζεύοντας την πλατεία, που πολλές φορές διαδραματίζονταν κάποιο happening.




Τώρα που γράφω αυτά κάποιος φίλος θάθελε να αναφέρω και το υπόγειο κουτούκι στην πλατεία, υπήρχε τέτοιο, δέκα σκαλιά κάτω από το έδαφος.
Τρία, τέσσερα φαγητά και κρασί σε βαρέλια, ιδανικό, όπως ισχυρίζεται ο φίλος μας, για μοναχικά μεθύσια. Βλέπεις μιλάμε για τα Εξάρχεια του 20ου αιώνα!
Ο Κάβουρας πάντα εκεί στην πλατεία επί της Θεμιστοκλέους για να μας ξεγελάει την πείνα στα όρθια με τα ξακουστά σουβλάκια του, πριν μας υποδεχτεί το συνονόματο ρεμπετάδικο, όπου μας διασκέδαζε τους απελπισμένους έρωτες και τ΄ άλλα ζόρια μας .
Στριμωγμένοι πότε στον Κάβουρα, πότε στο Ταξίμι στην Τσιμισκή , περνάγαμε τα Παρασκευοσαββατοκύριακα με ρετσίνα και « καπνισμένα άσματα » .
Στο περίφημο μπάρ «Αν», πολλά βράδια μας ταξίδευε ο αξέχαστος ρόκερ Παύλος Σιδηρόπουλος άλλοτε με ένταση και ορμή και άλλοτε με μελαγχολική διάθεση, εξίσου όμως αγαπημένος και στις δύο φάσεις του.
Εξάρχεια όμως, χωρίς αναφορά και στα ΜΑΤ και ΜΕΑ είναι αδιανόητο πράγμα. Δεν υπήρξαν.


Αξέχαστος, θέλεις – δε θέλεις, ο Νίκων Αρκουδέας, που το χιούμορ των παιδιών της πλατείας τον είχε αναγορεύσει σε μια « ιδέα»!
Και τότε τα ΜΑΤ εισέβαλαν σε καφέ και στέκια και με αυταρχισμό προπηλάκιζαν θαμώνες και περίοικους.
Βραδιές ολόκληρες ακούγαμε για τον κλεφτοπόλεμο που γινόταν εκεί , από την Μπενάκη μέχρι τον λόφο του Στρέφη και την Αλεξάνδρας.
Μαύρες στιγμές και τότε η δολοφονία στα Εξάρχεια του 16χρονου Μ. Καλτεζά και ο πόλεμος που γινόταν στην περιοχή για μέρες…

Και τέλος της οδού Μπενάκη, ήταν πάντα ανοικτό το σπίτι του φίλου μας του Σάκη για να μας ταΐσει και να μας ποτίσει.
Η παρέα με χιούμορ τον είχε κατατάξει σαν ευκατάστατο , « ο Κοσκωτάς » λέγαμε!

Δεν αλλάξανε και πολλά πράγματα από τότε , μόνο που μεγαλώσαμε εμείς λιγάκι.
Είπαμε, μιλάω για τα Εξάρχεια του 20ου αιώνα.!!!

Μπέρτολ Μπρέχτ
(¨πειραγμένοι ¨ μύθοι )

Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες

Είναι γνωστό ότι ο πανούργος Οδυσσέας , μόλις αντίκρισε το νησί των ανθρωποφάγων τραγουδιστριών , των Σειρήνων , έβαλε να τον δέσουν πάνω στο κατάρτι του καραβιού του , βούλωσε όμως με το κερί τ΄αυτιά των κωπηλατών, ώστε η απόλαυση της τέχνης χάρη στο κερί του και στα δεσμά του να μείνει χωρίς δυσάρεστες συνέπειες.

Όπως περνούσαν το νησί κωπηλατώντας σε απόσταση ακοής , είδαν οι κουφοί υπηρέτες τον ήρωά μας να συστρέφεται πάνω στο κατάρτι προσπαθώντας να λυθεί και τις πλανεύτρες γυναίκες να φουσκώνουν τους λαιμούς τους.

Όλα λοιπόν φάνηκαν να εξελίσσονται με βάση τα συμφωνημένα και τα προβλεπόμενα.
Ολόκληρη η αρχαιότητα έδωσε πίστη στον πολυμήχανο για το κατόρθωμα που πέτυχε χάρη στην πανουργία του.

Να είμαι ο πρώτος που το αμφισβητώ;

Σκέφτομαι ως εξής: όλα καλά, αλλά ποιος - πέρα από τον Οδυσσέα – λέει ότι οι Σειρήνες πραγματικά τραγουδούσαν στη θέα του δεμένου άντρα;

Να χαράμισαν πραγματικά αυτές οι πανίσχυρες και εύστροφες γυναίκες την τέχνη τους απευθυνόμενες σε ανθρώπους που δεν είχαν καμία ελευθερία κινήσεων; Αυτή είναι η ουσία της τέχνης;

Θα προτιμούσα να δεχτώ ότι αυτοί οι λαιμοί , που οι κωπηλάτες τους είδαν να φουσκώνουν, έβριζαν μ΄όλη τους τη δύναμη αυτό τον καταραμένο, προσεχτικό επαρχιώτη , κι ότι ο ήρωάς μας συστρεφόταν ( πράγμα επιβεβαιωμένο), γιατί ακόμα κι αυτός στο κάτω κάτω της γραφής ντρεπόταν!

Οι πίνακες είναι , Τολούζ Λωτρέκ & Ρενουάρ.

Μια Κυριακή πριν τις Εκλογές περιδιαβαίνοντας στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Ένας καλλιτέχνης " street artist" από την Κοπεγχάγη, ο Armsrock , δημιουργεί στο μουσείο και κάνει σύζευξη της κλασσικής Ελληνικής τέχνης από τη ζωοφόρο του Παρθενώνα με την σύγχρονη κατάσταση στην Αθήνα και την Ελλάδα , δουλεύοντας την ιδέα του ,
που προήλθε από τις εξεγέρσεις στους δρόμους στα τέλη του 2008.

Ένα σχόλιο ,αναφέρει ο Armsrok , ότι καλλιτέχνησε . για την πολιτική και εικαστική κληρονομιά της Ελλάδας από την αποσπασματική και ρομαντική ματιά του " ξένου ".
Street art από τον Armsrok( γεννηθείς το 1984) στον διάδρομο ,
που ενώνει τις δύο πτέρυγες του Μουσείου, με έμπνευση τα γεγονότα του Δεκέμβρη.

Η τέχνη που δημιούργησε έγινε επί τόπου και όταν τελειώσει η έκθεση το έργο του θα καλυφθεί με μπογιά και θα εξαφανιστεί.
Η απάντησή του για τα εφήμερα έργα του είναι ότι αυτό είναι περισσότερο πάθος , παρά δόγμα.

Και ότι όταν κάνω κάτι για ένα χώρο μη μεταβαλλόμενο, όπως ίσως ένα μουσείο , τότε η προσέγγισή μου να δημιουργώ εφήμερα πράγματα αποκτά καινούργιο νόημα , τα έργα γίνονται περισσότερο ένα σχόλιο για τον χώρο, παρά η αντανάκλασή του.
#####

Η δουλειά του παρουσιάζεται και συσχετίζεται με τα έργα του καλλιτέχνη γραφικών τεχνών Palle Nielsen( 1920-2000)

συγκεκριμένα με τη σειρά λινοτυπιών " Ορφέας και Ευριδίκη" . Ο Nielsen χρησιμοποιεί το πλαίσιο του κλασσικού μύθου για να ερμηνεύσει το παρόν. Μεγαλώνοντας ο Palle Nielsen στα δύσκολα χρόνια του μεσοπολέμου , έφτασε στην καλλιτεχνική του ωριμότητα στα χρόνια του ψυχρού πολέμου.
Mε την σειρά των λινοτυπιών "Ορφέας και Ευριδίκη " ο Nielsen έθεσε τον μύθο σ΄ένα νέο πλαίσιο.

Εδώ δεν τίθεται μόνο το θέμα του θρήνου ενός αγαπημένου προσώπου και η απόπειρα επιστροφής του από τον κόσμο των νεκρών. Τίθεται πλέον το θέμα του θρήνου για την απώλεια του ανθρωπισμού και της αξιοπρέπειας του δυτικού πολιτισμού ως συνέπειας του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Πρόκειται για μια συνολική εμπειρία απελπισίας και αγανάκτησης που εναλλάσσεται με θυμό και αποφασιστικότητα.
Εδώ ο Nielsen οπτικοποιεί τους φόβους του σύγχρονου ανθρώπου χρησιμοποιώντας τον αρχαίο μύθο.




Η σειρά έχει εκτελεστεί με εικαστική τεχνική ακρίβειας, κάνοντας το όραμα του καλλιτέχνη διαχρονικό.

Η ιστορία του Ορφέα και της Ευριδίκης είναι μια αντίδραση ενάντια σε ότι μοιάζει αναπόφευκτο, ένα πείσμα, η ανώριμη ίσως άρνηση της πραγματικότητας , που δε μπορεί να γίνει αποδεκτή στην περίπτωση αυτή του θανάτου , που συνεπάγεται την απώλεια της αγάπης.
Μπορεί οι σκέψεις και οι επιθυμίες να έχουν μια επίδραση αλλαγής στο δρόμο του κόσμου.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ - ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

< Ένα ανεπίκαιρο ; - επίκαιρο ; σχόλιο, για τη διαλεκτική υποκειμένου - αντικειμένου >.


Α) Η Ελληνική δυναμική του Χριστιανισμού .

- Ο Θεός υπηρέτης του ανθρώπου ’ ο Χριστός δούλος των ανθρώπων – δούλων του Θεού.. Ο άνθρωπος υπηρέτης της φύσης .. Ο άνθρωπος μερος της φύσης..
Ο φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης κομμουνιστογενής αστός υπηρέτης του λαού – συλλογικού εργάτη – εργαζόμενου λαού.. Ταύτιση του σοσιαλιστή θεωρητικού με το αντικείμενο της ανάλυσής του , την εργατική τάξη.
Έτσι , υποτίθεται ότι η δράση της εργατικής τάξης της Αγγλίας γέννησε τομ ουτοπικό και τον επιστημονικό σοσιαλισμό.
Στην πραγματικότητα, ο Φουριέ , ο Όουεν , ο Προυντόν , ο Μάρξ , ο Ένγκελς , ο Μπακούνιν , διατύπωσαν πρώτοι στα βιβλία τους την επιστημονική άποψη ότι
« το Είναι καθορίζει την Συνείδηση », « το κίνημα γεννάει τη γνώση».
Έτσι, το πολιτικό – θεωρητικό – επιστημονικό υποκείμενο αυτοδιαλύεται στο κοινωνικό αντικείμενο.
Η πράξη της εργατικής τάξης καθορίζεται από το πνεύμα (θεωρία – κριτήριο) του πρώην υποκειμένου , ένα πνεύμα άρρητο πλέον, αφού μετά τον Χέγκελ η φιλοσοφία τελειώνει.
Μέσα στην επιστήμη του « προλεταριάτου», δηλ. του Μάρξ και του Προυντόν , στη λογοτεχνία , στη βιολογία, στην ψυχολογία , στη γλωσσολογία, και το νόημα χάνεται μέσα στις λέξεις ( ΚΚΕ: το κόμμα είναι το κίνημα, Μάρξ: εγώ είμαι μια απλή φωνή του κινήματος της εργατικής τάξης.)
΄Ετσι η θεωρία εκλαμβάνεται ως αντανάκλαση - ψευδής μορφή του αληθινού περιεχομένου της δράσης της εργατικής τάξης.

Β) Αυτοσυνείδηση υποκειμένου:

Θεός – Χριστός – Άνθρωπος – Φύση
Πραγματικότητα υποκειμένου
Αστός – Μεσοαστός – Μικροαστός – Εργάτης – Κοινωνία
Οι πρώτοι αστοί φιλόσοφοι ήταν κυρίως Προτεστάντες Χριστιανοί , και δευτερευόντως καθολικοί .
Οι έννοιες του Λοκ , του Χιούμ , του Μπέρκλεϊ για τον θεό , τον άνθρωπο , τη φύση είναι Προτεσταντογενείς – Προτεσταντικές, Χριστιανογενείς – Χριστιανικές .
Στη δικιά τους αντίληψη , υποκείμενο είναι ο « άνθρωπος » και αντικείμενο η « φύση » (Διαφωτισμός ).
Στον Ρομαντισμό η «φύση » καταλαμβάνει θέση υποκειμένου , και ο « άνθρωπος » ταυτίζεται μαζί της.
Στην πραγματικότητα , πίσω από τα συστήματα των φιλοσόφων του Διαφωτισμού , υποκείμενο είναι ο - αστός επιστήμονας – φιλόσοφος και η σκέψη – γνώση – θεωρία του, και αντικείμενο η καπιταλιστική κοινωνία της εποχής του στη γενετική της φάση από τον Μεσαίωνα στη Νεωτερικότητα.
Εδώ το υποκείμενο είναι η ατομικότητα του αστού , ο οποίος αυτοαποκαλείται άνθρωπος , γιατί έχει επιστημονική – φιλοσοφική αυτοσυνείδηση ( = συνείδηση του εαυτού του ) ως ανθρώπου.
Μέσα από το σύστημα του ρομαντισμού , υποκείμενο είναι ο αστός ποιητής – καλλιτέχνης και η τέχνη του ( Ζωγραφική , Ποίηση, Μουσική κ.α) και αντικείμενό του είναι τα κοινωνικά κινήματα της εποχής του .
Η διαφορά του Ρομαντικού καλλιτέχνη με τον Διαφωτιστή φιλόσοφο είναι ότι ο ρομαντικός ταυτίζεται με το αντικείμενό του ( βλέπε ταύτιση ¨ανθρώπου ¨ - ¨φύσης¨) , ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τον τρόπο σκέψης των Σοσιαλιστών.
Στα συστήματα των Μάρξ – Ένγκελς – Προυντόν – Μπακούνιν , υποκείμενο είναι η ¨ανθρώπινη ¨ κοινωνία , η εργατική τάξη , το κοινωνικό κίνημα , ο κοινωνικός ¨άνθρωπος ¨, η κοινωνική ατομικότητα , δηλ η ταξική υποκειμενικότητα του εργάτη , και αντικείμενο η φύση.
Στην πραγματικότητα , υποκείμενο είναι οι σοσιαλιστές θεωρητικοί ( Μάρξ, Προυντόν ..)
Και η σοσιαλιστική – κομμουνιστική θεωρία τους, και αντικείμενο η εργατική τάξη και η καπιταλιστική – και όχι ¨ανθρώπινη ¨- κοινωνία της εποχής τους – τα υποτιθέμενα υποκείμενα ..

Γ) Και έτσι η αριστερά εξαφανίζεται , αργά ή γρήγορα ( π.χ. Ευρωεκλογές 2009).
Αντί για μια Διαλεκτική ισοτιμίας υποκειμένου – αντικειμένου , η αριστερά αυτοεξαφανίζεται ως υποκείμενο , αυτομετατρεπόμενη σε ουρά των αντικειμένων της , τα οποία βαφτίζει υποκείμενα. Ανάγει σε θεμέλιο του « Ανθρώπου » , της « Ανθρώπινης φύσης », δηλ. του εργάτη και της εργατικής ταυτότητας , την πράξη και τη δράση, αγνοώντας την θεωρία του εργάτη , τον τρόπο σκέψης του , την κοσμοθεωρία του και τους φιλοσοφικούς του κώδικες , ο οποίοι καθορίζουν αλλοτριωτικά την πράξη του.
Οι « αιώνιες αλήθειες » , ότι η « απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας », και ότι « οι φιλόσοφοι ερμήνευαν τον κόσμο, και εμείς πρέπει να τον αλλάξουμε », είναι φιλοσοφικές απόψεις διατυπωμένες σε βιβλία πολιτικής- κοινωνικής επιστήμης του 19 ου αιώνα , και όχι διαχρονικά αιτήματα απεργιών της εργατικής τάξης…
Ο Μάρξ ήταν εργάτης; Ο Ένγκελς δεν ήταν γιός εργοστασιάρχη; Το βιβλίο του Ένγκελς : < η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία > γράφτηκε από εργάτες;
Η ουσία είναι ότι η πλειοψηφία των Σοσιαλιστών – Κομμουνιστών πρωτοπόρων θεωρητικών δεν ήταν εργάτες. Ήταν μικροαστοί , μεσοαστοί , μεγαλοαστοί και αριστοκράτες φιλόσοφοι και επιστήμονες της εποχής τους.
Πολύ περισσότερο , οι απόψεις τους δεν είναι οι ¨αιώνιες αλήθειες ¨της ¨αληθινής ανθρώπινης φύσης¨, τις οποίες ¨ανακάλυψαν και κατέγραψαν¨ οι συγκεκριμένοι συγγραφείς , αλλά είναι η φιλοσοφία των σοσιαλιστών των μέσων του 19ου αιώνα , η οποία καθόρισε την πράξη των κινημάτων του 19ου και 20ου αιώνα……
Έτσι , το ιδανικό της αυτονομίας του Μάη του 1968, ήταν η ενοποίηση σε μια ελευθεριακή αριστερά του Μάρξ και του Μπακούνιν , η ενοποίηση της αναρχίας και της αριστεράς σε μια ελευθεριακή αριστερά … και η αυτονομία δήλωνε για τον εαυτό της ότι είναι πρώτα εργατική, και μετά κοινωνική….
Η ουσία της αυτονομίας , ασυνείδητα βέβαια για την ίδια , είναι ότι η αυτονομία είναι σοσιαλιστική και κομμουνιστική (αναρχοκομουνιστική) και έτσι ¨εργατική¨- ¨κοινωνική¨.
Οι ηγέτες της ήταν πρώτα και κύρια μαθητές του Μαρξ , του Μπακούνιν , του Μάο , του Μαρκούζε, του Ντεμπόρ, του Λούκατς , της Ρόζας Λούξεμπουργκ και μετά εργάτες και φοιτητές .
Έτσι έγιναν ηγετικά στελέχη του κινήματος του Μάη του ΄68 , και όχι ¨κινήματα¨ ή ¨κοινωνικά κινήματα ¨, αλλά πολιτικοί εκπρόσωποι των ιδεολογικών ρευμάτων της ¨αυτοοργάνωσης¨ και της ¨αυτοδιεύθυνσης¨- ¨αυτοδιαχείρισης¨ μέσα στο κίνημα, απέναντι στους εκπροσώπους των αντιλήψεων της γραφειοκρατίας , της αστικής νομιμότητας , του κοινοβουλευτισμού και του κυβερνητισμού μέσα στο κίνημα, δηλ. τους ηγέτες των σοσιαλιστικών – σταλινικών κομμάτων , οι οποίοι έρχονται σε ρήξη με τις ¨αριστερίστικες ¨ κομματικές νεολαίες τους ..

Άρθρο – σχόλιο του φίλου ¨ Αντώνη ¨


Βιβλιογραφία:
Ράσελ Τζάκομζι ¨Κοινωνική αμνησία¨
Φαμπρίνι, Ζίμα ¨Κρίση του λόγου, και έκλειψη του υποκειμένου¨
Πίνακες¨
1. Γύζης - Ιστορία
2 & 3 . Adam Lewis

Το Νέο Μουσείο της Νικόπολης

Μετά την Αθήνα τώρα και η Πρέβεζα μπορεί να υπερηφανεύεται για το νέο μουσείο της.

Σε λίγο καιρό και η Άρτα , ακολούθως η Ηγουμενίτσα και εν τέλει όλη η Ήπειρος που απέκτησε θαυμαστά μουσεία.

¨Από ένα άρθρο της ιταλίδας δημοσιογράφου Adriana Pavin στο περιοδικό Foro Elleniko, που επισκέφθηκε τoν νομό Πρέβεζας.¨

« Η Πρέβεζα είναι η πιο μικρή πόλη της Ελλάδας , αριστοκρατική, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού .

Είναι προικισμένη μ΄ένα λιμανάκι εξοπλισμένο και πλούσιο με βάρκες ψαρέματος και τουριστικά σκάφη. Στην παραλία , όπως ένα περιδέραιο , ξεπηδούν μικρά κτίρια , χρωματιστά από το παρελθόν , καφετέριες και χαρακτηριστικές ταβέρνες.

Η παλαιά πόλη με το Σειτάν Παζάρ είναι γραφική , αλλά η όλη ατμόσφαιρα διατηρεί μαρτυρίες των ανθρώπων που την έχουν κατοικήσει από τους γότθους στους Οθωμανούς. Νομίζεις ότι στην αρχαιότητα ήταν νησί…..»

Ένα από τα πρώτα εκθέματα του μουσείου είναι η προτομή του Οκταβιανού Αυγούστου , ιδρυτή της Νικόπολης, εις ανάμνηση της νίκης του στο Άκτιο .
Στην ίδια ενότητα εντυπωσιάζει ένα τεράστιο μαρμάρινο τμήμα κίονα με ανάγλυφες παραστάσεις από πομπή των θεών και λίγο παρακάτω η καρυάτιδα της Νικόπολης έστω και αποκεφαλισμένη εκπέμπει όλο το μεγαλείο της ρωμαϊκής πόλης και του διάκοσμού της.

Τα ευρήματα από αντικείμενα που έφεραν μαζί τους οι πρώτοι κάτοικοι της Νικόπολης εκτίθενται και αυτά στη Α΄ενόητα.
Είναι αρκετά τα αγάλματα θεοτήτων που λατρεύονταν στη αρχαία Ρώμη, της θεάς Αθηνάς , την οποία συναντάμε ως Μινέρβα στη Ρώμη, που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης και ακόμη περισσότερα τα τμήματα κτηρίων της μεγαλόπρεπης πόλης κατά τη Ρωμαϊκή κυριαρχία και τα παλαιοχριστιανικά χρόνια.
Σε διαφορετική ενότητα εκτίθενται αντικείμενα από την καθημερινή ενασχόληση των κατοίκων της πόλης.
Κεραμουργία , ψάρεμα , κτ.λ.

Τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου , υλικό αποθήκης λίγο πριν το τέλος της έκθεσης , η οποία κλείνει με ένα εντυπωσιακό μαυσωλείο.

Ταφικά μνημεία απαράμιλλης τεχνοτροπίας πλουσίων ρωμαίων και αργότερα χριστιανών ηγεμόνων μαζί με τεφροδόχους αποδεικνύουν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ ενταφιασμού και αποτέφρωσης. Εντυπωσιακές σαρκοφάγοι , αλλά και απλές θολωτές κατασκευές από κεραμίδι δείχνουν την κοινωνική τάξη των νεκρών.

Από τις πιο όμορφες περιοχές της χώρας ο Νομός Πρέβεζας , αλλά και μέχρι τώρα παραμελημένος από το κράτος στο θέμα της τουριστικής ανάπτυξης , ετοιμάζεται να πάρει ξεχωριστή θέση στην προτίμηση των Ελλήνων και ξένων επισκεπτών.

Η επιτυχία θα ολοκληρωθεί όταν η Εγνατία συναντήσει την Ιόνιο οδό.

Η πορεία του επισκέπτη
Η πορεία του επισκέπτη στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου ξεκινά από το χώρο υποδοχής , όπου γίνεται η απαραίτητη σύνδεση του Μουσείου με τον αρχαιολογικό χώρο.
Κατόπιν ο επισκέπτης οδηγείται στους κύριους εκθεσιακούς χώρους μέσω ενός κατηφορικού διαδρόμου , όπου ένα χρονολόγιο , από τον 3ο αιώνα ως το 31 π.χ., και ενημερώνει τον επισκέπτη για τα κυριότερα γεγονότα που προηγήθηκαν της ίδρυσης της Νικόπολης.

Στην Αίθουσα Α, με θέμα « Η γένεση και η πορεία της Πόλης » παρουσιάζεται η αιτία που οδήγησε στη δημιουργία της πόλης και στη συνέχεια , η εξέλιξή της κατά τη Ρωμαϊκή και την Παλαιοχριστιανική εποχή.
Η έκθεση αναπτύσσεται μέσω ενός σχήματος που περιλαμβάνει τη ναυμαχία του Ακτίου και το μνημείο της Νίκης του Αυγούστου, τη ρωμαϊκή πόλη και τις υποδομές της και τη μετάβαση στην Παλαιοχριστιανική πόλη και τους πρώιμους Βυζαντινούς χρόνους.
Ο επισκέπτης παρακολουθεί διαδοχικά την ίδρυση της πόλης, τη θέση της μέσα στο Ρωμαϊκό κόσμο και την ιστορική της εξέλιξη παράλληλα με την τύχη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι δύο περίοδοι ακμής της πόλης , Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική , αναπτύσσονται παρατακτικά και αντιθετικά , δίνοντας τη δυνατότητα στον επισκέπτη να έχει ολοκληρωμένη αντίληψη για την εξέλιξη της και να είναι σε θέση να συγκρίνει τις ομοιότητες και τις διαφορές κάθε εποχής.

Στην αίθουσα Β, με θέμα « Η Ζωή στην πόλη» , αναπτύσσονται θεματικές ενότητες , οι οποίες δεν εξαρτώνται απόλυτα από χρονολογικά κριτήρια, όπως συμβαίνει στην Αίθουσα Α. Προβάλλονται επιμέρους τομείς και εκφάνσεις του βίου των κατοίκων της Νικόπολης , όπως η εμπορική και βιοτεχνική δραστηριότητα.
Παρουσιάζονται , δηλ, παράγοντες που συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός οικονομικού και εμπορικού κέντρου εξασφαλίζοντας την ευημερία των κατοίκων του. Σκιαγραφείται επίσης, ο ιδιωτικός βίος και η στάση των ανθρώπων απέναντι στο θάνατο.
Οι δύο χρονικές περίοδοι ακμής της Νικόπολης , Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική , παρουσιάζονται στην Αίθουσα Β, ιδωμένες από μια διαφορετική σκοπιά, καταδεικνύοντας τη συνέχεια της ζωής στην πόλη.
Οι θεματικές ενότητες βοηθούν τον επισκέπτη να εμβαθύνει και να αποκτήσει γνώση για την καθημερινότητα της ζωής στη Νικόπολη, τις δραστηριότητες και τις συνήθειες των κατοίκων της.
Η παράθεσή τους δημιουργεί ένα είδος νοητικού περιπάτου του επισκέπτη , δίνοντας την αίσθηση ότι περιέρχεται μέσα από το λιμάνι, τα εμπορικά καταστήματα, τα εργαστήρια, τα σπίτια και τα νεκροταφεία της πόλης.
Στο διάδρομο απέναντι από την έξοδο της Αίθουσας Β, εκτίθεται αναπαραγωγή του κεντρικού τμήματος της tabula peutingeriana, Μεσαιωνικού αντιγράφου Ρωμαϊκού χάρτη, στο οποίο απεικονίζεται η Ακτία Νικόπολη, σε σχέση με άλλα μεγάλα κέντρα στην ευρύτερη περιοχή.
Με τη χρήση , κυρίως, εποπτικού υλικού , παρουσιάζεται η πορεία του εκτεταμένου ερειπιώνα της Νικόπολης , από την τελική εγκατάλειψη της πόλης και την τελική εγκατάλειψη της πόλης και τη λεηλασία των μνημείων της μέχρι τη διαδοχή της από τη νεώτερη πόλη της Πρέβεζας και την « ανακάλυψη» του ερειπιώνα της από τους περιηγητές.

Ο διάδρομος Δ τέλος , με θέμα «ανακαλύπτοντας τη Νικόπολη » είναι αφιερωμένος στην ανασκαφική έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης. Η ενότητα αποτελείται από τρεις επιμέρους θεματικούς άξονες – Ερευνώντας τη Νικόπολη τον 20ο αιώνα.
Το Μουσείο της Νικόπολης αποτελεί το πρώτο ουσιαστικό και ολοκληρωμένο βήμα στην συνολική ανάδειξη των αρχαιολογικών θησαυρών του νομού Πρέβεζας, ενόψει της δημιουργίας του Αρχαιολογικού Πάρκου της Νικόπολης στον χώρο της αρχαίας πόλης , το οποίο είναι και το επόμενο στοίχημα των Τοπικών φορέων και της ΛΓ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων .
Το Μουσείο παραμένει ανοικτό καθημερινά από τις 8 το πρωί έως τις 8 το βράδυ και χωρίς εισιτήριο.

"Το Κείμενο αναδημοσιεύεται από τοπική εφημερίδα "

Σχιζοφρένεια
Σχιζοφρένεια
Δημήτρης Δανίκας ,
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 1 Σεπτεμβρίου 2009



ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ για την Αριστερά.

Μοιάζει με μουσουλμάνα που όλα τα παραπέμπει στο αύριο και τον Αλλάχ. Όχι, αγαπητοί σύντροφοι.

Τα χιλιάδες αυθαίρετα που αποκαλύφθηκαν στις πυρπολημένες περιοχές δεν είναι ιδιοκτησία μεγάλων συμφερόντων και πολυεθνικών μεγαθηρίων. Μικρομεσαίων και μεσαίων οι αυθαιρεσίες, οι παρανομίες και οι ακράτητες οικοπεδοφαγίες.

Και κόβω τον σβέρκο μου πως έτσι και το ερευνήσω, αρκετούς ψηφοφόρους, οπαδούς και οργανωμένους αριστερούς θα ανακαλύψω. Στη θέση των στελεχών και ηγεσιών, εκτός από τα επαναστατικά, θα έριχνα το βάρος μου στα καθημερινά, τα απλά και τα συντροφικά.

Το πλαστικό όνειρο μιας καταναλωτικής, χυδαίας ευημερίας θα πολεμούσα.

Αυτή η αιτία της κακοδαιμονίας. Αυτό το προσάναμμα της αδηφάγου ιδιοκτησίας. Από εκεί αρχίζει η κοινωνική παραλυσία.

Γιατί αρκετοί δηλώνουν, ψηφίζουν και δουλεύουν για την Αριστερά. Όμως η σχιζοφρένεια πορεύεται μια χαρά. Στα λόγια κομμουνιστής, στο όνειρο και την απληστία χειρότερος καπιταλιστής!

Υ.Γ. Επειδή συνέβη να κάνω παρόμοιες σκέψεις , "τις μέρες της φωτιάς" γύρω από την Αττική , το αναδημοσιεύω, έτσι για προβληματισμό ...