Ένα Σοβαρό Παραμύθι από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου!

Ο τελευταίος έρωτας του πρίγκιπα Ζένγκι

Όταν ο Ζένγκι ο Εκθαμβωτικός, ο γοητευτικότερος κατακτητής που ξάφνιασε ποτέ την Ασία, μπήκε στη δεκαετία των πενήντα του χρόνων διαπίστωσε πως έπρεπε ν΄ αρχίσει ν΄ αντιμετωπίζει το θάνατό του.

Η δεύτερη γυναίκα του, μια Μουρασάκι, η πριγκίπισσα Βιολέτα, που είχε αγαπήσει μέσα από τόσες αντιφατικές απιστίες, είχε ήδη προηγηθεί σ΄ έναν από τους παραδείσους εκείνους όπου πηγαίνουν οι νεκροί που απέκτησαν κάποιο τέτοιο δικαίωμα κατά τη διάρκεια αυτής της εναλλασσόμενης και δύσκολης ζωής, και τον βασάνιζε το Ζένγκι που δεν μπορούσε πια να θυμηθεί το χαμόγελό της, ή ακόμα τον μορφασμό που έκανε πριν κλάψει.
Η τρίτη σύζυγό του, η Πριγκίπισσα του- δυτικού ανακτόρου -, τον είχε απατήσει μ΄ ένα νεαρό συγγενή , όπως κι εκείνος είχε απατήσει τον πατέρα του , τον καιρό της νεότητας του, με μια ανήλικη αυτοκράτειρα.

Το ίδιο έργο επαναλαμβανόταν στο θέατρο του κόσμου, ήξερε ωστόσο πως αυτή τη φορά δεν του ανήκει πια κατά τη διανομή των ρόλων παρά το πρόσωπο του γέροντα , κι από τον ρόλο αυτόν προτιμούσε το ρόλο του φαντάσματος.
Για τούτο μοίρασε τα υπάρχοντά του , αποζημίωσε τους υπηρέτες του και ετοιμάστηκε να πάει για το υπόλοιπο της ζωής του σ ΄ένα ερημητήριο , που είχε φροντίσει να κτίσει στην πλαγιά του βουνού.

Διέσχισε για τελευταία φορά την πόλη, συνοδευόμενος μοναχά από δυό τρεί συντρόφους πιστούς, που δεν εννοούσαν να παραδεχτούν πως ήρθε η ώρα ν΄αποχαιρετήσουν στο πρόσωπό του τη νεότητά τους.
Παρά το πρωινό της ώρας, οι γυναίκες πίεζαν το μέτωπό τους στις λεπτές γρίλιες των παραθύρων. Ψιθύριζαν δυνατά πως ο Ζένγκι ήταν ακόμα πολύ ωραίος, πράγμα που απόδειξε για μια ακόμη φορά στον πρίγκιπα, πως ήταν πια με το παραπάνω καιρός ν΄αποσυρθεί.
Χρειάστηκαν τρεις μέρες ταξίδι ως το ερημητήριο, που βρισκόταν στην καρδιά της άγριας φύσης. Το σπιτάκι ακουμπούσε στις ρίζες ενός αιωνόβιου σφενδάμου.

Καθώς ήταν φθινόπωρο , τα φύλλα του ωραίου δέντρου σκέπαζαν το σπιτάκι δίνοντάς του μια στέγη από χρυσάφι. Η ζωή σ΄εκείνη τη μοναξιά αποδείχτηκε πιο απλή και πιο σκληρή απ΄ότι την ήξερε από την μακρόχρονη εξορία που είχε υποστεί μακρά από τη χώρα του , τον καιρό της θυελλώδους νεότητάς της, και ο εκλεπτυσμένος αυτός άνθρωπος μπόρεσε επιτέλους να γευθεί πλήρως την υπέρτατη πολυτέλεια που αποτελεί η στέρηση των πάντων.

Σύντομα ήρθαν τα πρώτα κρύα. Οι πλαγιές του βουνού σκεπάστηκαν με χιόνι όλο πτυχές, σαν εκείνες που έχει το μαλακό ύφασμα που φοράμε το χειμώνα , και η ομίχλη έπνιξε τον ήλιο. Από την αυγή ως το σούρουπο, στο αδύναμο φως μιας φιλάργυρης κρεμάστρας , ο Ζένγκι διάβαζε τις Γραφές, και εύρισκε στα λιτά και αυστηρά αποσπάσματά τους μια ευχαρίστηση που δεν του έδιναν πια ούτε οι πιο παθητικοί ερωτικοί στίχοι. Σε λίγο όμως διαπίστωσε ότι η όρασή του αδυνάτιζε: ωσαν όλα τα δάκρυα που είχε χύσει πάνω στις εύθραστες ερωμένες του να του είχαν κάψει τα μάτια και αναγκάστηκε να συνειδητοποιήσει ότι τα σκοτάδια γι΄αυτόν άρχιζαν πριν από τον θάνατο.

Από καιρό σε καιρό , ένας τρεμάμενος ταχυδρόμος ερχόταν από την πρωτεύουσα , αναπηδώντας πάνω στα πρησμένα από την κούραση και τις φουσκάλες πόδια του, και του έτεινε με σεβασμό μηνύματα συγγενών ή φίλων που επιθυμούσαν να τον επισκεφθούν ακόμα μια φορά στον κόσμο τούτο , πριν από τις αέναες και αβέβαιες συναντήσεις στην άλλη ζωή.
Ο Ζένγκι όμως φοβόταν μήπως εμπνεύσει στους επισκέπτες του μόνο οίκτο και σεβασμό, δυό συναισθήματα που τον απωθούσαν έντονα και πό τα οποία προτιμούσε τη λήθη.

Κουνούσε θλιμμένα το κεφάλι , και ο πρίγκιπας αυτός ο άλλοτε διάσημος για το ταλέντο του ως ποιητής και καλλιγράφος, έστελνε πίσω τον αγγελιοφόρο με μια κόλλα άσπρο χαρτί. Λίγο λίγο οι επαφές με την πρωτεύουσα αραίωναν.

Ο κύκλος των εποχιακών εορτών συνέχιζε την πορεία του, μακριά τώρα πια από τον πρίγκιπα , που άλλοτε τις καθοδηγούσε με μια κίνηση της βεντάλιας. Και ο Ζένγκι εγκαταλειμμένος , δίχως βαρυγκόμια στις θλίψεις της μοναξιάς , επιδείνωνε συνεχώς την κατάσταση των ματιών του, γιατί δεν ντρεπόταν πια να κλαίει.

Δυό ή τρείς από τις παλιές του ερωμένες του είχαν προτείνει να μοιραστούν τη γεμάτη αναμνήσεις απομόνωσή του. Τα πιο τρυφερά γράμματα είχαν έρθει από την Κυρά- του –ανθόβολου-χωριού: παράνομη ερωμένη μέσης καταγωγής και μέτριας ομορφιάς. Είχε υπηρετήσει πιστά σαν κυρία των τιμών τις άλλες συζύγους του Ζένγκι΄ και για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια είχε αγαπήσει τον πρίγκηπα δίχως ποτέ να κουραστεί να υποφέρει.
Του έκανε πότε- πότε νυχτερινές επισκέψεις και μολονότι σπάνιες όσο τ΄ αστέρια μιας νύχτας βροχερής, οι επισκέψεις αυτές είχαν αρκέσει για να φωτίσουν τη φτωχή ζωή της Κυράς- του- ανθόβολου-χωριού.

Δίχως αυταπάτες ούτε για ην ομορφιά της, ούτε για το πνεύμα της, ούτε για την καταγωγή της , η Κυρά, ήταν η μόνη ανάμεσα στις ερωμένες, που αισθανόταν για το Ζένγκι μια γλυκιά ευγνωμοσύνη, καθώς εκείνη δεν το έβρισκε φυσικό να την έχει αγαπήσει.
Καθώς οι επιστολές της έμεναν αναπάντητες, νοίκιασε ένα ταπεινό αμάξι και έφτασε ως την καλύβα του μοναχικού πρίγκιπα.
΄Εσπρωξε δειλά την πόρτα που ήταν φτιαγμένη από κλαδιά δέντρων και γονάτισε ηχώντας ένα ταπεινό γελάκι που εξέφραζε τη συγνώμη για την παρουσία της εκεί.
΄Ηταν η εποχή που ο Ζένγκι αναγνώριζε ακόμη το πρόσωπο των επισκεπτών όταν πλησίαζαν πολύ κοντά.
Πικρή λύσσα γέμισε τον πρίγκηπα μπροστά στη γυναίκα αυτή που του ξυπνούσε μέσα του τις πιο συγκλονιστικές αναμνήσεις των νεκρών πια ημερών του , λιγότερο εξαιτίας της ίδιας της παρουσίας της , και κυρίως εξαιτίας του αρώματος που διατηρούσαν ακόμα τα φαρδιά μανίκια του φορέματός της και ήταν το άρωμα που χρησιμοποιούσαν οι νεκρές γυναίκες του.
Τον ικέτευσε θλιμμένα να την κρατήσει τουλάχιστον σαν υπηρέτρια.

Αλύπητος για πρώτη του φορά , την έδιωξε ΄ αυτή όμως είχε διατηρήσει κάποιες φιλίες ανάμεσα σε μερικούς γέρους που υπηρετούσαν τον πρίγκιπα , και εκείνοι της έδιναν πότε πότε νέα του. Σκληρή με τη σειρά της για πρώτη φορά στη ζωή της , παρακολουθούσε από μακριά την πρόοδο της τύφλωσης του Ζένγκι, όπως περιμένει μια γυναίκα το σκοτάδι για να συναντήσει τον εραστή της.
Όταν πληροφορήθηκε πως ήταν σχεδόν τελείως τυφλός , έβγαλε τα ενδύματα της πόλης και φόρεσε ένα κοντό φόρεμα από πρόστυχο ύφασμα , όπως αυτό που φορούν οι νεαρές χωριάτισσες.

΄Επλεξε τα μαλλιά της κοτσίδα σαν τα κορίτσια των αγρών και φορτώθηκε ένα ζεμπίλι με υφάσματα και κεραμικά, απ΄αυτά που πουλιούνται στα χωριάτικα πανηγύρια. Με την αμφίεση αυτή οδηγήθηκε στο μέρος, όπου ο αυτοεξόριστος κατοικούσε με συντροφιά τα ζαρκάδια και τα παγώνια του δάσους.

΄Εκανε με τα πόδια το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού , έτσι ώστε η λάσπη και η κούραση να τη βοηθήσουν στο ρόλο της. Η λεπτή ανοιξιάτικη βροχή έπεφτε από τον ουρανό στο μαλακό χώμα πνίγοντας τις τελευταίες ανταύγειες του σούρουπου: ήταν η ώρα που ο Ζένγκι , τυλιγμένος στο αυστηρό μοναστικό του ρούχο , περιπατούσε αργά στο μονοπάτι , απ΄όπου οι γέροι υπηρέτες είχαν προσεκτικά απομακρύνει και το παραμικρό χαλίκι , ώστε να μη σκοντάψει.
Το άδειο του πρόσωπο , φθαρμένο, σβησμένο από την τυφλότητα και το πλησίαμα των γερατιών, έμοιαζε με μπρούτζινο καθρέφτη που αντανακλούσε άλλοτε την ομορφιά του, και η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού δε χρειάστηκε να υποκριθεί ότι ξεσπάει σε δάκρυα.
Ο ήχος των γυναικείων λυγμών έκανε το Ζένγκι να ανατριχιάσει και να προσανατολιστεί αργά προς την κατεύθυνση απ΄όπου ερχόταν το κλάμα.
- Ποια είσαι γυναίκα ; ρώτησε ανήσυχος.
- Είμαι η Ουκιφούου, η κόρη του αγρότη Σό-Χέι, απάντησε η Κυρά, φροντίζοντας να μιμηθεί την προφορά του χωριού. Ήμουν στην πόλη με τη μητέρα μου για ν΄αγοράσουμε υφάσματα και πήλινα σκεύη, γιατί με παντρεύουν το άλλο φεγγάρι.
Και έχασα το δρόμο μου στα μονοπάτια του βουνού και κλαίω γιατί φοβάμαι τους αγριόχοιρους, τα δαιμονικά, την επιθυμία των αντρών και τα φαντάσματα των πεθαμένων.
- Είσαι ολόκληρη βρεγμένη, νέο κορίτσι, είπε ο πρίγκιπας, βάζοντας το χέρι του στον ώμο της.
Ήταν πράγματι βρεγμένη ως το κόκαλο. Το άγγιγμα του τόσο γνωστού αυτού χεριού την έκανε να ανατριχιάσει από τις ρίζες των μαλλιών ως τα γυμνά της πόδια, αλλά ο Ζένγκι υπέθεσε πως έτρεμε από το κρύο.
-΄Ελα στην καλύβα μου , είπε ο πρίγκιπας με ζεστή φωνή . Θα μπορέσεις να ζεσταθείς στη φωτιά μου , παρόλο που έχει περισσότερη στάχτη από κάρβουνα.
Η Κυρά τον ακολούθησε , φροντίζοντας να μιμηθεί το αδέξιο βάδισμα της χωρικής.
Κοντοκάθισαν και οι δυό μπροστά στη μισοσβησμένη φωτιά. Ο Ζένγκι άπλωνε τα χέρια του στη φλόγα, αλλά η Κυρά έκρυβε τα δάχτυλά της , που ήταν πολύ ντελικάτα για ένα κορίτσι των χωραφιών.
- Είμαι τυφλός, αναστέναξε ο Ζένγκι ύστερα από λίγη ώρα. Μπορείς χωρίς ενδοιασμό να βγάλεις, νέα μου, τα βρεγμένα σου ρούχα και να ζεσταθείς γυμνή στη φωτιά μου.
Η Κυρά έβγαλε υποταχτικά το φόρεμά της . Η φωτιά ρόδιζε το λεπτό σώμα της, που έμοιαζε σκαλισμένο σε ωχρό κεχριμπάρι. Ξαφνικά ο Ζένγκι μουρμούρισε:
Σε γέλασα, νέα μου , δεν είμαι ακόμη τελείως τυφλός. Σε διακρίνω αδιόρατα μέσα σε μια ομίχλη , που είναι ίσως η αχλύ της ομορφιάς σου. Άφησέ με ν΄ακουμπήσω το χέρι μου στο μπράτσο σου που τρέμει ακόμα.
Έτσι , η Κυρά –του-ανθοβόλου-χωριού έγινε και πάλι ερωμένη του πρίγκιπα Ζένγκι, που είχε ταπεινά αγαπήσει για πάνω από δεκαοκτώ χρόνια. Δεν ξέχασε να μιμηθεί τα δάκρυα και τις ντροπαλοσύνες ενός κοριτσιού στον πρώτο του έρωτα. Το σώμα της είχε μείνει εκπληκτικά νέο και η όραση του πρίγκιπα ήταν πολύ ασθενική για να διακρίνει τις λίγες γκρίζες τρίχες των μαλλιών της.

Όταν τα χάδια τους τέλειωσαν η Κυρά γονάτισε μπροστά στον πρίγκιπα και του είπε:
- Σε γέλασα, πρίγκιπα. Είμαι αλήθεια η Ουκιφούου , η κόρη του αγρότη Σό- Χέι, αλλά δεν έχασα το δρόμο μου στο βουνό. Η δόξα του πρίγκιπα Ζένγκι ακούστηκε μέχρι το χωριό και ήρθα με τη θέλησή μου , για ν΄ανακαλύψω τον έρωτα στην αγκαλιά σου.
Ο Ζένγκι σηκώθηκε περπατώντας, σαν πεύκο που λυγίζει από τη βιαιότητα του χειμερινού ανέμου. Και φώναξε με σφυριχτή φωνή:
- Καταραμένη, που έρχεσαι να μου ξυπνήσεις την ανάμνηση του χειρότερου εχθρού μου, του ωραίου πρίγκιπα με τα ζωηρά μάτια, που η εικόνα του με κρατάει άγρυπνο τις νύχτες…. Φύγε…
Και η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού απομακρύνθηκε , μετανιώνοντας για το λάθος που είχε κάνει.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, ο Ζένγκι έμεινε μόνος. Υπέφερε. Διαπίστωνε με απόγνωση ότι ήταν ακόμα παγιδευμένος στις ματαιότητες του κόσμου τούτου και πολύ λίγο έτοιμος για την παραίτηση και την ανανέωση της άλλης ζωής. Η επίσκεψη της κόρης του αγρότη Σό-Χέι είχε ξυπνήσει μέσα του την επιθυμία για εκείνα τα πλάσματα με τις λεπτές κλειδώσεις , τα κωνικά στήθη, το παθητικό και υποταχτικό γέλιο.

Από τότε που τυφλωνόταν , η αφή έμενε το μόνο μέσο επικοινωνίας με την ομορφιά του κόσμου, καθώς τα τοπία στα οποία κατέφυγε δεν του έδιναν παρηγοριά, γιατί ο ήχος του νερού από τα ρυάκια είναι πιο μονότονος από τη φωνή της γυναίκας και γιατί οι καμπύλες των λόφων και οι βόστρυχοι των σύννεφων είναι μόνο για όσους βλέπουν αιωρούνται πολύ μακριά για να τους χαϊδέψεις.
Δύο μήνες αργότερα , η Κυρά –του-ανθόβολου-χωριού έκανε μια δεύτερη απόπειρα. Αυτή τη φορά ντύθηκε και αρωματίστηκε με πολλή φροντίδα, αλλά πρόσεξε να έχει η ενδυμασία της κάτι το παράτονο και δισταχτικό μέσα στην κομψότητά της΄ και το άρωμά της, διακριτικό, αλλά συνηθισμένο, να δείχνει την έλλειψη φαντασίας μιας νέας γυναίκας, που προέρχεται από οικογένεια μικρών ευγενών της επαρχίας και δεν έχει ποτέ της δει την αυτοκρατορική αυλή.
Φρόντισε να φτάσει στην καλύβα του Ζένγκι όταν είχε πέσει πια καλά η νύχτα.

Το καλοκαίρι είχε φτάσει στο βουνό λίγο πριν από κείνη.
Ο Ζένγκι, καθισμένος στις ρίζες του σφενδάμου, ακουγε το τραγούδι των τριζονιών. Τον πλησίασε μισοκρύβοντας πίσω από μια βεντάλια το πρόσωπό της και ψιθύρισε κάπως συγκεχυμένα:
Είμαι η Σουχό, σύζυγος του Σουκάζου, ευγενούς εβδόμης σειράς της επαρχίας Γιαμάτο. Επήγαινα για προσκύνημα στο ναό της θεάς Ιζέ, αλλά ένας από τους βαστάζους μου έπαθε διάστρεμμα στο πόδι και δεν μπορώ να συνεχίσω το ταξίδι μου πριν την αυγή. Δείξε μου μια καλύβα , όπου θα μπορούσα να περάσω τη νύχτα δίχως να κινδυνεύσω από συκοφαντίες και όπου θα μπορούσαν να ξεκουραστούν οι υπηρέτες μου.
Που άλλού είναι πιο προστατευμένη από τις συκοφαντίες μια νέα γυναίκα απ΄ότι στην καλύβα ενός τυφλού γέρου, είπε με πικρία ο πρίγκιπας. Είναι μικρή η καλύβα μου για τους υπηρέτες σου, που θα μπορούσαν να κοιμηθούν κάτω από αυτό το δέντρο , αλλά θα σου παραχωρήσω το μοναδικό στρώμα του ερημητηρίου μου.
Σηκώθηκε ψηλαφώντας για να της δείξει το δρόμο . Ούτε μια φορά δεν είχε σηκώσει τα μάτια του πάνω της, και απ΄αυτό κατάλαβε ότι ήταν τελείως τυφλός.
Όταν εκείνη ξάπλωσε στο στρώμα από ξερά φύλλα , ο Ζένγκι γύρισε και ξαναπήρε τη μελαγχολική του θέση στο κατώφλι της καλύβας. Ήταν λυπημένος και δεν μπορούσε να ξέρει αν αυτή η γυναίκα ήταν ωραία.
Η νύχτα ήταν ζεστή και φωτεινή . Το φεγγάρι αντιφέγγιζε στο ανασηκωμένο πρόσωπο του τυφλού, που έμοιαζε σκαλισμένο σε άσπρο ίασπη. Μετά πολλή ώρα η Κυρά άφησε το χορτάρινο στρώμα της και ήρθε να καθήσει κι εκείνη στο κατώφλι. Είπε μ΄έναν αναστεναγμό:
Η νύχτα είναι όμορφη και δεν έχω ύπνο. Άφησέ μου να τραγουδήσω ένα από τα τραγούδια που γεμίζουν την καρδιά μου.
Και δίχως να περιμένει απάντηση , τραγούδησε ένα νοσταλγικό τραγούδι, που ο πρίγκιπας αγαπούσε , γιατί το άκουγε άλλοτε συχνά από τα χείλια της εκλεκτής ανάμεσα στις γυναίκες του πριγκίπισσας Βιολέττας.
Ο Ζένγκι ταραγμένος, πλησίασε ανεπαίσθητα την άγνωστη:
Από πού έρχεσαι, νέα γυναίκα, και ξέρεις τραγούδια που τραγουδούσαν τον καιρό της νιότης μου; Άρπα που παίζεις μουσική περασμένων καιρών άφησέ μου να αγγίξω τις χορδές σου.
Και της χάιδεψε τα μαλλιά. Ύστερα από μια στιγμή τη ρώτησε:
Αλίμονο, ο άνδρας σου δεν είναι πιο νέος και πιο ωραίος από μένα , γυναίκα από το Γιαμάτο;
Ο άνδρας μου είναι λιγότερο ωραίος και μοιάζει λιγότερο νέος, είπε απλά η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού.

Ετσι, η Κυρά έγινε με άλλη μεταμφίεση ερωμένη του πρίγκιπα Ζένγκι, στον οποίο ανήκε άλλοτε. Το πρωί τον βοήθησε να ετοιμάσει μια σούπα και ο πρίγκιπας Ζένγκι της είπε:
Είσαι επιδέξια και τρυφερή , νέα γυναίκα , και νομίζω ότι ούτε ο πρίγκιπας Ζένγκι, που στάθηκε τόσο τυχερός στον έρωτα, δεν θα είχε ποτέ ερωμένη πιο γλυκιά από σένα.
Δεν άκουσα ποτέ για τον πρίγκιπα Ζένγκι, είπε η Κυρά κουνώντας το κεφάλι.
Πως αναφώνησε πικρά ο Ζένγκι! Τόσο γρήγορα ξεχάστηκε;
Και έμεινε σκυθρωπός για ολόκληρη την ημέρα.
Η Κυρά κατάλαβε πως έκανε λάθος, για δεύτερη φορά, αλλά ο Ζένγκι δε φαινόταν διατεθειμένος να τη διώξει και έμοιαζε ευτυχισμένος ν΄ακούει το θρόισμα του φορέματός της στο χορτάρι.

Το φθινόπωρο έφτασε, μετατρέποντας όλα τα δέντρα του βουνού σε ισάριθμες νεράιδες ντυμένες στα βαθυκόκκινα και χρυσά, μα προορισμένες να πεθάνουν με τα πρώτα κρύα. Η Κυρά περιέγραφε στο Ζένγκι όλα εκείνα τα βαθυκόκκινα γκρίζα , τα βαθυκόκκινα χρυσαφιά, τα βαθυκόκκινα μαβιά, προσέχοντας πάντα να τα΄αναφέρει με κάποια ευκαιρία και αποφεύγοντας να φαίνεται ότι του προσφέρει βοήθεια.
Γοήτευε συνεχώς το Ζένγκι εφευρίσκοντας αμίμητα περιδέραια λουλουδιών, εκλεπτυσμένα στην απλότητά τους γεύματα, καινούρια λόγια, προσαρμοσμένα σε παλιές μελωδίες, συγκινητικές και πληγωμένες.
Είχε άλλοτε προσφέρει τις ίδιες χάρες στο διαμέρισμα πέμπτης ερωμένης όπου την επισκέπτονταν ο Ζένγκι , αλλά εκείνος, απασχολημένος από άλλες αγάπες, δεν τις είχε προσέξει.

Στο τέλος του φθινοπώρου πυρετοί ανέβηκαν από τα έλη. Τα έντομα έβριθαν στο μολυσμένο αέρα και κάθε αναπνοή ήταν σαν γουλιά νερό από πηγή δηλητηριασμένη.
Ο Ζένγκι έπεσε άρρωστος, και κοίτονταν στο στρώμα από ξερά φύλλα, καταλαβαίνοντας ότι δεν θα ξανασηκωνόταν πιά.
Ντρεπόταν την αδυναμία του μπροστά στην Κυρά και τις ταπεινωτικές φροντίδες στις οποίες τον ανάγκαζε η αρρώστια. Και όμως ο άνθρωπος αυτός που σε όλη του τη ζωή έψαχνε σε κάθε εμπειρία ότι περιείχε το πιο μοναδικό και το πιο σπαραχτικό, δεν μπορούσε να μη γευτεί εκείνο που πρόσθετε αυτή η καινούρια και θλιβερή οικειότητα στην περιορισμένη γλυκύτητα του έρωτα.
Ένα πρωί που η Κυρά του έτριβε τα γόνατα, ο Ζένγκι ανασηκώθηκε στον αγκώνα , και ψάχνοντας ψηλαφητά το χέρι της Κυράς, της είπε:
- Νέα που που φροντίζεις τον ετοιμοθάνατο σε γέλασα. Είμαι ο πρίγκιπας Ζένγκι.
- Όταν πρωτοήρθα σε σένα , ήμουν μια επαρχιώτισσα άπραγη, είπε η Κυρά, και δεν ήξερα ποιός ήταν ο πρίγκιπας Ζένγκι. Ξέρω τώρα ότι υπήρξε ο πιο ωραίος κι ο πιο επιθυμητός από τους άντρες , δεν έχεις πάντως ανάγκη να είσαι ο πρίγκιπας Ζένγκι για να αγαπηθείς.
Ο Ζένγκι την ευχαρίστησε μ΄ένα χαμόγελο. Από τότε που τα μάτια του είχαν σωπάσει, θα έλεγε κανείς πως το βλέμμα του σάλευε στα χείλη του.

Θα πεθάνω είπε με δυσκολία. Δεν παραπονιέμαι για το πεπρωμένο αυτό που μοιράζομαι με τα λουλούδια, τα έντομα και τ΄ αστέρια. Μέσα στο σύμπαν όπου όλα παρέρχονται σαν όνειρο, θα ένοιωθε άδικα κανείς να διαρκεί για πάντα.
Δεν παραπονιέμαι που τα πράγματα, τα όντα , οι καρδιές είναι όλα φθαρτά, αφού ένα μέρος της ομορφιάς τους ανήκει σ΄αυτή τη δυστυχία. Αυτό που με θλίβει είναι η μοναδικότητά τους.
Άλλοτε , η βεβαιότητα πως κάθε στιγμή της ζωής μου θα κέρδιζα μιαν αποκάλυψη, που δε θα επαναλαμβανόταν ποτέ, αποτελούσε την πιο μεγάλη απ΄τις κρυφές μου ηδονές:
Τώρα πεθαίνω με μια αίσθημα ντροπής, σαν ένας προνομιούχος που παίρνει μέρος μόνος σε μια εξαίσια εορτή που δε θα επαναληφθεί δεύτερη φορά.
Αγαπημένα αντικείμενα , δεν έχετε πια μάρτυρα παρά έναν ετοιμοθάνατο τυφλό…..

Άλλες γυναίκες θ΄ ανθίσουν, γελαστές όπως αυτές που αγάπησα, μα το χαμόγελό τους θα είναι διαφορετικό, και η ελιά που με μάγευε θα έχει αλλάξει θ΄ση πάνω στο αλαβάστρινο , λεπτότατο μάγουλό τους. Άλλες καρδιές θα σπάσουν από το βάρος ενός αβάσταχου έρωτα,
Τα δάκρυά τους όμως θα είναι άλλα από τα δικά μας.
Χέρια υγρά από την επιθυμία θα εξακολουθήσουν να σφίγγουν το ένα το άλλο κάτω από μυγδαλιές ανθισμένες, η ίδια όμως λουλουδένια βροχή δεν ανθορροεί δυο φορές πάνω στην ίδια ανθρώπινη ευτυχία.
Ώ , νιώθω σαν άνθρωπος που παρασύρει η πλημμύρα και θα ΄θελε να βρει τουλάχιστον μια γωνίτσα γης στενή για να απιθώσει κάποια κιτρινισμένα γράμματα και κάποιες βεντάλιες με μαραμένες αποχρώσεις……

Τι θ΄απογίνεις , όταν δεν θα βρίσκομαι πια για να σε νοσταλγώ, Ανάμνηση της Γαλάζιας πριγκίπισσας, της πρώτης μου γυναίκας, που στην αγάπη της δεν πίστεψα παρά την επόμενη του θανάτου της;
Κι εσύ Ανάμνηση θλιμμένη της Κυράς- του- ανακτόρου-με τις μπουκαμβίλιες, που πέθανε στην αγκαλιά μου , γιατί ζηλότυπη αντεράστρια ήθελε να είναι η μόνη που με αγαπά;
Κι εσείς Αναμνήσεις της υπερβολικά ωραίας πεθεράς και υπερβολικά νέας συζύγου, που ανέλαβαν να μου μάθουν εναλλακτικά τι υποφέρει κανείς όντας συνένοχος ή θύμα της απιστίας;
Κι εσύ Ανάμνηση με λεπτές αποχρώσεις της Κυράς-τριζόνι-του-κήπου που ξέφυγε από πολλή ντροπαλοσύνη, έτσι ώστε αναγκάστηκα να παρηγορηθώ με το μικρότερο αδελφό της, του οποίου το παιδικό πρόσωπο αντανακλούσε κάποια σημάδια απ΄το ντροπαλό γυναικείο χαμόγελό της;
Κι εσύ-αγαπημένη Ανάμνηση της Κυράς-της-μεγάλης-νύχτας, που ήταν τόσο γλυκειά και που δέχτηκε να κατέχει την τρίτη θέση στο σπίτι μου και στην καρδιά μου;
Κι εσύ φτωχή ποιμενική Ανάμνησητης κόρης του Σό-Χέι, που δεν αγάπησε σε μένα παρά μόνο το παρελθόν μου;
Κι εσύ, κυρίως εσύ, Ανάμνηση μαγευτική της μικρής Σουχό που αυτή τη στιγμή μου τρίβεις τα γόνατα και που δε θα προφτάσεις να γίνεις ανάμνηση; Σουχό, που θα ήθελα να σε είχα συναντήσει νωρίτερα στη ζωή μου , αλλά είναι άδικο πάλι ένα φρούτο να φυλάγεται για το προχωρημένο φθινόπωρο……..

Μεθυσμένος από θλίψη, άφησε το κεφάλι του να πέσει στο σκληρό μαξιλάρι. Η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού έσκυψε πάνω του τρέμοντας και ψιθύρισε:
- Δεν ήταν στο παλάτι σου και μια άλλη γυναίκα , που δεν ανέφερες τ΄ όνομά της;
Δεν ήταν γλυκιά ; Δεν την έλεγαν Κυρά–του- ανθόβολου- χωριού;
Ω, θυμήσου ...... Αλλά ήδη τα χαρακτηριστικά του πρίγκιπα Ζένγκι είχαν αποκτήσει την ηρεμία εκείνη που ανήκει στους νεκρούς.
Το τέλος κάθε πόνου είχε σβήσει από το πρόσωπό του κάθε ίχνος κορεσμού ή πίκρας κι έμοιαζε να τον έχει πείσει εκείνο τον ίδιο πως ήταν ακόμα δεκαοχτώ χρονών.
Η Κυρά–του-ανθόβολου-χωριού ρίχτηκε στο χώμα ουρλιάζοντας αδιάφορη για κάθε σωστή συμπεριφορά.
Τα αλμυρά δάκρυα χαράκωναν τα μάγουλά της σαν τη βροχή καταιγίδας, και τα μαλλιά της μαδημένες τούφες, πετούσαν γύρω φτερωτές μπάλες από μεταξωτά χνούδια.
Το μόνο όνομα, που ο Ζένγκι είχε ξεχάσει ήταν ακριβώς το δικό της!!!



( Νouvelles Orientales, Διηγήσεις της Ανατολής - από το θαυμάσιο γιαπωνέζικο μυθιστόρημα του 11ου αιώνα Ζένγκι - Μονογκατάρι, της Μουρασάκι Σικίμπου)
(μετάφραση , Αννα Φραγκουδάκη )

Υ.Γ.
Από το παλιό περιοδικό « σκούπα » , τεύχος 3, Δεκέμβριος 1979 .

Να χορτάσουν οι πει ν α σ μ έ νο ι

Έκλεψαν ένα αρνί!

- Nυχτερινές ώρες την 19η προς 20η του 2009,

στους Πλησιούς Άρτας , άγνωστος - οι δράστης - ες αφαίρεσαν από το στάβλο, ιδιοκτησίας ημεδαπού , ένα (1) αρνί , αξίας εκατό (100) Ευρώ, κατά δήλωση του παθόντα.

Προανάκριση διενεργεί το Τ. Α. Αρτας.
***
Επιστρέψαμε σε παραδοσιακές μορφές παραβατικότητας απ΄ότι διαπιστώνουμε από το αστυνομικό δελτίο και τις μαρτυρίες των συμπολιτών μας .

Ξεπερασμένες θα πείτε.

Επιστρέψαμε σε άλλες εποχές.

Τότε που ο πεινασμένος έμπαινε σ΄ένα μαντρί , άρπαζε ένα αρνί , το έσφαζε επιτόπου , για να μη προδοθεί στο δρόμο από τα βελάσματα , το έσκαγε στην πλάτη και πήγαινε παραπέρα να χορτάσει την πείνα του.

Τότε βγήκε η γνωστή ρήση " τον έπιασαν με τη γίδα στην πλάτη".

Υπήρχαν πολλοί πεινασμένοι τότε και η Αγροφυλακή, που επιτηρούσε την ύπαιθρο αναζητούσε συχνά- πυκνά τέτοιους δράστες.

Όμως το φαινόμενο δεν εξαλείφθηκε επειδή η Αγροφυλακή έπιασε τόσους πολλούς και παραδειγματίστηκαν οι υπόλοιποι.

Εξαλείφθηκε όταν έπαψαν να υπάρχουν πεινασμένοι!
Σήμερα πάλι η πείνα θα ξαναστείλει στις στάνες πεινασμένους να κλέβουν αρνί , αξίας εκατό Ευρώ;!!!!!
......
( Σταχυολογήθηκαν από την " γνώμη" καθημερινή εφημερίδα ενημέρωσης και διαλόγου )
Οι πίνακες είναι " Άρμεγμα κατσίκας " του Βώκου.
" Δρόμος στο χωριό " του Πανταζή
" Εγκατάλειψη " του Γκαλτέμη Χριστοδούλου
Η φωτογραφία είναι του Κ. Μπαλάφα.

Η ΚΟΥΒΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ

Αφιερωμένο στα 50χρονα από την επανάσταση στην Κούβα.

Ένα αφιέρωμα στον Κουβανέζικο κινηματογράφο , με αφορμή τα 50 χρόνια από τότε που ο δικηγόρος- επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο , ο Αργεντινός γιατρός Ερνέστο Τσε Γκεβάρα και οι ομάδες τους αλλάξανε την ιστορία αυτού του νησιού της Καραϊβικής, έγινε η αφορμή να καταγράψω κάποιες εικόνες και περιστατικά από την επίσκεψή μου στην Κούβα.
Η Κούβα , εκεί που έζησαν άνθρωποι που έγιναν αιώνια σύμβολα ο γοητευτικός επαναστάτης Τσε Γκεβάρα και ο Φιντέλ Κάστρο.
Κούβα, εκεί όπου παραμένει υψωμένο το τελευταίο λάβαρο αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση.
Πρώτος σταθμός και αφετηρία είναι η Αβάνα με την παραλιακή ακτή της Μαλεκόν , πόλη γοητευτική και εκλεκτική.
Το ιστορικό της κέντρο με τη μεγαλοπρέπεια των κτισμάτων από τη μια και τα ξεθωριασμένα χρώματα πολλών ερειπωμένων προσόψεων από την άλλη ,δημιουργεί μια παρακμιακή γοητεία.
Έχει ανακηρυχτεί από την Unesco ,το ιστορικό της κέντρο, πολιτιστική κληρονομιά.
Η Αβάνα είναι η πολιτική , οικονομική, πολιτιστική και επιστημονική πρωτεύουσα του νησιού .
Ξεκινώντας από το ξενοδοχείο - κατάλυμά μας Melia – kohiba , σύμπραξη Ισπανών και Κουβανών , 49% με 51% αντίστοιχα , όπως και πολλά άλλα τουριστικά συγκροτήματα στην Αβάνα , Τρινιδάδ και Βαραδέρο , διασχίζοντας την παραλιακή 8χλμ Μαλεκόν , με τα τεράστια άσπρα σύννεφα να κινούνται στον ουρανό ,θαρρείς και μας ακολουθούσανε στις διαδρομές μας, φτάσαμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Η πλατεία της επανάστασης (Piazza de la Revolucion), είναι μια έκταση τεράστια ,εκεί όπου ο Φιντέλ Κάστρο μπροστά σε εκατομμύρια Κουβανούς στις εκδηλώσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος μιλούσε ακούραστα ώρες ατέλειωτες!
Το Μνημείο του Εθνικού τους ήρωα Χοσέ Μαρτί με την προτομή του στο ψηλότερο σημείο της πόλης , ύψους 18 μέτρα , από λευκό μάρμαρο και από κάτω το μουσείο, αφιερωμένο στον ήρωα της ανεξαρτησίας της Κούβας.
Αλλά η προτομή του Χοσέ Μαρτί βρίσκεται και στις προσόψεις όλων των σημαντικών δημόσιων κτιρίων, στα σχολεία και σε πάμπολλα σπίτια , όπως και το αεροδρόμιο τους φέρει το όνομά του.
Είναι ο αδιαμφισβήτητος ήρωας της Ανεξαρτησίας τους από τους Ισπανούς , που σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης σε ηλικία 42 ετών.
Ο Χοσέ Μαρτί μαζί με τον αγώνα για ανεξαρτησία έσπειρε και την ιδέα της Δημοκρατίας και ακολουθώντας τα βήματα του Μπολιβάρ , προέτρεψε όλα τα κράτη της Λατινικής Αμερικής να ενώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στον Αμερικάνικο επεκτατισμό.
Απέναντι το Υπουργείο Εσωτερικών , εκεί όπου δεσπόζει από το 1995 τεράστια η διάσημη φωτογραφία του Τσε , από τον Κόρντα.
Έτσι και εμείς παίρναμε σειρά και θέση κάτω από το πορτρέτο του Κομαντάντε , με δέος και ευγνωμοσύνη για την διαδρομή του στην αλλαγή της ιστορίας του κόσμου.
Λίγο πιο πέρα τσούρμα μαθητών με ομοιόμορφες στολές ντυμένοι , στα χρώματα της σημαίας της Κούβας ,αλλά και μεγαλύτεροι Κουβανοί περιτριγυρίζανε τραγουδώντας , γύρω από στημένα με μπλέ, λευκές και κόκκινες τέντες, περίπτερα. Είχανε γιορτή κάποιας επετείου.
Συνέχεια της επίσκεψής μας είναι το – Καπιτώλιο -, στη λεωφόρο Πράδο, , το οποίο αποτέλεσε το κέντρο της πολιτικής δύναμης από το 1929 έως το 1959.
Το Καπιτώλιο με θόλο ύψους 92 μέτρα , έχοντας ομοιότητες με αυτό της Ουάσιγκτον, ήταν η έδρα του Κοινοβουλίου, όπου μέχρι την επανάσταση αποτελείτο από την Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία . Εδώ θα αντικρίσεις το πολυτελές εσωτερικό του κτιρίου σε αντίθεση με την αυστηρότητα της πρόσοψης.
Στην είσοδο ένα μπρούτζινο άγαλμα ύψους 17 μέτρα αναπαριστά την Κουβανική Δημοκρατία.
- Κάπου στην Casa de la Obisbo, ξεπροβάλλει ένα μικρό γαλανόλευκο σπίτι , με κομψά ξύλινα μπαλκόνια στην πρόσοψή του, το αρχαιότερο κτίριο της Αβάνας( 1648 ) και εκεί κοντά το ξενοδοχείο Αmbos Mundos , που έμενε ο Χεμινγουέϊ και έγραψε το βιβλίο ¨Αποχαιρετισμός στα όπλα ¨ και ¨Για ποιόν χτυπά η καμπάνα¨.
Ο συγγραφέας ,που αγάπησε και έζησε στην Αβάνα κάνοντας συντροφιά με απλούς ψαράδες, ποτό και συγγραφή λογοτεχνικών αριστουργημάτων, τιμάται σήμερα με την διατήρηση και φροντίδα των πολυάριθμων στεκιών , μπαρ που σύχναζε, ξενοδοχείο που έμεινε και η αγαπημένη του βόλτα στα μπαρ θεωρείται ιστορική διαδρομή.
Τέσσερις μέρες ρουφούσαμε τα χρώματα, τις μυρωδιές, ανακαλύπταμε τις φανερές και κρυφές ζωές της πόλης της μουσικής Σάλσα, της Αβάνας.
Με τα ανοιχτά κρατικά « μοτοταξί » από το ξενοδοχείο μας , τρία πέσος ένη από το Κράτος η διαδρομή , διασχίζοντας την παραλιακή Μαλεκόν , με τα όμορφα αποικιακά κτίρια αλλά και τ΄ αχαμνά, ξεφλουδισμένα από την πολυκαιρία και την αρμύρα φθάναμε στις πλατείες και τα ιστορικά δρομάκια της πρωτεύουσας.
Εκεί μπλεκόμαστε με τους Κουβανούς πολίτες , λευκούς ,κρεολοί, μουλάτους και μαύρους- απόγονοι των σκλάβων των φυτειών του ζαχαροκάλαμου.
Περπατώντας και ρουφώντας τον ρυθμό της ζωής της Αβάνας ,φθάσαμε στην Plaza de la Catedral.
Βλέποντας τα κτίρια εδώ της αποικιακής αρχιτεκτονικής , με τα μπαλκόνια με σφυρήλατο σίδερο στην κλειστή επιβλητική αυτή πλατεία , οι φωτογραφικές μηχανές και οι κάμερες άρχισαν το έργο τους για την μοναδική, αιώνια αποτύπωση στο χρόνο της περιοχής αυτής σε τούτο το νησί της Καραϊβικής.
Μπαίνοντας από την παραλιακή στα ενδότερα της πόλης το μάτι στέκεται στο Castillo de la Real Fuerza, τα πρώτα οχυρά που κατασκευάσθηκαν επί κυβερνήτη Ερνάτο δε Σότο , απέναντι από το στενό , που αποτελεί είσοδο στον κόλπο.
Πάνω από τα νερά του κόλπου χιλιάδες πουλιά , που σε ξαφνιάζανε με την ταχύτητα εισόδου τους στο νερό και τον δυνατό παφλασμό , που δημιουργούσανε.
Ένα από τα βράδια μας στην Αβάνα το απολαύσαμε στο El Floridita , το μπάρ - εστιατόριο, που είχε ανακαλύψει ο Έρνεστ Χεμινγουέι , κοντά στο Καπιτώλιο και το ονόμασε ως΄΄ το καλύτερο στέκι της Καραϊβικής ¨ στο βιβλίο του islands in the steam.
Το μαγαζί έχει διατηρήσει τον αυθεντικό του διάκοσμο κόκκινο και μαύρο και ένα ορειχάλκινο άγαλμα του Χεμινγουέι στην άκρη του μπαρ ακουμπισμένος στο ένα του χέρι , σου δίνει την εντύπωση πως είναι συνδαιτυμόνας σου.
Ο αστακός τους με υπέροχο κόκκινο κρασί , η μουσική μπάντα της σάλσας, το θρυλικό ποτό τους, το ντάκιρι ( λευκό ρούμι, χυμό λάιμ, ζάχαρη και τριμέννο πάγο , λένε ότι επινοήθηκε από τον Χεμινγουέι και τον ιδιοκτήτη του μπαρ) , σε ωθεί να αγαπήσεις ακόμα πιο πολύ την χώρα αυτή και την ζωή της.
Και μια επισήμανση η Κούβα έχει αλιεία αστακών μεγάλη , και η τιμή τους χαμηλή , θα μπορούσε να τα εξάγει , αλλά το άγριο, άδικο και ανθρωποκτόνο δεύτερο εμπάργκο μετά το 1992, τους τσακίζει την οικονομία, τις εξαγωγές και την ανάπτυξη.
Στη νύχτα συνυπάρχουν μουσικοί στις γωνίες των δρόμων , κουβανοί που σε καλούσαν σε χορούς με μπάντες σάλσα, δρόμοι αχαμνοί και πόρτες ανοιχτές με κάποιον μουλάτο ή μουλάτα στην είσοδο για να σε καλέσουνε σε κάποιο μουσικό στέκι τους.
Η μαγική λέξη για να μη συνεχίσουν να σε πιέζουν να δεις τη μπάντα τους ή τους χορούς τους , ή ότι άλλο , είναι η λέξη politsia.
Και μάλιστα η πολιτοφυλακή τους βρίσκεται σε αρκετά σημεία της πόλης για να ζητήσεις μια πληροφορία, ένα δρόμο..
Άλλη η όψη και η εικόνα της Αβάνας την νύχτα, η πόλη έχει μια αλλόκοτη μουσικότητα , όλα σε καλούν να πιεις ένα μοχίτο (Mojito ) , ένα ντάκιρι ( Daiquiri ) ή μια πινακολάδα ( Pina Colada ακούγοντας υπέροχες μπάντες, ακόμη μπορεί και να τύχεις κάποια από τα μέλη των «Buena Vista Club ».
Γυρνώντας μετά το φαγητό, τα ποτά και τις μουσικές, με τα κίτρινα ταξί ( όλα ανήκουν στο κράτος , είπαμε τρία Πέσος μέχρι το ξενοδοχείο , ειδάλλως η μαγική λέξη θα επαναφέρει την τιμή στο καθορισμένο επίπεδο), διασχίζουμε την παραλιακή της Μαλεκόν , όπου πάνω στο τσιμεντένιο τοιχάκι της ακτής καθισμένοι Κουβανοί κατά παρέες συνομιλούν , παραπέρα παίζουν τις κιθάρες τους σιγοτραγουδώντας , άλλοι πιο μοναχικά φλερτάρουν και άλλοι ξαπλωμένοι κατά μήκος φλερτάρουν τ΄ άστρα , ακούγοντας τον σιγανό παφλασμό του ωκεανού.
Την ημέρα η Αβάνα ζει στους χαλαρούς ρυθμούς της στην όχι και τόσο μεγάλη αγορά τους, με κάποιους μικρούς ιδιωτικούς πάγκους φρούτων ( μπανάνες, μάνγκο κ.α) , υπόλοιπα από την παραγωγή που στο σύνολό της διατίθεται στους κρατικούς συνεταιρισμούς.
Ένα μπανάκι το μεσημέρι στην πισίνα του ξενοδοχείου , με ένα μοχίτο παρέα είναι μια υπέροχη απόλαυση , γιατί η μέση θερμοκρασία όλο σχεδόν το χρόνο στην Κούβα είναι περίπου 25ₒ - 27ₒ το χρόνο.
Την τελευταία μέρα στην Αβάνα επισκεφτήκαμε το εργοστάσιο των πούρων Partagas. Το μικρό μαγαζάκι του άποικου Πορτογάλου Ραβέλο με το μυστήριο της μεθόδου κατεργασίας , που χρησιμοποιούσε , έγινε διάσημο σαν ¨θρύλος της Αβάνας¨ για την διαδικασία παρασκευής των διάσημων πούρων , αλλά και χάρη στην ικανότητα των εργατών να αναγνωρίζουν το άρωμα και τη γεύση καθεμιάς από τις εξήντα εφτά ποικιλίες πούρων του.
Στο κρατικό εργοστάσιο εισήλθαμε χωρίς μηχανές και αντικείμενα. Μας παρέλαβε ο υπεύθυνος υποδοχής και με τον ξεναγό μας , περνούσαμε από κάποια στάδια κατασκευής πούρων.
Η ευχάριστη έκπληξη ήρθε στην μεγάλη αίθουσα διαλογής και ταξινόμησης , ανάλογα με τις ποικιλίες φύλλων καπνού, τις χρωματικές διαφορές στα φύλλα, το άρωμα από την διαδικασία ζύμωσης, κ.α.
Εδώ σε μια τεράστια αίθουσα ,που θύμιζε αίθουσα συνεδριάσεων , οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι δουλεύοντας άκουγαν από μια υπάλληλο τα καθημερινά νέα , η οποία ήταν επάνω στην εξέδρα του βήματος μπροστά σ ΄ένα μικρόφωνο και τους τα διάβαζε από την εφημερίδα της Αβάνας.
Μάθαμε ότι αυτό γίνεται για να πληροφορούνται οι εργαζόμενοι την επικαιρότητα και στη συνέχεια , αφού τελείωνε η εφημερίδα , άκουγαν μουσική και προς το μεσημέρι κάποια πιο ανάλαφρα θέματα, για να μη κουράζονται και πλήττουν από την καθημερινή μηχανική μονοτονία της εργασίας.
Φυσικά μετά την ξενάγηση στην απέναντι πλευρά του εργοστασίου ήταν το πρατήριο πώλησης πούρων, εκεί όπου εφοδιαστήκαμε ανάλογα ο καθένας μας τα πούρα για τους φίλους και γνωστούς του .
Μπορούσαμε να πάρουμε μαζί μας ελεύθερα στο αεροπλάνο ο καθένας μέχρι 45 – 50 πούρα, από εκεί και πέρα ήθελες χαρτί τελωνείου.
Μια στάση στο εργοστάσιο παραγωγής του περίφημου ρουμιού Havanα - club , με την ιστορία του εκεί στα παμπάλαια βαρέλια, στις παλιές και νέες εγκαταστάσεις , μαζί με ένα δροσιστικό ποτό με ρούμι και πορτοκάλι ήταν μια από τις πολλές εμπειρίες γνωριμίας της Κούβας.
Δεν μπορείς να φύγεις από την Αβάνα και να μη περάσεις από το Μουσείο της Επανάστασης.
Με μια εξαιρετική συλλογή ντοκουμέντα και φωτογραφίες, το μουσείο αφηγείται την ιστορία του νησιού από την εποχή της αποικιοκρατίας , τις εξεγέρσεις της Κούβας και την μεγάλη επανάσταση του 1959.
-Στην Κούβα ο αναλφαβητισμός είναι σε μηδενικό αριθμό, και η εκπαίδευση δωρεάν σε όλες τις βαθμίδες.
Με αφορμή το παράνομο και άδικο εμπάργκο η Κούβα αναγκάστηκε να αναπτύξει την Ιατρική έρευνα και την φαρμακευτική με σπουδαία αποτελέσματα.
Σήμερα εξάγει στην φίλη χώρα του Τσάβες, Βενεζουέλα, ιατρικό προσωπικό και εκπαιδευτικούς με αντάλλαγμα πετρέλαιο.
Μετά το δεύτερο εμπάργκο η Κούβα είχε αποκλειστεί από παροχή πετρελαίου, και οι δρόμοι είχαν αδειάσει από αυτοκίνητα.
Μόνο τα κρατικά , υπηρεσιακά μπορούσαν να κυκλοφορούνε και η εντολή ήταν να μεταφέρουν τους πολίτες που σταθμεύανε στις άκρες των δρόμων περιμένοντας να μετακινηθούν.
Τώρα με την βοήθεια της συμμαχίας με τον Τσάβες, εισάγουν πετρέλαιο και με χαρά ακόμη και οι ξεναγοί βλέπανε καινούργια λεωφορεία να κυκλοφορούν στους δρόμους της Αβάνας .
Επίσης σε συνεργασία με την Κίνα ,έχουν εγκατασταθεί εκεί Κινέζικες αυτοκινητοβιομηχανίες και παραδίδουν ταχύτατα ολοκαίνουργα λεωφορεία με κλιματισμό.
Αλλά όταν προχωρήσαμε προς την κεντρική Κούβα , το μάτι μας ανακάλυπτε στον δρόμο ομάδες κουβανών να περιμένουν να περάσει κάποιο κρατικό όχημα για να τους μεταφέρει σε κάποιον προορισμό τους.
Αν θυμάμαι καλά τα Ι.Χ. με μπλε πινακίδες (αμιγώς κρατικά ) είναι υποχρεωμένα να σταματήσουν στο κάλεσμα των κουβανών και να τους μεταφέρουν.
Μιας και μιλάμε για αυτοκίνητα, στην Κούβα και μάλιστα στην Αβάνα κυκλοφορούν ακόμη οι παλιές Sevrolet , τα παλιά αμερικάνικα αυτοκίνητα με τα μεγάλα φτερά και τα αρχοντικά καθίσματα.
Ένα απόγευμα βρεθήκαμε όλο το γκρουπ στην είσοδο του ξενοδοχείου , όπου μας περιμένανε οι γυαλισμένες πολύχρωμες λιμουζίνες του ΄50 για να μας μεταφέρουν σε ένα παραδοσιακό στέκι με φαγητό, μουσική απαραίτητα και εδώ και φυσικά μετά μπάντα με μουσική salsa και ρούμπα.
Είχα την τύχη να μεταφερθώ εκεί με μια μωβ αστραφτερή ξεσκέπαστη αντίκα .
Λίγο πριν το σούρουπο με την αριστοκρατική αυτή αντίκα να διασχίζεις την παραλιακή της Μαλεκόν με ταχύτητα χαμηλή και από επάνω σου ή στον ορίζοντα που πλησίαζες κι΄ όλο απομακρυνόταν, τα μεγάλα λευκά ακανόνιστα σύννεφα να ταξιδεύουν μαζί σου, το αεράκι να σου μεταφέρει ανακατεμένες τις μυρωδιές της θάλασσας από τ΄αριστερά σου και της πόλης απ΄τα δεξιά σου ,είναι η μαγεία που σου δωρίζει το νησί αυτό του επαναστατικού πάθους.
Σ΄όλη την διαδρομή η μηχανή μου δούλευε, δεν χόρταινα τις εικόνες και αυτόν τον μαγικό τους σπαρμένο με μπαμπάκια ουρανό .
Αργότερα στο Casa de la Musica στην συνοικία, περιοχή του Miramar σε ένα όμορφο κτίριο που παλιά ήταν μασονική στοά , η μουσική και ο χορός τους εκρηκτικός και πικάντικος ( εξού και σάλσα σαν σάλτσα ) ξεσήκωσε και τους πιο επιφυλακτικούς από εμάς τους ταξιδευτές να ανακατευτούμε με τους κουβανούς και να κινηθούμε μαζί τους.
Η περιοχή Miramar ήταν προεπαναστατικά η περιοχή με τις πλούσιες κατοικίες και τους μεγάλους κήπους , κατοικίες των πλουσίων τότε Κουβανών , που μετά την επανάσταση άφησαν την Κούβα και εγκαταστάθηκαν απέναντι στο Μαϊάμι των ΗΠΑ .
Τα περισσότερα από τα κτίρια και τις κατοικίες αυτές, σήμερα είναι Πρεσβείες ξένων κρατών.
Απόλαυση η μουσική της Κουβανέζικης ρούμπας, ένα συναρπαστικό θέαμα ο χορός τους με κινήσεις ζωηρές και έντονο ερωτισμό.
Βράδυ ή μέρα θα συναντήσεις οπωσδήποτε τους μουσικούς της να παίζουν σε κάποια πλατεία , κάποια στέκια , στα μπαρ το βράδυ , μια επίσκεψη στο “Avana Libre” θα σε αποζημιώσει η θέα της πόλης και ο ρυθμός της μουσικής.
Ίσως σε κάποιο δρόμο της πόλης συναντήσεις και κάποια μουλάτα ,καθισμένη με πολύχρωμο κεφαλόδετο μαντήλι , καρπούς παραγεμισμένους με κάθε λογής κοσμήματα , κρατώντας περίεργες φιγούρες χαρτιών και διάφορα άλλα αντικείμενα να καλεί τους περαστικούς τουρίστες και ντόπιους να τους δείξει τα μελλούμενα;
Σαντερία , ήταν η απάντηση του ξεναγού Έλληνα φοιτητή πριν λίγα χρόνια σε Πανεπιστήμιο της Αβάνας και μετά οδηγός του γκρούπ που έφθανε εκεί.
Η Σαντερία είναι μια αφροκουβανική θρησκεία , που έφθασε στο νησί με τους νέγρους σκλάβους τον 16ο αιώνα και παντρεύτηκε με τον καθολικισμό.
Η Κουβανική επανάσταση κήρυξε σχεδόν αμέσως την Κούβα αθεϊστικό κράτος, αλλά κάποιοι Κουβανοί ποτέ δεν σταμάτησαν να ακολουθούν , στα κρυφά τα ήθη και έθιμά της. Το 1992 όμως το κομμουνιστικό κόμμα αποφάσισε να αλλάξει το σύνταγμα του κράτους από αθεϊστικό σε κοσμικό, επιτρέποντας την ελεύθερη λατρεία όλων των θρησκειών στο νησί.
------ Στο δρόμο της περιπλάνησης για την ενδοχώρα θυμάμαι να πηγαίνουμε στη δυτικότερη περιοχή της Κούβας, την επαρχία Πινάρ δελ Ρίο, όπου υπάρχουν οι περισσότερες καλλιέργειες καπνού και οι δυό πρότυποι δρυμοί ,που τελούν υπό την αιγίδα της Unesco.
Στην περιοχή Βουέλτα Αμπάχο παράγεται όπως ενημερωθήκαμε ο καλύτερος καπνός στον κόσμο.
Τα πολύχρωμα σπίτια στο Πινάρ δελ Ρίο και μια νότα που έρχεται από την εποχή της αποικιοκρατίας, μαζί με το μουσείο με την ιστορία της περιοχής από την εποχή των Ινδιάνων, οι καλλιέργειες καπνών και οι οροσειρές της με τους λόφους , κάνουν την περιοχή γοητευτικά γραφική.
----- Στην κοιλάδα Βινιάλες το τοπίο σε αφήνει μαγεμένο , με μια κοιλάδα να απλώνεται και να περιφρουρείται από στρογγυλούς κόκκινους( από κοκκινόχωμα) λοφίσκους .
Οι κόκκινοι λοφίσκοι με τους κάκτους θαρρείς και έγιναν εκεί για να φυλάνε τις καλλιέργειες καπνού και καλαμποκιού των κουβανών.
Παρά τον νοτισμένο καιρό στην κοιλάδα, επισκεφτήκαμε ένα κατάλυμα στεγνώματος καπνού και πιο κει μια καλύβα γεμάτη φύλλα καπνών κρεμασμένων με τάξη στις άκρες.
Η μυρωδιά του νοτισμένου χορταριού έξω από την καλύβα , μπερδευόταν με την μυρωδιά των φύλλων καπνού μέσα στην καλύβα.
Λίγο μακρύτερα από την καλύβα ένα τσούρμο γουρούνια περιφερόταν , εκεί που ο συνοδός- γνώστης της Κούβας προσπαθούσε να ανακαλύψει κάτι στο γρασίδι, για να μας το δείξει , ένα είδος φυτού ,που όταν το αγγίξεις μαζεύεται ενστικτώδικα. Τελικά τα ανακάλυψε και τα περιεργαστήκαμε σχεδόν όλοι μας με έκπληξη .
Λεπτομέρειες θα πεις.
Σε κάποιο ντοκιμαντέρ με αναμνήσεις από τους συντρόφους του Τσε , ένας σύντροφός του ,στις αναφορές του από τις καθημερινές στιγμές τους, φανέρωσε ένα περιστατικό , όπου ο επαναστάτης Τσε στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα κουβάλησε έξι γουρουνάκια.
Τους σύστησε να μην τα πειράξουν , για να μεγαλώσουν για παραγωγή περισσότερων αργότερα.
Ο σύντροφός του όμως, νομίζω το παρατσούκλι του πως ήταν Πόμπο, επειδή πεινούσανε, δύο από αυτά τα τιμήσανε γαστρονομικά.
Στην επιστροφή του Τσε και στις επιπλήξεις του , αναγκάστηκε να δικαιολογηθεί λέγοντας πως σφαίρες από τα εχθρικά στρατεύματα του Μπατίστα τα χτυπήσανε και έτσι κατέληξαν προς λύπη τους, γεύμα για τους συντρόφους του.
------ Στην κοιλάδα Βινιάλες μέσα από την πυκνή βλάστηση ανεβαίνοντας σ΄ένα πέρασμα ,όπου σπρώχναμε τα φυτά για να περάσουμε βρίσκεσαι σε αμέτρητα σπήλαια, που η διάβρωση του νερού έχει ανοίξει στους αρχαιότερους βράχους της Κούβας . Κατεβαίνεις χαμηλά σένα υπόγειο ποτάμι, όπου δύο βάρκες ,που εκτελούσαν αντίθετα δρομολόγια μας μεταφέρανε και μας έβγαζαν έξω στα περίπτερα της αναψυχής.
Με μια τεράστια καρύδα και ένα καλαμάκι στο κέντρο δροσιζόμαστε καθισμένοι στους ξύλινους πάγκους ,κάτω από τα κιόσκια στο Gueva Del Indio και παρατηρούσαμε το καταπράσινο τοπίο.
Περπατώντας λίγο πιο μακριά από το περίπτερο συναντήσαμε έναν Κουβανό αγρότη με ψάθινο καπέλο, μπότες, στο καλλιεργημένο κτήμα του ,και στην άκρη δύο ζεμένα καλοδιατηρημένα βόδια να ξεκουράζονται .
Στο ταξίδι για τους βράχους – έκθεση υπαίθριας ζωγραφικής- θα τους έλεγα, συναντάς τους γκαστρωμένους φοίνικες, δηλ. φοίνικες που στην μέση του ύψους τους φουσκώνουν σαν κολοκύθα.
Φθάνεις σ΄αυτά τα καταπράσινα κομμάτια γης , που μέσα βόσκουν διάσπαρτα άλογα και αντικρίζεις απέναντι στους διαβρωμένους βράχους μια τεράστια ανεξίτηλη ζωγραφιά εκεί πάνω τους από χρώματα του μπλέ, του κόκκινου και γκρίζου, έργο Μεξικανού ζωγράφου για την χώρα του Φιντέλ.
Μήνες πάλευε ο ζωγράφος για να φιλοτεχνήσει στα βράχια ένα ζευγάρι κουβανών ,δίπλα τους ένας έφηβος , πιο πέρα δυο μεγάλα όστρακα και ένα μεγάλο κεφάλι ζώου ταύρος ήταν , κάτι άλλο , δεν μπορώ να πω, και από επάνω μας να ζυγίζονται γεράκια, πολλά – πολλά γεράκια .
Αφήνοντας την καταπράσινη αυτή κοιλάδα , σε μια στροφή του δρόμου με την άγρια βλάστηση και τα παράξενα δέντρα , όπου το χρώμα και το γύρισμα των φύλλων του, είναι λένε κάτι σαν μετεωρολόγος για πολλούς κουβανούς , προβάλλει αριστερά μας σε κάποιο ύψωμα ένα οίκημα , μπλε χρώματος .
Μάθαμε άκουσον – άκουσον ότι το κτίσμα αυτό στο πουθενά της σαβάνας είναι πολιτιστικός και επιμορφωτικός χώρος για τα παιδιά , που ζουν εδώ σε αγροικίες .
Για να μην υστερούν τα παιδιά αυτά από τα άλλα παιδιά της Αβάνας, εδώ στο κρατικό αυτό χώρο, κάποιες ημέρες της εβδομάδες, τους προβάλλουν κινηματογραφικά έργα , ποδοσφαιρικούς αγώνες , μουσική και οτιδήποτε άλλο αφορά την πολιτιστική ανάπτυξη των νέων της Κούβας.
------ Από το Σιενφουέγκος , που έχει ονομαστεί ¨μαργαριτάρι του νότου¨ , λόγω της ομορφιάς του ιστορικού του κέντρου , περάσαμε με βροχή.
Είναι ένα από τα κορυφαία λιμάνια ζάχαρης του κόσμου , με το πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο του θεάτρου Τόμας Τέρι, που κτίστηκε το 1889 και πήρε τ΄όνομά του από τον χορηγό του μεγιστάνα ζάχαρης από την Βενεζουέλα.
Ένα άγαλμα αγγέλου κρατάει το ρολόι , το οποίο δείχνει την ώρα , που ο καλλιτέχνης ολοκλήρωσε αυτό το έργο, 4μ.μ.
Το Σιενφουέγκος είναι στρατιωτική και ναυτική βάση.
Η εικόνα, που έχει αποτυπωθεί στη μνήμη μου από την πόλη αυτή είναι η σιγανή βροχή με τον αέρα που έγερνε τους φοίνικες, τους κουβανούς να κάθονται στα σκαλιά των πολύχρωμων κτιρίων για να προφυλαχθούν , μια άμαξα να περνάει βιαστικά στον φαρδύ δρόμο , ένα μεγάλο κτίριο, χρώματος σιέλ , με πράσινα παράθυρα να ξεπλένεται στη βροχή .
--------- Στο Τρινιδάδ φθάσαμε απόγευμα.
Η πόλη ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας κληρονομιάς από την Unesco.
Λένε ότι στα κοντινά βουνά του υπήρχε χρυσός , όμως αυτός εξαντλήθηκε γρήγορα και έτσι οι κάτοικοι , που βρέθηκαν εκεί , στράφηκαν στην κτηνοτροφία και την καλλιέργεια καπνού και προς το τέλος του 18ου αιώνα στην παραγωγή ζάχαρης.
Έτσι οι μεγιστάνες της ζάχαρης επένδυσαν τις περιουσίες τους σε κτίρια και έκαναν τότε το Τρινιδάδ την πλουσιότερη πόλη της Λατινικής Αμερικής.
Πέφτοντας οι τιμές της ζάχαρης τον 19ο αιώνα, το εμπόριο ατόνησε και αντιμετώπισε τον ανταγωνισμό από το Σιενφουέγκος και απομονώθηκε .
Από το 1959 η απομόνωση ενισχύθηκε από την υποψία , ότι η πόλη ήταν κέντρο αντεπαναστατικών ιδεών.
- Ανάμεσα στη θάλασσα και τα βουνά το Τρινιδάδ , η πόλη με το ιστορικό του κέντρο , ένα πολύγωνο πλακόστρωτων δρόμων που οδηγεί στην Πλάθα Μαγιόρ , με τα κτίριά της βαμμένα σε όλες τις αποχρώσεις της ώχρας, του πράσινου , του γαλάζιου και του ροζέ λάμπουν απέναντι από την καταπράσινη Σιέρρα δελ Εσκαμπρέι.
Στο παζάρι ξυλόγλυπτων μικροπραγμάτων, κοσμημάτων , περίτεχνων καλαθιών , μακό μπλουζάκια με τις όμορφες φωτογραφίες του Τσε , τα πολυποίκιλα πούρα ,κ.α, μπορεί να χάνεσαι παζαρεύοντας την επιλογή σου, αλλά επιστρέφεις στην κεντρική πλατεία για ένα καφέ ή κάτι δροσιστικό.
---Ένα περιστατικό στην πλατεία του Τρινιδάδ, με γεμίζει ακόμη μια θλίψη από εκείνες που η ανάμνηση πέρα από το συναίσθημα , σου φέρνει και ένα πικρό νοσταλγικό χαμόγελο.
Στην επιστροφή από το παζάρι στα περίτεχνα πλακόστρωτα της πόλης , μαζεμένοι στην κεντρική πλατεία , άλλοι καθισμένοι στις πεζούλες των κτιρίων , άλλοι κάνοντας τις τελευταίες αγορές τους από τους μικροπωλητές που κατακλύζουν την πλατεία με πούρα, χαϊμαλιά, λεπτές ξυλόγλυπτες φιγούρες με τεντωμένα ψηλά τα χέρια και ενωμένα στο δέσιμο να και ένας γέρο- Κουβανός που πουλούσε χρωματιστά καλάθια - τσάντες .
Το περιστατικό που συνέβη με τον γέρο- κουβανό με τα πολύχρωμα καλάθια του ,έχει αφήσει τη μακριά θλίψη του και ένα γλυκόπικρο χαμόγελο.
Ένα πέσος πάρτε το, και μου το έδινε να το περιεργαστώ. ( Convertible Pesoς = 25 pesos moneda nacional ).
Στην Κούβα το Peso Convertible είναι το νόμισμα που χρησιμοποιούν οι τουρίστες, το άλλο νόμισμα λέγεται Peso Moneda Nacional.
Η ομάδα ήταν μαζεμένη και έτοιμη για αναχώρηση , εγώ είχα αδειάσει στο παζάρι από τα κουβανέζικα νομίσματα μικρής νομισματικής αξίας, μα ούτε ένα ευρώ πλέον δεν είχα!. Ο γέρο-Κουβανός από κοντά μου , τα μάτια του παρακαλούσαν με μια θλιμμένη αξιοπρέπεια , ένα καλάθι, τι ήταν ένα πέσος ;
Η ομάδα έφευγε για το πούλμαν, ρωτούσα από μακριά με βιασύνη και αγωνία κάποιος να με δανείσει, όλοι στο ραντεβού επιβίβασης , που είχε κιόλας καθυστερήσει.
Ο γέρο –κουβανός από πίσω μου, μα και εγώ γιατί είχα περιεργαστεί το καλάθι- τσάντα , ο άνθρωπος με ένα πέσος convertible θα έβγαζε κάπως τον κόπο του.
Τελικά έφυγα , αλλά πήρα μαζί μου τα θλιμμένα αξιοπρεπή μάτια του, τι να σου κάνουν οι άνθρωποι , χρόνια το άδικο καταστροφικό εμπάργκο, πάλι καλά που συνεχίζουν εκεί στην αγκαλιά της Αμερικής, αξιοπρεπώς να σηκώνουν το λάβαρο της αντίστασης στις κοινωνίες του άπληστου κέρδους και της εκμετάλλευσης.
Τον ανασύρω συχνά από την μνήμη μου , μένα θλιμμένο χαμόγελο και την πεποίθηση πως όταν ξαναγυρίσω στην Κούβα, εκεί στην πολυγωνική πλακόστρωτη πλατεία του Τρινιδάδ θα συναντήσω τον γέρο – κουβανό και θα πάρω το πολύχρωμο καλάθι του για ένα πέσος!
Ένα μπάνιο απογευματινό στα ζεστά νερά του κόλπου της Καραϊβικής , με κάποιες ακίνδυνες στάλες βροχής , τους φοίνικες να γλύφουν τις παρυφές της άσπρης άμμου, στο ξενοδοχείο μας ,και τον αέρα που έφερνε από την θάλασσα μυρωδιές από όστρακα και κοχύλια, εντυπώνονται στη μνήμη και ανασύρονται με νοσταλγία όταν βρουν το κατάλληλο έδαφος από εικόνες και μυρωδιές .
Το βράδυ το Τρινιδάδ παίρνει μια απόκοσμη όψη, ή μάλλον μεσαιωνική θάλεγα, με τον λιγοστό φωτισμό να παίζει σκιές πάνω στα κτίρια από ώχρα και τους μουσικούς της σάλσας να δίνουν πανηγυριώτικο τόνο σε μια από τις πλατείες του , τους δε κουβανούς να δίνουν ρεσιτάλ χορού ανά δύο με ρυθμό , νεύρο , κίνηση και ζωή!
----- Φύγαμε από το Τρινάδ για την ενδοχώρα με κατεύθυνση προς την ιστορική Σάντα Κλάρα.
Εδώ έλαβα χώρα η τελευταία μάχη του επαναστατικού ανταρτοπόλεμου με την ηγεσία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.
Στο μέρος αυτό ήρθε η σωρός του από την Βολιβία το 1997 και μέσα σε κλίμα παλλαϊκής συγκίνησης τοποθετήθηκε σε μαρμάρινο μαυσωλείο δίπλα στους συντρόφους του συμπολεμιστές ,όπου μέσα στο κέντρο του καίει η αιώνια φλόγα και από κάπου ακούγεται η εξεγερτική φωνή του σε κάποια ομιλία του.
Η Σάντα Κλάρα , που την υπερασπιζόταν 3.000 στρατιώτες του Μπατίστα , ήταν το τελευταίο εμπόδιο για την πρωτεύουσα , η δε έκβαση της μάχης εδώ , διασφάλισε τη νίκη των Μπαρμπούδος.
Στην μεγάλη πλατεία Πλάθα δε λα Ρεβολουθιόν με το τεράστιο άνοιγμα πέρα μακριά στον ορίζοντα δεσπόζει από το 1987 το μπρούτζινο άγαλμα του Τσε .
Το ένα χέρι του Κομαντάντε είναι δεμένο, το είχε σπάσει στη μάχη της Σάντα Κλάρα, στο άλλο κρατά το ντουφέκι ,και ο μπερές –σύμβολο αιώνιο στο κεφάλι , στο κεφάλι που φαίνεται λες και ανταμώνει τα παιχνιδιάρικα άσπρα σύννεφα του ουρανού της Κούβας και στέκεται εκεί περήφανα να αγναντεύει τους αγώνες του κόσμου για όσα ονειρεύτηκε να τον αλλάξουν.
Στο μεγάλο βάθρο γραμμένο ανεξίτηλα το γνωστό ρητό του : Hasta la Victoria siempre , και ανάγλυφα εικονίζονται οι μάχες του και το τελευταίο γράμμα στον Φιντέλ Κάστρο.
Στην Σάντα Κλάρα θα δεις και τα τέσσερα βαγόνια που σώζονται ,της αμαξοστοιχίας που οι 18 αντάρτες με τον Γκεβάρα εκτροχιάσανε και οι περίπου 400 στρατιώτες , που έστελνε ο Μπατίστα για να αναχαιτίσει την επέλαση των επαναστατικών στρατευμάτων , παραδοθήκανε.
------- Το ταξίδι συνεχίσθηκε προς την βόρεια ακτή που είναι το πιο τουριστικό μέρος του νησιού , το Βαραδέρο, αποκαλούμενο και « Ριβιέρα.της Κούβας », όπως και « Γαλάζια Ακτή ». Καθ΄οδόν σε ακολουθούν μεγάλες αφίσες σε διάφορα σημεία , να απεικονίζουν άλλες τον Φιντέλ Κάστρο με τον Τσάβες παρέα , και παντού σε όλη την Κούβα η αφίσα με τους πέντε συλληφθέντες και καταδικασθέντες κουβανούς στο Μαιάμι , για « κατασκοπία » - ¨ήρωες¨ όμως για τους κουβανούς που ζητούν την ελευθερία και επιστροφή τους στην Κούβα.
Η πάλλευκη άμμος των ακτών μεταξύ Αβάνας και Καρδένας μάλλον είναι η αιτία που ονομάστηκε Βία Μπλάνκα ( Λευκή Οδός ) ο δρόμος που οδηγεί στις παραλίες της ανατολικής ακτής και στο Βαραδέρο, το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο θέρετρο του νησιού.
Από τις πρώτες εύπορες οικογένειες του Καρδένας , στις αρχές του 20ο αιώνα , μετά της Αβάνας , που άρχισαν να κτίζουν εδώ επαύλεις, μέχρι σήμερα με τα μεγάλα κτιριακά συγκροτήματα , το Βαραδέρο έχει τις πλέον σύγχρονες και εξωτικές ξενοδοχειακές μονάδες .
Τα φρούτα σε αφθονία , ανανάς , μπανάνες , μάνγκο , πεπόνια , οι αστακοί , γαρίδες , τα ψάρια , παράδεισος , αλλά να που στο γάλα υπάρχει πρόβλημα .
Πόσο να καλύψει η ντόπια παραγωγή αγελάδων , το εμπάργκο των γαλακτοκομικών εταιρειών δημιουργεί την έλλειψη και την υψηλή ζήτηση για γαλακτοκομικά.
Θυμάμαι, σε κάποιες στάσεις για ξεκούραση , όπως και στο αεροδρόμιο Χοσέ Μαρτί , μόνο τα παγωτά της εταιρείας Νεστλέ να μας δροσίζουν, όπως και άλλα προιόντα των ψυγείων της.
Από το λιμανάκι στο Βαραδέρο , μια ημέρα θα επισκεφθείς με τα πλοία – κότερα , συνεπικουρούμενος από τα μοχίτο , που ρέουν άφθονα και ελεύθερα στο ταξίδι ,ένα από τα δέκα περίπου ακατοίκητα νησάκια έξω από τις ακτές του .
------- Στο ταξιδάκι μας για το κάτασπρο σαν μαλακό αλεύρι νησάκι Κάγιο Μπλάνκο , ο βυθός εκεί γύρω στους κοραλλιογενείς υφάλους είναι συναρπαστικός από τα κοράλλια , τα πολυποίκιλα όστρακα, τα μαλάκια και τα πολύχρωμα ψάρια.
Με μάσκες και σωσίβια , αφού το σκάφος σταματήσει στα γνωστά σημεία αυτά της θάλασσας για είκοσι περίπου λεπτά θαυμάζεις , περιεργάζεσαι και αναζητάς τον θαυμαστό αυτόν κόσμο του βυθού.
Στην επιστροφή προς το Βαραδέρο μια στάση στις περίφημες θαλάσσιες δεξαμενές- πισίνες τους με τα εκπαιδευμένα δελφίνια , η αναμνηστική φωτογραφία με το φίλημα του δελφινιού , αφού πρώτα έχεις κολυμπήσει και εξοικειωθεί μαζί τους είναι αδιαπραγμάτευτη.
Για να πω την αλήθεια μου ,δεν μπήκα στην πισίνα μαζί τους ,όχι για κανένα άλλο λόγο , αλλά τα νερά που σχεδόν είχαν γίνει πράσινα και .., αλλά στο τέλος καθισμένη στην εξέδρα ο φωτογράφος σε συντονισμό με τον εκπαιδευτή δελφινιών με αποθανάτισε μ΄ ένα αναδυόμενο τεράστιο δελφίνι δίπλα στο πρόσωπό μου.
Τι εμπειρία και αυτή !
Αυτοί που βούτηξαν μαζί με τα δελφίνια και οι αναμένοντες απέξω μόνο για τη φωτογραφία , δεινοπαθήσανε για τη φωτογράφηση , γιατί το δελφίνι με την ξαφνική ανάδυσή του « για να σε φιλήσε騻 , σε κοπανούσε δυνατά με το ράμφος του. Οι περισσότεροι τα καταφέρανε και αποθανατιστήκανε, άλλοι ξαφνιασμένοι, άλλοι τρομαγμένοι με μια κίνηση φυγής και προστασίας και κάποιοι περισσότερο φιλικοί, όμως δύο τρείς συνταξιδιώτες θλιμμένα τα παρατήσανε.

Η μέρα της επιστροφής όμως είχε φθάσει και το καινούργιο κινέζικης κατασκευής πούλμαν γεμάτο με το γκρούπ και τις βαλίτσες μας, ξεκινούσε για το αεροδρόμιο της Αβάνας, από τον παραλιακό δρόμο .
Εντύπωση προκαλεί πως οι δρόμοι αυτοί είναι ευθείες ατέλειωτες και αρκετά φαρδιές σε πλάτος.
Η εξήγηση είναι πως έχουν κατασκευασθεί όταν η Κούβα είχε στενή σχέση με τον υπαρκτό σοσιαλισμό της πρώην ΕΣΣΔ , για να μπορούσαν πάνω στους δρόμους αυτούς να προσγειώνονται τα Σοβιετικά αεροπλάνα .
Προχωρώντας κατά μήκος του δρόμου επιστροφής με την αρχή μιας δύσης που στόλιζε τον ουρανό με άγριες αποχρώσεις μώβ και κίτρινες αχνοφεγγιές , παρατηρήσαμε μηχανήματα σε κάποιο κομμάτι της παραλίας , ήταν εκεί που βρήκαν πετρέλαιο και κάνουν εξόρυξη.
Στην πορεία επιστροφής μας προς το αεροδρόμιο της Αβάνας ο δρόμος εναλλάσσονταν παράλιος με ενδοχώρα , παιχνιδιάρικοι φοίνικες και μάνγκο γεμάτα καρπούς στα πολύχρωμα , αλλά μικρά σπιτάκια των επαρχιακών πόλεων και χωριών.
Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται η οικοδομή και επεκτείνουν τα δωμάτιά τους στα παλιά σπίτια ή με άλλες συμπληρωματικές κατασκευές , ή καινούργιες.
Αλιεύαμε μελαγχολικά πια τις τελευταίες εικόνες και στιγμές από το νησί του αιώνια έφηβου επαναστάτη Φιντέλ, αναλογιζόμενοι τις μακρινές, αλλά με ιστορία πόλεις , που δεν μπορέσαμε να επισκεφθούμε, όπως το Σαντιάγκο δε Κούμπα στην άλλη πλευρά του κόλπου, που η ιστορία και τα κτίσματά του πηγαίνουν πίσω στον 15ο και 16ο αιώνα, Ισπανικός αποικισμός, σκλάβοι ,εξεγέρσεις, και η ταφή στο κοιμητήριό του ήρωα της ανεξαρτησίας Χοσέ Μαρτί.
Χαιρετούσα σιωπηλά την Αβάνα με την πανέμορφη παραλιακή της Μαλεκόν, τον γεμάτο πάντα με άσπρα μπαμπάκια γαλάζιο ουρανό της , τους απλούς κουβανούς ,την μουσική τους, τις ηρωικές τους μορφές, ιδέες, την Κούβα που αντιστέκεται και προχωρά , την Κούβα του Φιντέλ και του Τσε.
Το αεροπλάνο για Μαδρίτη σηκωνόταν και εγώ στο παραθυράκι κολλημένη, έστελνα ένα αντίο και μια υπόσχεση να ξαναγυρίσω πάλι κάποτε.
ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΚΟΥΒΑ!!!!!

ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Η ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ
ΣΤΑΔΙΟ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 8/2/2009








Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, η κορυφαία αποδημική οργάνωση των Ηπειρωτών που έχει στην δύναμή της 400 οργανώσεις που εκπροσωπούν 600.000 και πλέον Ηπειρώτες στο λεκανοπέδιο της Αττικής, διοργανώνει την ετήσια καθιερωμένη πανηγυρική πολιτιστική της εκδήλωση «Η ΠΙΤΑ ΤΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΗ» την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 10.30 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στο Φάληρο.
Η εκδήλωση την οποία θα τιμήσουν με την παρουσία τους, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολος Παπούλιας και η πολιτική ηγεσία του τόπου με την ηπειρωτική Α’ βάθμια και Β’ βάθμια αυτοδιοίκηση, φέτος είναι αφιερωμένη στην Ηπειρωτική Στέγη.
Εκατό περίπου χορευτικά συγκροτήματα απ’ όλη την χώρα συμμετέχουν στην εκδήλωση και αποτελούνται κυρίως από νέους και παιδιά, ηπειρωτόπουλα, μαζί με σολίστες της Ηπειρωτικής παραδοσιακής μουσικής, που θα συνοδεύσουν κορυφαίοι Ηπειρώτες τραγουδιστές και παρουσιάζουν ένα τρίωρο υπερθέαμα, που αναδεικνύει την πλούσια μουσικοχορευτική παράδοση της Ηπείρου.
Αναμένεται η προσέλευση των συμπατριωτών μας και φίλων της Ηπείρου να ξεπεράσει κάθε προηγούμενο κατακλύζοντας για άλλη μια φορά τις κερκίδες του Σταδίου.
Με την ευκαιρία της εκδήλωσης θα επιβραβευθούν ηπειρωτικοί φορείς και πρόσωπα για την προσφορά τους.
Το πρόγραμμα θα παρουσιάσουν η ηθοποιός Θεοδώρα Σιάρκου και ο Δημοσιογράφος Γιώργος Αμυράς.
Η είσοδος στην εκδήλωση είναι ελεύθερη.

Το Γραφείο Τύπου της ΠΣΕ