Νοελ Μπαμπεφ, και ποιος πληρωνει σημερα το λογαριασμο

Γαλλος σοσιαλιστης , ουτοπιστης επαναστατης του 18ου αιωνα.

" Να μην ανεχεστε το να υπαρχει στο κρατος εστω και ενας μονον φτωχος ή δυστυχισμενος.

Να διακηρυσσετε οτι δεν θελετε στο Γαλλικο εδαφος ουτε εναν δυστυχισμενο, ουτε εναν καταπιεστη.

Οι δυστυχισμενοι ειναι οι δυναμεις της γης, αυτοι εχουν το δικαιωμα να μιλουν σαν αφεντες στους κυβερνητες, που τους παραμελουν".

................*

Χωρομέτρης - γεωμέτρης ο ίδιος στο επάγγελμα, ήταν 29 χρονών όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση. Δεν ανήκει στην επώνυμη ηγεσία της.

Απ΄την αρχή βρέθηκε στις γραμμές της αντιπολίτευσης, ήρωας για το λαό, μισητός για τη νέα εξουσία, θα γνωρίσει πολλές φορές τις φυλακές της, όπως το 1790 που συλλαμβάνεται γιατί υποκινεί κινήματα ενάντια στους φόρους κατανάλωσης. (καμια σχεση με τα εξαγγελθεντα νεα φορολογικα μετρα!!!! )

................*
Εκδότης εφημερίδων (ανάμεσα στις οποίες ο περίφημος "Υπερασπιστής του λαού"), εμψυχωτής των "αβράκωτων" (οι λαϊκές τάξεις), ένας πραγματικός λαϊκός ηγέτης, πρωτοστατεί στις μεγάλες λαϊκές εξεγέρσεις της 16ης Απριλίου και της 20ης Μαΐου 1795 στο Παρίσι. Οι "αβράκωτοι" συγκρούονται με τα κυβερνητικά στρατεύματα αλλά από λάθος τακτικής δεν χρησιμοποιούν τα όπλα που διαθέτουν. Αυτό είναι και το τέλος του κινήματος των λαϊκών μαζών κατά τη διάρκεια της γαλλικής επανάστασης. Η "Συνωμοσία των Ισων" που δημιουργήθηκε λίγο μετά ήταν καταδικασμένη να μείνει χωρίς πλατιά μαζική βάση. Η απομόνωση διευκόλυνε την προδοσία και το τέλος υπήρξε σύντομο για τους επαναστάτες.

Όσοι διασώθηκαν, και συγκεκριμένα ο ιταλικής καταγωγής Φίλιππος Μπουοναρότι διέσωσαν με τη σειρά τους τη μνήμη εκείνων των πρώτων σκιρτημάτων του κομμουνισμού. Ο Μάρξ και ο Ενγκελς, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1840, έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για το βιβλίο του Μπουαναρότι "Συνωμοσία για την ισότητα"", η επονομαζόμενη "του Μπαμπέφ".

..........*

«τον άνθρωπο που πεινάει ή έχει άμεσες βιοτικές ανάγκες, δεν τον βοηθάει μία πνευματική μόνο ισότητα. Αυτή την ισότητα την έχει ούτως ή άλλως στην φυσική του κατάσταση… Το πρώτο και πιο επικίνδυνο από όσο υπάρχουν γύρω μας, και επιπλέον το πιο ανήθικο, είναι το υποτιθέμενο δικαίωμα στην ιδιοκτησία. Ποιο είναι όμως αυτό το περίφημο δικαίωμα… εκτός από την απόλυτη επικράτηση του νόμου του πιο ισχυρού;»

............*

και για το ζήτημα της ευτυχίας: «Η ευτυχία! Ρωτήστε όποιον υποφέρει από πείνα, από δίψα, από κρύο, από υπερβολική κούραση ή από την ίδια την άγνοιά του, τι σημαίνει ευτυχία. Η απάντηση θα είναι καθαρή, ακριβής, κατηγορηματική».

Η οργάνωση διαβρώθηκε όμως από τον μυστικό πράκτορα του «Διευθυντηρίου» λοχαγό Ζωρζ Γκρισέλ (Georges Grisel), μετά από πληροφορίες του οποίου ο υπουργός πολέμου έδωσε εντολή στον νεαρό τότε στρατηγό Ναπολέοντα Βοναπάρτη ? να την διαλύσει και να συλλάβει τους ηγέτες της.

Ο Μπαμπέφ συνελήφθη στις 10 Μαίου 1796 (παραμονή της προγραμματισμένης από την οργάνωση ένοπλης εξέγερσης) και μετά από ανακρίσεις ενός περίπου έτους στην φυλακή της επαρχιακής πόλης Βαντόμ (όπου είχαν μεταφερθεί από τις 27 Αυγούστου όλοι οι κρατούμενοι ηγέτες της οργάνωσης με διαταγή του «Διευθυντηρίου» από φόβο μήπως ξεσηκωθεί ο λαός του Παρισιού), καταδικάστηκε σε θάνατο στις 7 Πραιριάλ του έτους 5 (26 Μαϊου 1797).

Στο άκουσμα της καταδικαστικής απόφασης, ο Μπαμπέφ και ο επίσης καταδικασμένος σε θάνατο Ωγκυστέν Νταρτέ ? (Augustin Alexandre Darthe) προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν καρφώνοντας ταυτόχρονα ο ένας τον άλλον με 2 στιλέτα.!!!!

Ο Π. Κανελλόπουλος ? γράφει σχετικά: «Ήταν μία από τις τραγικότερες σκηνές στα χρονικά των δικών.

Όμως έσπευσαν οι δικαστικοί κλητήρες και τους εμπόδισαν να φθάσουν στο ποθητό τέρμα με το ίδιο τους το χέρι. Έφθασαν, την άλλη ημέρα, με το χέρι του δημίου. Ανέβηκαν στο ικρίωμα της λαιμητόμου, αφού σύρθηκαν ως εκεί αιμόφυρτοι…»

........................*

Αδιαλλακτος , αριστερος Ιακωβινος εξεδωσε το "μανιφεστο" με το οποιο κατηγγειλε την ατομικη ιδιοκτησια και απαιτησε αγροτικη μεταρρυθμιση και δημοκρατια.

Για την "Ενωση των Δικαιων" η δημοκρατια διχως οικονομικη ανατροπη ειναι δουλεια, για τουτο πρεπει να υπαρξει κοινοκτημοσυνη, γενικη υποχρεωση σ την εργασια και πληρης κοινωνικη ισοτητα, καταδικη της φιλοδοξιας του εγωισμου και διαπαιδιαγωγηση των νεων για δημιουργια ισχυρων χαρακτηρων.

......................*

Τωρα θα αναρωτηθειτε ,τι σχεση εχουν τα σημερινα μας αδιεξοδα στην οικονομια, κοινωνια, παιδεια, δικαιοσυνη, εργασια, συνταξεις, φορολογια, υλικη και ηθικη, ρατσισμος, καμμενα δαση και ασφυξια κυριολεκτικη και μεταφορικη, με τις διακηρυξεις και τα πιστευω του Μπαμπεφ!

ε! οι συνειδητοποιημενοι και πολιτικοποιημενοι πολιτες , που εχουν αγανακτησει με τα απονερα ολων αυτων και των πλουσιων παπαγαλων των Μ.Μ.Ε., θα πλησιασουν και θα αναγνωσουν με νοημα τον ουτοπιστη " Φρανσουα- Νοελ- Εμιλ (Γκρακχος) Μπαμπεφ"(1760 - 1797).

Πρεβεζα 1928 (Καρυωτακης) , Πρεβεζα 2008

σαν αφορμη , ενα αρθρο του Βασιλη Βασιλικου

στην σαββατιατικη Ελευθεροτυπια (23\08\08) .

Πρεβεζα , τοπος να ζεις, τοπος να δεις.

η πολη των γυμνασιακων μας χρονων, με το παλιο γυμνασιο στον Αγιο Κωνσταντινο.
με το καροτσακι του Μπιτσουνη παντα απεξω στην ωρα του διαλειμματος , γεματο ζαχαρωμενα μηλα, κεικ με σταφιδες ,σακουλακια με ηλιοσπορους και ολα τα καλουδια πανω του να μας προσκαλουν.

το λυσιμο στο ποδι των ασκησεων της επομενης ωρας, τον κυριο " ωχρα" , τον γυμνασαρχη να μας μαζευει απο τα καγκελα του πισω προαυλιου ,που συναντουσε το δρομο , στο μπροστινο προαυλιο για μεγαλυτερο ελεγχο.

οι ποδηλαταδες κατα μηκος της κυανης ακτης εως τον Παντοκρατορα.

περνωντας το παλιο φρουραρχειο, πνιγμενο στην σκιερη βλαστηση και τον παραλιακο δρομο, σκιερος απο τις ψηλες λευκες, εβγαινες στο ξεφωτο, οπου το Ιονιο χαιδευει τις ακτες και το φρουριο του Παντοκρατορα (1807) , που χρησιμοποιηθηκε αρκετο διαστημα για φυλακες.

να στεκουν εκει ακριβως πανω απο το κυμα, νοτισμενες μεχρι τα εσω με την αλμυρα και τις θυμησες,που εμειναν απο τους κρατουμενους των σκοτεινων κελιων των.

χρονια τωρα ειναι μουσιακος χωρος με εκδηλωσεις το καλοκαιρι που ξορκιζουν τον εγκλεισμο και τις μνημες.

βγαινοντας λοιπον στο ξεφωτο, μικρη αποσταση ως τη συνοικια του Παντοκρατορα σε τυλιγε η μυρωδια της ψητης σαρδελλας - η ξακουστη παπαλινα.

(ειναι ψιλη, μικρη σαρδελλα, πεντανοστιμη , αλιευμενη στον Αμβρακικο κολπο).

παλαιοτερα , οπως και σημερα , οχι με την ιδια αιγλη πια, οι πρεβεζανοι τιμουσαν τις ψαροταβερνες του παντοκρατορα στις σαββατιατικες εξοδους τους , ενα πανηγυρι ο τοπος ολος.

σημερα σε ολα τα στενα της πολης στην εισοδο του Αμβρακικου ειναι κουτουκια και ψαροταβερνες με ολοφρεσκη ψητη σαρδελλα, ξεχωριστο μυδοπιλαφο, σουπιες, κυδωνια και την γλυκια ( για μας λεω) μυρωδια ολων αυτων να αναμειγνυεται με την θαλασσινη αυρα σε ενα πανδαιμονιο που μονο αυτη η ευλογημενη πολη αναδυει.

τα βραδια η πρεβεζα εμοιαζε και μοιαζει μαγικη πολη.

με τις ατελειωτες βολτες διπλα στην προβλητα ,τους παγκους με τα ψημενα καλαμποκια , τα στεκια με τα γλυκα , που οι πολυχρωμοι μυλοι τους ανεμιζοντας δινουν μια αισθηση νυχτερινης μαγειας και προχωρωντας φθανουν στην πλατεια Ανδρουτσου, οπου καθονταν για ενα καφε ή παγωτο.

απεναντι ηταν το θερινο σινεμα Ακταιον που οι φωνες των ηθοποιων εφθαναν εξω στον δρομο και οι φιγουρες κινουνταν πανω απο το προστατευτικο , το χερι ναπλωνες θαρρεις θα τους αγγιζες.

η βολτα συνεχιζονταν μεχρι τη βρυσουλα, οπου πριν στο πλατωμα δεσποζε και δεσποζει ακομη το μεγαλο λουνα - παρκ παντα φωτισμενο εκει στην ακρη απο τη θαλασσα.

οποιος βεβαια αντεχε να προχωρησει με τα ποδια συναντουσε τις ναυτικες σχολες και παρακατω το μνημειο του μεγαλου μας ποιητη των "Νηπενθη" (1921) Κωνσταντινου Καρυωτακη.

εκει κοντα προς τη Μαργαρωνα στεκεται το μνημειο του ν΄αγναντευει τον Αμβρακικο κολπο και να συλλογιεται, οτι ειναι τοσο γαληνια ομορφα η πολη τουτη , που και ο θανατος αψηφιστα περνιεται.

η πολη αυτη και οι ανθρωποι της λατρεψαν τον ποιητη και τον θεωρησαν δικο τους .

"χωρις να το μαθει ποτε, εδακρυσε.

ισως γιατι επρεπε να δακρυσει,

ισως γιατι οι συμφορες ερχονται "

ναι εχοντας τη θλιψη του ποιητη στο νου δεν μπορεις να μη θυμηθεις την πολη βροχερη, με τη σιγανη βροχη να τρεχει και να γυαλιζει το πλακοστρωτο στο Σειταν - παζαρ, να σταζει απο το Ενετικο ρολοι του Αγιου Χαραλαμπους και να αναπηδα στα σκουροχρωμα νερα του Αμβρακικου κολπου.

οταν ο καιρος αλλαζε και αγριευε ο αερας τα νερα του κολπου αναπηδουσαν μπροστα στην προκυμαια και νοτιζαν το πλακοστρωτο παιρνοντας ενα πρασινογαλαζο χρωμα , με τα σμηνη απο γλαρους να περιπολουν ,σαν φρουροι της πολης του θλιμμενου, μεγαλου ποιητη.

" Βασις , Φρουρα, Εξηκονταρχια Πρεβεζης

την Κυριακη θ΄ακουσουμε την μπαντα.

επηρα ενα βιβλιαριο Τραπεζης,

πρωτη καταθεσις δραχμαι τριαντα."........

Βεακειο ( Νεφελες )

Βεακειο - Δευτερα βραδυ.
παρασταση, οι Νεφελες του Αριστοφανη.
ζεστη και υγρη βραδυα.
ωραιο θεατρο , ψηλα στον Προφητη Ηλια.
Tα ματια να κανουν βολτα μια στην παρασταση και μια στον ουρανο .
με λιγη προσπαθεια να ξεφευγουν απο τα παραπετασματα του θεατρου
και να βγαινουν για συντομη βαρκαδα εκει απεξω στο Μικρολιμανο.
οχι, το φεγγαρι δεν ηταν εκει, ηταν ομως κατι αστερια που αμογελουσαν και αυτα με την κωμωδια του Αριστοφανη και τα χαριτωμενα καμωματα του Σωκρατη ( Παλατζιδης ) και του Στρεψιαδη (Χαλκιας ).
ο Παλατζιδης , η ομορφοτερη καριτουρα του σοφου Σωκρατη.
τα λογια ειναι πενιχρα για να δηλωσουν το ταλεντο του αριστοφανικου αυτου ηρωα.
δεν υπολοιποταν καθολου σε ταλεντο ο Τασος Χαλκιας.
ενας Στρεψιαδης που θα τον ζηλευαν πολλοι κωμικοι.
το διδυμο αυτο απελευθερωνε αβιαστα το γελιο, το χαμογελο.
και ολα αυτα μαζι με την διδαχη, δημιουργουσαν ενα τρελλο στροβιλισμα
χορου , εκρηξης γελιου, χωρατων, σοφων διδαχων και σοφιστιων.
και τρεξτε οπου βρειτε την παρασταση να την απολαυσετε.!

Υ.Γ. η φωτογραφια αποδεικνυει του λογου τουτου το αληθες.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Το παρακάτω το βρήκα σε τοπική εφημερίδα και είπα να το διαβάσουμε μαζί.


(Επειδή, όπως καταλαβαίνετε, αντιγράφηκε με scanner, έχει μεταφερθεί σαν αρχείο εικόνας.
Για να το διαβάσετε κάντε click πανω στην αναδημοσίευση)

μια καλησπερα

στην τσαρικη Ρωσια ενας ευγενης δημοσιευσε σε μια εφημεριδα την ακολουθη αγγελια:

- φευγω για το εξωτερικο και ζητω ενα νεαρο, μορφωμενο, κομψο, που να μιλαει γαλλικα και αγγλικα για να τον προσλαβω ως συνοδο μου.

την αλλη μερα εμφανισθηκε στο αρχοντικο του ευγενους ενας κακοντυμενος γερος και επεμενε να τον δει.
οταν τον ειδε του ειπε:
" εξοχοτατε διαβασα την αγγελια σας.
καθως βλεπετε, δεν ειμαι ουτε νεος, ουτε κομψος.
οφειλω να σας πληροφορησω ακομη οτι δεν ξερω ουτε αγγλικα, ουτε γαλλικα.
ομως, θεωρησα υποχρεωση μου να ελθω να σας πω , οτι δεν μπορω να δεχθω τη θεση που μου προσφερετε!".

*********
την ιστορια αυτη την εχω αλιευσει στην τοπικη εφημεριδα Πρεβεζα .
μου αρεσε και σκεφθηκα οτι ολοι μας θα εχουμε καποιες αναλογες περιπτωσεις να την προβαλλουμε πανω τους.
για σκεφτειτε στην πολιτικη ;
λεω μηπως σας κανει να θυμηθειτε κατι αντιστοιχο με τον συνωστισμο διαφορων υποψηφιων ........ και να μειδιασετε.

σκεψεις απο τη χωρα των χου τονγκ

στο μακρινο πεκινο , στη χωρα των δρακων , της οπερας, των χου τονγκ, του Μαο τσε Tουνγκ, της απαγορευμενης πολης , εχουν στραφει τις τελευταιες μερες τα βλεμματα ολου του κοσμου.

οι παλαι ποτε ενδοξοι ολυμπιακοι αγωνες βρηκαν στεγη στην μακρινη Κινα και προσπαθουν να καταπληξουν με τα σημερινα πια δεδομενα ,εχοντας ενσωματωσει ολα αυτα τα καινουργια χρονια ,αλλες σταθερες και αλλες αξιες.

δεν θα αναφερω τα θλιβερα για τους ντοπαρισμενους πρωταθλητες , τους ενδοξους αθανατους ...

θα σταθω , στις αψογες τεχνικες και το θεαμα που προσφερουν οι παγκοσμιοι πρωταθλητες.

πιο πολυ, θα το ομολογησω, με συγκινουν αυτα τα ζαρκαδια απο την Kενυα , την Aιθιοπια και τις χωρες του τριτου κοσμου.

τους κοιταζεις που τρεχουν σαν ζεβρες και βλεπεις τη ζουγκλα μπροστα σου , τους ακολουθεις στον αγωνα τους για επιβιωση , εκει που οι συνθηκες ειναι αντιξοες και σκληρες.

θα σταθω στο δακρυ καποιων που απετυχαν, και η αδιακριτη καμερα τους ανακαλυψε σε αυτη την μεγαλη, μοναχικη στιγμη τους.

θα θυμηθω το πεκινο , οπως το γνωρισα εγω, με τα κλουβια των πουλιων τους κρεμασμενα στα μεγαλα παρκα.

τα πηγαινουν εκει βολτα για να συνομιλουν μεταξυ τους τα πουλια!.

θα θυμηθω την κακη και αναρχη οδηγηση τους.

ακομη και με τα παραδοσιακα ποδηλατα με τα κοκκινα σκεπαστρα, που μας μεταφερανε, τη γλυτωνες δε τη γλυτωνες την συγκρουση με οτιδηποτε περνουσε διπλα μας.

θα θυμηθω την τελεια οπερα τους και τα εντυπωσιακα ακροβατικα τους και πολλα αλλα.

με ικανοποιηση θα αναφερω τις δραστηριοτητες που μπορουν να αναπτυξουν τις ωρες της ξεκουρασης η του διαλειμματος στην εργασια τους.

σε αντιστοιχη υπηρεσια κοινης ωφελειας για τα δικα μας, ειχαν στους χωρους διαλειμματος για τους εργαζομενους αιθουσες με σκακι, με πολλα τραπεζια πινγκ-πονγκ, που το τιμουσαν εκεινη την ωρα οι εργαζομενοι που ειχαν το κενο τους, και χωροι για αλλες αθλητικες και νοητικες δραστηριοτητες.

ναι γνωριζω, ισως να σκεφτειτε τους κινεζους που η διαβιωση τους, και δη στις επαρχιες, δεν ειναι ποιοτικα καλη και τους ανεργους φτωχους της.

αλλα ζητω την κατανοηση σας.

προσωπικα μιλω για αυτα που με εντυπωσιασαν με θετικο η οχι τροπο .

θα κλεισω ομως με το μικρο μου περιστατικο στη πολη της Σαγκαης .

οι κινεζοι σαν δευτερη γλωσσα εκμαθησης εχουν τα ρωσσικα.

ετσι λοιπον τη βραδυα της επιστροφης μας απο την Κινα, ειμαστε στο κεντρο της Σαγκαης.

οι τελευταιες αγορες, οι τελευταιες εικονες και ετσι σκορπιστηκε η ομαδα μας.

εγω ..."λατρης του κινεζικου φαγητου " βρηκα ευκαιρια για να ανακαλυψω τα McDonald's, ωστε να αντεξω το μεγαλο ταξιδι.

βρηκα φαγητο και ωραιο καφε , γαλλικο, και το γιορταζα .

η ωρα, ομως της συγκεντρωσης μας εξω απο το ξενοδοχειο, για να μας μεταφερουν στο αεροδρομιο πλησιαζε και ξεκινησα, πιστευοντας οτι, καπου θα συναντησω τους συναδελφους μου με τον αξιαγαπητο συνοδο μας ,τον "Τσανγκ".

να μη μακρυγορω, φρουδες ελπιδες.

η κατευθυνση που ειχα παρει μονο στο ξενοδοχειο δεν εβγαζε.

αρχισα να ρωτω , ταξιτζη, τροχονομο, τραπεζα, ΚFC, καθε κινεζο που πιστευα οτι μπορει να βοηθησει.

φιλοι μου , τιποτα, δεν μπορουσα να βρω ακρη.

τα αγγλικα αγνωστη γλωσσα.

αρχισε ο ψιλοπανικος, τελευταια λυση το τηλεφωνο της πρεσβειας....

μονο τα κλαμματα που δεν εβαλα .

στο παρα κατι και πεντε λεπτα να ξεκινησουν απο το ξενοδοχειο ειχα βρεθει.

επιφοιτηση ξαφνικα;

καπου απο την απεναντι μερια που βολοδερνα, αναγνωρισα ενα μεγαλο ψηλο κτιριο με φωτεινη πινακιδα , που βρισκοταν διπλα στο ξενοδοχειο μας.

δρομο παιρνω, δρομο αφηνω, λαχανιασμενη, σαν αθλητης δρομεας.....

και ετσι να τωρα το διηγουμαι, αποστασιοποιημενη απο τον πανικο της στιγμης εκεινης , και για να λεω οτι εζησα και εγω εντονες συναισθηματικες στιγμες στη χωρα του δρακου, με τον παναρχαιο πολιτισμο, την Κινα!

ερημιτες στην αθηνα

αδεια αθηνα.

το ιδιο καθε χρονο να επαναλαμβανεται καθως πλησιαζει ο δεκαπενταυγουστος.

μονο στην ελλαδα να συμβαινει αυτο ή και αλλου, στην Ευρωπη ας πουμε.

ορδες ( ασχημη λεξη, αλλα....) αγχωμενων , πανικοβλητων , ιδρωμενων, να τρεχουν σε λιμανια , εθνικες οδους , με μπαγκαζια ετοιμα να ανοιξουν , μα τι κουβαλαμε ολοι μας!

αχρηστα τα περισσοτερα , αλλα παντα το ιδιο να συμβαινει.

του χρονου θα ξακαθαρισουμε , θα παρουμε μονο τα απαραιτητα και βλεπουμε....

πισω τι αφηνουμε;

πεκινο με τους ολυμπιακους αγωνες, πολεμος στην Γεωργια , ας οψονται τα πετρελαια , το φυσικο αεριο και τα παιχνιδια που παιζουν καποιοι σε βαρος των λαων τους , περιμενοντας το κατι τις και αυτοι απο τους μεγαλους!




ερχεται οσονουπω και η αυγουστιατικη πανσεληνος στην σχεδον ερημωμενη πρωτευουσα, μη ξεχαστειτε ομως οι αρχαιολογικοι χωροι θα ειναι ανοικτοι με εισοδο ελευθερη.

ας τρεξουμε εκει λοιπον εμεις οι φρουροι της αχαιας και στα θερινα παρακαλω τα σινεμα, αυτες τις ανασες τις γρανιτενιας πια πολης μας.

με ολα αυτα μονο ερημιτες δεν ειμαστε μου φαινεται στην αθηνα.

επιστρεφοντας απο δεκαημερο αποδρασης;



απογευμα επιστροφης στην αθηνα και μαλιστα με περιστασιακη βροχουλα.

απο το παραθυρο φαινεται ενα κομματι σκυθρωπου ουρανου.

ο νους τρεχει σ ένα προσφατο απογευμα στις εκβολες του αχεροντα, στην Αμμουδια, εκει που ανταμωνεται το μυθικο ποταμι με το απεραντο γαλαζιο του ιονιου πελαγους.


ο ορίζοντας καμαρωνει εναν εκτυφλωτικο πορτοκαλι, παραμυθενιο ηλιο να παιχνιδιζει με τα νερα του πελαγους .

μια λωριδα χρυσιζουσα με παλλομενες ανταυγιες ανοιγει δρομο στο μπλε της θαλλασας μεχρι να συναντησει τον δισκο του ηλιου στο κατεβασμα του στην αχνη γραμμη του χρωματισμενου οριζοντα.

ενα μικρο πλοιαριο περναει και βρισκεται ακριβως πανω στη χρυσαφια λωριδα .

το ποταμι πρασινωπο με παναρχαιο μουρμουρητο φουσκωνει και αναταραζεται στην συναντηση του με τη θαλασσα.

πληθος κοσμου πανω στα βραχια θαυμαζει τον εξπρεσιονιστικο πινακα, δωρο της ηπειρωτικης φυσης, και καποοι ψαραδες απο τη στερια να συμπληρωνουν το καδρο της γλυκιας μελαγχολιας του ηλιοβασιλεματος αυτου. !!!