Το λιμάνι της Κοπεγχάγης, 1874, Λάδι σε μουσαμά {( Ιωάννης Αλταμούρας )}

Ταξίδευα τις προάλλες από το νησί μας στην Πόλη.

 Σα βρίσκουμε σε ταξίδι , θέλω να ρωτώ , να μαθαίνω….. 

Το βαπόρι μας πολλούς επιβάτες δεν είχε , μα σαν αγγίζαμε την βορεινή πλευρά του νησιού , ανέβηκε κάποιος , που μου φάνηκε σαν παράξενος..

 - Και από πού είσθε ; του λέγω . - Από το μέρος που με είδατε να μισεύω. 

- Και για πού , αν θέλει ο θεός; - Για την Ευρώπη….. Ίσια στην Ευρώπη , εκεί που λέτε εσείς οι πολύξεροι πως είναι τα φώτα. Μα εγώ τη βρήκα γεμάτη σκότος και καταχνιά , και το λησμονοτάβανο στα θλιβερά μονοπάτια της. 

Είκοσι χρόνια…. Πηγαίνοντας , στεκόμουνα κάποτες να κοιτάξω , εδώ καινούργιο σπίτι, εκεί δρόμο καινούργιο , περιβόλια εκεί , που αφήκα χαλάσματα, αργαστήρια εκεί που ήξερα βράχους. Και θαρρούσα πως ήμουν και δυό φορές υψηλότερος εκεί πέρα ,μικρά μικρά καθώς φαίνονταν όλα΄ ..

 Από μέσα όμως με βασάνιζε βαριά συλλογή. Συλλογιόμουνα και έλεγα πώς να ανταμώση άνθρωπος μάνα ύστερα από τόσα χρόνια, παίξε γέλασε δεν είναι .. να μην παθη τίποτις κι η γριά. Η καημένη η γριά μου έλεγε κατόπι πως και κείνη την ίδια την απόφαση πολεμούσε να κάμη. ……. 

- Αι! παλιά χρόνια ! Βρίσκω πάλι τη χάρη σας και τη γλύκα σας! Βρίσκω τον αποκρέββατο με τα σύκα , τάρμάρι με τα γλυκά , τις τηγανίτες το πρωί πριν να φέξη ,κάθε τι που σοφίζονταν οι μανάδες για να μας ξανακάνουν παιδιά , κι ας άσπρισαν τα μαλλιά μας.! - Σας βρίσκω στις παλιές καρδιές και στα παλιά τα τραγούδια - μα σαν πηγαίνω στα καινούργια τα σπιτικά και βλέπω καινούργια πρόσωπα , κι ακούγω καινούργια πράματα , σκεπάζεται η ψυχή μου , και θαρρώ πως ξενιτεύτηκα πάλι! ... 

- Πάμε στην εξοχή μας, λέω μια μέρα της μάννας. Κι ας είναι Οκτώβρης μήνας . Εκεί δεν θ΄άλλαξε τίποτις. 

Κι έτσι ήταν. Ο πύργος , οι λεύκοι κοντά του, η βρύση στο πλάγι , οι πλάτανοι παραπάνω, τα κοπάδια στα βουναράκια τριγύρω με τα κουδούνια τους , που έλεγες και κρατούσαν τον ίσο της φλογέρας, η θάλασσα παρακάτω , όλα ίδια. 

Μήτε γεράσανε , μήτε θα γεράσουν ποτέ τους.. …, ανάβουμε ένα κερί , και τάζουμε να περάσουμε μαζί τα στερνά χρόνια , εκεί πέρα. 

Μόνο να ξαναπάω άλλη μια , της λέω, κι όρκο σου το κάνω πως δεν αργώ τώρα. Είδε την λαχτάρα μου και δεν είπε όχι.

 Μόν΄ γύρισε τα μάτια της κατά τη θάλασσα , και τραγούδησε ένα παλιό τραγούδι του μακαρίτη του γέρου της :

 Η θάλασσα ξεβούρκουση , στα ράχτα πα τση δέρνει, 

τση πάλι ξαναβούρκωση , πάλι στα ράχτα δέρνει.

Από Μάνος Κονταρας και άλλες νησιώτικες ιστορίες ( Αργύρης Εφταλιώτης ) 

- (Το διάβαζα στην θάλασσα σε μια απογωνιά του βράχου ΄ με ταξίδεψε παλιά , σε κάποια άλλη δικιά μου θάλασσα , και σας μεταφέρω κομμάτια από αρχή , μέση , τέλος. )-

 Πίνακας : Η Θάλασσα στον καμβά των Ελλήνων ζωγράφων - Huffpost-

 ..... τι είπε στον καθηγητή Μιλάνοβιτς συνάδελφός του μεταξύ τυρού και (πολύ) οίνου πριν από μια δεκαετία:

«Όταν άρχισα να σπουδάζω σε ένα πρωτοκλασάτο πανεπιστήμιο, ήξερα ότι θα παντρευόμουν κάποια που θα γνώριζα εκεί. Οι συμφοιτήτριές μου επίσης ήξεραν το ίδιο πράγμα. Όλοι μας ξέραμε ότι η δεξαμενή των επιθυμητών υποψηφίων για γάμο ποτέ ξανά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη. Οποιαδήποτε κι αν παντρευόμουν, θα αποτελούσε εκπρόσωπο του ίδιου είδους: όλες τους ήταν γυναίκες ευφυείς, με υψηλή μόρφωση, οι οποίες προέρχονταν από την ίδια κοινωνική τάξη, διάβαζαν τα ίδια μυθιστορήματα και τις ίδιες εφημερίδες, ντύνονταν με τον ίδιο τρόπο, είχαν τις ίδιες προτιμήσεις όσον αφορά τους ανθρώπους που θα ήθελαν να συναναστρέφονται – ή τα εστιατόρια, τις διαδρομές πεζοπορίας, τους ιδανικούς τόπους κατοικίας, τις μάρκες αυτοκινήτων– και μοιράζονταν τις ίδιες απόψεις για την ανατροφή των παιδιών ή τα σχολεία στα οποία θα ήταν καλύτερα να φοιτήσουν. Πραγματικά, δεν θα είχε σχεδόν καμία διαφορά, από κοινωνική άποψη, το ποια από όλες θα κατέληγα να παντρευτώ. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει εκείνη τη στιγμή, Σήμερα όμως το βλέπω ξεκάθαρα»...... τι είπε στον καθηγητή Μιλάνοβιτς συνάδελφός του μεταξύ τυρού και (πολύ) οίνου πριν από μια δεκαετία:

«Όταν άρχισα να σπουδάζω σε ένα πρωτοκλασάτο πανεπιστήμιο, ήξερα ότι θα παντρευόμουν κάποια που θα γνώριζα εκεί. Οι συμφοιτήτριές μου επίσης ήξεραν το ίδιο πράγμα. Όλοι μας ξέραμε ότι η δεξαμενή των επιθυμητών υποψηφίων για γάμο ποτέ ξανά δεν θα ήταν τόσο μεγάλη. Οποιαδήποτε κι αν παντρευόμουν, θα αποτελούσε εκπρόσωπο του ίδιου είδους: όλες τους ήταν γυναίκες ευφυείς, με υψηλή μόρφωση, οι οποίες προέρχονταν από την ίδια κοινωνική τάξη, διάβαζαν τα ίδια μυθιστορήματα και τις ίδιες εφημερίδες, ντύνονταν με τον ίδιο τρόπο, είχαν τις ίδιες προτιμήσεις όσον αφορά τους ανθρώπους που θα ήθελαν να συναναστρέφονται – ή τα εστιατόρια, τις διαδρομές πεζοπορίας, τους ιδανικούς τόπους κατοικίας, τις μάρκες αυτοκινήτων– και μοιράζονταν τις ίδιες απόψεις για την ανατροφή των παιδιών ή τα σχολεία στα οποία θα ήταν καλύτερα να φοιτήσουν. Πραγματικά, δεν θα είχε σχεδόν καμία διαφορά, από κοινωνική άποψη, το ποια από όλες θα κατέληγα να παντρευτώ. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει εκείνη τη στιγμή, Σήμερα όμως το βλέπω ξεκάθαρα».

Κάπου εδώ ξεπηδούν τα παραμύθια με τις σύγχρονες Σταχτοπούτες, τις pretty women που πιάνουν την καλή για να μας δείξουν ότι υπάρχει προοπτική στο θατσερικό αυτό πρότυπο. Όχι, δεν υπάρχει καμία. Όποιος γεννιέται εργάτης πεθαίνει άνεργος κι όποιος ανατραφεί στα πούπουλα πάει στα Χάρβαρντ και στα Κολάμπια κι έρχεται με περγαμηνές (δεν μιλάμε αν έχουν αξία), οι οποίες του ανοίγουν πόρτες. Οι φραγμοί στην εκπαίδευση (τα ιδιωτικά που πλασάρει ο πλασιέ ιδιωτικών συμφερόντων Μητσοτάκης με την «άριστη» –ΟΘΝΤΚ– Κεραμέως) και οι φοροελαφρύνσεις στο κεφάλαιο και στις επιχειρήσεις σηκώνουν τείχη ανάμεσα σε δύο κόσμους, στην Εκάλη και στο Περιστέρι, στο Ψυχικό και στον Κορυδαλλό, στη Γλυφάδα και στην Καισαριανή. Στοιχείο δημοκρατίας και κοινωνικής ευημερίας είναι η κινητικότητα ανάμεσα σε αυτούς τους δήμους· οι μπαριέρες στην απαγόρευση της διέλευσης είναι αυταρχισμός, απολυταρχία προς όφελος της αναπαραγωγής μιας μόνο πλευράς της κοινωνίας. Για την άλλη Καιάδας.

Αυτό δεν γίνεται με το ΕΣΥ, με τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Αυτό δεν γίνεται με την πανάκριβη θεραπεία που πήρε ο Τραμπ κι εδώ είναι προσιτή μόνο για πολύ γεμάτα βαλάντια; Δεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να διαθέσει χρήμα και να έρθει σε συμφωνία να τη λαμβάνει φθηνότερα για να σώσει τους πολίτες της; Ποιες είναι οι επιλογές της λοιπόν; Να παντρευτεί μια της τάξης της και να συνεχίσει να ζει στην αυλή του Λουδοβίκου και της Αντουανέτας. Να κάνει βόλτες στην Πάρνηθα αδιαφορώντας για τα προσχήματα, τα οποία οι αυλοκόλακες θα αποδώσουν στην «ανεμελιά».

Εκδικητική κυβέρνηση

Όσοι δεν υπακούουν, όσοι αντιδρούν, οι ατίθασοι, «εκτελούνται». Ο ακτινολόγος Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του «Αγίου Σάββα» και μέλος του ΔΣ της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας - Πειραιά (ΕΙΝΑΠ), μετατέθηκε σε άλλο νοσοκομείο, στη ΜΕΘ του Σωτηρία! Προφανώς με την πρόφαση του νέου κορονοϊού. Μην ξεχνάτε ότι πρωτοστατούσε ενάντια στην απαράδεκτη απόφαση της διοικήτριας του νοσοκομείου {(συζύγου του δημοσιογράφου των «Νέων» Γιώργου Παπαχρήστου) } να διατάξει ένορκη διοικητική εξέταση για το υγειονομικό προσωπικό που κόλλησε Covid-19. Για αθλιότητα έκαναν λόγο ο γενικός γραμματέας της ΟΕΝΓΕ, νευροχειρουργός Πάνος Παπανικολάου, και η ακτινοδιαγνώστρια Δέσποινα Τοσονίδου, μέλος της ΕΓ της ΟΕΝΓΕ και του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, χαρακτηρίζοντας εκδικητική τη μετάθεση με απόφαση του διοικητή της 1ης ΥΠΕ. , αναφερόμενοι σε μια κυβέρνηση «αδίστακτη γιατί προσπαθεί με αυταρχισμό και τρομοκρατία να φιμώσει τους υγειονομικούς που αποκαλύπτουν τις εγκληματικές της ευθύνες και επίσης αποκαλύπτουν την κωμικοτραγική της προσπάθεια να μεταθέσει

αυτές τις εγκληματικές της ευθύνες πάνω στους υγειονομικούς».

Πηγές : Άρθρο << Η αναπαραγωγή του πλούτου

( Καραμπάτσος Θανασης )

Πίνακες: από άρθρο ( Ευαγγελία Σιζοπούλου ) - google

Κάπου εδώ ξεπηδούν τα παραμύθια με τις σύγχρονες Σταχτοπούτες, τις pretty women που πιάνουν την καλή για να μας δείξουν ότι υπάρχει προοπτική στο θατσερικό αυτό πρότυπο. Όχι, δεν υπάρχει καμία. Όποιος γεννιέται εργάτης πεθαίνει άνεργος κι όποιος ανατραφεί στα πούπουλα πάει στα Χάρβαρντ και στα Κολάμπια κι έρχεται με περγαμηνές (δεν μιλάμε αν έχουν αξία), οι οποίες του ανοίγουν πόρτες. Οι φραγμοί στην εκπαίδευση (τα ιδιωτικά που πλασάρει ο πλασιέ ιδιωτικών συμφερόντων Μητσοτάκης με την «άριστη» –ΟΘΝΤΚ– Κεραμέως) και οι φοροελαφρύνσεις στο κεφάλαιο και στις επιχειρήσεις σηκώνουν τείχη ανάμεσα σε δύο κόσμους, στην Εκάλη και στο Περιστέρι, στο Ψυχικό και στον Κορυδαλλό, στη Γλυφάδα και στην Καισαριανή. Στοιχείο δημοκρατίας και κοινωνικής ευημερίας είναι η κινητικότητα ανάμεσα σε αυτούς τους δήμους· οι μπαριέρες στην απαγόρευση της διέλευσης είναι αυταρχισμός, απολυταρχία προς όφελος της αναπαραγωγής μιας μόνο πλευράς της κοινωνίας. Για την άλλη Καιάδας.

Αυτό δεν γίνεται με το ΕΣΥ, με τα μέσα μαζικής μεταφοράς; Αυτό δεν γίνεται με την πανάκριβη θεραπεία που πήρε ο Τραμπ κι εδώ είναι προσιτή μόνο για πολύ γεμάτα βαλάντια; Δεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να διαθέσει χρήμα και να έρθει σε συμφωνία να τη λαμβάνει φθηνότερα για να σώσει τους πολίτες της; Ποιες είναι οι επιλογές της λοιπόν; Να παντρευτεί μια της τάξης της και να συνεχίσει να ζει στην αυλή του Λουδοβίκου και της Αντουανέτας. Να κάνει βόλτες στην Πάρνηθα αδιαφορώντας για τα προσχήματα, τα οποία οι αυλοκόλακες θα αποδώσουν στην «ανεμελιά».

Εκδικητική κυβέρνηση

Όσοι δεν υπακούουν, όσοι αντιδρούν, οι ατίθασοι, «εκτελούνται». Ο ακτινολόγος Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων του «Αγίου Σάββα» και μέλος του ΔΣ της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνας - Πειραιά (ΕΙΝΑΠ), μετατέθηκε σε άλλο νοσοκομείο, στη ΜΕΘ του Σωτηρία! Προφανώς με την πρόφαση του νέου κορονοϊού. Μην ξεχνάτε ότι πρωτοστατούσε ενάντια στην απαράδεκτη απόφαση της διοικήτριας του νοσοκομείου {(συζύγου του δημοσιογράφου των «Νέων» Γιώργου Παπαχρήστου) } να διατάξει ένορκη διοικητική εξέταση για το υγειονομικό προσωπικό που κόλλησε Covid-19. Για αθλιότητα έκαναν λόγο ο γενικός γραμματέας της ΟΕΝΓΕ, νευροχειρουργός Πάνος Παπανικολάου, και η ακτινοδιαγνώστρια Δέσποινα Τοσονίδου, μέλος της ΕΓ της ΟΕΝΓΕ και του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, χαρακτηρίζοντας εκδικητική τη μετάθεση με απόφαση του διοικητή της 1ης ΥΠΕ. , αναφερόμενοι σε μια κυβέρνηση «αδίστακτη γιατί προσπαθεί με αυταρχισμό και τρομοκρατία να φιμώσει τους υγειονομικούς που αποκαλύπτουν τις εγκληματικές της ευθύνες και επίσης αποκαλύπτουν την κωμικοτραγική της προσπάθεια να μεταθέσει

αυτές τις εγκληματικές της ευθύνες πάνω στους υγειονομικούς».
Πηγές : Άρθρο << Η αναπαραγωγή του πλούτου
( Καραμπάτσος Θανασης )
Πίνακες: από άρθρο ( Ευαγγελία Σιζοπούλου ) - google

 

*Ένα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας :
« Βαρέθηκα το δειλινό , πάμε στο σπίτι μας
« πάμε στο σπίτι μας ν ‘ ανάψουμε το φως ». *

Ήταν η μέρα συννεφιασμένη .Κανείς δεν αποφάσιζε

 Φυσούσε ένας αγέρας αλαφρύς

« Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος »
είπε κάποιος.
Κάτι λιγνά κυπαρίσσια καρφωμένα
στην πλαγιά κι η θάλασσα
γκρίζα με λίμνες φωτεινές ,
πιο πέρα.
Οι στρατιώτες παρουσίαζαν όπλα
σαν άρχισε να ψιχαλίζει,
« Δεν είναι γρέγος είναι σιρόκος »
η μόνη απόφαση που ακούστηκε
……
« Αυτός ο αγέρας φέρνει στο νου την άνοιξη »
έλεγε η φίλη
περπατώντας στο πλευρό μου
κοιτάζοντας μακριά « την άνοιξη »
που έπεσε ξαφνικά το χειμώνα
κοντά στην κλειστή θάλασσα.
« Τόσο απροσδόκητα . Πέρασαν
τόσα χρόνια . Πως θα πεθάνουμε; »

Ένα νεκρώσιμο εμβατήριο
τριγύριζε μες στην ψιλή βροχή .
Πως πεθαίνει ένας άντρας;
….
Χαμήλωνε το φώς πάνω από την
συννεφιασμένη μέρα ,
κανείς δεν αποφάσιζε.
Η φίλη μου τραγουδούσε
περπατώντας στο πλευρό μου
ένα τραγούδι σακατεμένο :
« την άνοιξη , το καλοκαίρι , ραγιάδες ..»

Θυμότανε κανείς γέροντες δασκάλους
που μας άφησαν ορφανούς.

Ένα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας :
« Βαρέθηκα το δειλινό , πάμε στο σπίτι μας
« πάμε στο σπίτι μας ν ‘ ανάψουμε το φως ».
Γ. Σεφέρης
Πηγή : " Η μή - Κοινωνιολογία " Γιώργος Βέλτσος
Φωτο : Βαγγέλης Γιωτόπουλος

Vassilis Blue Sotiriou - Fred Wesley - Chico Freeman - Blues Jam with th...

 Δαρβίνος ( 12 Φλεβάρη 1809  -  19 Απρίλη 1882 )

  Στις 23 Νοέμβρη 1859 ο Κάρολος Δαρβίνος  δημοσιεύει το μνημειώδες έργο του  «  καταγωγή των ειδών  ».

 

  Ο   άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο ,δηλ. όχι απόλυτα – είναι εξάδελφός του, αλλά καλός ΄ απέδειξε ο Δαρβίνος.

 Γεννιέται στην Αγγλία από εύπορη οικογένεια γιατρών κ΄ επιστημόνων.

Μετά τον θάνατο της μητέρας του στα οκτώ του χρόνια πηγαίνει σε θρησκευτικό σχολείο και κατόπιν σε οικοτροφείο.

Είναι μαθητής μέτριος , με το ψάρεμα  κ΄ το κυνήγι να τον ενδιαφέρουν περισσότερο.

Στις διακοπές που λάτρευε με τα ξαδέλφια του , παρατηρούσε τα φυτά  κ΄ τα έντομα  και ότι έπεφτε στα χέρια του.

Διαβάζει ποίηση ( κυρίως  έργα του Σαίξπηρ ) και συμφωνεί με τον αδελφό του να ασχοληθεί με την Γεωμετρία και την Πειραματική Χημεία .Καθώς ο πατέρας του θέλει να τον κάνει οπωσδήποτε γιατρό ( « ενδιαφέρεσαι μόνο για το κυνήγι κ΄ τα σκυλιά  και σ ΄ αρέσει να πιάνεις ποντίκια ΄θα ντροπιάσεις όχι μόνο τον εαυτό σου , αλλά και την οικογένεια σου » ), στα 16 εξι του πηγαίνει στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου στην Σκοτία.

Πρόβλημα : δεν αντέχει τις τομές ,ενώ στη θέα των εσωτερικών οργάνων τον πιάνει αηδία και επειδή είναι κακός στο σχέδιο δεν τα πάει καλά ούτε στην ανατομία.

Αντίθετα ανακαλύπτει την ζωολογία και μαγεύεται από τις εργασίες του Γάλλου Λαμάρκ. Μαθαίνει επίσης να βαλσαμώνει πουλιά  και κάποιες ανακοινώσεις στην επιστημονική εταιρεία Plinian Society .

 Στη θέα του αίματος αρρωσταίνει , με τις κραυγές των ασθενών θέλει να το βάλει στα πόδια. Ώσπου μια μέρα έχοντας παρακολουθήσει δυο εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό και βλέποντας ότι ήταν η σειρά ενός παιδιού  βγαίνει από την αίθουσα και έτσι εγκαταλείπει  τις σπουδές του.

Είναι δεκαοκτώ ετών.

Ο  απογοητευμένος πατέρας του προτείνει να γίνει πάστορας στην επαρχία και ο Κάρολος δέχεται. Γράφεται στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ , που ούτε εκεί γίνεται το θαύμα. Οι σπουδές δεν τον συγκινούν , με εξαίρεση την Ευκλείδεια  Γεωμετρία   και τη Φυσική Θεολογία.

Ωστόσο όλον αυτόν τον καιρό συλλέγει κολεόπτερα κ ΄διάφορα είδη σκαραβαίων και παρακολουθεί μαθήματα ενός φημισμένου βοτανολόγου , του Χένσλοου και διαβάζει με πάθος ταξιδιωτικές ιστορίες του διάσημου Χούμπολντ.

Παίρνει τέλος το πτυχίο του και γίνεται « πτυχιούχος θεολογίας  » 10^ος  ανάμεσα σε 178!

Με την προτροπή του δασκάλου του Χένσλοου μελετά γεωλογία και μπαίνει σε μια ερευνητική αποστολή στη βόρεια Ουαλία. Ο γέρο Χένσλοου τον συστήνει στον καπετάνιο Φίτζροι , που ξεκινάει ένα ταξίδι στην Νότια Αμερική . Η αποστολή είχε σκοπό να συμπληρώσει τη μελέτη των ακτών της Παταγονίας , της Γης του Πυρός , να χαρτογραφήσει τις ακτές της Χιλής, του Περού και κάποιων νησιών του Ειρηνικού και να καταγράψουν παρατηρήσεις από τον νέο Κόσμο.

 Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του , ο θείος του Ιωσίας τον βοηθάει στην απόφασή του να φύγει και έτσι πέντε χρόνια με το « Beagle (πληροφοριοδότης ) »  ο Δαρβίνος θα ανακαλύψει την ναυτία και τον  κόσμο και θα σκεφτεί αρκετά  πάνω σε όσα  βλέπει . Αρκετά ώστε αργότερα να διατυπώσει τη  « Θεωρία της εξέλιξης  », η οποία εξακολουθεί και στις μέρες μας να ερεθίζει το επιστημονικό ενδιαφέρον .

Τουλάχιστον τους πιο πολλούς , γιατί υπάρχουν ακόμα αρκετοί σκοταδιστές , που επιμένουν να την αρνούνται.

·        Το Beagle αγκυροβολεί στα νησιά Γκαλάπαγκος και εκεί ο Δαρβίνος ανακαλύπτει όι από ένα μοναδικό είδος από πρώτο απόγονο τον σπίνο της Αμερικής  προήλθαν άλλα δεκατρία είδη όλα διαφορετικά μεταξύ τους , αφού προσαρμόστηκαν αυτοί οι απόγονοι στις συνθήκες ζωής , τις οποίες βρήκαν σε κάθε νησί.!

·        Η φυσική επιλογή προνόμιο των τυχερών . Το σχήμα ενός ράμφους , το πάχος ενός φτερώματος , το μήκος ενός λαιμού μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου.  Αυτή η μεταβολή οφείλεται στην « φυσική επιλογή ».  π.χ Το τάδε ζώο ‘εχει πιο πυκνό τρίχωμα και άρα προστατεύεται καλύτερα από τον «αδελφό του » ή το τάδε ζώο τρέχει πιο γρήγορα  από τον «αδελφό του », άρα έχει περισσότερες πιθανότητες να ξεφύγει από τους εχθρούς του. 

      ΣΕ  ΚΑΘΕ ΕΊΔΟς ΕΚΕΊΝΟΙ , ΠΟΥ ΔΙΑΘΈΤΟΥΝ  ΠΡΏΤΟΙ ΑΥΤΆ           ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΉΜΑΤΑ ΥΠΕΡΕΧΟΥΝ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ ΌΤΑΝ ΕΝΗΛΙΚΙΩΝΟΝΤΑΙ.  Μεταβιβάζουν αυτά τα χαρακτηριστικά στα μικρά τους ΄ αυτά τα χαρακτηριστικά  είναι οι  « χρήσιμες παραλλαγές » - που προστατεύουν την επιβίωση σιγά σιγά ενισχύονται σε κάθε είδος

, του οποίου η μεταβολή μπορεί να διαρκέσει εκατομμύρια χρόνια!!

Στοιχεία από { 1 ." Το βιβλίο των Ανεπίδεκτων των Ατίθασων και άλλων Ιδιοφυών " 2. Google 3. Σαν σήμερα}

 *
Για εκείνους που αγγίξαν τον ουρανό και την αθανασία. *

{Ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του ανθρώπου. Γ.Ρ }

~..γιατί ο γέρο πατέρας είχε τρεις γιούς
Ο ένας γιός
στάθηκε σ΄ ένα χωράφι
μέσα στα γινωμένα στάχυα.
Έξω από το χωράφι
ήτανε οι Γερμανοί,

κι έξω έπρεπε να μείνουνε.
Για να θερίσουνε το στάρι
εκείνοι που το σπείρανε.
Εκεί
'έπεσε ο γιός του γέρου,
για να σωθεί
το στάχυ της Ελλάδας.
Ο πρώτος γιός.
Ο δεύτερος
στάθηκε στην πλαγιά, ψηλά.
Κάτω ήταν οι Γερμανοί ,
και κάτω έπρεπε να μείνουνε.
Γιατί ποτέ δε σκλαβωθήκανε
τα ελληνικά βουνά.

Εκεί
έπεσε ο γιός του γέρου,
ο δεύτερος γιός.
Ο τρίτος στάθηκε στον τοίχο
και χαμογέλασε στα βόλια
που ξεκινήσανε σφυρίζοντας
για το στήθος του.
Γιατί πάντα χαμογελούν στο βόλι
τα παλικάρια της Ελλάδας.
Εκεί
έπεσε ο γιός του γέρου ,
ο τρίτος γιός.
Ο γέρος
έζησε.
Κούνησε τ΄ άσπρο του κεφάλι
κι είπε
<< τη Λευτεριά
πια δεν την προλαβαίνω
τόσο αίμα
και δεν έφτασε για να τη φέρει .
Μα έχω να περιμένω
από την φυλακή την Βαγγελιώ >>.
Δέκα χρόνια περίμενε
κ΄ όχι άλλο.
*{ ποιήματα αγωνιστριών στις Γυναικείες Φυλακές Αβέρωφ }*

 

     

   

    Όταν πέθανε ο πατέρας μου , και σύντομα τον ακολούθησε η μητέρα μου ,τους θάψαμε δίπλα  δίπλα σε ένα κοιμητήριο σε προάστιο της Αττικής.  Κάθε λίγο πήγαινα στους τάφους τους σα να πήγαινα πάλι να τους δω στο σπίτι.  Έπλενα το μάρμαρο , τακτοποιούσα  τα λουλούδια , τα πράγματα τα πένθιμα πίσω από το τζαμάκι  που κάνει τικ τικ με τον αέρα στα νεκροταφεία.   Μετά καθόμουν πάνω στον διπλανό τάφο ώρα πολλή. Τόση γαλήνη, τόση σιωπή!  Τους έλεγα διάφορα νέα, κι εκείνοι – είμαι βέβαιη – άκουγαν , είχαν ως συνήθως γνώμη . Έμενα  εκεί και ήταν καλά.   Ελάχιστοι άνθρωποι στους δικούς τους νεκρούς , κάποιος μπαμπάς όλο έφτιαχνε το μνήμα του μικρού κοριτσιού του πιο πέρα.  Τα Χριστούγεννα του στόλισε δέντρο.

     Πέρασαν κάποια χρόνια και μου τηλεφώνησαν  από το κοιμητήριο.  Είπαν πως ήταν καιρός να πάρουμε τους γονείς μου από τους τάφους.  Έληξε , είπαν η προθεσμία για ενοικίαση. Πρότεινα να τους αγοράσουμε , είπαν ότι δεν πουλιούνται,  ούτε άλλο μνήμα πουλιέται σ άυτό το κοιμητήριο . Έψαξα κι αλλού, πουθενά δεν έβρισκα να αγοράσω ένα τάφο. Σε λίγο  θα είχα   δυο άστεγους γονείς.

    Ευτυχώς εμφανίστηκε ένας συγγενής και πρότεινε να τους φιλοξενήσει σε τάφο ιδιοκτησίας του.  Ένα διπλό ωραίο μνήμα σχετικά κοντά στο σπίτι μου.  Όμως έπρεπε να γίνει η εκταφή , να τους βάλουν σε δυο κιβώτια  και να τους μεταφέρουμε.

   Ήταν ανθισμένο πρωινό αλησμόνητο.  Πήγα νωρίτερα να φροντίσω το νέο τους σπίτι , να βάλω λουλούδια , λιβάνι, γαρύφαλλο , καρβουνάκια.

    Και μια στιγμή βλέπω τον Γ……….. να φέρνει στα χέρια του το κουτί ….. Ένα μικρό τενεκεδένιο κουτί που χωρούσε τον πανέμορφο , πολύ ψηλό μπαμπά μου που γέμιζε πάντα όποιον χώρο βρισκόταν.  Τουλάχιστον η μητέρα μου ήταν μικροκαμωμένη , αλλά  κι αυτή σε τόσο δα μικρό κουτάκι;…

    Πληγώθηκε όχι μόνο η καρδιά μου , αλλά κι η λογική μου  πληγώθηκε.  Ήταν σα μαύρη φάρσα όλα τούτα τα παράλογα , αρνιόμουν να συνδυάσω.

    Έπαψα να πηγαίνω στο νέο τους καταφύγιο . Αρνιόμουν να παραδεχτώ  πως είναι έτσι  κι εκεί οι καλοί μου . Ούτε σήμερα πήγα , ούτε άλλο ψυχοσάββατο….. Άλλο το λογικό  άλλο το ψυχολογικό.

 { Μάρω Βαμβουνάκη απόσπασμα από " Η φιλία είναι και δεν είναι παντοτινή " }

Πίνακας 1 Μ. Οικονόμου ( ΄Αγιος Ανδρέας )
Πίνακας 2 Π. Τέτσης ( Εκκλησάκι 1992 )

ZHKO ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΣΑΙ; .{ αρχίζει πάλι νέο Lockdown και εδώ ο Ζήκος με τον κυρ- Σωτήρ΄μου μας αλαφρώνουν με μια υποψία γέλιου και αθώας συνενοχής }

Η καρυδιά ψήλωσε στον κήπο .

Ένα δέντρο , μια καρυδιά μεγαλώνει στον κήπο μας.
Την είχε φέρει και την φυτέψαμε στο χώμα , στην γη μου ,για να έχω και εγώ είπε τότε' ένα δέντρο δικό μου να μεγαλώνει , να αντέχει στα κρύα και τις ανελέητες βροχές του τόπου μου ' στα λιοπύρια των Καλοκαιριών ,' να βγάλει καρπούς , να συνομιλεί μεγαλώνοντας με τον ήλιο, έχοντας συντροφιά τις ελιές ' τις κερασιές, τις ροδακινιές 'τις τζιτζιφιές , τις λεμονιές ....την φύση . 
Ο καπετάνιος αργότερα, αφού αποχαιρέτησε την γη του ,σίγουρα θα συνομίλησε με τα δέντρα του , αγκάλιασε με το θολό του βλέμμα όλο το σπίτι και τους δικούς του , ανέβηκε στο πλοίο και χάθηκε στο πέλαγος του αιώνιου πηγεμού.
Όμως η καρυδιά είναι εκεί , ψήλωσε φέτος πολύ ,έβγαλε λίγους καρπούς. Θυμάσαι ψιθυρίζει ;

Η χρονιά πέρασε χωρίς να γίνει το σπίτι , γιατί οι μαστόροι δεν πρόλαβαν να τελειώσουν εκείνο που φτιάχναν στο καραούλι. Εκείνος ο χειμώνας ήταν σκληρός για όλους.

Τα πουλιά του βάλτου , νοιώθοντας από νωρίς το κακό που ερχόταν , άρχισαν να μεταναστεύουν . Λίγο πριν τελειώσει ο Σεπτέμβρης , για μέρες, σε ομάδες μικρά σύννεφα από αργυροπελεκάνους , φαλαρίδες και αγριόπαπιες περνούσαν μεσούρανα πάνω από το χωριό και χάνονταν προς την ανατολή.
Οι κάτοικοι ανήσυχοι από την μεγάλη απόδραση κατάλαβαν , αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα.........................................
Τα ζώα φωνάζαν πεινασμένα στα παχνιά τους , ενώ τα τσακάλια κι οι αλεπούδες γυρίζαν γύρω από τα καλύβια αδιάφορα στις ντουφεκιές που τα ξαπλώναν κάτω νεκρά......
Εκείνο τον χειμώνα ο βάλτος ήταν ένα ΑΠΈΡΑΝΤΟ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΊΟ και οι ξερές καλαμιές πάνω από τα νερά ήταν σαν ασπρόμαυρη φωτογραφία..
ο Γιάννης δεν μπορούσε ακόμη να καταλάβει που το πήγαινε ο νονός του και περίμενε με κομμένη την ανάσα.Η διήγηση του γέρου τον είχε συνεπάρει κια του άρεσε που άκουγε μια ιστορία για τον πατέρα του...
Ο Γιάννης δεν άκουγε πια . Είχε γείρει και μετρούσε τις λέξεις μια μία σαν κέρματα που πέφτουν στο τσιμέντο και βγάζουν τον ίδιο καμπανιστό ήχο.
Ο γέρος κάποια στιγμή σταμάτησε και προσπάθησε να βρει σταγόνες στο άδειο μπουκάλι.
...Ύστερα έγειρε στο πλάι και αποκοιμήθηκε.Ο νέος άντρας σκέπασε τον γέροντα με μια παλιοκουβέρτα,,,,,Απ΄το Ζάλογγο .άστραφτε. Η βροχή κάλπαζε πάνω στις καλαμιές του βάλτου.Η φωνή του ήταυρου σύρθηκε για τελευταία φορά στην πλαγιά του βουνού./

Ήταυρος = ερωδιός μυστικοπαθής των μεγάλων καλαμιώνων του Αμβρακικού , η φωνή του σαν μουγκρητό , πληγωμένου ταύρου , ακούγεται χιλιόμετρα μακριά τις ανοιξιάτικες νύχτες.
{{{ Η Κραυγή Του Ήταυρου / Βαγγέλης Κούτας /}}}

Tο κίτρινο κεχριμπαρί του Ιουλίου

                                           









Ιούλιος , ο καυτός μήνας του Καλοκαιριού .
Η άσφαλτος ζέχνει από τις κάθετες ακτίνες του ήλιου , και τα φρούτα λαχταριστά με δάκρυα που στάζουν νερό βγαλμένα μέσα από την ψύξη, 
μας προσκαλούν για τις όμορφες γεύσεις τους .
Στα καραβάκια τα πρωινά σπαρταρούν οι γόπες , οι σαρδέλες, τα κεφάλια ,οι μουρμούρες ( γεμίζει το Ιόνιο πέλαγος τις μέρες του καλοκαιριού) , και όλα τα είδη ψαριών που γνωρίζουμε και απολαμβάνουμε με το κατάλληλο κρασί , μπύρα ή ουζάκι.
Τα περβάζια των παραθύρων γεμάτα πολύχρωμα γεράνια και οι αμμότοποι στις ακτές πλημμυρισμένοι πια με ασφοδέλια .
Τα μεσημέρια , όταν η ζέστη του Ιουλίου σε παραλύει ,
εσύ αντί να απολαύσεις την ραστώνη της χαλάρωσης ,
νοερά φεύγεις , - παιδί , - έφηβη, ΄
και όταν όλη η οικογένεια ξεκουράζεται,
εσύ πηγαίνεις στον κήπο ,που περικυκλώνει το σπίτι ,
μαζί με τον ανθόκηπο .
Πηγαίνεις στις κερασιές από κάτω και πατώντας το κίτρινο χορτάρι ,
απλώνεις τα χέρια και   τσαφ  τα πορφυρά κεράσια λιώνουν στα χέρια σου!!!.
Τα τζιτζίκια πετούν για τις κορομηλιές και τις ελιές ,που ζώνουν το κτήμα.
Η ευτυχία κάπου εκεί βρισκόταν , στις στιγμές αυτές , μέχρι και το ροχαλητό του πατέρα ακουγόταν ήρεμα και γλυκά .
Ήταν όλοι εκεί , και η ΦΎΣΗ ΟΡΓΊΑΖΕ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΎΡΙΖΕ με όλους μας και εμείς μικρά παιδιά αθώα και ζωηρά εκτοξευόμασταν σε γαλάζια καλοκαιρινά μεσημέρια !!.
Δεν υπήρχαν απώλειες , ο πατέρας αναδίπλωνε τα φτερά του και μας προστάτευε όλους από την κακοτυχιά και ήταν εκεί επιφυλακή κόντρα στον ήλιο , στην βροχή , στην κάθε μπόρα.............

 Καλό βράδυ μας ευχήθηκε ο κ. φίλος .
 Για άλλους ανθρώπους είναι η πιο συνηθισμένη απλή ευχή , για εμάς είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο και πρόβλημα συνάμα. 
Έχοντες αλώσει σαν κατακτητές τα σπίτια των αλλότριων ,πέριξ , κάτω , πάνω , μόλις και έρχεται ο ευεργετικός ύπνος , αφήνουνε στον χώρο  το κατακάθι της αρρώστιας  τους  σε παραισθήσεις πελαγωμένοι, 
που προκαλεί ακατάσχετη φαγού , σε γυροφέρνουν συγχρόνως και για κανένα ψιλοανεύρισμα / εγκεφαλικό ( απορίες για το πως μπορούνε - <στις υπηρεσίες μας> που  'εχουν ξαμολύσει να σκοτώνουν και βασανίζουν). 
Όταν σου στερούν τον 'ύπνο , μέχρι να ακούσεις τον βόμβο από την συγκομιδή σκουπιδιών , όχι χωρίς λόγο έχουν τα μασονικά παιχνίδια εξουσίας και παραισθήσεων , ξέρουν ποιούς θα   βλάψουν . Έκκληση ?????? μην τους πιστεύετε , μην εμπιστευόσαστε και παρασύρεστε στα παιχνίδια τους στην αρχή , μετά ΄σε ελέγχουν πλήρως , ακόμη και μιντ κοντρολ ΄κάνουν και σε βασανίζουν μέχρι τον θάνατο για τα οικονομικά λαμόγια τα  αφεντικά τους ( κάθε μεγάλη ή μεσαία ή και μικρή εταιρεία ΄εχει την δική της μαφία συμμορία για να επιβάλλετε με το εμπόριο θανάτου και την σφαγή των αμνών πολιτών αδύναμων πια , γιατί το κράτος μας είχε παραδοθεί προ πολλού , χωρίς δικλείδα ασφαλείας όπως το σύνταγμα επιτάσσει για τον έκαστον πολίτη!!!! Αξιότιμοι κυβερνώντες μερόνυχτα άυπνοι εμείς , χωρίς πρόβλημα ύπνου σε φυσιολογικές συνθήκες διαβίωσης και αναπνοής , πόσο πιστεύετε ότι μπορούμε να είμαστε χωρίς ανήκεστο βλάβη; 
Γιατί τους επιτρέπετε να μπαίνουν στους χώρους μας , χωρίς την συγκατάθεσή μας , την ερώτηση βρε αδελφέ έστω κάντε μας  και αν θέλεις την παραπλάνηση μετά , αν είσαι κάφρος και δεχτείς να σε " ελέγξουν με τα σύγχρονα ασύλληπτα μέσα τους " ;;;; 
Και κάτι καινοφανές , μόνο στην χώρα αυτή θα μπορούσε να συμβεί , στον αγώνα σου για ανεξαρτησία και ελευθερία , στην κραυγή για την καταπάτηση των δικαιωμάτων και της μη ζωής πια , δεν θα μπορέσεις να έχεις δικηγορική κάλυψη , όλοι ασχολούνται με κάποια άλλα αδικήματα , αλίμονο !

ΌΠΟΙΟς μπορεί να λακίσει από αυτή τη χώρα των ψυχικά άρρωστων , που οι συμμορίες (σε  κάθε πολυκατοικία έχουν τοποθετήσει την δική τους δολοφονική ομάδα ) ελέγχουν και σκοτώνουν με χημικά ΄ ακόμη και αλλεργιογόνα που μόλις σε αφήσουν να πέσεις για ύπνο  αρχίζουν και γεμίζουν το χώρο και γδέρνεσαι μέχρι να σταματήσουνε τα λογής αποβράσματα - ποιο΄ν ύπνο  όμως ; έχουμε να κοιμηθούμε σαν άνθρωποι κάπου τέσσερα χρόνια, από τότε που οι φαεινοί εγκέφαλοι γραπώσανε στον ύπνο όποιον πολίτη είχε απομείνει να αντιστέκεται στην βία , στους βασανισμούς , στην χιτλερική πρακτική  τους , και του δείξανε να αντιληφθεί ποια κέντρα και παράκεντρα  εξουσιάζουν ποια τα πάντα .
Αφού βρεθήκανε οι άθλιοι συμπολίτες μας ,που για να έχουν ένα "καλόσπιτο " ,μια οικονομική επιφάνεια , ένα καλό αυτοκίνητο , πουληθήκανε , δηλ δώσανε τους εαυτούς τους , τα κορμιά τους  και πρακτορεύανε γλοιώδικα τον απέναντί τους - να κρυφτώ εγώ και να ζήσω σαν τυφλοπόντικας ας  σκοτώσουμε τον απέναντι , που το "αγαθό βόδι" δεν έκλεψε , δεν συνεργάζεται στην ανομία και στο έγκλημα εν ψυχρώ  .
Και έτσι έχουν οι ψυχασθενείς ( τάπαμε κρυμμένοι στα σπίτια αυτών που αναφέραμε , ταιζόμενοι ποτιζόμενοι , προστατευόμενοι από την εξουσία που στην ουσία αυτοί την κατέχουν και κατευθύνουν ) σκοτώνουν με σαδισμό εσένα , εμένα και τον πιο αδύναμο ίσως! Τους έπιασες να ψιθυρίζουν μόλις τα μεσάνυχτα που γύρισες  "καυλωμένοι"  από την μυρωδιά του αθώου αίματος΄ μα αυτή έχουμε ,και  χτυπάμε ανηλεώς μέρα νύχτα  , δεν μας δίνεται άλλον, τι να κάνουμε  ?
 Και που κατοικούν;   μα είπαμε μέσα στους συνεργάτες των παρακρατικών που τα δίνουν όλα στα παράκεντρα και στην αρρωστημένη τους δίψα για κακό και βασανισμούς , για σάρκα και αίμα των αντιπάλων τους .
Δεν έχεις δικό σου σπίτι , αλλά και να είχες πάλι θα μρίσκανε τρόπους να μπούνε μέσα και να το αλώσουνε , να τοποθετήσουν το σύστημα ρίψης των χημικών , και να αρχίσουνε τα τελευταία βράδια έχουνε πρόγραμμα την μανιώδη φαγουρόσκονη ( κάνεις κομμάτια το δέρμα σου ) , αφού λαγοκοιμηθείς κάτι ρίχνουν ή συντονίζουν και πετάγεσαι κατατρομαγμένος επάνω  , πιάνοντας την καρδιά σου ΄έτσι  δημιουργούν ανακοπή και εμφράγματα κατά κόρο τον τελευταίο καιρό .
Η ΄άλλο αγαπημένο τους  παιχνίδι θανάτου ή καρκίνου αν θέλετε μόλις ηρεμήσεις σε μια θέση επικεντρώνουν ή συντονίζουν τον ηλεκτρομαγνητισμό και επιτίθενται στο κεφάλι σαν απανωτά εγκεφαλικά . Δεν μπορούν προφανώς να ηρεμήσουν , είναι η άρρωστη δίψα και η υπερκινητικότητα σαν χρόνιοι πότες ή ναρκομανείς συμπεριφερόμενοι , και μόνον όταν βλάψουν τον αθώο  η "μασσονική " τους μακριά δικτύωση  είναι ικανοποιημένη για να τους δώσει την απαραίτητη δύναμη , ισχύ και εξουσία  και αφου τελειώσει την μια βραδιά , την  αμέσως επομένη μέρα ξαναρχίζουν τα βασανιστήρια , που ζητούν οι εγκέφαλοι για να τους εξευμενίσουν και να τους ξαναδώσουν καλύτερη και μεγαλύτερη δύναμη . Και η κάθε ομάδα συμμορία σκοτώνει περισσότερο δραστικά  ανταγωνιζόμενη  η μια την άλλη στο ξέφρενο κυνήγι , που οι βάρβαροι μεσσιανιστές χιτλερίσκοι έχουν βάλει την χώρα ,( ένα βήμα πρι ν το κακό που έγινε στα αραβικά κράτη , είμαστε με όλα αυτ'α). Και εμείς είχαμε την ?ατυχία? να μας παραδώσουνε από τον ύπνο με όποια βαρβαρότητα αντιλαμβάνεσαι , σφαχτάρια στα χέρια των αλλόφρονων και αλλόφερτων δημίων. Και δεν μιλάει  κανείς ( ίσως άλλοι βασανίζονται λιγότερο , έχουν πιο ήπιους δημίους )  ,  όλη η χώρα άκρα του τάφου σιωπή και με το σώμα  γεμάτο φανερές πια πληγές και όχι μόνο εσωτερικές που δεν φαίνονται , από τον ακατάπαυστο κνησμό περιμένει το ξημέρωμα , ενώ  όλοι αυτοί κοιμούνται αθλίως με το χέρι στα χημικά και με το χέρι  στην εκάστοτε επιλογή για να σε ποτίσει .
Υ.Γ< Η  κτηνάρα τους μαζί να βασανίζουν και ανθρώπους ,που νικήσανε μια φορά τον χάρο  , ΄θα ξαναπαλέψουν αν τους βομβαρδίζεις με χημικά κνησμού , άυπνους να τους έχετε εσείς "εν δυνάμει δολοφόνοι βασανιστές " σαν ασπίδα για να κοιμάστε ήσυχοι και να μη κινδυνεύευτε να συληφθείτε ποτέ και να λογοδοτήσετε /

Προσοχή , δεν φύγανε , έχουν τις μακριές άκρες τους ,που και όταν σε αχρηστεύσουν , οι " δικοί τους καθαριστές " προστρέχουν γλοιώδικα τους καθαρίζουν και τους προστατεύουν στις κρύπτες , που τους τοποθετούν σαν από επίταξη σε καιρό πολέμου. ( έτσι άκουσε κάποιος ωτακουστής).
Μέσα από τα κλεισμένα δια μερίσματα, προσπαθούσανε απόγευμα με φωνές και αλαλαγμούς " οι απέξω συνεπικουρούντες άσχετοι ! " να βρουν τα δυσεύρετα πια θύματα για σκότωμα στην κυριολεξία , μιας και όλοι περάσανε στην επάνω βαθμίδα και δείχνουν ποιόν θα " γευματίσουν " βασανίζοντά τον οι κρυπτό ναζί?
Και ας φωνάξουμε όλοι μαζί την φρουρά της προάσπισης των ελευθεριών , των δικαιωμάτων της ζωής , της νομιμότητας ΄κανένας δεν έχει εκπαιδευτεί για να τα προασπιστεί , κανένας δεν θα παρουσιασθεί!
Ο σφιχτός εναγκαλισμός του " υποκόσμου " με την πολιτικοοικονομική πραγματικότητα και η προστασία αυτών από την κρατική εξουσία , σε οδηγεί στην στυγνή εγκατάλειψη και τον θάνατο πολλάκις { μην αρχίσουμε πάλι τις αναφορές των νεκρών πολιτών στον βωμό της ? νεοταξικής ? συγκέντρωσης δύναμης και άλωσης όλων των πολιτικών σχηματισμών!}.
Άλωση των πολιτικών σχηματισμών , γιατί τους ρίξανε το τυρί , και τούτοι χρόνια περιμένοντας ,που να δούνε την κρυμμένη επιμελώς φασιστική φάκα ( δεν θα έρθουμε εμείς θα δείτε , θα κάνουμε... , θα αλλάξουμε τα πάντα , εμείς οι θεόσταλτοι( χα, χα), και από την μεγίστη όρεξη για να μας δείξουν το άλλο , μας παραδώσανε όποιον ακόμη δημοκρατικό πολίτη είχε παραμείνει αλώβητος από όλα αυτά και μας <ξεσχίζουνε> τις σάρκες τα κοράκια , που στα ύστερά τους αγαπήσανε την αριστερά??? .Και εσύ πιστεύεις ότι όλοι μεταστραφήκανε και αριστερομπολιαστήκανε και έχουμε την "αριστερά " να κυβερνάει - τι φωνάζεις αντιδραστικέ και γιατί δεν κάθεσαι βρε "κούλη " να σε σκοτώσουν , να σε λιώσουν , να σου χτυπάνε τα κόκαλα του χεριού σου , να σου μουδιάζουν μόνιμα άχρηστα πια τα τρία δάκτυλα του αριστερού χεριού σου;
Τι σου ζητάει < βρε πλέμπα > η δημοκρατία να σου διαρρήξουν το κορμί με τα ιμάτιά σου , και αυτοί ας κάνουν βεγγέρες με μαζώξεις , ,μουσικές , χαριτωμένα για άλλους χρόνους - όχι τώρα που σκοτώνουν κρυφίως και πονηρά .Με την πολύπαθη αριστερά να φαίνεται μπροστά και την εξουσία να την ελέγχουν τα φασιστικά κέντρα, που έλεγε και ο Ανδρέας από το ΄94 " ότι από εδώ και πέρα τις κυβερνήσεις και τους πρωθυπουργούς , που θα είναι αναλώσιμοι, θα τους βγάζουν τα κέντρα εξουσίας " .

Γιατί η εικόνα με 'ένα δάκτυλο να αιωρείται; γιατί έτσι φαίνεται επιθυμούν οι σκοτεινοί εγκέφαλοι να αχρηστέψουν τα χέρια μας , για να μη γράφουμε , να μη ζωγραφίζουμε , και να μη νοιώθουμε όταν πιάνουμε συμπονετικά το χέρι του άλλου , για να του πούμε είμαστε εδώ , είμαστε μαζί ?

Προς την Διεθνή Αμνηστία , που καταγγέλλει και οργανώνει σωτηρία για τους ανθρώπους , που έχουν υποστεί βασανιστήρια και βάναυση καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Έχουμε κάνει καταγγελίες για κτηνώδη βασανιστήρια από τις παρακρατικές < συμμορίες> σε όλους τους ελληνικούς φορείς - θεσμούς ,και ακόμη περιμένουμε κάποιο βήμα ελέγχου και τιμωρίας ( που τέτοια εποχή και τέτοια τύχη ) ή έστω φραγμού στο συνεχόμενο έγκλημα . Ποιό 'εγκλημα ρωτάς ; μα είναι για τους ποντικούς αυτούς ντόπιους και ξενόφερτους , να κρύβονται μέσα στα σπίτια των "ήσυχων νοικοκυραίων" και από εκεί να παρακολουθούν τα πάντα για κάποιο μαύρο σκοπό και στόχο( για όλα τα παράνομα και τα ενέχοντα σχεδόν όλο τον ποινικό κώδικα) . Όμως δεν κάνουν απλώς την μαύρη δουλειά τους , ελέγχουν και όλους τους πολίτες ,που φαίνονται στην ακτίνα τους και επιλέγουν εκάστοτε ένα θύμα για να αρχίσουν με τα "χημικά " να τον καθιστούν ένα άυπνο "ζώο" πια και όχι άνθρωπο , που αυτό το ζώο , εμει΄ς , προσπαθεί από το ένστικτο αυτοσυντήρησης στην αρχή να κινείται συνεχώς και δεχόμενο " ηλεκτρομαγνητικά κύματα " μαζί με τα χημικά , να υποφέρει και οι παρακρατικοί "λεβεντοναίτες - μασόνοι" να το φχαριστιουντα ναρκωμένοι και κανιβαλισμένοι αρκούντως .
Έχουν δική τους ορολογία , κανόνες φρίκης και δεισιδαιμονίες , πρέπει να χτυπάνε κάποιους πολίτες ΄-θύματα για να υπάρχουν αυτοί και να έχουν την εξουσία και να προμηθεύονται για τούτο ότι κρατάει τα κέντρα εξουσίας στο σατανικό αυτό νεοναζιστικό παγγκόσμιο; ελεγχο των κοινωνιών και των κρατών.
Βασανίζουν κόσμο , έχουν ελέγξει τους περισσότερους και άλλους τους εκβιάζουν , άλλους με ΄κολπα χτυπώντας ( η ψυχολογία γαρ ) στην μοναδικότητα του ναρκισισμού τους , και μια άλλους που βρέθηκαν χωρίς να γνωρίζουν τίποτα , χωρίς τη βούλησή τους ( την είχαν <γραμμένη με κοκκινο μαύρη μελάνι >) , να ψεκάζονται με καρκίνο και να ακολουθούνται κατά πόδας μέχρι να σε στείλουν ή αυτοί στον " παράδεισο ή την κόλαση του Δάντη" θάλεγα ) ή απομονωμένος και χωρίς ελπίδα βοήθειας να τους προσφερθείς ως ιδανικός αυτόχειρας. Γιατί απομονωμένος και χωρίς ελπίδα βοήθειας ; Γιατί τα θύματα , που βάζουν , μάλλον δείχνουν τα τρωκτικά για να χτυπάνε ( για να έχουν αυτοί μεγαλύτερη δύναμη από τους άλλους σχηματισμούς ) , πρέπει με γκεμπελισμούς και ψεύτικες κατασκευές , που να πείθουν όμως < γνωρίζουν οι από πάνω τους άριστη ψυχολογία των μαζών και των ατόμων > να σε απομονώσουν από την οικογένεια σου , τους φίλους και γνωστούς ΄να σε χρίσουν ως επί το πλείστον τρελό , άρρωστο , κακόβουλο ΄ και μετά θα είσαι εύκολη λεία για να χτυπάνε τα άρρωστα ένστικτα των "φασιστικών αυτών τεράτων " . Αν σε τελειώσουν "ναρκωμένοι " , όπως είναι συνήθως ή αφιονισμένοι από την εγκληματική τους μέθοδο , την ανθρωποφαγία τους και την αρρώστια για δύναμη , τότε ποιός θα σε αναζητήσει , μη και ανακουφισθούν θάλεγα οι γύρω σου ( αφού είχαν καταφέρει να τους γίνεις πρόβλημα ) . Όπως αποφεύγουν έναν βαριά νοσούντα οι "υγιείς " , που δεν θέλουν να φορτωθούν προβλήματα άλλα και ζητούν την ευχάριστη ατμόσφαιρα συνήθως.
Απευθυνθήκαμε στην διεθνή αμνηστία , απευθυνόμαστε εκ νέου , ευελπιστούμε οι εκκλήσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων ( πως αλλιώς θα είσαι άνθρωπος ;)να εισακουσθούν και να βρουν τον τρόπο να σταματήσουν αυτή την τραγωδία για τους βαλλόμενους πολίτες και για την χώρα.

Όλα τα κακά έχουν εισβάλλει από το πρωί ΄και γυρίζεις το βράδυ σπίτι ξέροντας ότι στις φωλιές των "αρουραίων " δεν βρίσκεις μέτρο να ακουμπήσεις ,να ξεκουραστείς , και εκεί ανακαλύπτεις ότι οι γωνιές των αρουραίων όσο έλλειπες πληθύνανε.
Και εσύ που τις εντόπισες , απέξω μαύρες και γυαλιστερές , μόλις ξεφόρτωσες το σακίδιο με τα πράγματα σου και το μισοτελειωμένο μπουκάλι νερού στο χέρι ΄ πήρες το μονοπατάκι για την " νυχτερινή βάσανο " στο σπίτι σου; 
΄ που το έχουν καταλάβει στην ουσία και αυτό ( αφού δεν σε αφήνουν με τις οσμές και τα "φασιστικά γυμνάσια να ησυχάσεις όπως όλοι οι καλοί κανονικοί άνθρωποι) ΄ - γιατί ο τάδε στην εκδρομή που σε συνάντησε , ανυποψίαστος εσύ , δεν τους γνωρίζεις ? δυστυχή? σε έδειξε ίσως και με τον ψίθυρο στα τσακάλια - ΄που βρήκες γυρίζοντας , σε έδειξε η τάδε "θείτσα ή ο τάδε θείος " εκεί που ήπιες μια μπύρα και έφαγες ένα δευτερόψαρο , γιατί οι "σκατάνθρωποι έχουν πληθύνει σαν τις αμέτρητες δηλητηριώδεις τσούχτρες ,που έχει γεμίσει ο Κορινθιακός ( Αλεποχώρι , ψάθα..).
Ούτε ένα μπάνιο , έκανες τόση διαδρομή και επέστρεψες στην φωλιά με τους κρυμμένους γύπες πεινασμένους με τα αλχημιστικά δισειδαιμονικά , που ο αρχηγός της συμμορίας αυτής μας παίρνει κατά πόδας και πιάνουν όλο τον χώρο ( μεταμφιεσμένοι πότε σε - αρπαχτόπουλοι και πότε σε δοσόπουλοι - που με περισσή κτηνωδία ,σαν κατακτητές χτυπάνε τους αδύναμους ,που το
"γαμοσύστημά μας" έδωσε σαν ομήρους και σάρκες για τα κιτρινισμένα δόντια τους( τόσα χρόνια αυτή την δουλειά κιτρινίσανε τα σαπιοδοντά τους ).
 Αυτό που με < οργίζει > περισσότερο είναι που μας φέρονται σαν σε σκλάβους ή σαν κατακτητές , που κάποιοι υπάνθρωποι καλοθελητές της ρουφιανιάς και του μπερτοδουλισμού το υς δίνουν ανερυθρίαστα τον δικό μας χώρο ΄όπως και τα σπίτια τους και τα υπάρχοντά τους για να γεννάνε τα φίδια του νεοναζισμού και της αρρώστιας την μαύρη εποχή που ο φασισμός καλπάζει .

{ { αποπάσματα από Λοράν Γκοντέ " Κάτω απόν τον ήλιο του νότου " } }
- Και ο αναβάτης μουρμούριζε μέσα από τα δόντια του λόγια που εξατμίζονταν στη ζέστη. « Τίποτα δεν θα με νικήσει . Ακόμα και αν ο ήλιος σκοτώσει όλες τις σαύρες των λόφων, εγώ θα αντέξω. Τόσο καιρό περιμένω . Ακόμα και αν η γη φυσήξει και τα μαλλιά μου πιάσουν φωτιά , εγώ ξεκίνησα και θα φθάσω στο τέλος ».
- Και έτσι πέρασαν οι ώρες , μέσα στο καμίνι που έσβηνε τα χρώματα. Επιτέλους, σε μια στροφή του δρόμου , φάνηκε η θάλασσα . « Φτάσαμε στην άκρη της γης » σκέφτηκε ο άντρας. .
- Η θάλασσα ήταν εκεί . Σαν ασάλευτος νερόλακκος , που υπήρχε για να αντανακλά τη δύναμη του ήλιου…..
- Μόλις ο άντρας έφτασε στα πρώτα σπίτια του χωριού , μουρμούρισε : « Αν έστω κι ένας τους είναι εκεί και με εμποδίσει να περάσω , θα τον λιώσω με τη γροθιά μου » . Παρατηρούσε σχολαστικά την κάθε γωνιά του δρόμου. Όμως πολύ σύντομα ησύχασε . Η επιλογή του ήταν σωστή. Τέτοια ώρα το χωριό ήταν βυθισμένο στο θάνατο. Οι δρόμοι έρημοι . Τα παντζούρια κλειστά . Και τα σκυλιά ακόμη εξαφανισμένα. Την ώρα του μεσημεριανού ύπνου , σεισμός να γινόταν , δεν θα έβγαινε κανείς έξω . Σύμφωνα με τον θρύλο , μια μέρα , τέτοια ώρα , κάποιος που ανέβαινε καθυστερημένα από τα χωράφια στο χωριό πήγε να διασχίσει την κεντρική πλατεία. Ώσπου να φτάσει στον ίσκιο των σπιτιών , ο ήλιος τον είχε τρελάνει. Λες και οι ακτίνες του είχαν κάψει το κρανίο. Όλοι στο Μοντεπούτσιο την πίστευαν αυτή την ιστορία. Η πλατεία ήταν μικρή , αλλά όποιος τολμούσε να τη διασχίσει τέτοια ώρα ήταν καταδικασμένος σε θ’ανατο.
…Όλο το χωριό βλέποντας να περνάει το φέρετρο , είχε την αίσθηση πως είχε έρθει το τέλος μιας εποχής. Δεν έθαβαν μονάχα τον Ραφαέλε , έθαβαν όλους τους Σκόρπα-Μαλκατσόνε. Έθαβαν τον παλιό κόσμο. Εκείνον , που είχε γνωρίσει την μαλάρια και τους δύο πολέμους. Εκείνον που είχε γνωρίσει τη μετανάστευση και τη μιζέρια. Έθαβαν τις παλιές αναμνήσεις. Οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα. Και δεν αφήνουν κανένα ίχνος. Ο Ραφαέλε έφευγε από το Μοντεπούτσιο και , στο πέρασμά του, όλοι οι άντρες έβγαζαν το καπέλο τους κι έσκυβαν το κεφάλι, ξέροντας πως δεν θα αργούσαν να χαθούν κι αυτοί με τη σειρά τους και πως τα ελιόδεντρα δεν θα έκλαιγαν γι΄αυτό .

Τι να σκεφτόμαστε στην χώρα των κατακτητών ναζί που είχαμε την ατυχία να βρεθούμε. ; 
Αλωνίζουν οι έμποροι του λευκού θανάτου και των μετάλλων και η πολιτεία παρακολουθεί τα θύματα τους πολίτες που τους έχει δώσει , ανθρώπινες σάρκες στα χημικά? μα είναι πιστευτό θα αναρωτηθείς και όμως τα " παρανοϊκά ψεκαστηρια" τα πληρώνουν ,
 τα ποτίζουν ,τους δίνουν και ανθρώπινα αθώα θύματα να σκοτώνουν ,και όλα αυτά για μα μην τάχα τους ρίξουν από την εξουσία. 
Βασανιστήρια την νύχτα περισσότερο ,που δεν μπορείς να κινηθείς εύκολα και την ήμερα
,για να μας έχουν σαν ανθρώπινες ασπίδες για να μην τους συλλάβουν.
και να σκορπούν τον θάνατο σε όποιον πέσει ο κλήρος.
 Κάποιος επιστήμονας θα γνωρίζει τι συμβαίνει με αυτά τα χημικά δηλητήρια που ψεκάζουν τα σπίτια μας , πρέπει να πεθάνουμε στην αγνοία και στην μη αντιμετώπιση .; όλα και όλοι πουλημένα στα παράκεντρα των συμμοριών, μας σκοτώνουν χωρίς τιμωρία ,άλλα αόρατα και με την έκπληξη των περιοίκων μετά στο τέλος σου.