doraF

παραμύθια για μεγάλους

2012-01-07T15:27:00.000+02:00

παραμύθια για μεγάλους

2011-12-21T20:57:00.007+02:00

καλά χριστούγεννα

και το καράβι να σφυρίζει ; για ... ... ... ότι οειρεύεται ο καθένας μας

" Είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε "

2011-11-03T22:11:00.007+02:00

όπου τα ανθρώπινα όντα δεν μετράνε ' όλα έχουν μια τιμή '

όλα αγοράζονται και πωλούνται.

Δυστυχώς η ιστορία δεν είναι ένα τρένο που προχωράει ευθύγραμμα

προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση , προς την " πρόοδο"!

....και ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Κώστας Μπαλάφας ο Ηπειρώτης δημιουργός

2011-10-11T20:29:00.022+03:00

Από το ορεινό χωριό την Κυψέλη Αρτας , κατέβηκε σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα για να δουλέψει και στη συνέχεια να αιχμαλωτίσει σε λιτό άσπρο - μαύρο τόνο τον κόσμο, με την οξύτατη, βαθιά κρυστάλλινη ματιά του, μέσα από την φωτογραφική μηχανή του Kodak , Robot.

Το ωραίο δεν αποτελεί για τον Μπαλάφα καλλιτεχνικό σκοπό ,παρά μόνο φυσική συνέπεια του εσωτερικά όμορφου και του κοινωνικά δίκαιου και αναγκαίου.
Στο χώρο της φωτογραφίας τον συναντούμε το 1939, όπου έζησε τον πόλεμο του 1940 στα Γιάννενα .

Με την μικρή του μηχανή αποθανατίζει την τραγικότητα του πολέμου και την αντίσταση του Ηπειρώτικου λαού.
- Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση 1941- 44 , φωτογράφισε τον ένοπλο αντάρτικο αγώνα κατά των Γερμανών , τις πορείες και τις μάχες των ανταρτών , τον θρήνο των μανάδων , τις εκδηλώσεις κατά την απελευθέρωση, και το αποτύπωσε στο φωτογραφικό λεύκωμα "Αντάρτικο στην Ήπειρο" »

- Ενταγμένος ο ίδιος από το 1943 στο 85ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ , κατέγραψε με τον φακό του τον αγώνα του λαού της Ηπείρου ενάντια στον κατακτητή με την συνείδηση ότι σώζει ιστορικές στιγμές για να τις μεταφέρει στις επόμενες γενιές.
Για όλες τις φωτογραφίες του χρησιμοποίησε ένα κινηματογραφικό φιλμ , που του ήρθε ουρανοκατέβατο , όταν ένα Ιταλικό βομβαρδιστικό χτυπήθηκε και έπεσε στην πόλη και στην ατραπό του βρήκε το φιλμ.

Την μπομπίνα αυτή με τις φωτογραφίες που έβγαλε στο αντάρτικο , τα τοποθέτησε σε ένα μεταλλικό κουτί και τα έκρυψε στο ξύλινο πάτωμα του σπιτιού του, που θα τα πάρει το 1976 και πολλές από αυτές τις φωτογραφίες θα γίνουν το λεύκωμα « Αντάρτικο στην Ήπειρο ».

- Από το 1951 εργάσθηκε στη ΔΕΗ και τον ελεύθερο χρόνο του τον αφιερώνει στην φωτογραφία.
- Οι σκληρές συνθήκες της ζωής των παιδικών του χρόνων , ο αγώνας του λαού για ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια διαμόρφωσαν τον ψυχισμό του και το ύφος της φωτογραφικής του δουλειάς, σε θέματα κοινωνικού προβληματισμού.

-Περπάτησε σχεδόν όλη την Ελλάδα , τα απομακρυσμένα ορεινά χωριά με τις σκληρές συνθήκες διαβίωσης , και την απέδωσε σε φωτογραφική εικόνα χωρίς επιτήδευση, αλλά απέριττη και βαθιά ανθρώπινη.

Το ανθρώπινο στοιχείο καταλαμβάνει σε κάθε σχεδόν περίπτωση κυρίαρχο χώρο στη φωτογραφία του Κ. Μπαλάφα.
-Η καταγωγή του από την Ήπειρο όξυνε την ευαισθησία του στην καταγραφή της ζωής του Έλληνα , που αποκομμένος από τις μητροπόλεις της προόδου και των αποφάσεων , δίνει έναν άνισο αγώνα με αντίξοες συνθήκες.
« Ο φωτογράφος περιδιάβηκε και κατέγραψε το σφυγμό του Ελληνικού χώρου από τις Αλυκές του Ιονίου ως τα χειμαδιά της Ηπείρου και από την αρχιτεκτονική του Αιγαίου ως τα Λιγνιτωρυχεία του Αλιβερίου και τα σιδηρουργεία της Αθήνας ».

« Ο Μπαλάφας αφουγκράζεται το χτίσιμο των γεφυριών από τους λαϊκούς μαστόρους, τον αγώνα του αγρότη με την άγονη γη , τον αντίλαλο των Ηπειρωτικών βουνών , το αβέβαιο βλέμμα του παιδιού μπροστά στον σχολικό πίνακα ¨ τον Έλληνα που γιορτάζει, που πενθεί ».

Στράφηκε στην καθαρή φωτογραφία , αναζήτησε την ο υ σ ί α του θέματος άμεσα απορρίπτοντας τον φορμαλισμό και κάθε τάση αισθητικότητας. Επνευσμένος δημιουργός ο Κ.Μπαλάφας με το έργο του να συνομιλεί με τον αποδέκτη του, τον άνθρωπο και το περιβάλλον του, « η μοίρα αυτού του τόπου και του λαού να γράφει πάντα με αίμα και δάκρυα την ιστορία του » όπως εξομολογείται και ο ίδιος.
Το έργο του Κ. Μπαλάφα είναι δύσκολο να διαχωριστεί από την προσωπικότητά του και τα δύο μαζί συνθέτουν το πιο ολοκληρωμένο έργο που υπήρξε η ίδια του η ζωή.
Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Έλληνες εκπροσώπους της Ανθρωπιστικής Φωτογραφίας.

Να Μην Ψηφισουν οι Ηπειρώτες Βουλευτές το Μνημόνιο 2!

2011-06-10T09:53:00.014+03:00

ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ
Κλεισθένους 15, 105 52 Αθήνα
http://www.panepirotiki.com/, email. info@panepirotiki.com

ΚΑΝΕΝΑΣ ΗΠΕΙΡΩΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
ΝΑ ΜΗΝ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΟ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, η κορυφαία οργάνωση της Ηπειρώτικης Αποδημίας, στέκεται αλληλέγγυα στους πολύμορφους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στο προωθούμενο από την κυβέρνηση, κατ’ επιταγή της τρόικας, Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα – το γνωστό και ως Μνημόνιο 2.
Τα μέτρα του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος έρχονται να επιδεινώσουν ακόμη περισσότερο το βιοτικό επίπεδο και των αποδήμων Ηπειρωτών. Τα προωθούμενα μέτρα εκποιούν καρπούς του μόχθου και των θυσιών του ελληνικού λαού, ξεπουλώντας δημόσια περιουσία κρίσιμης εθνικής σημασίας.
Η Π.Σ.Ε., συντασσόμενη με τον αγώνα ενάντια στο Μνημόνιο που προωθούν κυβέρνηση, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., Ευρωπαϊκή Τράπεζα, καλεί τους Ηπειρώτες βουλευτές όλων των κομμάτων να μην συνυπογράψουν με την ψήφο τους τέτοια βάρβαρα για το λαό και τη χώρα μέτρα.
Η μεθόδευση ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, όπως και του αρχικού Μνημονίου, θέτουν ζήτημα λαϊκής νομιμοποίησης στις κυβερνητικές πρακτικές και αποφάσεις. Κανένας Ηπειρώτης βουλευτής ας μην τις νομιμοποιήσει με την ψήφο του.
Όλοι οι απόδημοι Ηπειρώτες ας εκφράσουμε την αντίθεσή μας αποφασιστικά και οργανωμένα, μέσα από τους κοινωνικούς φορείς και τις οργανώσεις της Αποδημίας. Από την τωρινή μας στάση κρίνεται το μέλλον του λαού και του τόπου, εγγράφοντας υποθήκες για το μέλλον της νέας γενιάς.

Η εντεινόμενη κρίση πλήττει πολλαπλάσια την πιο φτωχή και υποβαθμισμένη περιοχή της χώρας – την Ήπειρο. Η δραματική αύξηση της ανεργίας, η συρρίκνωση κάθε αναπτυξιακής προοπτικής, η κλιμακούμενη αποβιομηχάνιση είναι μερικές μόνο από τις πλευρές έκφρασης της κρίσης στον τόπο μας.
Η επαπειλούμενη ιδιωτικοποίηση της συνεταιριστικής γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη» - επιχείρηση κέραιας σημασίας για τον τόπο μας και τους Ηπειρώτες – είναι εκδήλωση και συνέπεια αυτής της κρίσης. Η Π.Σ.Ε. στέκεται αλληλέγγυα στον αγώνα των εργαζομένων στη «Δωδώνη» και των κτηνοτρόφων της Ηπείρου.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΠΣΕ

Στον Νίκο Παπάζογλου, τον αγαπημένο

2011-04-20T21:05:00.005+03:00

Ένα ταπεινό χαιρέτισμα, σαν λυγμός ,

σαν κύμα που απόμεινε μόνο του ,

να παρασέρνει άμμο και βότσαλα στην άκρη της θάλασσας ¨

Σένα μεγάλο αυθεντικό τραγουδοποιό -ποιητή,
άνθρωπο με μεγάλη καρδιά και ψυχή,

συνοδοιπόρο στο κέφι και στη λύπη της νιότης μας ,

που περνούσε γρήγορα και βιαστικά.

Και κάπου εδώ σε τούτη την άνοιξη, Κυριακή των Βαΐων ,

μπερδεύτηκαν η "Εαρινή συμφωνία" του Ρίτσου

και η αποστροφή του Σολωμού "Γλυκιά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα"

και ήρθε ένα χαμπέρι βροχερό, πως

"δεν θα γυρίσεις πια" .

Άφησες το μπαγλαμαδάκι κάτω , πήρες το κόκκινο μαντήλι

και φύσηξες την πουρούδα , χαιρέτησες τον Χορτιάτη

και μέσω νεφών ανέβηκες στο Πάνθεον των Μεγάλων της καρδιάς μας.

Για τα παιδιά , που σ΄ ακολουθούσαν σιγοτραγουδώντας

" ο μοναχός ο άνθρωπος ..., κανείς εδώ δεν τραγουδά κανένας δεν χορεύει,

ακούνε μόνο την πενιά κι ο νους τους ταξιδεύει......"

Φούλη, Όλγα, Νίκο.

2011-03-20T00:28:00.008+02:00

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

Ο στόχος της εγκληματικής εκστρατείας της ιμπεριαλιστικής υπερεθνικής ελίτ
για αποδιάρθρωση της Λιβύης και αλλαγή καθεστώτος ,
με ένα νέο πελατειακό που θα οδηγήσει τον πλούτο της χώρας και την αξιοποίησή του στα χέρια των πολυεθνικών,
γίνεται πράξη με την απόφαση του ΟΗΕ πρωτοστατούντος του γάλλου «κλόουν» Σαρκοζί.
Η εκστρατεία για το έγκλημα κατά του λαού της Λιβύης ξεκίνησε αριστοτεχνικά από τα «μίντια», εξαπατώντας την διεθνή κοινή γνώμη
και διχάζοντας την αριστερά με απώτερο σκοπό -που εκτελείται σήμερα με τους βομβαρδισμούς στη χώρα αυτή-
να βάλουν στο χέρι τον φυσικό πλούτο της, τα πετρέλαια, το φυσικό αέριο κλπ.

Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, εγκλήματα κατ’ εξακολούθηση κατά των λαών.
Στο έγκλημα κατά της Λιβύης πρωτοστάτης " ο Σαρκό, ο Αμερικανός",
όπως υπερηφανευόταν για το προσωνύμιο , που του είχαν προσάψει υπάλληλοι της Αμερικανικής πρεσβείας,
ο και φωτογραφιζόμενος στο ράντζο του Μπούς σαν καουμπόης ,με άσπρο άλογο να συνοδεύει ένα κοπάδι βουβάλια.

Καμία βοήθεια στα εγκλήματα κατά των λαών.

Αντίο στον Γιάννη Βασιλόπουλο

2011-02-06T15:58:00.005+02:00

Αποχαιρετισμός στον μεγάλο δεξιοτέχνη, του κλαρίνου,

τσιγγάνο Γιάννη Βασιλόπουλο.

Απεβίωσε το μεσημέρι της Παρασκευής 4 Φλεβάρη στο Ίλιο, και, ειλικρινά,

νοιώθουμε φτωχότεροι!

Το " Πέταγμα του Κύκνου " από την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλαδας

2011-01-08T19:00:00.020+02:00

Ειδική παρουσίαση της νέας ταινίας του Νίκου Τζίμα "ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΚΥΚΝΟΥ"
από την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος.

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος, η κορυφαία αποδημική οργάνωση των Ηπειρωτών, στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της, παρουσιάζει στους απόδημους Ηπειρώτες τη νέα ταινία του Ηπειρώτη σκηνοθέτη Νίκου Τζίμα «Το πέταγμα του Κύκνου», μια ταινία που γυρίστηκε κατά το μεγαλύτερο μέρος της, στην Ήπειρο.

Ο Ηπειρώτης σκηνοθέτης Νίκος Τζίμας μετά τις ταινίες «Ο άνθρωπος με τα Γαρύφαλλο»

« Ο Αστραπόγιαννος»

« Τα χρόνια της θύελλας» « Ο Τάφος των εραστών», κ.α., επιστέφει με μια διεθνή συμπαραγωγή γεμάτη δράση και με ένα εντυπωσιακό καστ Ελλήνων και ξένων ηθοποιών.

Το «Πέταγμα του Κύκνου» είναι το πέταγμα της ψυχής στην ελευθερία, στην ομορφιά, στη μαγεία της φύσης και του έρωτα.

Είναι μια αναφορά σε ότι χάνουμε, στη δίνη του σύγχρονου τρόπου ζωής, κάπου ανάμεσα στις συμπληγάδες της καριέρας και της οικονομικής επιτυχίας.

Η ταινία που θα ανέβει την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου σε 70 αθηναϊκούς κινηματογράφους και θα έχει «Επίσημη Πρώτη» την Δευτέρα 17 Ιανουαρίου στον κινηματογράφο «ΑΤΤΙΚΟΝ», προσφέρεται ΔΩΡΕΑΝ στους Ηπειρώτες της Αθήνας από την ΠΣΕ, την Κυριακή 16 Ιανουαρίου και ώρα 12 το μεσημέρι, στο κινηματογράφο «ΟΠΕΡΑ» Ακαδημίας και Ιπποκράτους γωνία.
Η είσοδος θα είναι ελεύθερη και χωρίς προσκλήσεις.

Το τρέιλερ της ταινίας μπορείτε να δείτε εδώ: http://www.theflightoftheswan.com/

Από το Γραφείο Τύπου της ΠΣΕ

Η ODEON παρουσιάζει μια διεθνή παραγωγή του Νίκου Τζίμα, με ένα εντυπωσιακό cast Ελλήνων και ξένων ηθοποιών.

Το πέταγμα του κύκνου είναι το πέταγμα της ψυχής μας στην ομορφιά της ζωής και της αγάπης, στην μαγεία της φύσης και του έρωτα, σε ό,τι χάσαμε στη δίνη του σύγχρονου τρόπου ζωής, των μεγάλων εντάσεων, των μεγάλων ταχυτήτων, στο κυνήγι της καριέρας και της οικονομικής επιτυχίας.

Η συγκλονιστική ιστορία του Αλέξη, ενός “golden boy”, που υπηρέτησε το κέρδος αψηφώντας τις συνέπειες.

Μια φοβερή οικολογική καταστροφή με πολλά ανθρώπινα θύματα, εξαιτίας της απληστίας μιας κοινοπραξίας πολυεθνικών, ανάμεσά τους και η εταιρία που διευθύνει ο Αλέξης, τον ξυπνάνε από την μεγάλη αυταπάτη.

Θέλει να ξαναβρεί όλα όσα έχασε...τη ζωή του...αλλά είναι απόλυτα παγιδευμένος. Γύρω του εξελίσσεται ένα θρίλερ διαπλοκής που τον σφίγγει σαν μέγγενη και τον οδηγεί σε μια αδυσώπητη σύγκρουση με τις πολυεθνικές.

Η ταινία είναι αποκαλυπτική για το σήμερα, όπως ήταν το “Γαρύφαλλο” για τις αρχές του '50.

20 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Η ταινία ακολουθεί τους νόμους του Αριστοτέλη περί τραγωδίας. Αρχή, μέση, τέλος. Αντίθεση, σύγκρουση, ποιοτική μεταβολή, λύτρωση. Οι καταστάσεις φτάνουν στα άκρα και οι ήρωες γίνονται τραγικά σύμβολα της εποχής τους. Η σύγκρουση δεν γίνεται μεταξύ καλών και κακών αλλά μεταξύ του ήρωά μας και του συστήματος. Ο ήρωάς μας προκάλεσε τη μοίρα του με τα λάθη του, την αλαζονεία του και την ασέβειά του σε μεγάλες αξίες.

Ήθελα να κάνω μια ταινία πάνω στα κοινωνικά και οικολογικά προβλήματα του σήμερα που καίνε. Μέσα από μια συναρπαστική περιπέτεια να βγαίνουν μεγάλα συναισθήματα, ο έρωτας, η αγάπη, οι αξίες, η φιλία, η ομορφιά της φύσης. Που όλα έχουν απαξιωθεί και χάνονται και μαζί τους χανόμαστε και εμείς.

Με βασανίζει χρόνια τώρα ένα ερώτημα… Πού πάμε;… Και ποιος μας πάει;
Οι κυβερνήσεις που εκλέγουμε, ή το αόρατο χέρι του πολυεθνικού κεφαλαίου, που εν ονόματι του κέρδους καταλύει κάθε νόμο και αξία, ισοπεδώνει τον άνθρωπο και καταστρέφει τη φύση;

Πρωταγωνιστούν

James D' Arcy, Alicia Witt, Colm Meaney, Linda Gray, Larry Hagman,Tom Frederic, Georgina Rylance, Γιάννης Βούρος, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Θανάσης Βέγγος, Άγγελος Αντωνόπουλος, Πέτρος Φυσσούν, Βασίλης Μαυρομάτης, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Δημήτρης Αλεξανδρής, Αντώνης Αντωνίου, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Μπέττυ Μαγγίρα, Ρένος Χαραλαμπίδης, Νίκος Ψαρράς, Μενέλαος Ντάφλος, Δέσποινα Μοίρου, Δημήτρης Βερύκιος, Άλκης Παναγιωτίδης, Αλέξια Τερεζάκη, Στράτος Κανιαμός, Βίκυ Κουμούτσου, Δημήτρης Μακαλιάς και πολλοί άλλοι…

Συντελεστές
Σενάριο: Νίκος Τζίμας
Σύμβουλοι Σεναρίου: Ανδρέας Φραγκιάς , Θανάσης Βαλτινός
Συνεργάτες Σεναρίου: Μπάμπης Τσικλιρόπουλος, Γιάννης Ξανθούλης, Θάνος Ξηρός και ο Αμερικανός Chris Fallon
Φωτογραφία: Άρης Σταύρου
Μοντάζ: Γιάννης Τσιτσόπουλος
Τελικό μοντάζ για Αμερική: Conrad Gonzalez
Μουσική: Λουκάς Θάνος
Τραγούδια: Μίκης Θεοδωράκης, Βασίλης Τσιτσάνης
Σκηνοθεσία: Νίκος Τζίμας
Φιλμ: 35mm Kodak
Ήχος: Dolby Digital

2011-01-02T19:02:00.005+02:00

Ο Κύκλος Φιλοσοφίας του Πολιτιστικού Συλλόγου "η Κοινότητα"

συνεχίζει τις συναντήσεις της την Τρίτη 11/01/2011, στις 7 μ.μ,

Μενελάου 14, Καλλιθέα - με Θέμα ::

" Εισαγωγή στις φιλοσοφικές συνέπειες της θεωρίας της σχετικότητας και ιδιομορφίες του χωρόχρονου " - συζήτηση.

Εισηγητής " Βασίλης Κωνσταντόπουλος "

Η εικόνα ~ζωγραφική του Vincent van Gogh ~ Starry Night the Rhone

2010-12-14T19:35:00.007+02:00

Ο Κύκλος Φιλοσοφίας του Πολιτιστικού Συλλόγου " η Κοινότητα "

έχει συνάντηση την Τρίτη 21/12/2010, στις 7μ.μ ,Μενελάου 14, Καλλιθέα,

με το εξής θέμα ¨ Εισαγωγή στις φιλοσοφικές συνέπειες της θεωρίας της σχετικότητας- συζήτηση.

Εισηγητής ¨Βασίλης Κωνσταντόπουλος¨

Φωτογραφία - Χαρισιάδης -

Η καρυδιά συνεχίζει να μεγαλώνει

2010-09-27T11:29:00.014+03:00

Ένα γέρικο σκαρί, με σκουριά από τα χρόνια αφημένη στα γκρίζα μαλλιά του, παροπλισμένο να κινείται τον τελευταίο καιρό σ ένα μπαλκόνι, που αγκάλιαζε σχεδόν όλο το σπίτι.
Το σπίτι πνιγμένο στην κυριολεξία στο πράσινο, λεμονιές, πορτοκαλιές, μεγάλες ελιές και λουλούδια παντού, μέχρι το φράχτη, που χώριζε το σπίτι από τον δρόμο.

Έσπρωχνε τον χρόνο καθισμένος τις περισσότερες ώρες σε μια λευκή καρέκλα, ακουμπώντας τους αγκώνες του στο πλαστικό χρωματιστό τραπεζομάντιλο του τραπεζιού. Πάνω στο μακρύ τραπέζι της μπροστινής πλευράς της βεράντας είχε ακουμπισμένο ένα κίτρινο κομπολόι, ένα ζευγάρι σκούρα γυαλιά, ένα πακέτο τσιγάρα με τον αναπτήρα και το τασάκι του και ένα τρανζίστορ για τις πρωινές ειδήσεις και κανένα τραγουδάκι της Ηπείρου.

Ξυπνούσε πιο νωρίς, πίνοντας τον πρωινό καφέ του, τις περισσότερες φορές κομμένος από τον Κωστούλα, σένα χοντρό, αλλά μικροσκοπικό φλιτζάνι, που περιέργως δεν το άλλαζε με κάποιο άλλο κανονικό.

Και ακουγόταν τα πρωινά σιγανά και σε ψιλή ένταση η φωνή του εκφωνητή ειδήσεων από το μεγάλο μεγέθους τρανζίστορ, κάποιες διαφημίσεις, κάνα δυό τραγούδια και μετά ησυχία.
Το τρανζίστορ αυτό έκανε εντύπωση, γιατί λειτουργούσε με κάτι μεγάλες μπαταρίες, σαν αυγά δίκροκα ήταν .
Θύμιζε ένα άλλο παλιό ραδιόφωνο στα χρόνια της δικτατορίας, που έπιανε το ραδιοφωνικό σταθμό των Τιράνων « εδώ ραδιοφωνικός σταθμός, σας μιλούν τα Τίρανα..», τις σκοτεινές εκείνες νύχτες, που οι κλούβες ουρλιάζοντας μάζευαν δημοκρατικούς για τα κρατητήρια . Τότε είχε κλειδώσει την πόρτα και πίσω όρθιο τοποθετημένο το κυνηγετικό όπλο, αν χτυπούσαν την πόρτα θα έφευγε λέει από το πίσω παράθυρο για που; άγνωστο .
Δεν μπορούσε τη σκλαβιά, μήτε και της δουλειάς, δεν ήθελε άλλον στο κεφάλι του.

Είχε γνωρίσει και τη φυλακή κάποιο διάστημα για τις ιδέες του, και τι φυλακή, βρέχονταν τα χοντρά τοιχία από τη θάλασσα και μέσα η υγρασία άφηνε σημάδι ανεξίτηλο στα κόκαλα.

Κοιτούσε συνήθως τα δέντρα του που ήταν γεμάτο το κτήμα, τα φρόντιζε χρόνια και χρόνια, τα χάιδευε με το βλέμμα του και μετά πάνω από τις κορφές τους απομακρυνόταν και έφθανε κάτω στο γαλάζιο της θάλασσας και γλύκανε εκεί και ημέρευε με νοσταλγία ο νους του .

Την είχε γευθεί και την θάλασσα σε χρόνους παλαιότερους, παλεύοντας πότε με τα απότομα μπουρίνια της και τα αφρισμένα μουγκρητά της, πότε με την ηρεμία της μπουνάτσας .
Γύριζαν τότε σπίτι με τσουβάλι γεμάτο λαβράκια και κεφάλους. Λιγοστά πουλούσε, τα υπόλοιπα για την οικογένεια, και μοσχομύριζε τότε το σπίτι από βραστό λεμονάτο λαβράκι!.

Και μια μέρα σε μια αποκοτιά του νου και της ψυχής για καλύτερη ζωή μπάρκαρε στα καράβια, σε ταξίδια μακρινά, γεμάτα ανέμους στον ωκεανό και σκουριά στα βυθισμένα μέρη του πλοίου.
Όπως ξαφνικά μια μέρα, Απρίλης θαρρώ εκεί κοντά στο Πάσχα, μπάρκαρε για τα ταξίδια στις θάλασσες, έτσι σε μικρό χρονικό διάστημα απροειδοποίητα γύρισε πίσω, αδυνατισμένος και χωρίς δραχμή στην άκρη.

Το Πάσχα εκείνο φαρμακωμένη η οικογένεια, αναρωτιόταν, γύρευε πότε έφτιαξε το ταξιδιωτικό φυλλάδιο χωρίς να το πάρει κανείς μυρωδιά.
Από τον Πειραιά τους έστειλε το χαμπέρι ..υπομονή τι να κάνανε ,- δεν έβγαζε η γη καλό μεροκάματο για να ζήσουν.
Αλλά γύρισε πίσω γεμάτος με λόγια καραβίσια και εικόνες για μέρη μακρινά, θάλασσες, ωκεανούς, καράβια, λιμάνια και όλα αυτά που οι έμπειροι ναυτικοί διηγούνται. Νέα Ορλεάνη μας έλεγε ότι ταξίδευσε, Λατινική Αμερική, Πειραιάς, και… σπίτι ξανά στη γη του πάλι πίσω.

Καθόταν τα καλοκαιρινά βράδια έξω στην βεράντα, μιλώντας όλο και πιο λιγοστά τον τελευταίο καιρό, έως την ώρα που η μεθυστική μυρωδιά από το νυχτολούλουδο αγκάλιαζε τον αέρα και οι γρύλοι δειλά - δειλά άρχιζαν να συνομιλούν με την νύχτα.

Κρατούσε θαρρείς παλάντζα τι έπραξε, τι άφησε και ξεσκαρτάριζε τα νταραβέρια με την ζωή του.
Αγώνας με την ψυχή στα δόντια,αλλά και ανασαιμιά με το ρακί του, τις παρέες στο καφενείο, την δηλωτή τους, τις πολιτικές τους αντιπαραθέσεις, το ηπειρώτικο τραγούδι και όλα τα υπόλοιπα μικρά και μεγάλα, που μας ισορροπούν αφήνοντάς μας ένα κεχριμπαρένιο χαμόγελο.

Αγαπούσε τη γη, γνώριζε τον καιρό, αν άστραφτε από την θάλασσα κάτω, η βροχή ήταν για αλλού, αν άστραφτε από πίσω βορειοανατολικά, τότε θα ερχόταν σύντομα και προς εμάς. Γνώριζε την ώρα του μεσημεριού, τοποθετούσε ένα ξυλαράκι όρθιο στο χώμα και μέτραγε τη σκιά του, τούμπα το μισοφέγγαρο, θα έχουμε βροχή έλεγε, να σκεπάσουμε καλά τις πατάτες , που βρίσκονταν κάτω από μια πυκνή ελιά με ξερές φτέρες καλυμμένες.
Και με την πλάτη του ψητού αρνιού, σαν αρχαίος μάντης, έβλεπε αν ένα μαύρο σημαδάκι στην πλάτη ήταν έξω από το σπίτι ή μέσα σ΄αυτό.

Μια μέρα έφερε μια μικρή καρυδιά για να τη φυτέψουμε κοντά στη βρύση της αυλής ώστε να έχει αρκετό νερό για να σκιάσει γρήγορα.
Ο λόγος μια κουβέντα που έγινε σε κάποια αναφορά του Καζαντζάκη, ότι ο άνθρωπος περνώντας στη ζωή, πρέπει τουλάχιστον νάχει φυτέψει ο ίδιος ένα δέντρο, ή νάχει αφήσει ένα δέντρο δικό του στη γη φυτεμένο.
Αφού το είπε ο Καζαντζάκης, θα βρούμε ένα ωραίο δέντρο και θα το φυτέψεις να μεγαλώνει στην αυλή μας παρατήρησε, και νάτο τώρα το δέντρο μέσα σ΄ ένα χρόνο στέκει εκεί με τα φυλλαράκια του να ζητάει ήλιο και νερό για να ψηλώσει και να δώσει καρπούς.

Μόνο που δεν θα καθίσει στον ίσκιο της, ούτε θ΄ακούσει να φτεροκοπούν πουλιά στις φυλλωσιές της. Αλλά όμως είχε φυτέψει τόσα δέντρα ο ίδιος , κάθισε κάτω από τόσους ίσκιους, άκουσε τόσα φτεροκοπήματα πουλιών στα δικά του δέντρα που είχε φυτέψει στη γη του.
Όταν θα ανθίζουν και θα καρπίζουν γύρω από την αυλή οι πορτοκαλιές, οι λεμονιές, η μεσπουλιά, οι κερασιές, οι αχλαδιές, οι κορομηλιές και ο αέρας θα περνάει χαϊδεύοντας τα φύλλα τους και παρασέρνοντας τις μυρωδιές τους, ένα βλέμμα και μια ανάσα θα γυροφέρνει και θα τα προσέχει όπως παλιά. Μήπως θέλουν ράντισμα, μήπως έπιασαν κόλλα, ή τα παράσιτα των φυτών.

Δίπλα στην πορτοκαλιά, πάνω σε μια λωρίδα τσιμέντο είναι αφημένο το παλιό μηχανάκι του.
Τα τελευταία χρόνια όργωνε με αυτό την καθημερινότητα, ψωμί από τον φούρνο, στο κτήμα , στην θάλασσα με την κυρά πίσω για το μπάνιο τους, κρατώντας εκείνη πάντα μια κιτρινομπλέ ομπρέλα θαλάσσης ακουμπισμένη στα πόδια της και μια τσάντα με μπλε και πορτοκαλί κουτάκια στον ώμο της.

Πρώτος έμπαινε εκείνος στη θάλασσα, ήξερε καλό κολύμπι, παλιότερα τον θυμάμαι να περνάει το γαλάζιο, αλλά τα τελευταία χρόνια δεν τον ξανάδα να πηγαίνει τόσο μακριά. Μετά έμπαινε στη θάλασσα προσέχοντας η κυρά του με το καφέ λινό καπέλο πάντα στο κεφάλι , θες για τον ήλιο , θες να μη βρέξει τα μαλλιά της .
Στο στέγνωμα αυτός ποτέ δεν έμπαινε κάτω από την ομπρέλα, μόνο στις μεγάλες ζέστες έχωνε το κεφάλι του, αφού είχε φορέσει γρήγορα το πουκάμισό του και πιάνανε συζητήσεις με τους χωριανούς, που τυχόν βρισκόταν εκεί γύρω τους.
Πήγαιναν και στρωνόντουσαν στο ίδιο σημείο και πάντα κάτω από την ομπρέλα με τις κιτρινογάλαζιες παράλληλες λωρίδες η κυρά του με τα καφέ παλαιομοδίτικα γυαλιά και το καφέ λινό καπέλο.

Καμιά φορά λίγο μακρύτερά τους καθόμουν και τους χάζευα χαμογελώντας με πονηρή συγκατάβαση. Πολλές φορές με φωνάζανε κοντά τους για λίγη κουβεντούλα, τους άρεσε εκεί χαλαρά να μιλάμε για απλά, καθημερινά πράγματα ή για συμβάντα του χωριού που προκάλεσαν ενδιαφέρον.

Και να τα παιχνίδια του νου από τα καλοκαίρια και τα κρυστάλλινα νερά τρέχει καλπάζοντας σε κάτι κρύα χειμωνιάτικα βράδια παλιά- παλιά, τότε που για σπίτι είχανε τρία δωμάτια όλο κι όλο.
Στο ένα υπήρχε μια γωνιά ( εστία κατά τον Όμηρο) , που έκαιγε τα ξύλα καπνίζοντας την κάμαρα . Αριστερά και δεξιά της γωνιάς ήταν στρωμένα υφαντά και φλοκάτες και εκεί μας γαλήνευε μικρά με παραμύθια, για τον Κόσμο και τον τσοπάνο με την γκλίτσα, που όταν την σήκωνε πάνω γυρνούσε και ο Κόσμος επάνω, όταν την κατέβαζε, κατέβαινε και ο Κόσμος κάτω.
Λιγοστά παραμύθια φαίνεται ήξερε, γιατί τα επαναλάμβανε συχνά, αλλά όμως μαγικά και περιπετειώδη.
Μια τέτοια χειμωνιάτικη νύχτα με την φωτιά να καίει θέλοντας να δει τι διαβάζαμε, ιδροκόπησα μέχρι να κρύψω μέσα στο βιβλίο των θρησκευτικών τις περιπέτειες του Τζιμ Άνταμς με την Ντιάννα του.
Και ατυχία, εγώ που σιωπηλά διάβαζα και φαντασιωνόμουν τον εαυτό μου στα βουνά των Ινδιάνων παρέα με τους καουμπόηδες και τ΄άλογά τους.
Λαχτάρα καπνισμένη, αυτός ο καπνός δεν ξέρω από πού έφευγε στο δωμάτιο, μέχρι να κρύψω το περιοδικό μου. Αγοράζαμε τα περιοδικά, που ανταλλάσαμε μεταξύ μας τα παιδιά, μαζεύοντας το μικρό μας χαρτζιλίκι από το μικρό βιβλιοπωλείο, που βρισκόταν μέσα στο Σειτάν – Παζάρ.
Εκεί ήταν ο παράδεισός μας, ο παράδεισος της περιπέτειας, της φαντασίας και της φυγής, Μικρός Ηρωας, Λούκι Λουκ, Καθηγητής Μπλέικ, Τζιμ Άνταμς , Τιραμόλα ….
--Τι όμορφη μυρωδιά που ανέδυαν τα καινούργια βιβλία και τα περιοδικά εκεί μέσα!

Στο παλιό καφενείο του χωριού κάτω από το μεγάλο πλατάνι έπινε τα ουζάκια του με φίλους, πολλούς φίλους που καμιά φορά έφερνε το κριθαράκι με την πάστα που είχε ζητήσει η κυρά του σπιτιού , όταν το φαγητό είχε σερβιριστεί και φαγωθεί πια, ακούγοντας και απαντώντας με δικαιολογίες στην απαραίτητη γκρίνια της.
Αλλά δεν τόπαιρνε και κατάκαρδα , έπεφτε για ύπνο ή πολλές φορές τέτοιες ώρες με την ευφορία του ποτού έταζε μεγάλα πράγματα.
Όταν κατέβαινε στην πόλη , εκείνες οι παραγγελθείσες σαρδέλες, ερχόταν με τέτοια καθυστέρηση , που ήταν έτοιμες να γίνουν παστές χωρίς μεγάλη προσπάθεια.
Είχε συναντήσει στο ουζερί του Μ. κάποιους γνωστούς, κουβέντα την κουβέντα, ρακί το ρακί και στην καρέκλα κρεμασμένη η σακούλα με τις σαρδέλες άκουγαν τις ιστορίες τους, για να τις εξιστορήσουν μετά στο ταψί με την ρίγανη και την ντομάτα στο φούρνο.

Θαυμαζες σ΄ αυτόν τον γερόλυκο το πείσμα του , δεν το έβαζε κάτω με τίποτα και όταν όλα ήταν εναντίον του, στεκόταν όρθιος και πάλευε.
Όρθιος μέχρι τις μέρες εκείνες που σώζονταν σαν την άμμο της κλεψύδρας.
Στα τέλη Αυγούστου σκαρφάλωσε στις μέρες και χαιρέτησε καλώντας το πλοίο του για το ταξίδι.

Νεοφιλελευθερισμός , μια άγρια ιστορία έως τις μέρες μας.

2010-07-23T00:41:00.012+03:00

Η υπόθεση ότι η ελευθερία της αγοράς και του εμπορίου εγγυάται τις ατομικές ελευθερίες, αποτελεί το κεντρικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης σκέψης και έχει κυριαρχήσει επί μακρόν στη στάση των ΗΠΑ έναντι του υπόλοιπου κόσμου.

Το πρώτο πείραμα σχηματισμού νεοφιλελεύθερου κράτους έγινε στη Χιλή μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ την 11 Σεπτεμβρίου 1973 , τριάντα χρόνια πριν από την ημέρα, που ο Πολ Μπρέμερ, επικεφαλής της Προσωρινής Συμμαχικής Αρχής , που κυβερνούσε το κατεστραμμένο μεταπολεμικό Ιράκ , ανακοίνωνε « την πλήρη ιδιωτικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων , την εξάλειψη των εμπορικών φραγμών και το άνοιγμα των Ιρακινών τραπεζών στον ξένο έλεγχο ».
Το πραξικόπημα του Πινοσέτ εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης του Σαλβαδόρ Αλιέντε , προωθήθηκε από τις εγχώριες επιχειρηματικές ελίτ, που απειλούνταν από τον σοσιαλιστικό προσανατολισμό του Αλιέντε.
Κατέστειλαν βίαια όλα τα κινήματα, τις λαϊκές οργανώσεις, όπως τα κοινοτικά κέντρα υγείας στις φτωχογειτονιές και « απελευθερώθηκε »η αγορά εργασίας από ρυθμιστικούς ή θεσμικούς περιορισμούς (π.χ. συνδικάτα ).

Μια ομάδα οικονομολόγων , οι περίφημοι « Σικάγο Μπόις » , εξαιτίας της προσκόλλησής τους στις νεοφιλελεύθερες αρχές του Μίλτον Φρίντμαν
, που δίδασκε στο πανεπιστήμιο του Σικάγου , κλήθηκε να αναδιοργανώσει την οικονομία της Χιλής του Πινοσέτ.
Οι ΗΠΑ χρηματοδοτούσαν την εκπαίδευση των Χιλιανών οικονομολόγων στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου από την εποχή του 1950, στα πλαίσια ενός ψυχροπολεμικού προγράμματος αντίδρασης στις αριστερές τάσεις της Λατινικής Αμερικής .
Στις αρχές του 1970 οι επιχειρηματικές ελίτ οργάνωσαν την αντιπολίτευσή τους στον Αλιέντε, μέσω των οικονομολόγων της «Λέσχης της Δευτέρας».
Μετά τον παραγκωνισμό του στρατηγού Γουσταύου Λέι, οπαδού του κεϊνσιανισμού , το 1975 ο Πινοσέτ συμπεριλαμβάνει τους οικονομολόγους αυτούς στην κυβέρνηση , όπου η πρώτη τους δουλειά ήταν να διαπραγματευτούν δάνεια με το ΔΝΤ.
Σε συνεργασία με το ΔΝΤ , αναδόμησαν την οικονομία της Χιλής, σύμφωνα με τις νεοφιλελεύθερες θεωρίες τους.
Ιδιωτικοποίησαν τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, ακύρωσαν τις εθνικοποιήσεις , άνοιξαν τους φυσικούς πόρους στους ιδιώτες , ιδιωτικοποίησαν την κοινωνική ασφάλιση και διευκόλυναν τις άμεσες ξένες επενδύσεις και το ελεύθερο εμπόριο.
Κατοχυρώθηκε το δικαίωμα των ξένων εταιρειών να επαναπατρίζουν τα κέρδη από τις επιχειρήσεις τους στη Χιλή. Ο μόνος τομέας που διαφυλάχτηκε για το κράτος ήταν οι πολύ σημαντικές πρόσοδοι από το χαλκό όπως και το πετρέλαιο στο Ιράκ .
Η αναζωογόνηση της χιλιανής οικονομίας βάσει της κεφαλαιακής συσσώρευσης, των ρυθμών οικονομικής μεγέθυνσης και των ποσοστών αποδόσεων των ξένων επενδύσεων ήταν βραχύβια.
Εξανεμίσθηκαν όλα από την κρίση του χρέους της Λατινικής Αμερικής το 1982.

Το βάναυσο πείραμα του νεοφιλευθερισμού που έγινε στην περιφέρεια αποτέλεσε το μοντέλο για τη διαμόρφωση πολιτικής στο κέντρο με την νεοφιλελεύθερη στροφή τόσο στη Βρετανία από τη Θάτσερ , όσο και στις ΗΠΑ από τον Ρήγκαν.
Η φιλελευθεροποίηση της Κίνας το 1978 , οι επί μέρους κινήσεις της Ινδίας στην κατεύθυνση του νεοφιλελευθερισμού στη δεκαετία του 1980 , στη Σουηδία τη δεκαετία του 1990, δεν μπορούν να αποδοθούν μόνο στην ιμπεριαλιστική εμβέλεια της ισχύος των ΗΠΑ.

Γιατί συνέβη η νεοφιλελεύθερη στροφή και ποιες ήταν οι δυνάμεις που κατέστησαν ηγεμονικό το νεοφιλελευθερισμό στον παγκόσμιο καπιταλισμό;

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο για να εξασφαλιστεί η εσωτερκή ειρήνη και ηρεμία , οικοδομήθηκε κάποια μορφή ταξικού συμβιβασμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.
Δημιούργησαν ένα μείγμα αγοράς , κράτους και δημοκρατικών θεσμών , που θα εγγυάται την ειρήνη , τη σταθερότητα , τον μη αποκλεισμό και την ευημερία.
Οικοδομήθηκε διεθνώς μια νέα παγκόσμια τάξη μέσω των συμφωνιών Μπρέτον Γουντς και θεσμών όπως τα Ηνωμένα Έθνη , η Παγκόσμια Τράπεζα , το ΔΝΤ και η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών , για να συμβάλουν στη σταθερότητα των διεθνών σχεδίων. Το ελεύθερο εμπόριο αγαθών ενθαρρύνθηκε με ένα σύστημα σταθερών ισοτιμιών , που στηρίχθηκε στη μετατρεψιμότητα του αμερικανικού δολαρίου σε χρυσό. Παρόλο που οι σταθερές ισοτιμίες ήταν ασύμβατες με τις ελεύθερες ροές κεφαλαίου , οι ΗΠΑ είχαν το δικαίωμα να διοχετεύουν ελεύθερα τα δολάρια πέραν των συνόρων τους ,εάν το δολάριο επρόκειτο να λειτουργήσει ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.
Και ενώ στην Ευρώπη δημιουργήθηκαν σοσιαλδημοκρατικά κράτη , χριστιανοδημοκρατικά και κράτη με διευθυνόμενη οικονομία, οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία στράφηκαν προς την φιλελεύθερη κρατική μορφή .
Το κοινό στοιχείο ήταν η αποδοχή ότι το κράτος πρέπει να στραφεί στην πλήρη απασχόληση, την οικονομική μεγέθυνση και στην ευημερία των πολιτών.

Οι επονομαζόμενες « Κεϋνσιανές », δημοσιονομική πολιτική και νομισματική,
εφαρμόζονταν με σκοπό τον μετριασμό της έντασης των διακυμάνσεων του οικονομικού κύκλου και την εξασφάλιση της πλήρους απασχόλησης.
Ο « ταξικός συμβιβασμός » μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας ήταν η εγγύηση για την εξασφάλιση εσωτερικής ηρεμίας και έθετε τα κριτήρια για τον κοινωνικό μισθό , με τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας ( υγεία , παιδεία ..).
Ο «εμπεδωμένος αυτός φιλελευθερισμός» παρήγαγε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και οικονομικής μεγέθυνσης στις δεκαετίες του 1950 και 1960, με τους θεσμούς της εργατικής τάξης, όπως τα συνδικάτα και τα πολιτικά κόμματα της Αριστεράς να έχουν πραγματική επιρροή στον κρατικό μηχανισμό.

Στα τέλη του 1960 ο εμπεδωμένος φιλελευθερισμός αρχίζει να καταρρέει διεθνώς και τα σημάδια μιας σοβαρής κρίσης συσσώρευσης κεφαλαίου διαφαίνεται, με αλματώδη αύξηση της ανεργίας και του πληθωρισμού , μπαίνοντας οι οικονομίες σε μια παγκόσμια φάση « στασιμοπληθωρισμού» .
Οι δημοσιονομικές κρίσεις των διαφόρων κρατών( π.χ η Βρετανία προσέφυγε στο ΔΝΤ στο 1975-76) , είχαν σαν αποτέλεσμα το κατρακύλισμα των φορολογικών εσόδων και την ραγδαία αύξηση των κοινωνικών δαπανών.
Οι κεϋνσιανές πολιτικές δεν ήταν πλέον αποτελεσματικές. Το σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέτον Γουντς που στηριζόταν στα αποθέματα χρυσού είχε αποδιοργανωθεί και έτσι το 1971 , εγκαταλείφθηκε και ο χρυσός δεν μπορούσε πια να λειτουργήσει ως μεταλλική βάση του διεθνούς χρήματος και επιτράπηκε η ελεύθερη διακύμανση των ισοτιμιών.
Μία εναλλακτική λύση στο υπαρκτό τέλος του εμπεδωμένου φιλελευθερισμού , που είχε παράγει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στις καπιταλιστικές χώρες μετά το 1945 , ήταν η οργάνωση των κοινωνιών τουλάχιστον στην Ευρώπη από τα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα.
Τα καινοτόμα πειράματα διακυβέρνησης , όπως η «κόκκινη Μπολόνια» στην Ιταλία , ο επαναστατικός μετασχηματισμός της Πορτογαλίας , η στροφή στον σοσιαλισμό της αγοράς και στις ιδέες του « ευρωκομμουνισμού» , στην Ιταλία ( Μπερλιγκουέρ) στην Ισπανία ( Καρίγιο) και οι σοσιαλδημοκρατίες με το ισχυρό κράτος πρόνοιας στις Σκανδιναβικές χώρες , έκαναν ακόμη και τον Νίξον (ρεπουμπλικάνο πρόεδρο ) να αναφωνήσει « τώρα είμαστε όλοι κεϋνσιανιστές» .
Αλλά η Αριστερά δεν κατάφερε να προχωρήσει πέρα από τις παραδοσιακές κοινωνικο-δημοκρατικές λύσεις ( συνεργασία εργοδοτών και εργατών μέσα από την καθοδήγηση του κράτους) , λύσεις που στα μέσα της δεκαετίας του ΄70 αποδείχθηκαν ασύμβατες με τις απαιτήσεις της κεφαλαιακής συσσώρευσης.
Έτσι τα συμφέροντα εκείνων που υπαγόρευαν την απελευθέρωση της ισχύος των εταιρειών και των επιχειρήσεων και την επανεδραίωση των αγορών επικράτησαν , φέρνοντας τον νεοφιλελευθερισμό , ως τη μοναδική απάντηση για την εκ νέου δυναμική συσσώρευση κεφαλαίου.

Τη δεκαετία του 1970 η οικονομική μεγέθυνση κατέρρευσε , τα πραγματικά επιτόκια τότε έγιναν αρνητικά, τα κέρδη και τα μερίδια πενιχρά, οπότε οι απανταχού ανώτερες τάξεις αισθάνθηκαν να απειλούνται και έπρεπε να δράσουν αποφασιστικά προκειμένου να προστατευθούν από την πολιτική και οικονομική εκμηδένιση.
Το πραξικόπημα στη Χιλή και η ανάληψη της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στην Αργεντινή, που στηρίχθηκαν εσωτερικά από τις ανώτερες τάξεις με τη βοήθεια των ΗΠΑ , έδιναν ένα είδος λύσης. Οι χώρες αυτές και οι κυβερνώσες τάξεις μαζί με τους ξένους επενδυτές στα πρώτα στάδια αναδιένειμαν τον πλούτο υπέρ των πλουσίων και η κοινωνική ανισότητα διευρύνθηκε. Ο Ζεράρ Ντουμενίλ και ο Ντομινίκ Λεβί , συνθέτοντας τα δεδομένα αυτά , συμπέραναν ότι ο νεοφιλελευθερισμός εξαρχής ήταν ένα σχέδιο για την παλινόρθωση της ταξικής ισχύος.
Με την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 το μερίδιο του εθνικού εισοδήματος , που ανήκε στο εισοδηματικά ανώτερο 1% των Αμερικανών αυξήθηκε ραγδαία, για να φτάσει στο 15% στα τέλη του αιώνα.
Το 0,1% (εισοδηματικά ανώτερο των Αμερικανών) αύξησε το μερίδιό του στο εθνικό εισόδημα από 2% το 1978 σε μεγαλύτερο από > 6% το 1999 και η αναλογία των μισθών των διευθυνόντων συμβούλων σε σχέση με τη μέση αμοιβή των εργατών αυξήθηκε από άνω του 30/1 το 1970, σε σχεδόν 500/1 το 2000.
Το αντίστοιχο συνέβη και στο εισοδηματικά ανώτερο 1% των Βρετανών , που διπλασίασε το μερίδιό του στο εθνικό εισόδημα από 6,5% σε 13% το ΄82.
Ακόμη και στη Ρωσία εμφανίστηκε μια μικρή και ισχυρή ολιγαρχία , μετά την νεοφιλελεύθερη στροφή του 1990.Στην Κίνα , που υιοθέτησε μεθόδους προσανατολισμένες στην ελεύθερη αγορά, παρατηρούνται φαινόμενα ακραίας εισοδηματικής ανισότητας και πλούτου. Στο Μεξικό, μετά το κύμα ιδιωτικοποιήσεων , το 1992 ελάχιστα άτομα σχεδόν σε μια νύχτα μπήκαν στη λίστα των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου (π.χ. Κάρλος Σλιμ).
Οι χώρες δε της « Ανατολικής Ευρώπης και η Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών » κατέγραψαν μερικές από τις μεγαλύτερες αυξήσεις που έχουν παρατηρηθεί ποτέ στην κοινωνική ανισότητα.
Συνεπώς η νεοφιλελευθεροποίηση εφαρμόστηκε στη βάση ενός σχεδίου αναδιοργάνωσης του διεθνούς καπιταλισμού , της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της παλινόρθωσης της δύναμης των οικονομικών ελίτ.

Ο καπιταλιστικός κόσμος μέσα από πειράματα και διαδρομές χαοτικές προχώρησε προς τον νεοφιλελευθερισμό , και συγκροτήθηκε ως μια καινούργια ορθοδοξία, γνωστή με τη διατύπωση ως « Συναίνεση της Ουάσιγκτον» τη δεκαετία του ΄90 , όταν τότε Κλίντον και Μπλερ ανέστρεψαν με ευκολία την προηγούμενη δήλωση του Νίξον και είπαν απλά « Τώρα είμαστε όλοι νεοφιλελεύθεροι».
Η νεοφιλελευθεροποίηση μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα ουτοπικό πρόγραμμα με σκοπό την υλοποίηση ενός σχεδίου αναδιοργάνωσης του διεθνούς καπιταλισμού , που δεν υπήρξε τόσο αποτελεσματική ως προς την αναζωογόνηση της παγκόσμιας συσσώρευσης κεφαλαίου και τη δημιουργία δύναμης των οικονομικών ελίτ.

- Η μικρή και κλειστή ομάδα των παθιασμένων ακαδημαϊκών-οικονομολόγων συσπειρωμένη γύρω από τον Αυστριακό Φρίντριχ φον Χάγιεκ (βραβείο Νόμπελ το 1974 για τα οικονομικά – ελεγχόμενο φυσικά το βραβείο αυτό από την τραπεζική ελίτ της Σουηδίας) ,τον Μίλτον Φρίντμαν, τον φιλόσοφο Κάρλ Πόπερ έφτιαξαν την ιδρυτική διακήρυξη της Εταιρείας Μον Πελερέν, με ταμπέλα την προσκόλλησή τους στις αρχές της αγοράς των νεοκλασικών οικονομικών του 19ου αιώνα , εκτοπίζοντας τις κλασικές θεωρίες των Άνταμ Σμίθ , Ντέιβιντ Ρικάρντο και Κάρλ Μάρξ.
Διατήρησαν όμως την άποψη του Άνταμ Σμιθ για το αόρατο χέρι που εξισορροπεί την αγορά και εναντιωνόταν βαθιά στις θεωρίες του κρατικού παρεμβατισμού , όπως του Τζον Κέυνς, που κυριάρχησαν στη δεκαετία του 1930, σαν αντίδραση στην Μεγάλη Ύφεση.
Οι νεοφιλελεύθεροι εναντιώνονται στις θεωρίες του κεντρικού κρατικού σχεδιασμού, όπως εκείνες που προωθούσε ο Όσκαρ Λανζ, που προσέγγιζαν την μαρξιστική παράδοση, υποστηρίζοντας ότι οι κρατικές αποφάσεις σε θέματα επενδύσεων και κεφαλαιακής συσσώρευσης μοιραία θα είναι λανθασμένες , αφού στο κράτος οι πληροφορίες δεν μπορούν να ανταγωνιστούν αυτές που εκπέμπει η αγορά.
Η νεοφιλελεύθερη πλέον θεωρία με το μονεταριστικό της περιτύλιγμα, σαν οικονομική ορθοδοξία γίνεται πράξη στην Αγγλία με την εκλογή της Θάτσερ .

Η μεταρρύθμιση της οικονομίας προς τις μονεταριστικές λύσεις της « προσφοράς» ,για την θεραπεία του στασιμοπληθωρισμού της οικονομίας της Βρετανίας ήταν η απαρχή του λυσσαλέου ξεπαστρέματος των θεσμών και του κοινωνικο-δημοκρατικού κράτους που είχε δημιουργηθεί μετά το 1945.

- Η διεθνής χρηματοπιστωτική πολιτική, οι κατευθύνσεις της οποίας καθορίζονται από το ΔΝΤ , υπό την καθοδήγηση της Ουάσινγκτον , προσδιορίσθηκε όπως αναφέραμε και παραπάνω την περίοδο ΄90- 2000 , από τους κανόνες της « Συναίνεσης της Ουάσιγκτον». Όμως γρήγορα αναθεωρήθηκε υπό την πίεση της δραματικής επέκτασης του αμερικανικού ελλείμματος και την νεοσυντηρητική καθοδήγηση της ομάδας Μπους (2001).
Ο πρώην διευθυντής μελετών του ΔΝΤ Κένεθ Ρόγκοφ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει την Συναίνεση « αντινομική και «οξύμωρη» επειδή αποδίδει υπερβολική σημασία στην άμεση διάσωση των « εθνικών » οικονομιών , που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, παραμελώντας τις συνέπειες των παρεμβάσεων του ΔΝΤ στο διεθνές πλαίσιο.
Ένα νέο ρεύμα οικονομολόγων συγκροτήθηκε γύρω από τις θέσεις του Ρόγκοφ , η Άννα Κρούγκερ, Μάικλ Μπόρντο, οπαδούς της «κλασσικής» φιλελεύθερης προσέγγισης.
Το ρεύμα αυτό αμφισβήτησε ανοικτά τη διεθνή χρηματοπιστωτική πολιτική του ΔΝΤ και της Ουάσιγκτον.
Οι σταθερές ισοτιμίες , συνοδευόμενες από την πλήρη κατάργηση ελέγχων στις διεθνείς κινήσεις κεφαλαίων , ενθαρρύνουν πιστεύει ο Ρόγκοφ, όχι μόνο τη διεθνή κινητικότητα κεφαλαίων, αλλά ακόμη περισσότερο τη διεθνή κερδοσκοπία.
Η αναγκαία αλληλεγγύη του ΔΝΤ έναντι των αδυνάτων χωρών και νομισμάτων , συχνών θυμάτων των κερδοσκοπικών επιθέσεων , έχει αποδειχθεί πλέον ο βασικός μηχανισμός εξαγωγής και επέκτασης των εθνικών κρίσεων σε διεθνές πεδίο.
Η ένταξη και διατήρηση κάθε χώρας στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές , αντί να τη διασφαλίζουν , αποδεικνύονται συχνά παράγοντες κρίσεων , λόγω της υπερκινητικότητας των κερδοσκοπικών κεφαλαίων και της υπερρευστότητας των διεθνών αγορών χρήματος.
Όσον αφορά την διόγκωση του εξωτερικού χρέους σε πολλές αναπτυσσόμενες χώρες ο Ρόγκοφ την αποδίδει κατά μεγάλο μέρος στην εμμονή του ΔΝΤ να επιβάλλει σε κάθε χώρα την επαγρύπνηση για την συγκράτηση του πληθωρισμού.
Όμως κατά τον ίδιο , η συγκράτηση του πληθωρισμού δεν είναι κατ΄ανάγκη σε κάθε περίπτωση ευεργετική , αφού συνεπάγεται συχνά την επιδείνωση των δημοσίων ελλειμμάτων και την επιβάρυνση των χρεών σε σχέση με το διαθέσιμο εισόδημα και την αυξανόμενη αδυναμία αποπληρωμής των πιστωτών.

Στην Ευρώπη τώρα με τη διεύρυνση της Ε.Ε από 15 σε 27 χώρες –μέλη , η αναλογία των φτωχών αυξήθηκε και ανήρθε το 2007 σε 78 εκατ., ήτοι 16% του συνολικού ευρωπαϊκού πληθυσμού. Πηγές της φτώχειας σήμερα είναι όχι μόνο η ανεργία , που διογκώνεται , αλλά περισσότερο η ευκαιριακή και προσωρινή εργασία. Φτωχοί στις μέρες μας είναι όχι μόνο οι άνεργοι , αλλά επίσης όλο και περισσότερο εργαζόμενοι. Η αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας και η απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων με την προσωρινότητα και την ανασφάλεια των εργαζομένων ,αποτελούν συνειδητούς στόχους της οικονομικής πολιτικής όλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Ο Τόμας Μάλθους , βρετανός οικονομολόγος(1766- 1834) υποστήριζε ότι πρέπει οι εργαζόμενοι να αισθάνονται ανασφαλείς , να στερούνται ακόμη και των αναγκαίων για την επιβίωση, προκειμένου να γίνονται έτσι περισσότερο πειθήνιοι και παραγωγικοί.
Ο Ελβετός Ζαν Ζιγκλέρ , διαβλέπει ότι, υπό την καθοδήγηση των πολυεθνικών επιχειρήσεων , συντελείται στην εποχή μας σε πλανητική κλίμακα ένα « πελώριο άλμα προς τα πίσω» , δηλ, ο καπιταλισμός παλινορθώνει τη φεουδαρχία.
Με την υπερχρέωση και την επέκταση του δανεισμού , οι νέοι « δεσπότες του πλανήτη» κατοχυρώνουν την εξουσία τους.
Οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε «νέους δουλοπάροικους» με μειωμένα δικαιώματα στην ελευθερία, στην πολιτεία, στη ζωή.
Με την έμφαση στα χρηματοπιστωτικά κυκλώματα , προτιμώνται παντού οι προμήθειες και εργολαβίες σε έργα υποδομών , εις βάρος των επενδύσεων στην υγεία και την εκπαίδευση.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο , ενώ στραγγαλίζει τις δημόσιες δαπάνες στους κοινωνικούς τομείς , τις επιτρέπει ανεξέλεγκτα στην άμυνα , στην πολιτική καταστολή, που ενθαρρύνουν τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Όπου το ΔΝΤ επεμβαίνει , η φτώχεια αυξάνεται και το ιδανικό της παγκόσμιας και κοινωνικής δικαιοσύνης , που η ανθρωπότητα θεώρησε ως νόμιμο και εφικτό κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο , απομακρύνεται σήμερα όλο και περισσότερο από τον ορίζοντα!

Βιβλιογραφία
Ντέϊβιντ Χάρβεϊ " Νεοφιλελευθερισμός - Ιστορία και παρόν"
Κώστας Βεργόπουλος " Το Μεγάλο ρήγμα - η αποδόμηση του κόσμου"
Nαόμι Κλάιν

Σύναξη ποίησης και Άνοιξης

2010-03-21T14:29:00.030+02:00

^

Η Άνοιξη χτύπησε πάλι την πόρτα του χρόνου .
Ενός χρόνου άχαρου ,ευρισκόμενου σε κρίση πολλαπλή, υπερδανεισμένου και ελλειματικού!

- Και τυχαίνει σήμερα να γιορτάζει η ποίηση αντάμα με τους μετανάστες.
- Όμως οι ποιητές μοναχικοί , σκεπτικοί, "εξόριστοι", πρόσφυγες και μετανάστες, ρίχνουν βλέμματα φευγαλέα στις ώρες των ανελέητων βασάνων.
Ρίχνουν βλέμματα ενίοτε σπαραχτικά και αγωνιώδη στα βήματα εκείνα , που ίσως θα μπορούσαν να μετατρέψουν την βαθύτατη δυστυχία σε "ευδαιμονία " .
Εύχονται να εκπληρώσουν το απαιτητικό και δυσκολότατο καθήκον της τέχνης.
Να γίνει όλη η ζωή ποίηση και ο κόσμος που φαίνεται σιγά σιγά να χάνεται να ξαναβρεί τη γνήσια ανθρωπιά του.

"Ποιός μιλά για νίκες.
Το παν είναι ν΄αντέξουμε "
Ρ.Μ.ΡΙΛΚΕ

Για την ημέρα της ποίησης
ένα ποίημα από τον στοχαστικό μας ποιητή Κ.Παλαμά

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Μόνος. Εν' άδειο απέραντο τριγύρω μου,
και μιας πολέμιας χλαλοής ασώπαστη η φοβέρα.
Κι όταν εκείνη κατακάθεται,
μόνος, θανάσιμη σιωπή παγώνει πέρα ως πέρα.
Μόνος. Μ' αρνήθηκαν οι σύντροφοι,
κι από το πλάι μου γνωστικά τ' αδέρφια τραβηχτήκαν.
Μ' έδειξε κάποιος. - Νά τος! - Καταπάνω μου
γυναίκες, άντρες, γέροντες, παιδιά, σκυλιά ριχτήκαν.
Το χέρι το ακριβό της Οδηγήτρας μου,
που με κρατούσε, ανοίχτηκε προς άλλα χάιδια ... Μόνος.
Σε βάθη μυστικά περνούνε αστράφτοντας
των ασκητάδων οι χαρές, του μαρτυρίου ο θρόνος.
Φωτιά 'βαλαν, το κάψανε το σπίτι μου,
και σύντριψαν τη λύρα μου με τη βαθιά αρμονία.
Την Πολιτεία δυό Λάμιες τη ρημάζουνε:
η λύσσα του καλόγερου, του δασκάλου η μανία.
Της Πολιτείας η πόρτα κλείστηκε,
με διώξανε, έρμος βρέθηκα στα έρμα μονοπάτια
και της Ιδέας της αστρομάτας, που έσφαξαν
από τη στράτα μάζωξα τα ολόφωτα κομμάτια.
Και τάσπερνα στο διάβα μου, και φύτρωναν
εδώ παράδεισοι, κ' εκεί βασίλεια, κ' εκεί πέρα
παλάτια κ' εκκλησιές και δρακοντόκαστρα.
Κι όλα στην ίδια ευφραίνονταν ανύχτωτην ημέρα.

*Και για την εαρινή ισημερία, άγρια χρυσά στάχυα
να λικνίζονται άλλοτε στα ήμερα και άλλοτε στα βίαια
περάσματα του ανέμου!*

Ηπειρώτικο Φως στα " Γράμματα "

2010-03-10T22:18:00.012+02:00

Η Πανηπειρώτικη Συνομοσπονδία Ελλάδος

τιμά τον Γιάννη Δάλλα ,
στα πλαίσια των Δράσεων Πολιτισμού για τους
Ηπειρώτες Δημιουργούς,
την Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010 , ώρα 19:30
στην αίθουσα Παλαιάς Βουλής .

- Ο πρόεδρος της ΠΣΕ, καθηγητής Κ.Αλεξίου θα προσφωνήσει τον τιμώμενο
- και θα χαιρετήσει ο Αθ. Αγγελος,
κοσμήτορας της Φλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

- Το Ποιητικό του έργο παρουσιάζει :
ο Στέλιος Μαφρέδας , ποιητής

- Το Μεταφραστικό του έργο παρουσιάζει :
ο Γιώργος Μπλάνας, ποιητής, μεταφραστής και κριτικός

- Την δοκιμιογραφία και την κριτική του παρουσιάζει :
ο Τάκης Καγιαλης ,
Νεοελληνιστής ,Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

- Ποιήματα και κείμενά του , διαβάζει ο ίδιος ο συγγραφέας

Οι ιδέες μου φωσφορισμοί του σώματος
Κι άλλες που μοιάζουν τεθλασμένες αστραπής
Βλέπει το σώμα μου και νυχτοπερπατεί
Μη τις χωρίζετε απ΄το σώμα μου , αδερφοί…

Γιάννης Δάλλας
Ποιητής δοκιμιογράφος και μεταφραστής των ποιημάτων Αρχαίων Λυρικών

Γεννήθηκε στη Φιλιππιάδα, σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα και υπηρέτησε στη Μέση και Ανώτατη Εκπαίδευση (καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο).
Στην ποίηση αντιπροσωπεύεται από τη συγκεντρωτική έκδοση των δέκα πρώτων συλλογών του: Ποιήματα, 1948 -1988 («Νεφέλη» 1990) , και από τρεις μεταγενέστερες . Αποθέτης («Συνέχεια» 1993).Στοιχεία ταυτότητας («Γαβριηλίδης»1999). και Γεννήτριες («Τυπωθήτω» 2004).

Στις φιλολογικές του εργασίες συγκαταλέγονται κριτικές μονογραφίες για την ποίηση και την ποιητική του Σολωμού , του Κάλβου, του Καβάφη, μελετήματα για τα έργα συγγραφέων της γενιάς του ΄10 ( Βάρναλη, Σικελιανού και Θεοτόκη), της γενιάς του ΄20 (Καρυωτάκη, Άγρα και Φιλύρα), των μοντέρνων του ΄30 (Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσου, Εμπειρίκου και Εγγονόπουλου) και αρκετών μεταπολεμικών ( π.χ. Ο ποιητής Μίλτος Σταχτούρης , « Κέρδος» 1977, Μανόλης Αναγνωστάκης – Ποίηση και ιδεολογία « Κέρδος» 2007).
Σε αισθητικά ζητήματα και κείμενα αναφέρονται και οι τόμοι δοκιμίων του:Εποπτείες («Καλουλίδης»1954), Υπερβατική Συντεχνία (« Κοντός» 1958, Πλάγιος Λόγος («Καστανιώτης» 1989), Ευρυγώνια (« Νεφέλη» 2000) και Συνεκδοχές (« Ίκαρος» 2010).

Υπήρξε ακόμη συστηματικός μεταφραστής των Λυρικών της αρχαιότητας ( Ελεγειακών, Ιαμβογράφων , Μελικών και Χαρικολυρικών ποιητών, «Άγρα» 2003-2007) και των Αλεξανδρινών της Παλατινής Ανθολογίας ( Καλλίμαχος, Ρουφίνος και Επιγράμματα αποδιδόμενα στον Πλάτωνα, « Γραβριηλίδης » 2001 και «Ηριδανός» 2008, 2009).
Τιμήθηκε με τη διάκριση του πρώτου Κρατικού Βραβείου Κριτικής και Δοκιμίου (1987), του « Μεγάλου Βραβείου Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του »(1999) και πρόσφατα από την Ακαδημία Αθηνών με τη βράβευση του έργου του Σολωμός και Κάλβος. Δύο αντίζυγες ποιητικές της εποχής («Νόηση» 2009).

Σημειώσεις από την "ΑΡΠΑΓΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ" του Κ. Βεργόπουλου

2010-03-05T00:32:00.021+02:00

#

Η τάξη του χρήματος δηλώνει διπλή και αντιφατική αποστολή. Η μυθολογική διάσταση του πλούτου είναι:
Α) Προβολή και επίδειξη του πλούτου, αντικείμενο λατρείας για λόγους παραδειγματισμού και προτύπου κοινωνικής επιβολής.
Β) Συσκότιση των πηγών και των μηχανισμών που τον δημιουργούν και τον αναπαράγουν.
Σε κάθε προσπάθεια προσπέλασης στον ναό του πλούτου και του χρήματος υψώνονται «υψηλοί φραγμοί» και παρουσιάζεται ως βεβήλωση η προσπάθεια «προσπέλασής» του.
Ο μεγάλος πλούτος προϋποθέτει πάντα την μεγάλη φτώχεια, την όξυνση της ανισότητας, την συνεχή ανακατανομή προς όφελος των ισχυρών.
Οι σημερινές μορφές χρηματιστικής συσσώρευσης δεν αναπέμπουν τον πλούτο στην κοινωνία για να διασφαλίζεται η αναπαραγωγή του, αλλά αποσπάται μονόπλευρα από την παραγωγή και εναποτίθεται στην χρηματοπιστωτική οικονομία, που συντηρείται από τις παραγωγικές δυνατότητες χωρίς αυτή να παράγει.
Ο Κέυνς αποδίδει την εμφάνιση του καπιταλισμού από τον 16ο αιώνα στην ύπαρξη άφθονου χρυσού και πολύτιμων μετάλλων που εισέρευσαν στην Ευρώπη από την ανακάλυψη της Αμερικής και στην απότομη πτώση των επιτοκίων και της αξίας του χρήματος. Το καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής εμφανίστηκε όταν οι αποδόσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου υστέρησαν από τις αποδόσεις του «πραγματικού» κεφαλαίου.
Σήμερα όμως οι αποδόσεις έχουν επανέλθει, κατά τον καθηγητή Βεργόπουλο, στην προ καπιταλιστική ηλικία της ανθρωπότητας. Δηλαδή οι χρηματιστικές αποδόσεις υπερέχουν κατά πολύ των πραγματικών ή φυσικών (κλασσική σχολή-Ρικάρντο) και επιλέγουν τις χρήσεις του πραγματικού κεφαλαίου, απορρίπτοντας όσες εξ αυτών εμφανίζουν μειωμένη αποδοτικότητα, κατώτερη από ένα όριο που αυθαίρετα προσδιορίζεται από την πλουτοκρατία.
Οι κλασσικοί και κάποιοι σοσιαλιστές οικονομολόγοι χαρακτηρίζουν καθαρό παραλογισμό την δυνατότητα των χρηματιστικών κερδών να υπερβαίνουν τα πραγματικά ή φυσικά κέρδη. Ο Κέυνς έχει καταδείξει, ότι αυτός ο παραλογισμός συνέβη σε διάφορες περιόδους τον μεσαίωνα , την νεώτερη εποχή (1870-1914) και στην τρέχουσα φάση. Τα υπερκέρδη πληρώνονται από τα μελλοντικά εισοδήματα της κοινωνίας.
Και έτσι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να προφυλαχθεί από αυτό τον κίνδυνο και τις μεγάλες αυταπάτες με την γνώση του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος.
Με την «μονεταριστική αντεπανάσταση» της δεκαετίας του 80 διαμορφώθηκαν οι συνθήκες συγκρότησης του νέου χρηματιστικού κεφαλαίου, στην ασυδοσία του οποίου παραδόθηκαν σήμερα η οικονομία και η κοινωνία. Αντί οι άνθρωποι να αναλώνουν το χρήμα, το χρήμα αναλώνει τους ανθρώπους για την δήθεν ευημερία τους.
Οι θεωρητικοί της καπιταλιστικής ευημερίας Λέων Βαρλάς και Ιωσήφ Σουμπέτερ αποδέχονται ότι σε συνθήκες ισορροπίας και σταθερότητας των καπιταλιστικών αγορών, τα κέρδη ελαχιστοποιούνται, ενώ διογκώνονται σε συνθήκες ασταθείς και μεταβατικές. Στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, έχουν πληρώσει εκατομμύρια άνθρωποι χωρίς κάποιο αντάλλαγμα. Η παγκόσμια αγορά και το παγκόσμιο σύστημα αποτελούν ανεκπλήρωτο όραμα του κεφαλαίου που δεν είναι ποτέ σε θέση να εφαρμόσει.
Παρά τις Αμερικανικές επαγγελίες για μετάβαση σε κάποια μεταβιομηχανική εποχή, στην ψηφιακή κοινωνία, στην κοινωνία των ιδιοκτητών, η πραγματικότητα δείχνει ότι η Αμερική καταβυθίζεται πλέον στα χρέη και ότι συγκροτείται μια μεγάλη κοινωνία οφειλετών με μη εξυπηρετήσιμο χρέος έναντι μιας μικρής ομάδας επωφελούμενων πιστωτών, δηλαδή δημιουργήθηκε μια κοινωνία καταχρεωμένων πολιτών, που μοχθούν σαν νέοι δουλοπάροικοι, με όλο και λιγότερα ατομικά δικαιώματα και ελευθερίες, προκειμένου να υπηρετούν τα χρέη και τους πιστωτές.
Διοργανώνεται η επάνοδος της κοινωνίας σε συνθήκες προκαπιταλιστικής αυθαιρεσίας όπου κυριαρχεί το νέο χρηματιστικό κεφάλαιο, το αφηρημένο χρήμα, στην ασυδοσία του οποίου παραδίδονται άνθρωποι και κοινωνίες.

Για την Ελλάδα η εξέλιξη δεν είναι διαφορετική.
Το οικονομικό σύστημα δεν απέβη ισχυρότερο και παραγωγικότερο μετά την ένταξή μας στην ΟΝΕ και στο ευρώ, αλλά κατέληξε σήμερα περισσότερο αποδυναμωμένο και πιο εύθραυστο.
Το κοινό νόμισμα με την Ευρώπη αντί να προσελκύσει επενδύσεις και χρηματοδοτήσεις, οδηγεί σήμερα στον εκμηδενισμό των επιχειρηματικών κεφαλαιακών εισροών στη χώρα μας, στην συρρίκνωση των άμεσων χρηματοδοτήσεων και στην επάνοδο της οικονομίας σε συνθήκες εξάρτησης από δανειακά κεφάλαια και συσσωρευμένα χρέη.
Σε συνθήκες κοινού νομίσματος με την Ευρώπη, η Ελλάδα καταβυθίζεται στα ελλείμματα και στα χρέη σε όλα τα επίπεδα, χωρίς όμως να εξασφαλίζει τα ανάλογα εισοδήματα που θα επέτρεπαν την μείωση στο μέλλον των αναλαμβανόμενων υποχρεώσεων. Το σημερινό νεοελληνικό υπόδειγμα δεν είναι οικονομικά βιώσιμο, δεν έχει μέλλον, γιατί το αποτέλεσμά του είναι η επιταχυνόμενη καταχρέωση για το σύνολο της οικονομίας.
Η χώρα μας αποδεικνύεται η πιο ευάλωτη στην εξάρτυση από το νέο χρηματιστικό κεφάλαιο και οι χρηματιστικές προδιαγραφές αποδοτικότητας εκτοπίζουν όλες τις άλλες. Αυτό συμβαίνει στην Ελλάδα σε μεγαλύτερη κλίμακα από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο πλούτος που παράγεται στη χώρα μας, συγκεντρώνεται με γρήγορους ρυθμούς με αποκλειστικό γνώμονα την εξυπηρέτηση των πιστωτών, ενώ το παραγόμενο καθαρό προϊόν βαίνει αρνητικό οξύνοντας τις κοινωνικές ανισότητες, τα προβλήματα ανεργίας, φτώχιας και κοινωνικού αποκλεισμού.
Στις μέρες μας αναδείχτηκε αντί του παραδοσιακού κοινωνικού κατεστημένου μια νέα ολιγαρχία του χρήματος με βάση το αφηρημένο και διεθνοποιημένο χρήμα και υποβάλλει ολόκληρη την κοινωνία στα δικά της μονόπλευρα κριτήρια αποδοτικότητας.
Κατά την τελευταία οκταετία, η ελληνική οικονομία παρουσίασε αξιοσημείωτες «επιτυχίες», οι οποίες όμως αποδεικνύονται σήμερα μόνο ονομαστικές.
Η συσσώρευση μεγάλου πλούτου έγινε στη χώρα μας όχι με βάση την παραγωγή, αλλά μέσω μεταβιβάσεων και σε συνθήκες όξυνσης των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων με διόγκωση της φτώχιας και των κοινωνικών αποκλεισμών.
Ενώ οι ονομαστικές «επιτυχίες» συνεχίζονταν, η πραγματική κατάσταση της οικονομίας αποδείχτηκε ευάλωτη, εύθραυστη και εκτιθέμενη σε κινδύνους τόσο από το εξωτερικό, όσο και από το εσωτερικό.
Η ένταξη στο νομισματικό σύστημα του ευρώ δεν απέτρεψε την αύξουσα απόκλιση των πραγματικών ισοτιμιών Ελλάδας και Ευρώπης, με συνέπεια την αύξηση του αντιπαραγωγικού και αντιεπενδυτικού κλίματος στη χώρα μας και αποτέλεσμα η ελληνική οικονομία να απομονώνεται όλο και περισσότερο από την ευρωπαϊκή.
Η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας βασίζεται όλο και περισσότερο στα δημοσιονομικά ελλείμματα που όλο και διογκώνονται και στον δανεισμό δημόσιο, ιδιωτικό, εξωτερικό και εσωτερικό που δεν παύει να συσσωρεύεται.
Με μεγάλη επιτάχυνση διογκώνονται οι χρηματικές και κεφαλαιϊκές δεσμεύσεις υποχρεώσεις της χώρας έναντι του εξωτερικού. Οι δημιουργούμενες υποχρεώσεις έναντι των πιστωτών της αυξάνονται με πολύ υψηλότερο ρυθμό έναντι της αύξησης του εθνικού εισοδήματος.
Αυτά τοποθετούν τη χώρα μας στην ομάδα των πλέον καταχρεωμένων χωρών της παγκόσμιας οικονομίας και από την κατάσταση αυτή θύμα είναι, η χρηματοπιστωτική φερεγγυότητα της χώρας ,προκειμένου να εξασφαλίσει νέες χρηματοδοτήσεις ,έστω και με βαρύτερους όρους.
Σε αντίθεση με τους εταίρους μας, η ελληνική οικονομία είναι σε φάση επιταχυνόμενης επέκτασης των εσωτερικών ελλειμμάτων της, αλλά και αντιεισροής αυτόματων χρηματοδοτήσεων χωρίς κόστος εκ της αλλοδαπής.
Κρίσιμο μέγεθος κάθε εθνικής οικονομίας είναι το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της χώρας με το εξωτερικό, όπου εκεί φαίνεται ο βαθμός και ο τύπος της ενσωμάτωσης μιας χώρας στη διεθνή οικονομία.
Εφόσον οι εισαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών υπερβαίνουν τις εισπράξεις από τις εξαγωγές και τους άδηλους πόρους, τότε θα πρέπει η διαφορά να χρηματοδοτείται με πρόσθετα εισοδήματα, είτε με την εισροή άμεσων ξένων επενδύσεων είτε με εκείνη των δανειακών υποχρεώσεων.
Το άθροισμα των δανειακών και των άμεσα ξένων επενδυτικών τοποθετήσεων σε κάθε χώρα συνιστά ταυτόχρονα τόσο τον συντελεστή ανοίγματος της εθνικής οικονομίας προς την διεθνή, όσο και τον βαθμό εξάρτυσής της από την χρηματοδότηση εκ του εξωτερικού.

Η Ελλάδα πληρώνει ακριβά για τα χρέη της, ενώ όσο το εισόδημα δεν αυξάνεται ταχύτερα από τον δανεισμό, το συσσωρευμένο χρέος συνεχίζει την ανοδική του πορεία. Η χώρα μας στην παγίδα της υπεραποταμίευσης, της υπερκεφαλαιοποίησης, της υπερσυσώρευσης και των υψηλών κερδών με το χαμηλότερο εργασιακό κόστος στην Ευρώπη αντιμετωπίζει οξύ πρόβλημα πραγματοποίησης του παραγόμενου προϊόντος. Τα ελληνικά υπερκέρδη μεταφέρονται στην κατάκτηση τεχνολογικών πλεονεκτημάτων που όμως δεν αξιοποιούνται ανάλογα με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται μοιραία η αποδοτικότητα του κεφαλαίου.
Στην εποχή μας τα χρηματιστικά εισοδήματα αυξάνονται ταχύτερα από εκείνα της πραγματικής οικονομίας, ενώ οι οφειλέτες μετατρέπονται σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας με μειωμένα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα.
Το καπιταλιστικό σύστημα αντιμετωπίζει έλλειμμα ορατότητας για το μέλλον του και επιστρέφει σε προκαπιταλιστικές μορφές άγριας συσσώρευσης του πλούτου που βασίζεται όχι στην αύξηση της παραγωγής πλέον αλλά στην αρπαγή, την οικειοποίηση και παρασιτική χρήση των εισοδημάτων με κύρια εργαλεία τον υπερδανεισμό και την καταχρέωση της οικονομίας και των συντελεστών της.
Στην χώρα μας η καταχρέωση όλων των συντελεστών οικονομίας θυμίζει αμερικανικά και ιαπωνικά πρότυπα και όχι ευρωπαϊκά. Το σύνολον της ελληνικής οικονομίας, νοικοκυριά και επιχειρήσεις εργάζονται και παράγουν σε πλαίσιο που θυμίζει συνθήκες «νέας δουλοπαροικίας».
Για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα δεν αυξάνεται αλλά συρρικνώνεται, αφού η εξυπηρέτηση των υψηλών χρεών απορροφά περισσότερα από την αύξηση του εισοδήματος.
Όσο περισσότερο βαθαίνει η οικονομική καταχρέωση των πολιτών , τόσο περισσότερο η Δημοκρατία εμφανίζεται εκ των άνω σαν δημαγωγία, αρχαϊσμός και λαϊκισμός.
- Η « εικονική » οικονομία των τελευταίων περιόδων έφερε ημερομηνία λήξης , όπως προέβλεψε στο βιβλίο του ο καθηγητής Βεργόπουλος και προσγειώθηκε δραματικά στην πραγματική με όλα τα ολέθρια αποτελέσματα του σήμερα!
Πληρώνουν και πάλι το κόστος της αναγκαστικής προσγείωσης αυτοί ακριβώς που έχουν ήδη πληρώσει και το κόστος της εξωπραγματικής απογείωσης.
Πόσο δίκαιο και δημοκρατικό αναρωτιόταν στο βιβλίο του , πόσο αποτελεσματικό , πόσο οικονομικά και κοινωνικά επωφελές είναι κάποιοι να επιβάλλουν μονόπλευρες και εξωπραγματικές επιλογές με τη βεβαιότητα ότι το κόστος των επιλογών τους , είτε κατά την απογείωση ή την ανώμαλη προσγείωση θα επιρρίπτεται συστηματικά και αποκλειστικά στα θύματα, ήτοι στην αδύναμη πλευρά της οικονομίας!

Την Τετάρτη 24 Φλεβάρη βγαίνουμε στο δρόμο, Απεργούμε

2010-02-20T18:40:00.014+02:00

Γενική 24ωρη απεργία στις 24 Φλεβάρη έχουν προκηρύξει ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αντιδρώντας στα μέτρα λεηλασίας του εργατικού εισοδήματος.
Μαζική συμμετοχή στην απεργία.
Για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι την κρίση, που δημιούργησαν οι οίκοι κερδοσκοπίας, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές και η δημιουργική λογιστική, με την βοήθεια της Goldman Sachs, αλλά αυτοί που την προκάλεσαν.
Η συγκέντρωση του χρήματος στις τσέπες των λίγων , γεννά τις κρίσεις, σαν την σημερινή.
Την κρίση να πληρώσουν οι έχοντες και κατέχοντες.

Στη σκοτεινή οδό Σατωβριάνδου η φωτεινή σκέψη της Ρόζας

2010-02-10T23:28:00.015+02:00

Δευτέρα βράδυ , με ένα κασκόλ να προφυλάσσεται από τα παγωμένα αγγίγματα του κρύου αέρα, κατηφόριζε την οδό Σατωβριάνδου.
Προορισμός το θέατρο « Βήμα Αγγέλων» , στην δεξιά πλευρά του δρόμου, κατεβαίνοντας από την Ομόνοια, του έγχρωμου πλέον αυτού δρόμου, από την παρουσία τόσων μεταναστών εκεί!
Προχωρώντας σήκωσε τα μάτια και αντίκρισε κάποια φευγαλέα φεγγίσματα από κανά δυό αστέρια , που νομίζω ήθελαν να δώσουν λίγη λάμψη στην ασχήμια του ταλαιπωρημένου δρόμου.
Το βλέμμα στάθηκε σ΄ένα μπαλκόνι στο δεύτερο πάτωμα , όπου προεξείχε μια απλώστρα με πολύχρωμα ρούχα ,που τα κυμάτιζε ο κρύος αέρας. Ρούχα μεταναστών πολυφορεμένα ,εκεί στο δρόμο « του βήματος των αγγέλων ».
Συνάντησε πολλούς μετανάστες να γυρνάνε πάνω- κάτω μέχρι να φθάσει στον παράξενα όμορφο χώρο του θεάτρου, σ΄ αντίθεση με την χαμθαλότητα και την βρώμικη ανάσα του δρόμου αυτού.

Έφθασε στο θέατρο , είδε στον κάτω χώρο του, την έκθεση με τις παραστάσεις από αλουμίνια, και ανέβηκε με την ξύλινη σκάλα , που έτριζε στην κάθε πατημασιά, στον πάνω χώρο , για την παράσταση.
Το έργο που παιζόταν ήταν η « Ρόζα Λούξεμπουργκ – Γράμματα από τη Φυλακή ».

Ήταν μονόλογος , μια σπαρακτική και συνάμα τρυφερή και ποιητική κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ, μέσα από τη φυλακή του Βρόνκε.
Μόνη παρέα ένας ηθοποιός καθισμένος έξω από τον χώρο της σκηνικής φυλακής , που έπαιζε βιολί στις ατέλειωτες ώρες μοναξιάς στο κελί, της μεγάλης Ρόζας!
Ο λόγος ποιητικός , πολιτικός, κοινωνικός, επαναστατικός να σπάει την ησυχία και να διαπερνά την σκέψη και το είναι μας, πότε σαν μυτερή σουβλιά που ματώνει και πότε σαν απαλή πάχνη πρωινού.

« Ο Άνθρωπος πρέπει ακατάπαυστα να είναι σαν μια λαμπάδα που φλέγεται και από τα δύο άκρα .»
« Αν δεν κουνηθείς δεν θα ακούσεις τις αλυσίδες σου.» λόγια της Ρόζας Λούξεμπουργκ.
Και ενδιάμεσα τα λόγια του Κάρλ (Λίμπνεχτ) , τόσο επίκαιρα στην σημερινή ανατριχιαστική πραγματικότητα της « κρίσης» και των « μέτρων », που ακούγονται λες και θέλουν να μας τιμωρήσουν για την κρίση του συστήματος!
« Βασικός νόμος του καπιταλισμού είναι : Ή εσύ ‘η εγώ. Όχι εσύ και εγώ .»
Και την κρίση της απληστίας των τραπεζών , της μεγιστοποίησης του κέρδους , της φοροδιαφυγής του μεγάλου κεφαλαίου και της παραοικονομίας , της δομικής πλέον α-επενδυτικότητας , των κερδοσκοπικών παιχνιδιών των αγορών, της λεηλασίας των χαμηλών εισοδημάτων, - κουνώντας απειλητικά τον πέλεκυ της καταστροφής, οι επικεφαλής της Ευρωπαϊκής μονεταριστικής πολιτικής, - την μετακυλύουν σαν μονόδρομο τάχα, στις πιο άγριες περικοπές και ανατροπές των εισοδημάτων , της αλληλεγγύης των γενεών (βλέπε ασφαλιστικό) ,και της σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας μας και των χωρών του Νότου!
Ούτε το Κευνσιανό μοντέλο δεν αντέχουν πλέον, τόσο άγρια επίθεση για την « πανάκεια » της ανάκαμψης των « αγορών».

- Αλλά ας γυρίσω σε κάποια ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τα γράμματα της Ρόζας Λούξεμπουργκ.
« Σόνιτσκα , μου λες ότι πικραίνεσαι που με κρατάνε κλεισμένη τόσο καιρό. Και αναρωτιέσαι πως γίνεται κάποιοι άνθρωποι να ορίζουν το μέλλον άλλων ανθρώπων και τι νόημα έχουν όλα αυτά.
Μη με παρεξηγήσεις γι΄αυτό που θα σου πω…
Μα, πουλάκι μου χρυσό, δεν υπάρχει « γιατί ».
Όλη η ιστορία του πολιτισμού μας , που μετράει πάνω από είκοσι χιλιάδες χρόνια , πάνω σ΄αυτή την αρχή δεν στηρίζεται;
Ότι κάποιοι λίγοι , αποφασίζουν για την τύχη των υπόλοιπων και πολλών; Αυτή η πρακτική , βέβαια , έχει τις ρίζες της βαθιά στις αρχές της ύπαρξης και μπορεί να αλλάξει μόνο μέσα από μακρές και επώδυνες διαδικασίες. ..
Κι εσύ, εύλογα, έρχεσαι και ρωτάς: « Τι νόημα έχουν όλα αυτά; »
Η ερώτησή σου όμως δε έχει λογική απάντηση, αφού αφορά τη ζωή την ίδια και τις συμβάσεις της συνολικά.

Είναι το ίδιο σαν να με ρωτάς γιατί υπάρχουν στον κόσμο γαλάζιοι μελισσοφάγοι!
Η απάντησή μου είναι πως ιδέα δεν έχω γιατί υπάρχουν. Όμως, χαίρομαι που υπάρχουν και γλυκαίνεται η καρδιά μου όταν , ξαφνικά, πίσω απ΄τον τοίχο της φυλακής μου, ακούω το βιαστικό « ζίζιμπι» του δικού μου γαλάζιου μελισσοφάγου !
…
-Κάποιο άλλο γράμμα της με εικόνες ζωής , γαλήνιου μόχθου , της αγίας επιβίωσης και της απόλυτης λιτής ομορφιάς κάπου από την Κορσική.

-« Εδώ συναντάμε ανθρώπους που ταιριάζουν απόλυτα με το τοπίο. Στη στροφή του δρόμου, σούρουπο, συναντάμε χωρικούς που γυρίζουνε στο σπίτι απ΄τα χωράφια περπατώντας ο ένας πίσω απ΄τον άλλο.
Οι χωρικοί εδώ ποτέ δεν πηγαίνουν όλοι μαζί, όπως οι δικοί μας χωρικοί. Πηγαίνουν πάντα ο ένας πίσω απ΄τον άλλο, σαν πομπή.
Μπροστά, συνήθως, πηγαίνει το σκυλί. Μετά, μια γίδα ή ένα γαϊδουράκι φορτωμένο σακιά με κάστανα και, από πίσω, ένα μουλάρι που πάνω του κάθεται μια γυναίκα με τα πόδια χαριτωμένα στο πλάι. Στην αγκαλιά της μπορεί να κρατάει το μωρό της. Έχει την πλάτη ίσια και είναι λυγερή σαν κυπαρίσσι. Δίπλα στο μουλάρι πηγαίνει πεζός ο άντρας της. Έχει μαύρα γένια και στιβαρό παρουσιαστικό που σου εμπνέει εμπιστοσύνη.
Κανένας τους δε μιλάει. Θα ΄παιρνες όρκο πως είναι η Αγία Οικογένεια. Μόνο που αυτό το θέαμα είναι πολύ συνηθισμένο σ΄αυτά τα μέρη. Αυτές είναι εικόνες που σε κάνουν να θες να γονατίσεις.
Να υποκλιθείς και να προσκυνήσεις με βαθιά ευλάβεια. Εμένα αυτό μου έρχεται να κάνω χωρίς να το θέλω κάθε φορά που βλέπω μπροστά μου την απόλυτη ομορφιά. Θέλω να υποκλιθώ.
Σ΄αυτά εδώ τα μέρη , η Βίβλος είναι ζωντανή πραγματικότητα. Είναι μέρος της καθημερινότητας αυτών των ανθρώπων. Το ίδιο και ο κλασσικός πολιτισμός. Ζει παντού.
Πρέπει να πάμε και μαζί , και να κάνουμε ότι έκανα όταν πήγα μόνη μου. Να γυρίζουμε σ΄όλο το νησί και κάθε βράδυ να κοιμόμαστε αλλού.
Να ξυπνάμε αξημέρωτα για να χαρούμε το πρώτο φως του ήλιου. Ωραία δε θα είναι;

Συνέχισε να διαβάζεις και να μην αφήνεις το μυαλό και τη θέλησή σου αγύμναστα.
Εσύ θα το καταφέρεις εύκολα, γιατί το μυαλό σου είναι νέο και εύπλαστο.
Σ΄αφήνω για σήμερα. Σου εύχομαι χαρά και γαλήνη.
Δική σου
Ρόζα

Άναψαν τα φώτα στη σκηνή , χειροκρότημα και τα πολλά τριξίσματα στα ξύλινα σκαλιά, που μας έβγαζαν έξω στον δρόμο με τις πινακίδες του Νέον και τους περιθωριακούς αυτού του κόσμου , μετανάστες και άλλους , που σαν σκιές κινούνταν το κρύο αυτό βράδυ στην οδό Σατωβριάνδου.
Κοιτώντας πάλι προς την πολυκατοικία ή ξενοδοχείο, δεν είμαι βέβαιη, με τα pούχα στην απλώστρα του μικρού μαυρισμένου μπαλκονιού , είχα μαζί μου συντροφιά πια τη βεβαιότητα ότι ¨ οι μάζες και δει οι πιο καταπιεσμένες και φτωχές είναι ο βράχος, που θα γίνει το θεμέλιο της αλλαγής αυτού του κόσμου ¨.
Το κρύο επίμονο , αλλά μέσα μας ήμασταν τόσο ζεστοί, μετά από την επίσκεψή μας στα μονοπάτια και τα λόγια της Ρόζας Λούξεμπουργκ και τόσο πεισμένοι ότι όλα μπορούμε να τα καλυτερέψουμε!
Όχι δεν ήταν ψευδαίσθηση Του Νέον και της παράστασης , αν το πιστέψουμε και δώσουμε κάτι όλοι μας , όπως οι Μεγάλοι αυτοί άνθρωποι, ναι μπορούμε τα πάντα!

η Πανηπειρωτική για τον Γιώργο Αρμένη

2010-01-30T18:13:00.009+02:00

ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ
ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

για καρπούς ανίει*

Η Πανηπειρώτικη Συνομοσπονδία Ελλάδος κατανοώντας το χρέος της προς ανάδειξη της πλούσιας ηπειρώτικης πολιτιστικής δημιουργίας καθιερώνει μια σειρά εκδηλώσεων που αφορούν σε σύγχρονους συμπατριώτες μας δημιουργούς, όπως συνολικά και στο έργο τους.
Αρχής γενομένης από τον Νοέμβριο του 2009 επιχειρεί την παρουσίαση εκείνων , που διακρίθηκαν στο γραπτό λόγο , λογοτέχνες ή ποιητές , γενικότερα στις τέχνες , το θέατρο και τις επιστήμες , που σημάδεψαν με την παρουσία και το έργο τους , τους αντίστοιχους τομείς του πολιτισμού όπου διέπρεψαν.
Ακόμη σ΄ότι αφορά ιδιαίτερα την παρουσίαση των σύγχρονων λογοτεχνών , ποιητών και ιστορικών , αλλά και ευρύτερα , η συνδρομή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και συγκεκριμένα του Φιλοσοφικού τμήματος κρίθηκε περισσότερο αναγκαία , ώστε τόσο η επιλογή , όσο και η παρουσίαση να γίνει κατά το δυνατόν πληρέστερη και πλέον αντικειμενική από κάθε πλευρά, χωρίς να αφήνονται αισθητά κενά ή περιθώρια αμφισβήτησης…
Η συνολική και συνοπτική παρουσίαση του έργου τους , έχει ανατεθεί σε έγκριτους ειδικούς , ώστε να κατανοηθεί ευρύτερα το έργο τους και να φωτίσουν κάθε πτυχή τόσο της προσωπικότητας του δημιουργού , όσο και του έργου του συνολικά. Την εκδήλωση συμπληρώνουν εκάστοτε σχετικές προβολές , μουσικά ακούσματα , απαγγελίες ποιημάτων , ανάγνωση κειμένων και αναμνηστική πλακέτα στον τιμώμενο.

Πρόσκληση

Το Δ. Σ της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδος
σας προσκαλεί να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση για τον
ΓΙΩΡΓΟ ΑΡΜΕΝΗ
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010 , ώρα 19:00 στην Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία
( Κλεισθένους 15 – 7ος όροφος )

Πρόγραμμα

- Προσφώνηση προέδρου καθηγητή Ιατρικής Κώστα Αλεξίου
- Χαιρετισμός εκπροσώπου Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
- ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
-Κώστας Γεοργουσόπουλος . Κριτικός Θεάτρου
« Η καλλιτεχνική διαδρομή ».
-Παντελής Βούλγαρης. Σκηνοθέτης
« Η συνεργασία » .
-Βασίλης Γκουρογιάννης. Λογοτέχνης
« Ο άνθρωπος Γιώργος Αρμένης ».
-Δημήτρης Παπαχρήστου. Λογοτέχνης
« Ο φίλος Γιώργος Αρμένης ».

Την εκδήλωση συντονίζει η Γεωργία Λαδογιάννη.
Επ. Καθηγήτρια Πανεπ. Ιωαννίνων, τμήματος Φιλολογίας

« Ο Γιώργος Αρμένης , είναι μια πολύμορφη ιδιοφυία , γνήσιος και λαμπερός σ΄όλες του τις εκδηλώσεις. Είναι προικισμένος με μια εκρηκτική φαντασία που ξεπηδά από την πραγματικότητα και την αλήθεια. Σπάνιος ηθοποιός, με ευρύτερες και και ποικίλες προοπτικές στο θεατρικό χώρο. Ξεκίνησε με λίγα ακαδημαϊκά εφόδια, αλλά χάρη στον αυθορμητισμό του, το ένστικτο και το πάθος του για αληθινή γνώση , καθώς κι από προβληματισμούς από πλούσιες ζωικές εμπειρίες, κατάφερε να φτάσει σε ζηλευτά αποτελέσματα σ΄όλες του τις εκδηλώσεις . Σήμερα έχει κάτι να πει και ξέρει να το πει »Κάρολος Κουν,1979.

*από το δίστιχο της ιέρειας στη Δωδώνη ( Ήπειρος 4.οοο χρόνια Ελληνικής Ιστορίας και πολιτισμού. Εκδοτική Αθηνών)

ΛΕΜΟΝΙΑς ή Λάμιας

2010-01-02T23:17:00.014+02:00

Ένας σαλός, ψηλολέλεκας με ατίθασους βοστρύχους που θέλουν λες να ενωθούν με τον τρελλοαγέρα , που σφυρίζει στα στενά σοκάκια της παράκτιας πόλης.
Κινήσεις ατσούμπαλες, χέρια άχαρα, μεγάλα, τις περισσότερες φορές μη ξέροντας τι θάπρεπε άραγε να τα κάνει.
Ρούχα τριμμένα, ποτισμένα με αλμύρα, είναι η δουλειά του που τα ποτίζει στα διβάρια του πανέμορφου κόλπου.

Εργάζεται στον συναιτερισμό αλιείας , στους κέφαλους ντε,
τη μεγάλη του αδυναμία , στα όστρακα ,μύδια , κυδώνια και αχινούς!
Ένα έγινε με το ξύλινο σπιτάκι του συνεταιρισμού, που στέκεται σε πασσάλους και θαρρείς πως λικνίζεται στα ήρεμα νερά του κόλπου των αργυροπελεκάνων.
Παρακολουθεί από την κρυψώνα της καλύβας του τις μπάφες, τους κέφαλους, τα μύδια εκτροφής να μεγαλώνουν και να ετοιμάζονται για τις ψαραγορές.
Από αγάπη κάποιοι συμπολίτες πατριώτες του τον σπρώξανε στη δουλειά αυτή, για να βγάζει το αλμυρίσιο ψωμί του, από την αλιεία και εκτροφή των ψαριών, που τόσο έχουν γίνει ένα με την ζωή του.
Την αγαπάει τη ζωή της θάλασσας ο Λάμιας.
-Που τον έβρισκες που τον έχανες , στη θάλασσα και πάντα να γυρνάει με τις τσέπες του αμπέχονου γεμάτες κυδώνια και να τα προσφέρει στις παρέες που θα τύχει να καθίσει μαζί τους.
Τα προσφέρει μ΄ένα χαμόγελο απερίγραπτο σε φίλους, φίλους φίλων και μαζί με τα κυδώνια ,αράζει και το ψηλό και λίγο γερμένο σκαρί του ,στην παρέα, ο « Λάμιας».
Αφού καθίσει και βολέψει το πανύψηλο κορμί του , μαζί με τα κυδώνια βγάζει πάντα από τις τσέπες του και ένα σουγιά για να τ΄ ανοίξει .
Όλα τα έχει φροντίσει και η μεγαλύτερη έκπληξη της κάθε παρέας που θα ευεργετηθεί από τα δώρα του , είναι η εμφάνιση από τις τσεπάρες του , λεμονιών , για να περιχύσουν τα όστρακα !!!!
Εξού και το έτερο παρατσούκλι του, « Λεμονιάς ».
Κάποιοι λένε ότι δούλεψε σκληρά σε λεμονοπορτοκαλιώνες ντόπιων .
- Πριν αφοσιωθεί στην θάλασσα , είχε ένα άλλο παράξενο ενδιαφέρον ο πολυπράγμων Λάμιας.
- Υπήρξε κυνηγός και ταριχευτής φιδιών.

Πιο εύκολα τα πράγματα με τα κυδώνια, γιατί όταν σε πετύχαινε στο κουτούκι του «Στάθη» στο Σεϊτάν Παζάρ ,ή στον « Νόστο» , την « τρελλή γαρίδα» και όλα τάλλα αγαπημένα στέκια της πόλης , ήθελε να σε δωρίσει ένα φίδι μέσα σε μπουκάλι! Και αν δεν είχε για κάποιον, σου έδινε ραντεβού τις επόμενες μέρες , μέχρι να πιάσει κανένα φίδι .
΄Αραζε λοιπόν το ατσούμπαλο κορμί με τα μετέωρα χέρια στην καρέκλα του και με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες εξιστορούσε την συγκομιδή φιδιών με τις σκληραγωγημένες παλάμες του, και την τοποθέτησή τους σε μπουκάλια.
Φιδέκθεση το φτωχικό του πέρα στην Ντάπια.
Τοποθεσία της πόλης με φτωχόσπιτα, δρόμους άλλοτε νοτισμένους , που στις άκρες τους μπορεί το μάτι σου πολλές φορές να πιάσει ίχνη από πράσινα βρύα .
Ο πατέρας του άρρωστος δεν μπορούσε να βοηθήσει τον Λάμια και το αδερφάκι του , που ζούσαν μαζί.
Μέχρι που ο πατέρας του έφυγε μια βροχερή μέρα , από εκείνες τις νοτισμένες μέρες , που η πόλη θαρρείς και σιγομουρμουρίζει το « Θάνατος οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι ….»

Από τότε ο Λάμιας κρατάει στους ώμους του το¨σεράι¨ στην Ντάπια.
- Τρομάρα του ένα φεγγάρι μας εξιστορούσε ότι είχε φιλοξενήσει εκεί - ακουστό τραγουδοποιό, τον Αγγελάκα, που αγαπούσε τον τόπο , τους ανθρώπους και προπάντων τον Λεμονιά.
Γλέντια λεέι τότε, και δώστου να φέρνει ο Λάμιας ψάρια , κυδώνια και φρεσκοκομμένα λεμόνια.
Ακούστηκε, μάλλον υπερβολές επαρχιώτικες , # ότι είχε ρημάξει τα λεμόνια από τους κήπους των χαμόσπιτων της Ντάπιας εκείνες τις ημέρες της φιλοξενίας.`
Με τα μεγάλα χέρια και τα δάκτυλα κίτρινα από τον καπνό , γιατί ρουφούσε απανωτά άφιλτρα τσιγάρα , αγκάλιαζε τα κορίτσια και να τα φιλιά στην αγορά για τον φίλο Λεμονιά. Χαμόγελα τότε ο Λάμιας και γλάρωμα ο γάτος , από την αποδοχή , τι να σου λέω!
Ιστορία έχει γράψει παλαιότερα σένα γνήσιο ρεμπετάδικο , εκεί έξω από το παλιό φρουραρχείο της πόλης προς τον Παντοκράτορα.
Τραγουδούσε όμως μια ομάδα , με φωνές και στάση ισάξια των μεγάλων του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Ένα παλληκάρι με φωνή μείγμα θεού από Χατχηχρήστο και Μπέλλου , ένας άλλος με χροιά φωνής Παπαιωάννου και μπουζούκι , που θα ζήλευαν οι καλύτεροι οργανοπαίκτες , τα Σαββατοκύριακα ξεσήκωναν τους καημούς και μετά τους ημέρευαν.
Εκεί και ο Λάμιας κάθε Σαββατόβραδο , άλλαζε το ένα τραπέζι μετά το άλλο.
Μετά τις τρεις τα μεσάνυχτα γινόταν κατάνυξη με θεικές φωνές και μουσικές , θαμώνες μερακλωμένους με γλυκαμένο το αχ τους και ο Λάμιας αρχάγγελος των κεριών να δίνει παράσταση κατανυκτική!
Σηκωνότανε όρθιος και κατευθυνόταν στην εξέδρα των μουσικών και με κατανυκτικές, αργές κινήσεις ο ψηλολέλεκας αναμαλλιασμένος άρχιζε να ξεβιδώνει και να σβήνει μια μια τις λάμπες που φέγγαν στην οροφή του παταριού της κομπανίας.
Αυτό το τελετουργικό ήταν η παράσταση του Λάμια για το κλείσιμο της μουσικής μυσταγωγίας.
Όλοι περιμέναμε την μεγάλη έφοδο του Λεμονιά στις λάμπες και το απίστευτο ζητωχειροκρότημα των μυημένων στην παράσταση .

- Κάποιες μέρες χανότανε , τον καιρό που ερχόταν και περνούσαν τα κοπάδια με τους κέφαλους και τις μπάφες, έμεινε τότε μέρα νύχτα στα διβάρια.
Περίμενε ολημερίς τα ψάρια , τις νύχτες άναβε φωτιά , έπιανε κεφάλια , τάνοιγε πετάλια, τα περνούσε σένα ξύλο πάνω από τη θράκα της φωτιάς και μοσχομύριζε ο Αμβρακικός. Όταν είχε αεράκι προς την πόλη , -υπερβολή πάλι θα μου πεις- , αλλά έφερνε την μυρωδιά από τα ψημένα πετάλια του Λεμονιά και την ανακάτευε με την μυρωδιά από την ψητή σαρδέλλα , την παπαλίνα , που ετοιμαζόταν στα φαγάδικα της Πόλης.
Ζωή και κότα περνούσε και τότε ο Λεμονιάς , καμιά «αντιξοότης » δεν θα κατάφερνε τον Λάμια;
Πάντα στην παλτασούκα του είχε και το γαραφάκι με ούζο και μάλιστα ντόπιο τις περισσότερες φορές. Η πόλη παράγει ούζο και με γλυκάνισο , και οι κάτοικοι το τιμούν ακόμη και από την ώρα του κολατσιού πολλές φορές.
Σπάνια άλλαζε συνήθειες ο Λάμιας, ντόπιο , παραγωγή της πόλης και ψητά πετάλια και σαρδέλα ,αρχοντικά περνούσε τότε , και θαύμα! ως και τα΄αγριεμμέννα , ατίθασα μαλλιά του έπαιρναν άλλη κλίση , χαρούμενη- τρελή .
Το πρωί ξυπνούσε σαν πανηγυριώτης και ξανά επιφυλακή για τα κοπάδια ψαριών, λες και είχε κάνει συμφωνία μαζί τους , να ανταμώνουνε στη μετακίνησή τους!
Μέρες έμενε εκεί και χανόταν από την καπνισμένη , αλλά όμορφη αγορά της πόλης , νύχτες έμενε εκεί στο σπιτάκι στο διβάρι με τα ίδια νοτισμένα από αλμύρα και τσίκνα ρούχα και τα μαλλιά του αλατισμένα να γίνονται άγρια και σκληρά σαν καραβόσκοινα.

Τα Χριστούγεννα είχε άγριο νοτιά , έ ! αυτός είναι ο καιρός του Λάμια,
αλλά δεν τον συναντήσαμε στα νοτισμένα σοκάκια και προσφιλή κουτούκια της πόλης.
Κανένας αέρας δεν έφερε τα ανασηκωμένα σγουρά μαλλιά του , την ψηλο -λελεκοκορμοστασιά του , το γεμάτο με όστρακα και φρέσκα λεμόνια σακάκι του.
Τον περιμέναμε , τον περιμένουμε , γιατί θα εμφανιστεί η « Λάμια » περπατώντας σαν « πολυκαιρισμένος » Ζορμπάς στο Σειτάν Παζάρ ή στα στενά σοκάκια με τα ψαροκουτούκια, δίπλα και κάθετα στον παραλιακό πλακοστρωμένο δρόμο.
-Τις γιορτινές μέρες , με τα ίδια ρούχα , ξεβαμμένο τζιν , καρό φανελένιο πουκάμισο , άγρια σκαρπίνια και ένα καφέ –λαδί αμπέχονο , τα μαλλιά μακριά , σγουρά και αχτένιστα, σηκωμένα από τον νοτιά περνάει και κερνιέται από τα περισσότερα σχεδόν κουτούκια , μέχρι να σωριασθεί στην τυχερή παρέα που θα τον απολαύσει!!

- Δεν βάζει σκοτούρα και αγωνία για το « χαράτσι » των τελών κυκλοφορίας, δεν έχει όχημα , οργώνει μια χαρά την πόλη ο καψαλισμένος Ζορμπάς με τα ντερεκίσια πόδια του, τον έχουμε δει και μ ΄ ένα ποδήλατο , αλλά παλαιάς κοπής!
- Έχει βέβαια άποψη για τα τεκταινόμενα ο « Λάμιας», για τα κακώς και αδίκως κείμενα, για τα βάρη που πάντα επωμίζονται οι φτωχοί , για την καταστροφή του φυσικού στοιχείου, ευαίσθητος δέκτης των πάντων ο Λεμονιάς και ψυχάρα ο ανιδιοτελής « αναρχικός ψαράς» μας!

Στον Γιάννη Μόραλη

2009-12-22T20:01:00.033+02:00

Ένα μοιρολόι για τον μεγάλο Ηπειρώτη, τον Γιάννη Μόραλη.

Τον " τελευταίο ευπατρίδη " της Ελληνικής Ζωγραφικής ,

όπως τον αποκαλούσε ο Μάνος Χατζηδάκης .

Ένας χρόνος από την καταιγίδα, του Δεκέμβρη της Οργής.

2009-12-06T11:42:00.014+02:00

ΓΚΙΓΙΩΜ ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ
1880-1918

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Ένα κλωνάρι από ρεικιά στο χέρι μου ριγεί
Να το θυμάσαι το φθινόπωρο το πεθαμένο

Δε θα ξαναϊδωθούμε πια ποτέ σ’ αυτή τη γη
Πικρή ευωδιά της εποχής κλωνάρι της ρεικιάς

Και να θυμάσαι πως εγώ σε περιμένω.

Ο στόχος : Ιndymedia

2009-11-26T20:16:00.026+02:00

"Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες."
ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ

Το Indymedia ξεκίνησε το 1999 κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενάντια στη σύσκεψη του
Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Seattle. Η παγκόσμια ανάγκη, όμως, για πληροφόρηση πέρα από
αυτή των καθεστωτικών MME, οδήγησε στη δημιουργία ενός δικτύου που αυτή τη στιγμή αριθμεί 150
περίπου συλλογικότητες. Κάθε συλλογικότητα που εντάσσεται στο δίκτυο αυτό δρα ανεξάρτητα, σεβόμενη τις
βασικές αρχές που έχουν οριστεί, δηλαδή την οριζόντια δομή, την ανοιχτή συνέλευση και την ανοιχτή
δημοσίευση - ανταλλαγή - πρόσβαση σε πληροφορίες μη κερδοσκοπικά.
Ένα δίκτυο των ατόμων, των ανεξάρτητων και εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης ακτιβιστές και οργανώσεις, που προσφέρουν άμεση και μη εταιρειών, μη εμπορική κάλυψη των σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών θεμάτων.
Το indymedia, ο πολυσυζητημένος ιστιότοπος, λειτουργεί σαν εναλλακτική πληροφόρηση και σαν τόπος αναφοράς ακτιβιστών και αντεξουσιαστών.Με ιδέα και αίτημα την αδιαμεσολάβητη πληροφόρηση, που θα φωτίζει τα γεγονότα από την οπτική γωνία όσων η φωνή τους πνίγεται από τα ΜΜΕ.

Έτσι δημιουργήθηκε σαν απόρροια του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, μέσα στις διαδηλώσεις στο Σιάτλ, το Νοέμβρη του 1999.

Με το σκεπτικό «Παγκοσμιοποιήστε την αντίσταση» και «Παγκόσμια αντίσταση», το indymedia ξεκίνησε στον Κυβερνοχώρο και το παράδειγμα του πρώτου ιστότοπου στο Σιάτλ ακολούθησαν κι’ άλλοι, 150 περίπου τοπικά indymedia ανά τον κόσμο.

Στην Ευρώπη το indimedia ήρθε καβαλώντας το κύμα της αντιπαγκοσμιοποίησης που ξεκίνησε στο Σιάτλ και πέρασε ευρωπαϊκές πορείες , Πράγα 2000 και Γένοβα 2001.

Μετά τα γεγονότα καταστολής του κινήματος αντιπαγκοσμιοποίησης στη Γένοβα, μπήκε σε πορεία δημιουργίας και το Athens Indymedia, τέλος του 2001.

Παράλληλα από το 2003 ως το
2005 λειτούργησε το Indymedia Thessaloniki.
Το Indymedia Patras δημιουργήθηκε πριν 2 χρόνια με πρωταρχικό στόχο την αντιπληροφόρηση στην
Πάτρα, την Πελοπόννησο και τη δυτική Ελλάδα.

Το indymedia έκανε την εναλλακτική πληροφόρηση και η επιτυχία του ήταν μεγάλη σε περιόδους φοιτητικών ή άλλων κινητοποιήσεων.
Χιλιάδες χρήστες συνεισφέρουν, δίνοντας αμεσότητα από γεγονότα και συμβάντα που είναι αδύνατον να έχει και το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό συγκρότημα.

Η απόφαση για το στήσιμο του Athens Indymedia μέσα από τον server του ΕΜΠ, ελήφθηκε κατόπιν υπολογισμού του αντικαθεστωτικού χαρακτήρα του, που θα ενοχλούσε, και μόνο το πανεπιστημιακό άσυλο, μπορούσε να διασφαλίσει την ανεμπόδιστη διακίνηση ιδεών.
Ακόμη και παραδοσιακά συγκροτήματα συμβουλεύονται το indymedia για το ρεπορτάζ τους.

Το indymedia, όπως και άλλοι δικτυακοί τόποι φοιτητών (της ΔΑΠ, της ΠΑΣΠ κ. λπ.), «στεγάζεται» σε υπολογιστές του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Όταν λέμε «στεγάζεται», εννοούμε ότι τα κείμενα, φωτογραφίες κ.λ.π. βρίσκονται σε κάποιον υπολογιστή του Ιδρύματος.

Το κόστος για το ίδρυμα, με τιμές αγοράς, είναι περί τα 100 ευρώ το χρόνο.
Δεν ξέρουμε με ποιο σκεπτικό ο εισαγγελέας αποφάσισε να ασκήσει ποινική δίωξη κατά των πρυτανικών αρχών, αν και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η πρωτοβουλία αυτή.

Στην Ελλάδα έχουν διωχθεί δικαστικά συγγραφείς και σκιτσογράφοι για μικρότερα του indymedia «αμαρτήματα».
Ετσι κι αλλιώς, η ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ακορντεόν: υπάρχει μόνο όταν ο λόγος δεν ενοχλεί, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.
«Το Σύνταγμα φτιάχτηκε για τις απόψεις που ενοχλούν», έγραψε ο Αμερικανός νομικός Mike Godwin. «Τις άλλες, έτσι κι αλλιώς, δεν θέλει να τις λογοκρίνει κανείς».
Στη σημερινή συγκυρία πρόβλημα θα δημιουργηθεί αν τελικά το indymedia φύγει από το ΕΜΠ., πρόβλημα που είναι πολιτικό .

Στην ομιλία του πριν την έναρξη της πορείας προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία, στις 17-11-2009, ο πρύτανης του ΕΜΠ, κ. Μουτζούρης, μίλησε για «επιβολή λογοκρισίας»
«Η Δημοκρατία οφείλει να δίνει λόγο σ’ όλες τις απόψεις, και αν ένα ίδρυμα, όπως το Πολυτεχνείο δεν δώσει σε όλους το λόγο, τότε ποιος θα το κάνει;» δήλωσε ο πρών πρύτανης του Ιδρύματος κ. Ν. Μαρκάτος.

Η κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ήταν το καθοριστικό γεγονός που γιγάντωσε το μέσο και ενόχλησε πολλούς.
Έτσι, μετά το πλήθος επιθέσεων που δέχτηκε ο σέρβερ αμέσως μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης του
Δεκέμβρη, ακολούθησαν ερωτήσεις στην βουλή .
Η πρώτη επερώτηση κατατέθηκε από το Βουλευτή του Λα.Ο.Σ., Κ.Βελόπουλο προς τον Υπουργό
Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων σχετικά με τη θέση των Πρυτάνεων του Εθνικού Μετσόβιου
Πολυτεχνείου και του Πολυτεχνείου Πατρών όπου φιλοξένησαν ηλεκτρονικώς, ξένες ιστοσελίδες που
προέτρεπαν τους διαδηλωτές σε καταστροφές κτλ.
Σχεδόν δυο μήνες μετά, γίνεται και δεύτερη επερώτηση
από τον Α. Πλεύρη (βουλευτής του Λα.Ο.Σ. κι αυτός), αυτή τη φορά προς τον υπουργό δικαιοσύνης Δένδια .
Tον Ιούλιο και λίγες ημέρες έπειτα από την αμφιλεγόμενη γνωμοδότηση του απελθόντος εισαγγελέα του
Αρείου Πάγου κ. Σανιδά αναφορικά με την ανωνυμία των bloggers, ένα ακόμα περιστατικό έρχεται να
επιβεβαιώσει ότι κάτι τρέχει με το Internet και την ελεύθερη χρήση του. Ο ΟΤΕ αποστέλλει εξώδικο στο Εθνικό
Δίκτυο Έρευνας και Τεχνολογίας, με το οποίο ουσιαστικά τού ζητάει να διακόψει πρόσβαση που έχει
αποκτήσει το portal Athens Indymedia στο δίκτυο οπτικών ινών του οργανισμού. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο
εξώδικο παρατίθεται απόσπασμα από κοινοβουλευτική ερώτηση του βουλευτή Σερρών του Λα.Ο.Σ.
Η.Πολατίδη (της 18ης Ιουνίου).
Την Τρίτη 7 Ιούλη, μία μέρα μετά την απαντητική επιστολή του ΕΔΕΤ στον ΟΤΕ, ο ΟΤΕ επιστρέφει με
νέο εξώδικο, στο οποίο απειλεί την Πανεπιστημιακή κοινότητα ότι εντός 5 ημερών θα διακόψει τελείως το
δίκτυο αν δεν "συμμορφωθεί", δηλαδή αν δεν κόψει τα 2 ελληνικά indymedia .
Τελικά λίγες μέρες πριν την
επέτειο του Πολυτεχνείου ασκούνται αυτεπάγγελτα ποινικές διώξεις στις πρυτανικές αρχές του Εθνικού
Μετσόβιου Πολυτεχνείου για την χρήση του χώρου του. Οι διώξεις αφορούν τη λειτουργία του indymedia μέσω του ΕΜΠ .

Οι επιθέσεις στα Indymedia δεν περιορίζονται στον ελλάδικό χώρο. Μερικά πρόσφατα συμβάντα: Το
Μάρτη του ’08 και με εντολή του στρατηγού YaΊar Buyukanύt, διατάσσεται η Turk Telekom RAS Network να
απαγορεύσει στους χρήστες της την πρόσβαση στο IMC-Istanbul, ενώ το Γενάρη 2009 η αστυνομία του
Manchester κατάσχει έναν από τους σερβερς του indymedia.uk. Την ίδια περίοδο το αμερικανικό Υπουργείο
Δικαιοσύνης στέλνει επίσημη διαταγή στο Indymedia.us απαιτώντας –για πρώτη φορά – την γνωστοποίηση
των διευθύνσεων IP όλων των επισκεπτών ενός site του δικτύου.
Indymedia είναι οι χρήστες του, ένα πολυσύνθετο δίκτυο πομπών και δεκτών μέσα από το οποίο διαχέεται η
αντιπληροφόρηση στην κοινωνία.

Πηγές:
patras.indymedia.org
athens.indymedia.org
uk.indymedia.org/
atlanta.indymedia.org
www.ethnos.gr/- ( Μύθοι και αλήθειες για τη «δράση» του Indymedia
Ν. Κουριδάκης – Έθνος )
http://www.kathimerini.gr/ κ. Μανδραβελη

2009-11-16T22:19:00.003+02:00

Στο Πολυτεχνείο ,
στους νέους εκείνους , που κάνανε έφοδο στον ουρανό και έγινε

το αδύνατο δυνατό.
«Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία » απέναντι στις ματωμένες ερπύστριες των τάνκς.

Οι εικόνες πως πλημμυρίζουν το πέλαγο , πως χρωματίζουν
τον ύπνο της μάνας στα κλειστά παράθυρα
κι η κοπέλα ανέκφραστη τι γυρεύει μες την παπαρούνα;
Αλάτι του σταχυού , παντού μια ξέρα , άμμος των ματιών ,
κέρινο δάκρυ , θάλασσα που χύθηκε στον ουρανό
κι οι γάζες των σύννεφων που τύλιξαν το ματωμένο αγέρι…..

Μα οι εικόνες σπάνε μόνες τους και μόνο τ΄ανθρώπινο χέρι
επεμβαίνει
αυτό καλλιεργεί την ξεπουλημένη γη, αυτό οργώνει το χώμα
της πατρίδας
που ρούφηξε το αίμα του Τζανή και του Νικηφόρου , του Διομήδη
και της Μαρίας
μια κουφετιά μπούκλα που κόπηκε με τον πρώτο πυροβολισμό
και ένα θρυψαλιασμένο κοκκαλάκι των μαλλιών
που τρίφτηκε στο τσιμέντο και σκόρπισε σα σποδός
καθώς το τάνκς με τη βαρειά συνέχεια της ιστορίας και τη
μηχανή του άδικου μέσα στις κάννες
περνούσε γλοιώδες κι΄ άφηνε με ματωμένα γράμματα στις
πλάκες, για πάντα ονόματα ηρώων….

2009-11-12T00:01:00.011+02:00

ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΛΛΑΔΟΣ

Εκδήλωση για τον Νίκο Χουλιαρά
Παρασκευή 20-11-09, Παλαιά Βουλή

Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος απεφάσισε να εντάξει στις πολιτιστικές της εκδηλώσεις, την παρουσίαση των λογοτεχνών της εποχής μας που κατάγονται από την Ήπειρο.
Πρόκειται για σειρά εκδηλώσεων που αρχίζουν τον Νοέμβρη του 2009 και ολοκληρώνονται τον Ιούνιο του 2010 και θα πραγματοποιούνται σε αίθουσες που θα ανακοινωθούν εγκαίρως.

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, με την επιστημονική συμβολή του οποίου έχουν τεθεί τα αντικειμενικά κατά το δυνατόν κριτήρια για την επιλογή των λογοτεχνών.
Προβλέπετε ένας α΄ κύκλος παρουσίασης λογοτεχνών για το Ακαδημαϊκό έτος 2009-2010. Το έργο και η προσωπικότητα κάθε λογοτέχνη θα παρουσιάζεται από ειδικούς στο θέμα επιστήμονες και καλλιτέχνες και θα συνοδεύεται από παράλληλες δραστηριότητες.
Στο πρώτο κύκλο εντάσσεται η εκδήλωση για τον λογοτέχνη – εικαστικό και μουσικό Νίκο Χουλιαρά.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 19.00 στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής.
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει
Χαιρετισμούς από τον Πρόεδρο της ΠΣΕ, καθηγητή Ιατρικής κ. Κώστα Αλεξίου και τον Πρύτανη Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Ιωάννη Γεροθανάση.
Το Λογοτεχνικό του έργο θα παρουσιάσει η κ. Γεωργία Λαδογιάννη Επ. Καθηγήτρια Παν. Ιωαννίνων, τμήματος Φιλολογίας.
Το Καλλιτεχνικό του έργο θα παρουσιάσουν οι ομότιμοι καθηγητές της ΑΣΚΤ κ.κ. Γιάννης Βαλαβανίδης & Χρόνης Μπότσογλου.
Το Μουσικό του έργο θα παρουσιάσει ο κ. Νίκος Ξυδάκης, μουσικοσυνθέτης.
Κείμενά του θα διαβάσει ο κ. Ιεροκλής Μιχαηλίδης, ηθοποιός.

Από το Γραφείο Τύπου της ΠΣΕ

2009-11-10T10:01:00.019+02:00

ΑΝΟΙΚΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ2009-2010
Έναρξη, Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2009

ΑΝΟΙΚΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ2009-2010
Έναρξη, Τρίτη 8 Σεπτέμβρη 2009

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 2350 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ

1. Το «Ανοικτό Φιλοσοφικό Σχολείο» αποφάσισε να τιμήσει τη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου Επίκουρου, ο οποίος αν και πρόσφερε τόσα πολλά στην πορεία για την απελευθέρωση και την ευτυχία της ανθρωπότητας, συκοφαντήθηκε όσο λίγοι καινοτόμοι και πρωτοπόροι της. Έτσι θα προσεγγίσουμε τη διδασκαλία του και τον περίφημο Κήπο του μέσα από την μελέτη των παρακάτω βιβλίων:

α) Επίκουρος, «Άπαντα», εκδόσεις «Κάκτος». Τα κείμενα του Επίκουρου αναφέρονται στη Φύση, την Κοινωνία, τον Άνθρωπο, την Ηθική. Πιο συγκεκριμένα: στο άτομο, τη φύση και τις ιδιότητές του, τα υλικά σώματα και τη δημιουργία τους, τη γέννηση και τη φθορά των κόσμων, το άπειρο σύμπαν, τα μετεωρολογικά φαινόμενα, τους σεισμούς, το θάνατο, το μετακόσμιο, τους θεούς, την ηδονή, το μέτρο, τη γνώση, τη φιλία, την αρετή, την αξία της φιλοσοφίας και του κριτικού στοχασμού, την τύχη και την αναγκαιότητα, την πρώτη αρχή κ.ά.

β) Δημόκριτος, «Άπαντα», 2 τόμοι, εκδόσεις «Ζήτρος». Η μελέτη της διδασκαλίας του Δημόκριτου είναι αναγκαία για να κατανοηθεί το έργο του Επίκουρου. Έτσι θα γνωρίσουμε τις απόψεις του για την πρώτη αρχή (άτομο και κενό), τις αισθήσεις και τα όριά τους, τη νόηση και τη συνείδηση, την αναγκαιότητα και την ηθική κ.ά.

γ)Λουκρήτιος, «Για τη Φύση των Πραγμάτων», εκδόσεις «Θύραθεν», 2005. Στο έργο αυτό ο Λουκρήτιος ασχολείται με τις θεμελιώδεις αρχές της ατομικής φυσικής, ‘τίποτα δε δημιουργείται από το τίποτα’, ‘τίποτα δεν καταλήγει στο μηδέν’, ‘η ύλη υπάρχει με τη μορφή αόρατων μικροσωματιδίων’ με την απειρότητα του σύμπαντος, της ύλης και του κενού, την παρέκκλιση των ατόμων και την ελεύθερη βούληση, τους άπειρους κόσμους μέσα στο άπειρο σύμπαν, την ενότητα νου και ψυχής, την αίσθηση και τη σκέψη, την προέλευση του κόσμου μας, τη γη και την ανάπτυξη της ζωής, κ.ά.

δ) Καρλ Μαρξ,

«Η διαφορά μεταξύ Δημοκρίτειας και Επικούρειας Φυσικής Φιλοσοφίας», 1841, εκδόσεις «Γνώση», 1983, εισαγωγή Παναγιώτη Κονδύλη. Στη διδακτορική του διατριβή, ο Μαρξ, βαθύς γνώστης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας, επιχειρεί να καταγράψει και να αναλύσει τις βασικές ομοιότητες και διαφορές στην φιλοσοφική κοσμοθεωρία των δύο ανδρών. Έτσι, κρίνει και συγκρίνει τις απόψεις τους για τη φύση του ατόμου, τα είδη των κινήσεων που βλέπουν σ’ αυτό, τη διαμετρική αντίθεσή τους για το αν στη φύση κυριαρχεί η τύχη ή αναγκαιότητα, την ελευθερία της ανθρώπινης βούλησης, την καθημερινή πρακτική τους δραστηριότητα τόσο στις φιλοσοφικές σχολές τους όσο και στη ζωή τους, κ.ά.

ε) Kirk- Raven, «Οι Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι – Δημόκριτος», εκδόσεις «Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας», 1988.

στ) ΄Ιρβιν Γιάλομ, «Στον Κήπο του Επίκουρου – Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου», εκδόσεις «Άγρα», 2008. Στο έργο του αυτό, ο Γιάλομ εξετάζει την δύναμη των ιδεών και της άχρονης σοφίας του Επίκουρου για τον θάνατο, ενώ δεν διστάζει να αναγνωρίσει ότι εισάγει τις ιδέες του από νωρίς στη δουλειά του ως ψυχοθεραπευτής με ασθενείς που υποφέρουν από τον τρόμο του θανάτου.

2. Τα μαθήματα του «Ανοικτού Φιλοσοφικού Σχολείου» πραγματοποιούνται κάθε Τρίτη από τις 7.00 μ.μ. έως 10.00 μ.μ. στο Πολιτιστικό Κέντρο «Αρχέλαος» του Δήμου Καλλιθέας, Γρυπάρη 195 & Σκρά. Τηλ. 6976026625. Είσοδος ελεύθερη. Με τη λήξη του κύκλου μελέτης των παραπάνω βιβλίων που αναφέρονται στον Επίκουρο, θα χορηγηθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης.

3. Κύριος Εισηγητής των μαθημάτων:
Ντούσας Δημήτρης, δάσκαλος – συγγραφέας.

ΔΙΚΤΥΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ «ΑΝΟΙΚΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ»

Την Τρίτη 10/11/09 7:15 μμ

ο πυρηνικός Φυσικός κ. Βασίλης Κωνσταντόπουλος με Θέμα:

« Αντιλήψεις για την ατομική συγκρότηση της ύλης στην Ινδική Φιλοσοφία ».

Οι Δρόμοι των Εξαρχείων

2009-11-01T10:37:00.029+02:00

Κατεβαίνοντας τη Βαλτετσίου προς την πλατεία συναντάμε την
περίφημη «Ροζαλία» του φίλου Αχιλλέα, σημείο αναφοράς για μένα στα Εξάρχεια. Αλλά θα αναφερθώ στα Εξάρχεια του… προηγούμενου αιώνα, τις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα.
Τη «Ροζαλία» εκείνου του καιρού όπου τον χειμώνα, στριμωγμένοι στα στενά δωμάτια με καπνό, άφθονο κρασί και « κόμμα και ρετσίνα και άσματα επινίκια »!!
Τα Σάββατα αυτά όλα συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική , που έπαιζαν σ΄ ένα τραπέζι σε μια γωνία. Συζητήσεις δε για όλα τα μεγάλα και τα μικρά!
Τα καλοκαίρια όλοι απέναντι, στην αυλή .
Είχε χαλίκι κάτω, ένας μεγάλος ακάλυπτος χώρος, ανάμεσα σε πολυκατοικίες, με μικρά νεοφυτεμένα δεντράκια, πρασινάδες και πολλά στρωμένα τραπέζια και στο «βάθος κήπος» , μια υποτυπώδη βοηθητική κουζίνα και το πήγαινε – έλα των σερβιτόρων με το απέναντι μαγαζί.

Στην υπαίθρια ταβέρνα, οι κουβέντες ήρεμες, αλλά και με ένταση πολλές φορές, ποτέ δεν θυμάμαι να ενοχλήσανε τους ενοίκους των γύρω πολυκατοικιών.
Στο δίπλα τραπέζι θυμάμαι τον Κόρακα, βουλευτή τότε του Κ.Κ.Ε. και άλλους γνωστούς.

Κάπου εκεί μέσα και απέξω η εμβληματική μορφή των Εξαρχείων, ο Νικόλας Άσιμος να παίζει κάποια τραγούδια του και να πουλά τις ηχογραφημένες κασέτες του.

Αλλοτε αυτός ο αναρχικός τραγουδοποιός, (άκουσον!) πουλούσε σάμαλι μαζί με σαρκασμό γι αυτά που μας ασχημαίναν τη ζωή!
Δίπλα στον Αχιλλέα ένα φλιπεράδικο, και πιο πέρα ένα κουρείο, που κάποιοι από την παρέα ήταν πελάτες του!
Στο καφέ – φλιπεράδικο, με το δεκάρικο στη σχισμή, (εννοούμε 10δραχμο), παλεύαμε με πείσμα για τους πόντους που μας έδιναν καινούργιο παιχνίδι . Και μας εκτόνωναν την πίεση των ημερών και των ωρών . Ακόμη ακούω τους ήχους, όταν έσκαγε η μπίλια και νοιώθω την απογοήτευση του game over!! Ωχ! Πάλι δεκάρικο!

Ο επόμενος σταθμός στη γειτονιά αυτή των Εξαρχείων ήταν ο «Οινόφλυξ ».
Ένα μικρό φιλικό μπαράκι στη Βαλτετσίου με καθαρά ποτά, παιχνίδια επιτραπέζια και όχι θορυβώδη, κανονικό φωτισμό και στον πάγκο του με φιλική διάθεση ο ιδιοκτήτης. Αν θυμάμαι καλά ήταν ο Γιάννης, νέος και ζωγράφος.
Πολλές φορές μας έδινε πληροφορίες για τους φίλους, που πιθανόν ψάχναμε. Είμαστε στην εποχή που δεν υπάρχει κινητό τηλέφωνο ή, πιθανόν, δεν είχαμε ακόμα αποκτήσει όλοι τέτοιο.
Μας λείπει ο Οινόφλυξ !!
Απέναντι γωνία από το Vox, στην « Όστρια » με τα τραπέζια στην αυλή, πόσες φορές δε μας πήρε η ώρα συζητώντας και χαζεύοντας την πλατεία, που πολλές φορές διαδραματίζονταν κάποιο happening.

Τώρα που γράφω αυτά κάποιος φίλος θάθελε να αναφέρω και το υπόγειο κουτούκι στην πλατεία, υπήρχε τέτοιο, δέκα σκαλιά κάτω από το έδαφος.
Τρία, τέσσερα φαγητά και κρασί σε βαρέλια, ιδανικό, όπως ισχυρίζεται ο φίλος μας, για μοναχικά μεθύσια. Βλέπεις μιλάμε για τα Εξάρχεια του 20ου αιώνα!
Ο Κάβουρας πάντα εκεί στην πλατεία επί της Θεμιστοκλέους για να μας ξεγελάει την πείνα στα όρθια με τα ξακουστά σουβλάκια του, πριν μας υποδεχτεί το συνονόματο ρεμπετάδικο, όπου μας διασκέδαζε τους απελπισμένους έρωτες και τ΄ άλλα ζόρια μας .
Στριμωγμένοι πότε στον Κάβουρα, πότε στο Ταξίμι στην Τσιμισκή , περνάγαμε τα Παρασκευοσαββατοκύριακα με ρετσίνα και « καπνισμένα άσματα » .
Στο περίφημο μπάρ «Αν», πολλά βράδια μας ταξίδευε ο αξέχαστος ρόκερ Παύλος Σιδηρόπουλος άλλοτε με ένταση και ορμή και άλλοτε με μελαγχολική διάθεση, εξίσου όμως αγαπημένος και στις δύο φάσεις του.
Εξάρχεια όμως, χωρίς αναφορά και στα ΜΑΤ και ΜΕΑ είναι αδιανόητο πράγμα. Δεν υπήρξαν.

Αξέχαστος, θέλεις – δε θέλεις, ο Νίκων Αρκουδέας, που το χιούμορ των παιδιών της πλατείας τον είχε αναγορεύσει σε μια « ιδέα»!
Και τότε τα ΜΑΤ εισέβαλαν σε καφέ και στέκια και με αυταρχισμό προπηλάκιζαν θαμώνες και περίοικους.
Βραδιές ολόκληρες ακούγαμε για τον κλεφτοπόλεμο που γινόταν εκεί , από την Μπενάκη μέχρι τον λόφο του Στρέφη και την Αλεξάνδρας.
Μαύρες στιγμές και τότε η δολοφονία στα Εξάρχεια του 16χρονου Μ. Καλτεζά και ο πόλεμος που γινόταν στην περιοχή για μέρες…

Και τέλος της οδού Μπενάκη, ήταν πάντα ανοικτό το σπίτι του φίλου μας του Σάκη για να μας ταΐσει και να μας ποτίσει.
Η παρέα με χιούμορ τον είχε κατατάξει σαν ευκατάστατο , « ο Κοσκωτάς » λέγαμε!

Δεν αλλάξανε και πολλά πράγματα από τότε , μόνο που μεγαλώσαμε εμείς λιγάκι.
Είπαμε, μιλάω για τα Εξάρχεια του 20ου αιώνα.!!!

2009-10-15T00:06:00.020+03:00

Μπέρτολ Μπρέχτ
(¨πειραγμένοι ¨ μύθοι )

Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες

Είναι γνωστό ότι ο πανούργος Οδυσσέας , μόλις αντίκρισε το νησί των ανθρωποφάγων τραγουδιστριών , των Σειρήνων , έβαλε να τον δέσουν πάνω στο κατάρτι του καραβιού του , βούλωσε όμως με το κερί τ΄αυτιά των κωπηλατών, ώστε η απόλαυση της τέχνης χάρη στο κερί του και στα δεσμά του να μείνει χωρίς δυσάρεστες συνέπειες.

Όπως περνούσαν το νησί κωπηλατώντας σε απόσταση ακοής , είδαν οι κουφοί υπηρέτες τον ήρωά μας να συστρέφεται πάνω στο κατάρτι προσπαθώντας να λυθεί και τις πλανεύτρες γυναίκες να φουσκώνουν τους λαιμούς τους.

Όλα λοιπόν φάνηκαν να εξελίσσονται με βάση τα συμφωνημένα και τα προβλεπόμενα.
Ολόκληρη η αρχαιότητα έδωσε πίστη στον πολυμήχανο για το κατόρθωμα που πέτυχε χάρη στην πανουργία του.

Να είμαι ο πρώτος που το αμφισβητώ;

Σκέφτομαι ως εξής: όλα καλά, αλλά ποιος - πέρα από τον Οδυσσέα – λέει ότι οι Σειρήνες πραγματικά τραγουδούσαν στη θέα του δεμένου άντρα;

Να χαράμισαν πραγματικά αυτές οι πανίσχυρες και εύστροφες γυναίκες την τέχνη τους απευθυνόμενες σε ανθρώπους που δεν είχαν καμία ελευθερία κινήσεων; Αυτή είναι η ουσία της τέχνης;

Θα προτιμούσα να δεχτώ ότι αυτοί οι λαιμοί , που οι κωπηλάτες τους είδαν να φουσκώνουν, έβριζαν μ΄όλη τους τη δύναμη αυτό τον καταραμένο, προσεχτικό επαρχιώτη , κι ότι ο ήρωάς μας συστρεφόταν ( πράγμα επιβεβαιωμένο), γιατί ακόμα κι αυτός στο κάτω κάτω της γραφής ντρεπόταν!

Οι πίνακες είναι , Τολούζ Λωτρέκ & Ρενουάρ.

2009-09-30T21:37:00.031+03:00

Μια Κυριακή πριν τις Εκλογές περιδιαβαίνοντας στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.

Ένας καλλιτέχνης " street artist" από την Κοπεγχάγη, ο Armsrock , δημιουργεί στο μουσείο και κάνει σύζευξη της κλασσικής Ελληνικής τέχνης από τη ζωοφόρο του Παρθενώνα με την σύγχρονη κατάσταση στην Αθήνα και την Ελλάδα , δουλεύοντας την ιδέα του ,
που προήλθε από τις εξεγέρσεις στους δρόμους στα τέλη του 2008.

Ένα σχόλιο ,αναφέρει ο Armsrok , ότι καλλιτέχνησε . για την πολιτική και εικαστική κληρονομιά της Ελλάδας από την αποσπασματική και ρομαντική ματιά του " ξένου ".
Street art από τον Armsrok( γεννηθείς το 1984) στον διάδρομο ,
που ενώνει τις δύο πτέρυγες του Μουσείου, με έμπνευση τα γεγονότα του Δεκέμβρη.

Η τέχνη που δημιούργησε έγινε επί τόπου και όταν τελειώσει η έκθεση το έργο του θα καλυφθεί με μπογιά και θα εξαφανιστεί.
Η απάντησή του για τα εφήμερα έργα του είναι ότι αυτό είναι περισσότερο πάθος , παρά δόγμα.

Και ότι όταν κάνω κάτι για ένα χώρο μη μεταβαλλόμενο, όπως ίσως ένα μουσείο , τότε η προσέγγισή μου να δημιουργώ εφήμερα πράγματα αποκτά καινούργιο νόημα , τα έργα γίνονται περισσότερο ένα σχόλιο για τον χώρο, παρά η αντανάκλασή του.
#####

Η δουλειά του παρουσιάζεται και συσχετίζεται με τα έργα του καλλιτέχνη γραφικών τεχνών Palle Nielsen( 1920-2000)

συγκεκριμένα με τη σειρά λινοτυπιών " Ορφέας και Ευριδίκη" . Ο Nielsen χρησιμοποιεί το πλαίσιο του κλασσικού μύθου για να ερμηνεύσει το παρόν. Μεγαλώνοντας ο Palle Nielsen στα δύσκολα χρόνια του μεσοπολέμου , έφτασε στην καλλιτεχνική του ωριμότητα στα χρόνια του ψυχρού πολέμου.
Mε την σειρά των λινοτυπιών "Ορφέας και Ευριδίκη " ο Nielsen έθεσε τον μύθο σ΄ένα νέο πλαίσιο.

Εδώ δεν τίθεται μόνο το θέμα του θρήνου ενός αγαπημένου προσώπου και η απόπειρα επιστροφής του από τον κόσμο των νεκρών. Τίθεται πλέον το θέμα του θρήνου για την απώλεια του ανθρωπισμού και της αξιοπρέπειας του δυτικού πολιτισμού ως συνέπειας του Β΄παγκοσμίου πολέμου.
Πρόκειται για μια συνολική εμπειρία απελπισίας και αγανάκτησης που εναλλάσσεται με θυμό και αποφασιστικότητα.
Εδώ ο Nielsen οπτικοποιεί τους φόβους του σύγχρονου ανθρώπου χρησιμοποιώντας τον αρχαίο μύθο.

Η σειρά έχει εκτελεστεί με εικαστική τεχνική ακρίβειας, κάνοντας το όραμα του καλλιτέχνη διαχρονικό.

Η ιστορία του Ορφέα και της Ευριδίκης είναι μια αντίδραση ενάντια σε ότι μοιάζει αναπόφευκτο, ένα πείσμα, η ανώριμη ίσως άρνηση της πραγματικότητας , που δε μπορεί να γίνει αποδεκτή στην περίπτωση αυτή του θανάτου , που συνεπάγεται την απώλεια της αγάπης.
Μπορεί οι σκέψεις και οι επιθυμίες να έχουν μια επίδραση αλλαγής στο δρόμο του κόσμου.

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ - ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

2009-09-13T19:17:00.011+03:00

< Ένα ανεπίκαιρο ; - επίκαιρο ; σχόλιο, για τη διαλεκτική υποκειμένου - αντικειμένου >.

Α) Η Ελληνική δυναμική του Χριστιανισμού .

- Ο Θεός υπηρέτης του ανθρώπου ’ ο Χριστός δούλος των ανθρώπων – δούλων του Θεού.. Ο άνθρωπος υπηρέτης της φύσης .. Ο άνθρωπος μερος της φύσης..
Ο φιλελεύθερος σοσιαλδημοκράτης κομμουνιστογενής αστός υπηρέτης του λαού – συλλογικού εργάτη – εργαζόμενου λαού.. Ταύτιση του σοσιαλιστή θεωρητικού με το αντικείμενο της ανάλυσής του , την εργατική τάξη.
Έτσι , υποτίθεται ότι η δράση της εργατικής τάξης της Αγγλίας γέννησε τομ ουτοπικό και τον επιστημονικό σοσιαλισμό.
Στην πραγματικότητα, ο Φουριέ , ο Όουεν , ο Προυντόν , ο Μάρξ , ο Ένγκελς , ο Μπακούνιν , διατύπωσαν πρώτοι στα βιβλία τους την επιστημονική άποψη ότι
« το Είναι καθορίζει την Συνείδηση », « το κίνημα γεννάει τη γνώση».
Έτσι, το πολιτικό – θεωρητικό – επιστημονικό υποκείμενο αυτοδιαλύεται στο κοινωνικό αντικείμενο.
Η πράξη της εργατικής τάξης καθορίζεται από το πνεύμα (θεωρία – κριτήριο) του πρώην υποκειμένου , ένα πνεύμα άρρητο πλέον, αφού μετά τον Χέγκελ η φιλοσοφία τελειώνει.
Μέσα στην επιστήμη του « προλεταριάτου», δηλ. του Μάρξ και του Προυντόν , στη λογοτεχνία , στη βιολογία, στην ψυχολογία , στη γλωσσολογία, και το νόημα χάνεται μέσα στις λέξεις ( ΚΚΕ: το κόμμα είναι το κίνημα, Μάρξ: εγώ είμαι μια απλή φωνή του κινήματος της εργατικής τάξης.)
΄Ετσι η θεωρία εκλαμβάνεται ως αντανάκλαση - ψευδής μορφή του αληθινού περιεχομένου της δράσης της εργατικής τάξης.

Β) Αυτοσυνείδηση υποκειμένου:

Θεός – Χριστός – Άνθρωπος – Φύση
Πραγματικότητα υποκειμένου
Αστός – Μεσοαστός – Μικροαστός – Εργάτης – Κοινωνία
Οι πρώτοι αστοί φιλόσοφοι ήταν κυρίως Προτεστάντες Χριστιανοί , και δευτερευόντως καθολικοί .
Οι έννοιες του Λοκ , του Χιούμ , του Μπέρκλεϊ για τον θεό , τον άνθρωπο , τη φύση είναι Προτεσταντογενείς – Προτεσταντικές, Χριστιανογενείς – Χριστιανικές .
Στη δικιά τους αντίληψη , υποκείμενο είναι ο « άνθρωπος » και αντικείμενο η « φύση » (Διαφωτισμός ).
Στον Ρομαντισμό η «φύση » καταλαμβάνει θέση υποκειμένου , και ο « άνθρωπος » ταυτίζεται μαζί της.
Στην πραγματικότητα , πίσω από τα συστήματα των φιλοσόφων του Διαφωτισμού , υποκείμενο είναι ο - αστός επιστήμονας – φιλόσοφος και η σκέψη – γνώση – θεωρία του, και αντικείμενο η καπιταλιστική κοινωνία της εποχής του στη γενετική της φάση από τον Μεσαίωνα στη Νεωτερικότητα.
Εδώ το υποκείμενο είναι η ατομικότητα του αστού , ο οποίος αυτοαποκαλείται άνθρωπος , γιατί έχει επιστημονική – φιλοσοφική αυτοσυνείδηση ( = συνείδηση του εαυτού του ) ως ανθρώπου.
Μέσα από το σύστημα του ρομαντισμού , υποκείμενο είναι ο αστός ποιητής – καλλιτέχνης και η τέχνη του ( Ζωγραφική , Ποίηση, Μουσική κ.α) και αντικείμενό του είναι τα κοινωνικά κινήματα της εποχής του .
Η διαφορά του Ρομαντικού καλλιτέχνη με τον Διαφωτιστή φιλόσοφο είναι ότι ο ρομαντικός ταυτίζεται με το αντικείμενό του ( βλέπε ταύτιση ¨ανθρώπου ¨ - ¨φύσης¨) , ανοίγοντας έτσι το δρόμο για τον τρόπο σκέψης των Σοσιαλιστών.
Στα συστήματα των Μάρξ – Ένγκελς – Προυντόν – Μπακούνιν , υποκείμενο είναι η ¨ανθρώπινη ¨ κοινωνία , η εργατική τάξη , το κοινωνικό κίνημα , ο κοινωνικός ¨άνθρωπος ¨, η κοινωνική ατομικότητα , δηλ η ταξική υποκειμενικότητα του εργάτη , και αντικείμενο η φύση.
Στην πραγματικότητα , υποκείμενο είναι οι σοσιαλιστές θεωρητικοί ( Μάρξ, Προυντόν ..)
Και η σοσιαλιστική – κομμουνιστική θεωρία τους, και αντικείμενο η εργατική τάξη και η καπιταλιστική – και όχι ¨ανθρώπινη ¨- κοινωνία της εποχής τους – τα υποτιθέμενα υποκείμενα ..

Γ) Και έτσι η αριστερά εξαφανίζεται , αργά ή γρήγορα ( π.χ. Ευρωεκλογές 2009).
Αντί για μια Διαλεκτική ισοτιμίας υποκειμένου – αντικειμένου , η αριστερά αυτοεξαφανίζεται ως υποκείμενο , αυτομετατρεπόμενη σε ουρά των αντικειμένων της , τα οποία βαφτίζει υποκείμενα. Ανάγει σε θεμέλιο του « Ανθρώπου » , της « Ανθρώπινης φύσης », δηλ. του εργάτη και της εργατικής ταυτότητας , την πράξη και τη δράση, αγνοώντας την θεωρία του εργάτη , τον τρόπο σκέψης του , την κοσμοθεωρία του και τους φιλοσοφικούς του κώδικες , ο οποίοι καθορίζουν αλλοτριωτικά την πράξη του.
Οι « αιώνιες αλήθειες » , ότι η « απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας », και ότι « οι φιλόσοφοι ερμήνευαν τον κόσμο, και εμείς πρέπει να τον αλλάξουμε », είναι φιλοσοφικές απόψεις διατυπωμένες σε βιβλία πολιτικής- κοινωνικής επιστήμης του 19 ου αιώνα , και όχι διαχρονικά αιτήματα απεργιών της εργατικής τάξης…
Ο Μάρξ ήταν εργάτης; Ο Ένγκελς δεν ήταν γιός εργοστασιάρχη; Το βιβλίο του Ένγκελς : < η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία > γράφτηκε από εργάτες;
Η ουσία είναι ότι η πλειοψηφία των Σοσιαλιστών – Κομμουνιστών πρωτοπόρων θεωρητικών δεν ήταν εργάτες. Ήταν μικροαστοί , μεσοαστοί , μεγαλοαστοί και αριστοκράτες φιλόσοφοι και επιστήμονες της εποχής τους.
Πολύ περισσότερο , οι απόψεις τους δεν είναι οι ¨αιώνιες αλήθειες ¨της ¨αληθινής ανθρώπινης φύσης¨, τις οποίες ¨ανακάλυψαν και κατέγραψαν¨ οι συγκεκριμένοι συγγραφείς , αλλά είναι η φιλοσοφία των σοσιαλιστών των μέσων του 19ου αιώνα , η οποία καθόρισε την πράξη των κινημάτων του 19ου και 20ου αιώνα……
Έτσι , το ιδανικό της αυτονομίας του Μάη του 1968, ήταν η ενοποίηση σε μια ελευθεριακή αριστερά του Μάρξ και του Μπακούνιν , η ενοποίηση της αναρχίας και της αριστεράς σε μια ελευθεριακή αριστερά … και η αυτονομία δήλωνε για τον εαυτό της ότι είναι πρώτα εργατική, και μετά κοινωνική….
Η ουσία της αυτονομίας , ασυνείδητα βέβαια για την ίδια , είναι ότι η αυτονομία είναι σοσιαλιστική και κομμουνιστική (αναρχοκομουνιστική) και έτσι ¨εργατική¨- ¨κοινωνική¨.
Οι ηγέτες της ήταν πρώτα και κύρια μαθητές του Μαρξ , του Μπακούνιν , του Μάο , του Μαρκούζε, του Ντεμπόρ, του Λούκατς , της Ρόζας Λούξεμπουργκ και μετά εργάτες και φοιτητές .
Έτσι έγιναν ηγετικά στελέχη του κινήματος του Μάη του ΄68 , και όχι ¨κινήματα¨ ή ¨κοινωνικά κινήματα ¨, αλλά πολιτικοί εκπρόσωποι των ιδεολογικών ρευμάτων της ¨αυτοοργάνωσης¨ και της ¨αυτοδιεύθυνσης¨- ¨αυτοδιαχείρισης¨ μέσα στο κίνημα, απέναντι στους εκπροσώπους των αντιλήψεων της γραφειοκρατίας , της αστικής νομιμότητας , του κοινοβουλευτισμού και του κυβερνητισμού μέσα στο κίνημα, δηλ. τους ηγέτες των σοσιαλιστικών – σταλινικών κομμάτων , οι οποίοι έρχονται σε ρήξη με τις ¨αριστερίστικες ¨ κομματικές νεολαίες τους ..

Άρθρο – σχόλιο του φίλου ¨ Αντώνη ¨

Βιβλιογραφία:
Ράσελ Τζάκομζι ¨Κοινωνική αμνησία¨
Φαμπρίνι, Ζίμα ¨Κρίση του λόγου, και έκλειψη του υποκειμένου¨
Πίνακες¨
1. Γύζης - Ιστορία
2 & 3 . Adam Lewis

Το Νέο Μουσείο της Νικόπολης

2009-09-01T22:13:00.014+03:00

Μετά την Αθήνα τώρα και η Πρέβεζα μπορεί να υπερηφανεύεται για το νέο μουσείο της.

Σε λίγο καιρό και η Άρτα , ακολούθως η Ηγουμενίτσα και εν τέλει όλη η Ήπειρος που απέκτησε θαυμαστά μουσεία.

¨Από ένα άρθρο της ιταλίδας δημοσιογράφου Adriana Pavin στο περιοδικό Foro Elleniko, που επισκέφθηκε τoν νομό Πρέβεζας.¨

« Η Πρέβεζα είναι η πιο μικρή πόλη της Ελλάδας , αριστοκρατική, πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού .

Είναι προικισμένη μ΄ένα λιμανάκι εξοπλισμένο και πλούσιο με βάρκες ψαρέματος και τουριστικά σκάφη. Στην παραλία , όπως ένα περιδέραιο , ξεπηδούν μικρά κτίρια , χρωματιστά από το παρελθόν , καφετέριες και χαρακτηριστικές ταβέρνες.

Η παλαιά πόλη με το Σειτάν Παζάρ είναι γραφική , αλλά η όλη ατμόσφαιρα διατηρεί μαρτυρίες των ανθρώπων που την έχουν κατοικήσει από τους γότθους στους Οθωμανούς. Νομίζεις ότι στην αρχαιότητα ήταν νησί…..»

Ένα από τα πρώτα εκθέματα του μουσείου είναι η προτομή του Οκταβιανού Αυγούστου , ιδρυτή της Νικόπολης, εις ανάμνηση της νίκης του στο Άκτιο .
Στην ίδια ενότητα εντυπωσιάζει ένα τεράστιο μαρμάρινο τμήμα κίονα με ανάγλυφες παραστάσεις από πομπή των θεών και λίγο παρακάτω η καρυάτιδα της Νικόπολης έστω και αποκεφαλισμένη εκπέμπει όλο το μεγαλείο της ρωμαϊκής πόλης και του διάκοσμού της.

Τα ευρήματα από αντικείμενα που έφεραν μαζί τους οι πρώτοι κάτοικοι της Νικόπολης εκτίθενται και αυτά στη Α΄ενόητα.
Είναι αρκετά τα αγάλματα θεοτήτων που λατρεύονταν στη αρχαία Ρώμη, της θεάς Αθηνάς , την οποία συναντάμε ως Μινέρβα στη Ρώμη, που βρέθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης και ακόμη περισσότερα τα τμήματα κτηρίων της μεγαλόπρεπης πόλης κατά τη Ρωμαϊκή κυριαρχία και τα παλαιοχριστιανικά χρόνια.
Σε διαφορετική ενότητα εκτίθενται αντικείμενα από την καθημερινή ενασχόληση των κατοίκων της πόλης.
Κεραμουργία , ψάρεμα , κτ.λ.

Τμήμα ψηφιδωτού δαπέδου , υλικό αποθήκης λίγο πριν το τέλος της έκθεσης , η οποία κλείνει με ένα εντυπωσιακό μαυσωλείο.

Ταφικά μνημεία απαράμιλλης τεχνοτροπίας πλουσίων ρωμαίων και αργότερα χριστιανών ηγεμόνων μαζί με τεφροδόχους αποδεικνύουν τη δυνατότητα επιλογής μεταξύ ενταφιασμού και αποτέφρωσης. Εντυπωσιακές σαρκοφάγοι , αλλά και απλές θολωτές κατασκευές από κεραμίδι δείχνουν την κοινωνική τάξη των νεκρών.

Από τις πιο όμορφες περιοχές της χώρας ο Νομός Πρέβεζας , αλλά και μέχρι τώρα παραμελημένος από το κράτος στο θέμα της τουριστικής ανάπτυξης , ετοιμάζεται να πάρει ξεχωριστή θέση στην προτίμηση των Ελλήνων και ξένων επισκεπτών.

Η επιτυχία θα ολοκληρωθεί όταν η Εγνατία συναντήσει την Ιόνιο οδό.

Η πορεία του επισκέπτη
Η πορεία του επισκέπτη στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου ξεκινά από το χώρο υποδοχής , όπου γίνεται η απαραίτητη σύνδεση του Μουσείου με τον αρχαιολογικό χώρο.
Κατόπιν ο επισκέπτης οδηγείται στους κύριους εκθεσιακούς χώρους μέσω ενός κατηφορικού διαδρόμου , όπου ένα χρονολόγιο , από τον 3ο αιώνα ως το 31 π.χ., και ενημερώνει τον επισκέπτη για τα κυριότερα γεγονότα που προηγήθηκαν της ίδρυσης της Νικόπολης.

Στην Αίθουσα Α, με θέμα « Η γένεση και η πορεία της Πόλης » παρουσιάζεται η αιτία που οδήγησε στη δημιουργία της πόλης και στη συνέχεια , η εξέλιξή της κατά τη Ρωμαϊκή και την Παλαιοχριστιανική εποχή.
Η έκθεση αναπτύσσεται μέσω ενός σχήματος που περιλαμβάνει τη ναυμαχία του Ακτίου και το μνημείο της Νίκης του Αυγούστου, τη ρωμαϊκή πόλη και τις υποδομές της και τη μετάβαση στην Παλαιοχριστιανική πόλη και τους πρώιμους Βυζαντινούς χρόνους.
Ο επισκέπτης παρακολουθεί διαδοχικά την ίδρυση της πόλης, τη θέση της μέσα στο Ρωμαϊκό κόσμο και την ιστορική της εξέλιξη παράλληλα με την τύχη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Οι δύο περίοδοι ακμής της πόλης , Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική , αναπτύσσονται παρατακτικά και αντιθετικά , δίνοντας τη δυνατότητα στον επισκέπτη να έχει ολοκληρωμένη αντίληψη για την εξέλιξη της και να είναι σε θέση να συγκρίνει τις ομοιότητες και τις διαφορές κάθε εποχής.

Στην αίθουσα Β, με θέμα « Η Ζωή στην πόλη» , αναπτύσσονται θεματικές ενότητες , οι οποίες δεν εξαρτώνται απόλυτα από χρονολογικά κριτήρια, όπως συμβαίνει στην Αίθουσα Α. Προβάλλονται επιμέρους τομείς και εκφάνσεις του βίου των κατοίκων της Νικόπολης , όπως η εμπορική και βιοτεχνική δραστηριότητα.
Παρουσιάζονται , δηλ, παράγοντες που συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός οικονομικού και εμπορικού κέντρου εξασφαλίζοντας την ευημερία των κατοίκων του. Σκιαγραφείται επίσης, ο ιδιωτικός βίος και η στάση των ανθρώπων απέναντι στο θάνατο.
Οι δύο χρονικές περίοδοι ακμής της Νικόπολης , Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική , παρουσιάζονται στην Αίθουσα Β, ιδωμένες από μια διαφορετική σκοπιά, καταδεικνύοντας τη συνέχεια της ζωής στην πόλη.
Οι θεματικές ενότητες βοηθούν τον επισκέπτη να εμβαθύνει και να αποκτήσει γνώση για την καθημερινότητα της ζωής στη Νικόπολη, τις δραστηριότητες και τις συνήθειες των κατοίκων της.
Η παράθεσή τους δημιουργεί ένα είδος νοητικού περιπάτου του επισκέπτη , δίνοντας την αίσθηση ότι περιέρχεται μέσα από το λιμάνι, τα εμπορικά καταστήματα, τα εργαστήρια, τα σπίτια και τα νεκροταφεία της πόλης.
Στο διάδρομο απέναντι από την έξοδο της Αίθουσας Β, εκτίθεται αναπαραγωγή του κεντρικού τμήματος της tabula peutingeriana, Μεσαιωνικού αντιγράφου Ρωμαϊκού χάρτη, στο οποίο απεικονίζεται η Ακτία Νικόπολη, σε σχέση με άλλα μεγάλα κέντρα στην ευρύτερη περιοχή.
Με τη χρήση , κυρίως, εποπτικού υλικού , παρουσιάζεται η πορεία του εκτεταμένου ερειπιώνα της Νικόπολης , από την τελική εγκατάλειψη της πόλης και την τελική εγκατάλειψη της πόλης και τη λεηλασία των μνημείων της μέχρι τη διαδοχή της από τη νεώτερη πόλη της Πρέβεζας και την « ανακάλυψη» του ερειπιώνα της από τους περιηγητές.

Ο διάδρομος Δ τέλος , με θέμα «ανακαλύπτοντας τη Νικόπολη » είναι αφιερωμένος στην ανασκαφική έρευνα στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης. Η ενότητα αποτελείται από τρεις επιμέρους θεματικούς άξονες – Ερευνώντας τη Νικόπολη τον 20ο αιώνα.
Το Μουσείο της Νικόπολης αποτελεί το πρώτο ουσιαστικό και ολοκληρωμένο βήμα στην συνολική ανάδειξη των αρχαιολογικών θησαυρών του νομού Πρέβεζας, ενόψει της δημιουργίας του Αρχαιολογικού Πάρκου της Νικόπολης στον χώρο της αρχαίας πόλης , το οποίο είναι και το επόμενο στοίχημα των Τοπικών φορέων και της ΛΓ΄ Εφορείας Αρχαιοτήτων .
Το Μουσείο παραμένει ανοικτό καθημερινά από τις 8 το πρωί έως τις 8 το βράδυ και χωρίς εισιτήριο.

"Το Κείμενο αναδημοσιεύεται από τοπική εφημερίδα "

2009-09-01T12:29:00.004+03:00

Σχιζοφρένεια
Σχιζοφρένεια
Δημήτρης Δανίκας ,
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 1 Σεπτεμβρίου 2009

ΚΑΙ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ για την Αριστερά.

Μοιάζει με μουσουλμάνα που όλα τα παραπέμπει στο αύριο και τον Αλλάχ. Όχι, αγαπητοί σύντροφοι.

Τα χιλιάδες αυθαίρετα που αποκαλύφθηκαν στις πυρπολημένες περιοχές δεν είναι ιδιοκτησία μεγάλων συμφερόντων και πολυεθνικών μεγαθηρίων. Μικρομεσαίων και μεσαίων οι αυθαιρεσίες, οι παρανομίες και οι ακράτητες οικοπεδοφαγίες.

Και κόβω τον σβέρκο μου πως έτσι και το ερευνήσω, αρκετούς ψηφοφόρους, οπαδούς και οργανωμένους αριστερούς θα ανακαλύψω. Στη θέση των στελεχών και ηγεσιών, εκτός από τα επαναστατικά, θα έριχνα το βάρος μου στα καθημερινά, τα απλά και τα συντροφικά.

Το πλαστικό όνειρο μιας καταναλωτικής, χυδαίας ευημερίας θα πολεμούσα.

Αυτή η αιτία της κακοδαιμονίας. Αυτό το προσάναμμα της αδηφάγου ιδιοκτησίας. Από εκεί αρχίζει η κοινωνική παραλυσία.

Γιατί αρκετοί δηλώνουν, ψηφίζουν και δουλεύουν για την Αριστερά. Όμως η σχιζοφρένεια πορεύεται μια χαρά. Στα λόγια κομμουνιστής, στο όνειρο και την απληστία χειρότερος καπιταλιστής!

Υ.Γ. Επειδή συνέβη να κάνω παρόμοιες σκέψεις , "τις μέρες της φωτιάς" γύρω από την Αττική , το αναδημοσιεύω, έτσι για προβληματισμό ...

Αμαλία Φλέμινγκ, μια ζωή αφιερωμένη στον άνθρωπο

2009-08-22T18:55:00.002+03:00

η Αμαλία Φλέμινγκ

Η παθιασμένη αγωνίστρια λάτρευε να απομονώνεται μελετώντας τους ζωντανούς οργανισμούς .
Πάλευε για το δίκαιο και την ελευθερία. Αγάπησε παράφορα έναν από τους πιο λαμπρούς επιστήμονες του 20 ου αιώνα. Αφιέρωσε τη ζωή της στους κοινωνικούς αγώνες , πασχίζοντας να κάνει πραγματικότητα ένα από τα σπουδαιότερα ιδρύματα βιοϊατρικής έρευνας στον κόσμο .
Όταν μετά τα Δεκεμβριανά , το Βρετανικό Συμβούλιο χορήγησε στην Αμαλία Κουτσούρη την πολυπόθητη υποτροφία προκειμένου να εργαστεί ως ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Ράιτ Φλέμινγκ του Λονδίνου, η μοίρα έμελλε να υφάνει το δικό της σχέδιο στη ζωή της νεαρής γυναίκας.
Μαζί με την υποτροφία ήρθε και το διαζύγιο με τον αρχιτέκτονα Μανώλη Βουρέκα , τον οποίο είχε παντρευτεί όταν ακόμη ήταν φοιτήτρια. Ελεύθερη πια, έφτασε στο νοσοκομείο St. Mary΄s για να δουλέψει στο εργαστήριο του διάσημου Αλέξανδρου Φλέμινγκ . Ο Σκοτσέζος επιστήμονας εθεωρείτο ήδη την εποχή εκείνη ένας ήρωας , αφού η χορήγηση της πενικιλίνης στους τραυματίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε σώσει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.
Η ανακάλυψη του αντιβιοτικού αυτού είχε χαρίσει στον Φλέμινγκ το Νόμπελ Ιατρικής και Φυσιολογίας το 1945. Ανακαλύπτοντας την Αμαλία , η μοίρα θα του χάριζε και κάτι ακόμα : έναν μεγάλο έρωτα. Παντρεμένος από το 1915 με την Σάρα Μάριον Μακελρόι, με την οποία μάλιστα είχε αποκτήσει και ένα γιο, δεν μπόρεσε να μείνει ασυγκίνητος από τη χαρισματική ιδιοσυγκρασία της βοηθού του , μιας γυναίκας παθιασμένης με τους μικρόκοσμους των ζώντων οργανισμών, ενός πλάσματος ευαίσθητου και σπλαχνικού , που το συγκινούσαν τα βάσανα των φτωχών και των ανήμπορων .
Οι δυο τους συνεργάστηκαν στενά εκείνα τα χρόνια και ο Φλέμινγκ , παρακινημένος από τον κρυφό ερωτά του , ανέπτυξε ένα πατρικό ενδιαφέρον για την κατά τριάντα χρόνια νεότερη του Αμαλία , η οποία περνούσε κάποιες δυσκολίες προσαρμογής στο λονδρέζικο περιβάλλον και αναπολούσε την Ελλάδα. Εκείνος , εσωστρεφής και συντηρητικός , έκρυβε καλά το μυστικό του. Εκείνη γνώριζε ότι ήταν παντρεμένος . Ακόμα κι όταν η σύζυγός του πέθανε , στα 1949, ο Φλέμινγκ ένιωσε ότι οφείλει να μείνει πιστός στη μνήμη της.
Δεν εξομολογήθηκε ποτέ τίποτα στην Αμαλία και όταν εκείνη αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να αναλάβει τη διεύθυνση του Ευαγγελισμού , αυτός υποδέχτηκε την είδηση με οδύνη. Την ίδια εποχή ο Φλέμινγκ ήταν περιζήτητος. Όλες οι χώρες τον καλούσαν να δώσει διαλέξεις προκειμένου να διηγηθεί την ιστορία της ανακάλυψης του πρώτου αντιβιοτικού . Έτσι , για να είναι κοντά της, δέχτηκε με χαρά την πρόσκληση που του απηύθυνε για μια σειρά από διαλέξεις στην Ελλάδα. Ήρθε , έφυγε. Τρία χρόνια αργότερα , και ενώ το πάθος του για την Αμαλία δεν έλεγε να σβήσει , ήρθε ξανά.
Ήταν χειμώνας του ΄52. Την τελευταία μέρα της παραμονής του στη χώρα μας, την ώρα που ετοιμαζόταν να αποχαιρετήσει για ακόμα μια φορά την τέως συνεργάτιδα του , συνειδητοποίησε ότι του ήταν αδύνατον να τη αποχωριστεί. Αντί για ¨αντίο¨, λοιπόν , της είπε κάτι άλλο: της πρότεινε να τον παντρευτεί. « Βιάστηκα τόσο πολύ να πω το « ναι» που αισθάνθηκα εξαιρετικά αμήχανη», θα θυμόταν αργότερα εκείνη. Και κάπως έτσι η Αμαλία Κουτσούρη , θυγατέρα του γνωστού δερματολόγου της Πόλης Χαρίλαου Κουτσούρη , που ήταν γεννημένη στην Κωνσταντινούπολη στις 28 Ιουνίου του 1912 και είχε μεγαλώσει στην Αθήνα , έγινε Αμαλία Φλέμινγκ ή αλλιώς Λαίδη Φλέμινγκ ( αφού ο σύζυγός της είχε λάβει τον τίτλο του σερ). Ο γάμος τους, το 1953, ήταν η αρχή μιας ευτυχίας την οποία εκείνη περιέγραψε ως πλήρη.
Μόνο που αποδείχτηκε πολύ σύντομη. Ο Φλέμινγκ πέθανε αργότερα. Σήμερα , όποιος μνημονεύει την Αμαλία Φλέμινγκ θα μπορούσε να αναφέρεται στο διάσημο επώνυμο με το οποίο συνέδεσε τις σημαντικότερες στιγμές της ιστορίας του τόπου της. Στο πάθος της για ελευθερία και δημοκρατία. Ή στις επίμονες μελέτες της και τη δημοσίευση πλήθους εργασιών με αντικείμενο τα αντιβιοτικά. Η ακόμα και στο κύρος το οποίο είχε κατακτήσει , εκείνη, μια νέα γυναίκα στα μέσα του 20ου αιώνα, ως διδάκτωρ Μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Όπου κι αν εστίαζε κανείς , κάτι θα άγγιζε από το απέραντο μεγαλείο αυτής της αγέρωχης και περήφανης γυναίκας , που έσκυβε μεν το κεφάλι στο μικροσκόπιο για να ερευνήσει τον μικρόκοσμο του σύμπαντος , ήξερε όμως να το κρατάει ψηλά απέναντι σε όλους εκείνους που έσπρωχναν την πατρίδα τους στον όλεθρο και τη δυστυχία.
Κοπέλα ακόμη στην κατοχή , ήταν μέλος της Αντίστασης και χειριζόταν τους πομπούς των ασυρμάτων αλλάζοντας διαρκώς στέκια, προκειμένου να αλιεύει πολύτιμα μηνύματα των ναζί. Ώριμη γυναίκα στη χούντα, χήρα πλέον, εξασφάλιζε σπίτια για να κρύβονται οι φυγάδες. Μια ζωή αφιερωμένη στην ελευθερία της ψυχής , στη θεραπεία από τον πόνο , στο όνειρο για μια ελεύθερη Ελλάδα. Να βοηθάει τον Παναγούλη. Να καταθέτει ως μάρτυρας υπεράσπισης του καθηγητή Καράγιωργα στη Δίκη των Μελών της Δημοκρατικής Άμυνας στο στρατοδικείο. Και, φυσικά, να πληρώνει το τίμημα για κάθε έκφανση του αγώνα της.
Ήταν Αύγουστος του ΄71 όταν τη συνέλαβε το καθεστώς των συνταγματαρχών. Η ανάκριση της διήρκεσε είκοσι πέντε μέρες. Έφτασαν να τη βασανίσουν , εκείνη , μια διαβητική εξηντάχρονη γυναίκα. Τελικά, δικάστηκε και καταδικάστηκε από το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών , σε μια δίκη παρωδία στις 28 Σεπτέμβρη . Φοβούμενοι, ωστόσο , τον αντίκτυπο στη διεθνή επιστημονική κοινότητα , οι στρατοδίκες άλλαξαν την απόφαση τους και διέκοψαν την ποινή της λόγω «ανηκέστου βλάβης». Δεν την αποφυλάκισαν μονάχα. Την απέλασαν και της αφαίρεσαν την ελληνική υπηκοότητα.
Και εκείνη βρέθηκε πάλι στην πατρίδα του μεγάλου της έρωτα, το Λονδίνο , αυτήν τη φορά μόνη, δίχως τη στιβαρή σκιά του Αλέξανδρου Φλέμινγκ να την εμπνέει , με μοναδικό στόχο να συνεχίσει τους αγώνες της κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα.
Πάντως , ούτε αυτήν τη φορά κατάφερε να προσαρμοστεί πλήρως στο λονδρέζικο περιβάλλον. Διότι, με τα χρόνια, η σχέση της με τους Βρετανούς είχε αποκτήσει μια ιδιαίτερα παράξενη χροιά. Όλα ξεκίνησαν από το θυελλώδη εκείνο γάμο. Τότε οι βρετανικές εφημερίδες ανήγγειλαν το γεγονός λέγοντας ότι ο διάσημος επιστήμονας παντρεύτηκε μιαν Ελληνίδα Καρυάτιδα. Η φήμη για την κομψότητα της πέρασε αμέσως τα σύνορα της Βρετανίας και εξαπλώθηκε σε όλες τις χώρες που το ζεύγος έμελλε να επισκεφτεί.
Σύντομα , όμως, έγινε αντιληπτό ότι οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να συγχωρήσουν τον Φλέμινγκ για τον γάμο αυτό ( παρότι πραγματοποιήθηκε τέσσερα χρόνια έπειτα από τον θάνατο της πρώτης του συζύγου) . Η Αμαλία έφτασε κάποια στιγμή να είναι τόσο ενοχλημένη από τη συμπεριφορά των Άγγλων , που δεν δέχτηκε ποτέ τη σύνταξη την οποία θα μπορούσε να λαμβάνει ως χήρα του Αλεξάνδρου , μια σύνταξη που ενδεχομένως θα της ήταν χρήσιμη για να κάνει πραγματικότητα το όνειρο που είχε από τη δεκαετία του ΄60 και που δεν ήταν άλλο από τη δημιουργία ενός ιδρύματος βιοϊατρικής έρευνας με το όνομα του αγαπημένου της συντρόφου. Θα τα κατάφερνε , όμως , και χωρίς τους ΄Αγγλους .
Όλη της την περιουσία θα τη διέθετε για την αγορά και την ανέγερση αυτού του εκπληκτικού ιδρύματος . Ο τελευταίος κύκλος της ζωής της άνοιξε το 1974 με την επιστροφή στην πατρίδα. Μέσα από τούτο τον κύκλο η πολιτική όρισε απλώς ένα χαρακτηριστικό υστερόγραφο σε μια πορεία αγώνων και προσφοράς.
Στις πρώτες μεταπολιτευτικές εκλογές , χωρίς να είναι ακόμα υποψήφια , δραστηριοποιήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ. Αυτό δεν την εμπόδισε να διαφωνήσει δημόσια με τον Ανδρέα Παπανδρέου σχετικά με τις διαγραφές της Δημοκρατικής Άμυνας και του ΠΑΚ από το ΠΑΣΟΚ. Εξελέγη ως βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά το ΄77. Επανεξελέγη στην Α΄ Αθηνών το ΄81 και το ΄85 . Επίσης, διετέλεσε και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Και στο μεταξύ , ζούσε και ανέπνεε για το μεγάλο της όραμα: το ίδρυμα Βασιλικής Βιοϊατρικής Έρευνας « Αλέξανδρος Φλέμινγκ» . Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να το δει να υλοποιείται. Στις 26 Φεβρουαρίου του 1986 η Αμαλία Φλέμινγκ έφυγε σεμνά και αθόρυβα. Χρόνια αργότερα , το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Ερευνών θα γινόταν επιτέλους πραγματικότητα αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Σήμερα, το Κέντρο « Αλέξανδρος Φλέμινγκ» στη Βάρη θεωρείται από τα πληρέστερα στον κόσμο.
Η ερευνητική του φιλοσοφία είναι, φυσικά, εμπνευσμένη από τον επιστήμονα του οποίου το όνομα φέρει. Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά ξεκίνησαν σαν παραμύθι , από ένα γύρισμα της μοίρας: μέσα από μια τυπική υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου σε μια γυναίκα που έπαιρνε τον δρόμο της ξενιτιάς, με τον γάμο της διαλυμένο, για να εργαστεί στο πλευρό ενός σπουδαίου επιστήμονα.

Υ.γ από τον φιλοξενούμενο της τοπικής "Έρευνας "

Κ. Γ..Καρυωτάκης - η πιστολιά που ακούστηκε από την Πρέβεζα -

2009-07-27T20:47:00.016+03:00

Πρέβεζα , 21 Ιουλίου 1928.

Ο Κ.Γ. Καρυωτάκης, η ολοκληρωμένη προσωπικότητα , που ήταν στίχος η κραυγή του, έφυγε, με μια γενναία όσο και απελπιστική πράξη αυτοκτονίας.

-~ Η πιστολιά που ακούστηκε από την Πρέβεζα~ - ειδοποιούσε πως ο ποιητής αυτός ( ποιητής ουσίας και μορφής ) είχε πια πλάσει και δημοσιεύσει το έργο του και πως είχε φύγει από τη ζωή , βγαίνοντας ελεύθερα έξω από τον" τυραννικό πόνο του ανθρώπου και των πραμάτων".
******
"Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος
του κόσμου , δώθε απ΄τ΄όνειρο και κείθε από τη γή!
Όταν απομακρύθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,
ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιωνία πληγή."

******
Κάτσε να σου πώ μια ιστορία .
Άντε, άναψέ μου το τσιγάρο κιόλας.
Ιστορία χωρίς καπνό δε γίνεται.

Θα σου μιλήσω για τη θάλασσα της ωραίας Πρέβεζας ,
τους ασήμαντους δρόμους που περπάτησα μέχρι τον Ελαιώνα ,
για το καφενείο που σύχναζα όταν έφθανε η ώρα επτά ....,
για την πλήξη της δουλειάς μου στη Νομαρχία
και για τον" Πόνο του Ανθρώπου και των Πραμάτων(1919)",
"τα Νηπενθή (1921)" , το " Ελεγεία και Σάτυρες (1927)",
για τον σπαραγμό, την καταλυτική αίσθηση της ποίησης,
το δράσκέλισμα στο φοβερό κατώφλι της αθανασίας.

- Στην Μαρία -

Δεσποινίς ,
Είναι μια εβδομάδα που βρίσκομαι εδώ, και δεν έχω τίποτε άξιο λόγου για να σας πληροφορήσω.
Κάθομαι στο γραφείο και βλέπω μια λουρίδα θαλάσσης, ένα πλάτανο, ένα πηγάδι και διάφορα άλλα ασήμαντα πράγματα.
Έγγραφα υπάρχουν φύρδην - μίγδην στα συρτάρια.
Ευτυχώς δεν έρχονται νέα, και δε θέλω ακόμη να θίξω τα κακώς κείμενα παλιά.
Περιμένω λοιπόν να έλθει το μεσημέρι.
Αφού γευθώ τον επιούσιον στο μοναδικό εστιατόριο της πόλεως , θα κοιμηθώ, έπειτα θα ξαναέλθω εδώ στο δημόσιο άσυλο, θα κάνω ένα λυσσαλέο περίπατο στην προκυμαία και τέλος θα έχω τη σπάνια τύχη να φάγω για δεύτερη φορά.
Έτσι θα περάσει κατά τον ενδόξότερο τρόπο και η σημερινή ημέρα, ακριβώς όπως επέρασαν και οι προηγούμενες, όπως θα περάσουν κι εγώ δεν ξέρω πόσες ακόμη ημέρες.

- Στον ξάδελφό του -

" Δωμάτιο ήβρα σ΄ένα ερειπωμένο σχεδόν σπίτι. Ελπίζω να μην πέσει πάρα πολύ σύντομα , ή ,αν πέσει , να μην είμαι μέσα , ή , αν είμαι , να μην πάθω τίποτε, δεδομένου μάλιστα ότι θα προφτάσω να πηδήσω στο απέναντι σπίτι, αφού ο δρόμος, ένας από τους κεντρικότερους , το επιτρέπει. Είναι γωνία, στην αγορά.........

Άλλο γράμμα

" Τώρα και κάμποσες μέρες έχουμε μουσική στο καφενείο της παραλίας, από δύο όργανα, δηλ. ένα σαντούρι και το φωνητικόν όργανον ενός Σμυρνιού.
Γραφικότατο κοινόν κάθεται στις καρέκλες ροφώντας απολαυστικά τσιτσιμπύρα.
Γύρω ένα τείχος τσαμπατζήδων .
Και μέσα στις βάρκες, γλυκύτατοι παρθένοι, κόραι αλιέων, ύστατοι φορείς του ρομαντισμού , λικνίζονται παθητικότατα υπό τους κλαυθμηρισμούς των αμανέδων.....

" Ζωγραφική δεν άρχισα, ούτε φαίνεται πιθανό ν΄αρχίσω ελλλείψει κεφιού.... Σου εσωκλείω ένα ποίημά μου ( το ΄Πρέβεζα΄, με τίτλο "Επαρχία" ).

"Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια

.........

ο ελαιώνας , γύρω η θάλασσα κι ακόμη

ο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους

.......

- Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία

σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι την κηδεία.

Στις επτά η ώρα , κάθεται στο καφενείο, όπου ελπίζει να είναι μόνος:

Από άλλη επιστολή του.

" Ο Νομαρχών Εισηγητής ( τυφλός ) και ο Λογιστής της Νομαρχίας ( χωλός ) μου κάναν τη σχετική πρώτη επίθεση για παρέα , αλλ΄ απεκρούσθησαν αναιδέστατα κι έκτοτε δεν επανήλθαν.
Εν τούτοις είναι καλότατοι άνθρωποι κι αυτοί και όλοι οι άλλοι φουκαράδες που στεγάζονται στο ίδιο με μένα άσυλο" .

Γράφει συνέχεια γράμματα , απευθύνεται σε πρόσωπα , για να μην είναι μόνος. Νοιώθει εξόριστος και η αποστροφή του στο ποίημα " Πρέβεζα" , δεν αφορά τη συγκεκριμένη πόλη, αλλά τις κλειστοφοβικές συνθήκες της επαρχίας γενικότερα , πόσο μάλλον της επαρχίας στην δραματική εποχή του ΄20.

--Είναι κτισμένη στο λαιμό του Αμβρακικού κόλπου απέναντι από το Άκτιο και επικοινωνεί μ΄ένα στενό άνοιγμα με το Ιόνιο Πέλαγος.
Για την " ωραία Πρέβεζα " σου μιλώ , την δική του Πρέβεζα , του ποιητή μας, με την αποθέωση του προσωπικού ύφους , το μακάβριο χιούμορ και την σπαρακτική αλήθεια μέσα από τον στίχο του.
--Επικοινωνεί με δυό θάλασσες μια ανοιχτή και μια κλειστή και η θέση της σε σχέση με το ύψος της εσωτερικής θάλασσας, είναι χαμηλή ,
δημιουργώντας κάποιες φορές μια αίσθηση , ότι βουλιάζει μαζί με τους ευκάλυπτους στην Κυανή ακτή της,
και ότι καθρεπτίζεται στα χρώματά της κάθε νοσταλγικό απόγευμα .
Αν σε βρει συναισθηματικά ευάλωτο αυτό το μέρος, όπως τον Ποιητή μας, μπορεί να βουλιάξεις και συ μαζί της.

- -Περιμένοντας στην Πρέβεζα την καινούργια απόσπαση για την πρωτεύουσα ,γράφει , αλλάζοντας διαθέσεις από την πιο σαρκαστική στην πιο θανατερή, δίνοντας μερικές μέρες διορία στον εαυτό του μέχρι τις 29 του μηνός, Ιουλίου 1928 , μήπως από τις ενέργειες των δικών του κάτι συμβεί.
Τι ειρωνία ! δεν την εξάντλησε την διορία που είχε δώσει στον εαυτό του, γιατί εκ των υστέρων του είχαν εγκρίνει και αναρρωτική άδεια σαράντα πέντε ημερών.
Αλλά ο Καρυωτάκης θα έφευγε έτσι κι αλλιώς , είτε με αναρρωτική άδεια , είτε "αλλιώς" ......
Η μετριότητα είναι αμείλικτη με ότι προεξέχει σ΄όλες τις εποχές!

Β. Ρώτας( Φεβρουάριος 1928)

"Μελαγχολικό παιδί ο Καρυωτάκης, μα τον είχα συμπαθήσει από την πρώτη φορά που παρουσιάσθηκε με τον Πόνο του Ανθρώπου και των Πραμάτων.
Αγκαλιά φτωχικιά τότε και δειλή, όμως έδειχνε ευγένεια και σεμνότητα η θλιμμένη του εμφάνση .......
Μαραζώνει απογοητευμένος από τη ζωή που φεύγει, παράκαιρα , δίχως χαρά ή λύπη, δίχως ικανοποίηση, τσακίζεται και τα ρίχνει τ΄άρματα":

Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής,

όταν ακούσεις ανθρώπους

Ο Β.Ρώτας καταλογίζει όμως στον ποιητή " εγωπάθεια" , "μελαγχολία και θλίψη, δίχως αφορμή", παρομοιάζοντάς τον σαν ένα πεισματάρικο παραχαιδεμένο παιδί που κρέμασαι μούτρα από εγωπάθεια και βαριεστημάρα......

Τέλλος Άγρας (1938)

" Η δική μας η γενιά εβγήκε , σχεδόν όλη από την Βιβλιοθήκη του Φέξη. Απ΄εκεί επήγασαν τ΄αγαθά της , απ΄εκεί και τα ελλατώματά της:
κι ο λυρισμός της , αλλά κι η μεγαλοστομία της ΄η θεωρητική της μόρφωση, αλλά κι ο προφητικός της τόνος - ο <μεσσιανισμός> της ' απ΄εκεί , τέλος η γερμανοπάθεια κι η ασιανοπάθεια , που ζωηρά άλλωστε καθρεφτίστηκαν όλ΄αυτά στα τότε αντιπροσωπευτικά φιλολογικά περιοδικά των νεωτέρων.
Ο Καρυωτάκης απ΄όλα αυτά έλλειπεν.
Αμέτοχος ο άνθρωπος, η εργασία του άγνωστη.
Αυτός ερχόταν , μονος του, απ΄αλλού.
Ερχόταν αργά, από δρομο δικό του.

Αληθινά ο Καρυωτάκης είναι ο αντιπροσωπευτικός ποιητής μιας εποχής κατά τα λεγόμενα του Γρυπάρη και τότε ίσως ήταν η επισημότερη καθιέρωση του έργου του ποιητή.
"<< Αν προσέξετε, θα ιδείτε ότι κάθε εποχή βρίσκει τον αντιπρόσωπό της. Παλαιότερα τον εβρήκε στον Καβάφη. Έπειτα στον Βάρναλη . Τελευταία στον Καρυωτάκη.>>"

¨Τον εγνώρισα τέλος και προσωπικά. Τον εγνώρισα σ΄ένα λαμπρό - τουλάχιστον τότε - και, υπηρεσιακώς , σχεδόν ανεξάρτητο, Παράρτημα του Υπουργείου της Προνοίας στην οδό Κοραή μέσα σ΄ευρύχωρο και αξιοπρεπέστατο γραφείο, με χαλιά, με καλοριφέρ, με καινούργια έπιπλα, με πέτσινες πολυθρόνες - κι εκείνος μόλις είχε γυρίσει από τη χειμωνιάτικη Ευρώπη, άψογα ντυμένος - όπως πάντα, άλλωστε - , υπάλληλος με πολύ καλή θέση , πρόθυμος και περιποιητικός, τουλάχιστστο στο φαινόμενο, ομιλητικός και συνετός.
Ήταν μάλλον κοντόσωμος, τα μάτια του έπαιζαν , ανήσυχα και άστατα.
Το στόμα και το πηγούνι ήσαν χαρακτηριστικά βαρυθυμίας. Μα κατά τα λοιπά , σχεδόν τίποτε πάνω δεν έδειχνε κάτι το ιδιόρυθμο ή το αποκαλυπτικό. Όσο για την ομιλία του, ήταν από τις λίγες τίμιες , στρωτές ομιλίες: ανεπιτήδευτη, κανονική, διαφωτιστική - και απλή.
Το γέλιο του , μόνον αυτό δεν ήταν τόσο απλό.
Ο Καρυωτάκης γελούσε συχνά, δηλαδή , μαλλον χαμογελούσε συχνά΄ μα , παράξενο πράγμα! Ακριβώς αυτό το χαμόγελο ήταν το μόνο που φανέρωνε όλη του την πικρία!
Χαμογελούσε , μπορεί να πεί κανείς , μόνο με το μισό πρόσωπο. Τ΄άλλο μισό έμενε όπως πριν. Και έτσι η φυσιογνωμία του γινόταν, θαρρείς, ακανόνιστη, διχασμένη, δισυπόστατη. Και κατέβαζεν αμέσως τα μάτια κάτω, σα να ΄κανε αμαρτία.¨
Ως την ημέρα του θανάτου του , ολίγες φορές είχαμε ξανασυναντηθεί, τις περισσότερες στην οδό Σταδίου.
Ο Καρυωτάκης , ο ίδιος πάντα. Φορούσε τάχα την προσωπίδα του κοινωνικού ανθρώπου; Με ανεχόταν; Ίσως....
Ημπορούσε κι ο Καρυωτάκης να δημιουργήσει ψευδαίσθηση, όπως άλλοι ρομαντικοί. Εγινε αντιθέτως , ρεαλιστής.
Ημπορούσε να μείνει, όπως κι άλλοι ρομαντικοί , μελαγχολικός.
Η μελαγχολία δεν είναι παρά ευγένεια. Η μελαγχολία είναι τεκμήριο ευαισθησίας , κι η ευαισθησία δεν είναι πρόσφορη μόνο για τη λύπη, παρά εξίσου για τη χαρά, την τρυφερότητα, τον θαυμασμό , την έκσταση, τη λατρεία!
Ημπορούσε να μείνει μελαγχολικός. Έγινε τραγικός.
Ημπορούσε να φιλοσοφήσει, ν΄αναχωρήσει εις την Τέχνη. Ημπορούσε να γίνει φιλόσοφος. Έγινε σατυρικός.
Αυτό το χάσμα ανάμεσα στα χοικά και στα πνευματικά , στην ομορφιά και στην ανάγκη, δεν το έκλεισε ποτέ ως το τέλος.
Στεκόταν εκεί εμπρός του , να το βλέπει , να το πιστοποιεί αδιάκοπα και να το φωνάζει και στους άλλους.

Ο ρομαντισμός της φαντασίας - που μισει τον ρεαλισμό της λογικής.
Ο ρεαλισμός της λογικής - που πνίγει τον ρεαλισμό της φαντασίας .
Ελευθερία και μίσος.
Κίνδυνος , αλλά και πείσμα.

Μανόλης Λαμπρίδης ( Ιούλιος 1955 )

........ Ο Καρυωτάκης αηδιασμένος εντελώς από τον αστικό κόσμο, και μη βρίσκοντας τίποτε άξιο λόγου αλλού πουθενά , τραβάει την Άρνησή του ως την έσχατη λογική συνέπεια , και πραγματοποιεί την έξοδο " απ΄ τη μαύρη τούτη κόλαση" .

Η άρνησή του και η διαμαρτυρία του είναι καθολική και σπαραχτική:

( Αισιοδοξία )

Ας υποθέσουμε πως δεν έχουμε φτάσει

από εκατό δρόμους τα όρια της σιγής,

κι ας τραγουδήσουμε , το τραγούδι να μοιάσει

νικητήριο σάλπισμα , ξέσπασμα κραυγής -

τους πυρρούς δαίμονες , στα έγκατα της γης,

και, ψηλά, τους ανθρώπους, να διασκεδάσει.

Αυτή η βαριά απελπισία , χωρίς το αντίβαρο μιας πολύ δυνατής πίστης πως δεν είναι εφικτή καμιά ξεχωριστή, ατομική λύτρωση, μπορεί να τραβήξει στο γκρεμό τον ευαίσθητο ποιητή:
Ο Καρυωτάκης βρίσκεται σε γοερή - και ενσυνείδητην - αντίθεση προς τον κόσμο των αστών , τον γεμάτο ψέμα και απανθρωπιά.
Τα ιδανικά που φλογίζουν και καίνε τον Ποιητή - τη Λευτεριά , την Αρετή, την Ανθρωπιά, την Αξιοπρέπεια - τα έχουν απεμπολήσει οι αστοί.
Ξεσκεπάζοντας με πικρό σαρκασμό την υποκρισία τους και τη σαπίλα τους δείχνει όλον τον πόνο της τρυφερής ψυχής του.
Και δεν αρνιέται ¨κατ΄αρχήν¨ μόνο τον αστικό κόσμο. Αποδοκιμάζει και σαρκάζει τις καθημερινές εκδηλώσεις και σχέσεις των αστών , την κενότητά τους, το σνομπισμό τους.

Κάθαρσις ( πεζογράφημα)

~ Έπρεπε να σκύψω, να σκύψω , να σκύψω. Τόσο που η μύτη μου να ενωθεί με τη φτέρνα μου. Έτσι βολικά κουλουριασμένος , να κυλώ και να φθάσω.

Κανάγιες!

Το ψωμί της εξορίας με τρέφει. Κουρούνες χτυπούν τα τζάμια της κάμαράς μου. Και σε βασανισμένα στήθη χωρικών βλέπω να δυναμώνει η πνοή που θα σας σαρώσει.....~

Ο Καρυωτάκης κι ο Καβάφης δεν είναι ποιητές της ιδεολογίας των κλονιζόμενων κυρίαρχων. Εκφράζουν την παρακμή της κυρίαρχης τάξης. Δεν αγωνιούν μήπως χάσουν κάτι - ή έστω μήπως χαθεί κάτι που αξίζει και που χωρίς αυτό ο κόσμος θα γινόταν άσχημος: αυτό αποτελεί την ουσία της συντηρητικής ψυλογογίας. Εκφράζουν την παρακμή απέξω. Η στάση τους είναι αποδοκιμασία , χλευασμός , μυκτηριασμός των " αξιών" , περιφρόνηση και αηδία. Δεν ανήκουν ηθικά στην άρχουσα τάξη και δεν την εκπροσωπούν καλλιτεχνικά . Βρίσκονται αντιμέτωποί της - κι όταν ακόμα στέκονται στο κενό ...

Το γεγονός ότι ο Καρυωτάκης , όπως και ο Καβάφης χρωστούν την καθιέρωσή τους στην " ένοχη τόλμη" των αστών της παρακμής., δε σημαίνει πως είναι και οι ίδιοι εκπρόσωποι του "λυρισμού της παρακμής και της αρρωστημένης ψυχολογίας του παρακμιασμένου αστού".

Αναμφισβήτητα , και ο Καβάφης και ο Καρυωτάκης "βγαίνουν " από την παρακμή. Όχι , όμως λογικά, παρά διαλεκτικά. Όχι σαν θέση , συντηρητική του φθίνοντος, παρά σαν άρνησή του.

Τ΄αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς

το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει

Κ.Γ.Κ

Βιβλιογραφία:

Άπαντα Κ.Γ.Καρυωτάκη ( Μελετήματα - Β.Ρώτας , Τ.Άγρας, Μ.Λαμπρίδης )

Βρέχει φώς (Κ. Γκιμοσούλης )

Η ιστορία του αλυσοδεμένου ελέφαντα

2009-06-19T18:52:00.007+03:00

Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα , είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών.
Στην παράσταση , το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του…
Όμως , μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος. Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι το ζώο που μπορεί να ξεριζώσει δέντρα με τη δύναμή του , θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο .
Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων.
Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο, τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα. Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας δεν το έσκαγε γιατί ήταν δαμασμένος.
Έκανα τότε την προφανή ερώτηση :- Κι αφού είναι δαμασμένος , γιατί τον αλυσοδένουν;
Δεν θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό , ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα- , ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε να ανακαλύψει την απάντηση.

Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ , πολύ μικρός.

Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει , τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευθερωθεί.
Μα παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει , γιατί εκείνο το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του .
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο…
Ώσπου, μια μέρα , μια φρικτή μέρα για την ιστορία του , το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει , γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένοιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του….

Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ ¨ Να σου πω μια ιστορία¨

ΕΚΛΟΓΕς ΣΕ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ!

2009-05-30T21:21:00.024+03:00

Η ώρα της απόφασης (αχ ) )!

Ψηφοφόροι που δεν πήγαν στις παραλίες και στο κυνήγι του πρώϊμου Καλοκαιριού, αλλά αφού ψήφισαν το γλεντούν κοιτάζοντας προς την " Εσπερία " μπας και τούτη τη φορά αλλάξει κάτι ;

Ψηφοφόροι ετεροδημότες !

Προεκλογικές ζυμώσεις!

Εδώ μόλις τέλειωσε η ομιλία του αρχηγού!

Και τώρα που τελειώνουν οι επιδοτήσεις και οι αγρότες είναι παραγκωνισμένοι

στις πενιχρές συντάξεις , τι κάνουμε πατριώτες ;

εκτός από τις εκλογές υπάρχει και η τέχνη *

2009-05-19T23:05:00.020+03:00

Ενόψει κλίματος Ευρωεκλογών , ονομάτων που θα μπουν επικεφαλής ,
σημειωτικά να παραπέμπουν κάπου,
καινούργιων σχηματισμών μικρών και μικρότερων ,
όπως οι Οικολόγοι – Πράσινοι , με ονόματα από « άξιους ανθρώπους »
και δεί της τέχνης , να μας κλείνουν το μάτι να τους εμπιστευτούμε και να τους ωθήσουμε για την Ευρωβουλή!

Όπου εκεί θα παλέψουν για την διάσωση της γης , από την μόλυνση , τον αφανισμό των ποταμών ,
λιμνών , το λιώσιμο των πάγων , τις εκπομπές ρύπων , της φύσης με λίγα λόγια , γιατί δεν μπορεί να ζήσει και να δημιουργήσει ο άνθρωπος αν δεν είναι εναρμονισμένος μαζί της.

Ναι ! για όλα αυτά , πως αλλιώς θα μπορούσε να προχωρήσει ο κόσμος μας;
Αλλά εκεί στην Ευρωβουλή είναι και τα Σύμφωνα Νομισματικής Σταθερότητας , οι πολιτικές του Μάαστριχ ,
οι συντηρητικές πολιτικές και η επιτήρηση των οικονομιών των χωρών μελών αν ξεφύγουν από τους επιθυμητούς αριθμούς σε ( Ελλείμματα, ΑΕΠ, Ισοζύγια , Επιδοτήσεις, προϋπολογισμοί, κ.τ.λ.).
Για όλα αυτά, τα κόμματα έχουν άξονες πολιτικής αντιμετώπισης και προγράμματα και τα παρουσιάζουν .
Μήπως λέω, καλοπροαίρετη επιφύλαξη , έτσι χωρίς κόστος για τα παραπέρα δύσκολα της οικονομικής κρίσης του νεοφιλελευθερισμού και των συνεπειών της , ζητείται η ψήφος των πολιτών κατευθυνόμενη μονοδιάστατα και ανώδυνα μόνο στην οικολογία;
Αγωνιούμε λίγο έως πολύ , περισσότερο οι πλέον συνειδητοί για την αποξένωσή μας από τη φύση, την καταστροφή του περιβάλλοντος , την καταστροφή της γης, την αλλοίωση της ζωής, αλλά σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση,

την ολοένα και αυξανόμενη ανεργία, τους καθηλωμένους μισθούς , την υγεία , την παιδεία , τις συντάξεις, την φτώχεια και την απαξία των αξιών.

Καλοπροαίρετα σκέφτομαι ότι λίγο ανέξοδη και εύκολη λύση , ίσως λέω είναι η κατάθεση της ψήφου μας μόνο προς την οικολογία, που μας ζητάνε να τη διαχειριστούν!
Αλλά στα ονόματα που είναι επικεφαλής , άξιοι άνθρωποι ναι ,κάποιοι, όχι πολύ μακριά στον χρόνο πίσω, επιχειρηματολογούσαν στα Μ.Μ.Ε σε άλλους πολιτικούς σχηματισμούς « να τ΄αλλάξουν όλα στο κόμμα τους »…., πάλι τώρα με ευκολία προσαρμοστικότητας μας κατευθύνουν διαφορετικά!…….....

- Αλλάζοντας όμως θέμα θα αναφερθώ στην τέχνη , που μας ομορφαίνει την ζωή και τον κόσμο μας.

Στην έκθεση « το πορτρέτο ενός μουσείου »,από τη Συλλογή Αβέρωφ στο Μουσείο Μπενάκη , το κοινό ήρθε σε επαφή με έργα Ελληνων ζωγράφων του 19ου και 20ου αιώνα .
Μέσα από την συλλογή αποτυπωνόταν η πορεία της νεοελληνικής τέχνης από τον 19ου αιώνα , αιώνα κατεξοχήν του ιμπρεσιονισμού , μέχρι σήμερα.

Ξεχώριζαν έργα του Π. Πανταζή, Μ. Οικονόμου , Ν. Λύτρα, Γ. Μόραλη, Χατζηκυριάκου – Γκίκα, Γ. Ροιλού, Γ. Σπυρόπουλου , Μ. Χάρου, Θ. Απάρτη κ.α

«Το σπίτι που ονειρεύεται », έργο του Μ. Οικονόμου , στάθηκε η αφορμή για να αναφερθώ σ΄αυτόν τον ιμπρεσιονιστή μεγάλο ζωγράφο.
Το χρώμα του μελιού σε απαλή αρμονία με το γκρίζο μπλέ των νερών , κάνουν το σπίτι να μοιάζει σαν κομμάτι ονείρου , γαλήνης και παντοτινής επιστροφής στο τοπίο αυτό.

Μιχάλης Οικονόμου
(1888-1933)
Ο Μιχάλης Οικονόμου ήταν διακεκριμένος Ελληνας Ζωγράφος της εποχής του Μεσοπολέμου.
Γεννήθηκε στον Πειραιά και πήρε τα πρώτα μαθήματα από τον θαλασσογράφο Κ. Βολανάκη.
Το 1906 πήγε στο Παρίσι για να σπουδάσει ναυπηγική , αλλά γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών,
όπου γνωρίζεται με τους κύκλους του μοντερνισμού και συμμετέχει στην καλλιτεχνική ζωή της πόλης.
Από το 1913 έως 1926 έκανε δύο ατομικές εκθέσεις στο Παρίσι και στο Λονδίνο .
Επιστρέφει στην Αθήνα το 1926 και κάνει την πρώτη του έκθεση στον “ Παρνασσό ”
και αργότερα στο φουαγιέ του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά .
Το έργο του, που αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από τοπιογραφίες από την Νότιο Γαλλία και την Ελλάδα, χαρακτηρίζεται ως γνήσιο ιμπρεσιονιστικό.
Ζωγραφίζει τοπία με έντονο ρομαντικό αίσθημα, το τοπίο πλέον είναι ψυχική κατάσταση γι΄αυτόν.

Το έργο του διακρίνεται για την αβρότητά του, το λεπτό συναισθηματισμό και την ονειρική ατμόσφαιρα που περικλείνει.
Πεθαίνει τον Μάιο του 1933, στο Δρομοκαΐτειο χτυπημένος από προϊούσα εγκεφαλική παράλυση.
Το ζωγραφικό του έργο θαυμάστηκε και εκτιμήθηκε μετά τον θάνατό του.
Ο παρακάτω πίνακας είναι η " κόκκινη τέντα " (1929) .
Είναι ένας χρωματικός “ διάλογος” ψυχρών και θερμών χρωμάτων ,
με σχήματα ρευστά , χωρίς να υπάρχει μια στέρεη , ευθεία γραμμή,

σαν να βλέπουμε το τοπίο σε αντικατοπτρισμό!

* Βλέπετε , θυμήθηκα ένα παλιό σλόγκαν που κάποτε λέγαμε

" εκτός από τον ιμπεριαλισμό , υπάρχει και η μοναξιά"!!

Ο Δρόμος της Μοναξιάς

2009-05-10T23:13:00.026+03:00

Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν στον ίδιο τόπο, στο ίδιο σπίτι, στην ίδια οδό, χωρίς να μετακινηθούν ποτέ, ούτε κατά έναν αριθμό, προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Είναι οι άνθρωποι που ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τη φράση "Όταν έμενα στην οδό τάδε...", είναι αυτοί που ποτέ δεν τους έχασαν οι φίλοι, οι δικοί τους ή οι διάφορες δημόσιες υπηρεσίες. Ποτέ, επιστολές, που απευθύνονταν προς αυτούς, δεν επεστράφησαν στον αποστολέα με την ένδειξη "Αγνώστου Διευθύνσεως", γιατί ήταν πάντα εκεί, αμετακίνητοι, πιστοί στην ιδιότητα του παραλήπτη. Είναι οι άνθρωποι που λένε, με κάποιο κρυφό καμάρι: "Αυτό είναι το πατρικό μου σπίτι".
Εγώ, ελλείψει πατρικού σπιτιού και βιοτικής σταθερότητος, έγινα συλλογέας διευθύνσεως, εντός και εκτός της χώρας. Στα συρτάρια της μνήμης μου συνωστίζεται ένα πλήθος από οδούς και λεωφόρους, rues και avenues, straten και lanen, streets και avenues, vie και viali, calles και avenidas...
Όλες αυτές οι διαρκείς μετακινήσεις είχαν ως αποτέλεσμα να καταστεί ο δρόμος σύμβολο σταθερό στη ζωή μου και στην ποίησή μου, και να φτάσω κάποτε στο ακραίο σημείο να ταυτίζομαι μαζί του. Ως παράδειγμα, παραθέτω την τελευταία στροφή από το ποίημα "Διασπορά" (Σχήματα απουσίας, 1973):
Στο δρόμο, πάλι στο δρόμο,
οδοιπόροι και πορείες,
διανύοντας τον εαυτό μας,
χαμένοι μες στον εαυτό μας.
Εν προκειμένω, δεν πρέπει να παρεξηγηθεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο??? το ποίημα έχει γραφτεί για τη δική μου σχέση με τον δρόμο, αλλά οι ποιητές, αδύναμα άτομα, συχνά αναζητούν συντρόφους στην περιπέτειά τους. Η μοναξιά γίνεται έτσι λιγότερο ανυπόφορη, αφού δεν είναι δυνατό να εξαλειφθεί εντελώς.
Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με το επόμενο μικρό πεζοποίημα, το VII από τις "Δώδεκα σπουδές" (Λεκτικά τοπία, 1983). Εδώ, ο ποιητής, ως υποκριτής που είναι, υιοθετεί το δεύτερο ενικό πρόσωπο, θέλοντας να δείξει ότι έχει πάρει, δήθεν, τις αποστάσεις του και παρακολουθεί, σαν απλός παρατηρητής, την τραγική ταύτιση κάποιου άλλου με τον δρόμο:
Ο δρόμος ξεκίναγε από μέσα του, τον τύλιγε σφιχτά ένα γύρο και ξαναγύρναγε μέσα του. Αυτός έμενε ακίνητος.
Πού να πάω, έλεγε, τόσο μεγάλη απόσταση πώς να τη διανύσω, έλεγε.
Βέβαια, σε κάθε ερωτική σχέση, επέρχονται ενίοτε ρήξεις και συγκρούσεις και αμφισβητήσεις...
Σε μια τέτοια λοιπόν φάση της σχέσεώς μου με τον δρόμο (αν θυμάμαι καλά, ήταν μια εποχή που νόμιζα ότι κάπου είχα ριζώσει), και χωρίς να ξέρω τι ακριβώς σκεφτόταν αυτός για μένα, προσπάθησα να τον αντιμετωπίσω ψυχρά και αντικειμενικά, φτάνοντας μέχρι του σημείου να αμφισβητήσω ακόμη και την ύπαρξή του. Έτσι προέκυψε το ποίημα Ι' (Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη, 1986):
Ο δρόμος από κάπου αρχινά, κάπου τελειώνει. Όσοι τον διανύουν πάνε κάπου??? ο ίδιος πουθενά δεν πάει. Όσοι τον διανύουν ξέρουν την αρχή του και το τέλος του??? η αρχή του δρόμου δεν ξέρει το τέλος του, ποτέ δεν έφτασε έως εκεί??? το τέλος του δρόμου δεν ξέρει την αρχή του, ποτέ δεν ξεκίνησε απ' αυτήν.

"Παίρνω το δρόμο", λέμε, αλλά ποτέ δεν πάρθηκε κανένας δρόμος.
"Χάνω το δρόμο", λέμε, αλλά ποτέ δεν χάθηκε κανένας δρόμος.
"Γυναίκα του δρόμου, παιδί του δρόμου", λέμε, αλλά ποτέ δεν είχε ούτε γυναίκα ούτε παιδί ο δρόμος.
Παράξενο, αλήθεια... Αναφερόμαστε σ' αυτόν σαν να 'ταν κάποιο πρόσωπο ή ζώο ή πράγμα... Λες να φοβόμαστε στο βάθος ότι δεν υπάρχει δρόμος, ότι δεν υπάρχουν παρά σπίτια ή χωράφια ή δάση δεξιά και αριστερά από μιαν έμμονη ιδέα που τη λέμε δρόμο;
Γράφοντας αυτό το ποίημα, νόμιζα ότι απομυθοποιούσα επιτέλους τον δρόμο, ότι τερμάτιζα μιαν άρρωστη σχέση που μάλλον οδύνη παρά ηδονή μου 'χε προσφέρει.
Φρούδες ελπίδες...
Αμέτρητες φορές ξανακύλησα κι άλλες τόσες επεχείρησα εκ νέου την ίαση, για να ξανακυλήσω, μέχρι που έκοψα με μαχαίρι τα ταξίδια και έχτισα ένα σπίτι στο πουθενά, μακριά από πόλεις, οδούς και αριθμούς, μακριά ακόμη κι από χωριά, σ' ένα απλό τοπίο. Μοναδική πρόσβαση στο σπίτι αυτό ένα μονοπάτι που τελειώνει στην αυλή μου, ένα αδιέξοδο. Έχω πια γλιτώσει, έχω λυτρωθεί απ' τη μανία της μετακίνησης, από τη σχιζοφρένεια της ταύτισής μου με τον δρόμο.
Ωστόσο, κάθε σοβαρή αρρώστια, ακόμη κι όταν περνάει, αφήνει πάντα κάποιο κουσούρι, όπως, ας πούμε, η βαριά πνευμονία ένα επίμονο βηχαλάκι. Έτσι, πιάνω, πού και πού, τον εαυτό μου ν' αναρωτιέται:
Ο δρόμος που τελειώνει σ' αδιέξοδο
ονειρεύεται άραγε μακρινές αποστάσεις;

Σ' αυτές τις δύσκολες στιγμές, ψιθυρίζω, σαν ξόρκι, τον στίχο του Γιαπωνέζου ποιητή Καμιμούρα Γιουτάκα: "Μείνε ακίνητος, αφού, όπου κι αν πας, στο ίδιο μέρος θα βρεθείς" ή εκείνον του δικού μας, του Ηρακλείτου: "Οδός άνω κάτω μία και ωυτή".

Γράφει ο Αργύρης Χιόνης

Υ.Γ " αναδημοσίευση από την εφημερίδα ¨Αυγή"
" Οι πίνακες είναι δουλειά δική μου , βασισμένη σε έργα μεγάλων ζωγράφων"

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ και ο Ποιητής κάθε ματωμένης Πρωτομαγιάς

2009-04-30T19:16:00.042+03:00

Ο Ποιητής Γ.Ρίτσος και οι ματωμένες Πρωτομαγιές .

Η ματωμένη Πρωτομαγιά του 1936

Το Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη μια αρχική απεργία των καπνεργατών πήρε διαστάσεις και έγινε πανεργατική.
Μέσα σε λίγες μέρες το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες και Ελευσίνα.
Ο Ι. Μεταξάς σε επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη είναι απόλυτος.
Οι Αρχές πρέπει να χτυπήσουν τους διαδηλωτές στο ψαχνό.
Στις 9 Μάη στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου από τις σφαίρες των οργάνων της τάξης πέφτει νεκρός ο οδηγός Τάσος Τούσης.
Οι διαδηλωτές εξοργισμένοι τοποθετούν το νεκρό πάνω σε μια πόρτα και τον περιφέρουν στους δρόμους της πόλης σε μια «λιτανεία» - καταγγελίας, διαμαρτυρίας και αντίστασης.
Οι νεκροί θα φτάσουν τους 12 και οι τραυματίες τους 300. Στο σημείο της συμπλοκής θα στηθεί αργότερα το Μνημείο του Καπνεργάτη.
Η μάνα του νεκρού Τάσου Τούση, που πληροφορήθηκε τα γεγονότα, τρέχει, πέφτει πάνω στο νεκρό παιδί της και μοιρολογεί.

Την επόμενη μέρα ο «Ριζοσπάστης» δημοσιεύει τη φωτογραφία με τη μάνα που θρηνεί το νεκρό παλικάρι, ενώ γύρω της απλώνεται μια απέραντη ερημιά.

Ο ποιητής Γιάννης Ρίτσος
Πρωτομαγιά του 1909 ήρθε στον κόσμο, στη Μονεμβασιά, ο Γιάννης Ρίτσος, ο ποιητής της Ρωμιοσύνης, ο ραψωδός κάθε ματωμένης Πρωτομαγιάς στον τόπο μας και στον κόσμο.

10 Μάη του ’36, ο Ρίτσος βλέπει στην εφημερίδα τη φωτογραφία της τραγικής μάνας, διαβάζει τις περιγραφές των αιματηρών συγκρούσεων και συγκλονίζεται.
Όπως θα γράψει αργότερα, κλείστηκε στη σοφίτα του και κλαίγοντας σαν παιδί θα συνθέσει τον «Επιτάφιο».
11 Μάη, το ποίημα δημοσιεύεται στο «Ριζοσπάστη» και την ίδια ώρα εκδίδεται σε 10.000 αντίτυπα, ρεκόρ για την εποχή.
Τόσο γρήγορα εξαντλήθηκε το βιβλίο που η δικτατορία της 4ης Αυγούστου δεν βρήκε παρά μόνο 250 αντίτυπα, τα οποία καίγονται στους στύλους του Ολυμπίου Διός μαζί με άλλα «ανατρεπτικά» βιβλία.

Η Ύβρις(Η κορυφαία στιγμή της οργής, καθώς η Μάνα στρέφεται προς το Θεό)

«…Ω Παναγιά μου, αν ήσουνα, καθώς εγώ, μητέρα,
βοήθεια στο γιο μου θάστελνες τον Άγγελο από πέρα.

Κι, αχ, Θε μου, Θε μου, αν ήσουν Θεός κι αν είμασταν παιδιά σου
θα πόναγες καθώς εγώ, τα δόλια πλάσματά σου.

Κι αν ήσουν δίκιος, δίκαια θα μοίραζες την πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδί να φάει και να χορτάσει.

Γιε μου, καλά μου τάλεγε το γνωστικό σου αχείλι
κάθε φορά που ορμήνευε, κάθε φορά που εμίλει:

Εμεί ταγίζουμε ζωή στο χέρι : περιστέρι,
κ' εμείς ούτ’ ένα ψίχουλο δεν έχουμε στο χέρι…

1 Μάη του 1944
Η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής.
Έργο, χαρακτικό του Τάσσου.

»

Το Μάη του 1963, δολοφονήθηκε ο βουλευτής της ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης.
Δεν ήταν Πρωτομαγιά, αλλά 22 Μαΐου.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης μιλούσε σε συγκέντρωση των "Φίλων της Ειρήνης" για την παγκόσμια ύφεση όταν δέχτηκε επίθεση από άγνωστους με ρόπαλα.
Έξω απ' την αίθουσα ο Λαμπράκης χτυπήθηκε από τρίκυκλο και τελικά εξέπνευσε στις 27 Μαΐου. Ο Λαμπράκης είχε συμμετοχή σε ειρηνιστικές πορείες τον Απρίλιο του 1963 στην Αθήνα, κι ήταν απ' τα κεντρικά πρόσωπα στην εκδήλωση για την Πρωτομαγιά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.
.

2009-04-16T18:39:00.019+03:00

Φάδερ Ημών

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μάνου Βουράκη ¨ΦΑΔΕΡ ΗΜΩΝ ¨

**Ο Θεός θεωρώντας τον Ιησού ακατάλληλο στιλιστικά για τη Δευτέρα Παρουσία ,
ντεμοντέ για τα σύγχρονα δεδομένα και βαρετό , επιλέγει στη θέση του το μικρότερο γιό του , τον Τζές.
Ο Τζές είναι ένας μοντέρνος Θεάνθρωπος , που έχει όλα τα φόντα να κάνει καριέρα ως Σωτηρας .
Ο Θεός του δίνει εντολή να κατέβει στη Γή και να λύσει το επικοινωνιακό πρόβλημα των ανθρώπων, να τους απαλλάξει από την ιδιωτική τηλεόραση και τις πιστωτικές κάρτες.

---Ο Τζές μαζεύει δώδεκα εντυπωσιακές μαθήτριες και περιπλανιέται ανά την υφήλιο , διδάσκοντας μεγάλες αλήθειες για την ψηφιακή ευσέβεια, το θρησκευτικό μάνατζμεντ και το ντιζάιν εσωτερικών κόσμων, φιλοδοξώντας να εντάξει τη θρησκεία στο γήινο λάιφ στάιλ.
Με το σταυρό στο χέρι, δεν καταφέρνεις τίποτα πλέον, αν δεν είναι Cartier,

διαδίδει παντού , χαρίζοντας απανωτά εγκεφαλικά στο Μεγαλοδύναμο,

που βλέπει με τρόμο το δευτερότοκο γιο του να αναδεικνύεται σε απόλυτο sex symbol ενός απελπιστικά ανώριμου πλανήτη!!! ***
........
Το επόμενο δύσκολο βήμα ήταν ν΄ανακοινώσει τις αποφάσεις του ο Θεός στον Ιησού,

κι αυτή η σκέψη του΄φερε προς στιγμήν κάποια νευρικότητα.
Γυρνώντας στο σπίτι , βρήκε τον Ιησού με τον Ιωάννη όπως ακριβώς τους είχε αφήσει ο Τζές.
Σε βαθειά περισσυλογή , χωμένους στις μπερζέρες του σαλονιού να παίζουν σκάκι μπροστά στο τζάκι ακούγοντας το " Αι γενεαί πάσαι"..............

Ως γνωστόν ο Θεός επιβάλλεται να μην έχει τάκτ, αφού του είναι παντελώς άχρηστο.
Οι αποφάσεις του οφείλουν να είναι συναισθηματικά ουδέτερες, συντακτικά ακριβείς και ν΄ανακοινώνονται άμεσα και λακωνικά χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους το τάιμινγκ.
Γι΄αυτό , μόλις πλησίασε τον Ιησού μπήκε αμέσως στο ψητό.

" Άκουσε, γιέ μου ", είπε και τον κεραυνοβόλησε με το βλέμμα του.

" Η ώρα της Δευτέρας Παρουσίας έφτασε."

Εκεί κάτω", έδειξε με το χέρι του το πάτωμα υπονοώντας τη Γη, " η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και πρέπει να πάει κάποιος να τους πει δυο κουβέντες".

Ο Χριστός έριξε μια αλλοπαρμένη ματιά εκεί που έδειχνε ο Πατέρας του.

Σηκώθηκε από εκεί που καθόταν , έκανε μερικά βήματα και γονάτισε αργά. Άνοιξε τα χέρια του σε στάση προσευχής , έκλεισε τα μάτια κι έσφιξε τα χείλη από συγκίνηση, ενώ ο Ιωάννης παράτησε το σκάκι κι έτρεξε αναστατωμένος κοντά τους.

" Αυτός ο κάποιος , όμως ", συνέχισε με σαδιστικό ρεαλισμό ο Θεός, " ΄δεν θα είσ΄εσύ"..............

" Μα , Πατέρα ",ψέλλισε , "αυτό δεν γίνεται! Η Γη, Πατέρα, είναι .. είναι ο τομέας ευθύνης μου.
Την έχω αναλάβει εγώ, το ξεχνάς;
Έχω κάνει τόσες σχέσεις τα τελευταία 2.000 χρόνια εκεί κάτω , έχω θυσιαστεί γι΄αυτούς.
Μου έχουν κάνει τόσα εκατομμύρια αγάλματα, πίνακες ζωγραφικής, εικόνες, με λατρεύουν σαν Θεό,.. εεε, δηλαδή είμαι ο Θεός τους..." είπε αμήχανα.

" Τους υποσχέθηκα να γυρίσω και με περιμένουν".

Έστειλε το απεγνωσμένο βλέμμα του ν΄αναπαυτεί πάνω σε κάτι ασημένιες φλοκάτες στο βάθος του σαλονιού.
" Δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό Πατέρα!" ψιθύρισε ξέπνοα...........

"Ακουσε παιδί μου ", είπε πατρικά και κάπως νωθρά ο Μεγαλοδύναμος.

Αν βαριόταν κάτι, αυτό ήταν το κήρυγμα.
" Οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι.
Είν΄ένα είδος ανθρώπων που δεν θα μπορούσαν ποτέ να είναι άνθρωποι αν υπήρχαν πραγματικοί άνθρωποι - άνθρωποι κυριολεκτικά ανθρώπινοι κι όχι κάτι σαν άνθρωποι με ανθρώπινα στοιχεία αλλά χωρίς ανθρωπιά, 'οπως είναι σήμερα.
Αυτοί οι άνθρωποι διαφέρουν από τους ανθρώπους που γνώρισες.
Είναι πιο απάνθρωποι.
Δεν τους ενδιαφέρει να σώσουν την ψυχή τους.
Τους ενδιαφέρει απλά ν΄αγοράσουν καλύτερο κινητό τρίτης γενιάς με μπλου τουθ και μέμορι στικ ντούο προ στο 1 Γίγα.
Ο Θεός κοίταξε το γιό του με μια έκφραση θεικής λύπησης.

" Κι εσύ αγόρι μου, με την τεχνολογία δεν τα πας καθόλου καλά. Θα βρεθείς ξαφνικά σ΄έναν άγνωστο ψηφιακό κόσμο....
και θα σου πάρει χρόνο να προσαρμοστείς.
Τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά.
Βρίσκεσαι ακόμη στη φάση που νομίζεις ότι το μεγαμπάιτ είναι είδος αποδημοτικού πουλιού, σωστά τα λέω; Κι αυτό δεν είναι καλό".
..........

"Θα προσαρμοστώ Πατέρα, θα δεις!" .........

Ο Θεός άρχισε να φορτώνει.

" Δεν είναι μόνο αυτό , παιδί μου. Κοίτα τα ρούχα σου, Κρις.
Αν εμφανιστείς ξαφνικά μ΄αυτό το χιτώνα , θα σε κλείσουν σε ίδρυμα.
Η εικόνα σου είναι πλέον αναχρονιστική. Είσαι εκτός εποχής παιδί μου".

Ο Ιησούς κοίταξε τον εαυτό του από πάνω ως κάτω με απορία.
Έπιασε τις πτυχώσεις του χιτώνα με τα δυό του χέρια, τις τέντωσε κι έκανε μια χαριτωμένη περιστροφή....

"Μα Πατέρα , με αυτό το ρούχο με ξέρουν, μ΄αυτό μ΄εμπιστεύονται".
Με την κίνηση που έκανε, ανασηκώθηκε το μανίκι και φάνηκε το ρολόι του.
Ηταν ένα χρυσό Rolex που του είχαν χαρίσει οι Απόστολοι πριν από μερικά Χριστούγεννα και το φορούσε συνέχεια επειδή έδενε τέλεια με το φωτοστέφανο...............

Ο Θεός έκανε μια ελαφριά γκριμάτσα απογοήτευσης.

" Παιδί μου , δεν υπάρχει πλέον αυτό το ρούχο εκεί κάτω.
Έχει καταργηθεί.

Μόνο εσύ κι ο Ντέμης Ρούσσος το φοράτε πια. Θα σε περάσουν για ψώνιο και θα σε χλευάσουν πιο πολύ από την προηγούμενη φορά. Δεν το καταλαβαίνεις;

" Μα, Πατέρα, δεν κάνουν τα ράσα τον Παπά..."

" Τι λες , αγόρι μου , " απάντησε με αγανάκτηση ο Θεός, " αυτή η παροιμία έχει πάψει να ισχύει από καιρό!
Έχω βγάλει και σχετική ανακοίνωση.

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα εκεί κάτω , μόνο τα ράσα κάνουν πλέον τον παπά.".........

H Τέχνη και η Ποίηση μας βοηθούν να Ζήσουμε:

2009-03-21T13:00:00.019+02:00

Μαν'ολης Αναγνωστάκης
( Θεσσαλονίκη 1925)

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα

Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;

Ξέρει να σφιγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζ'ητηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;

(Και αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους που μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας).

Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου μας περνά μια ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπήν ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.

Φτάνουνε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέπτες να φωνάξεις τ΄ονομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα

Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιός θα΄ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που
πέφτει;

Μα ποιός θα μετρήσει μια μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;

Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα ΄σαπια τους όνειρα΄

Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Γιώργος Σεφέρης
( Σμύρνη 1900- Αθήνα 1971)

...............

Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει ολοένα ταξιδεύει

κι αν "ορώμεν ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς"
είναι εκείνοι που θέλησαν να πιάσουν το μεγάλο καράβι με το
κολύμπι

εκείνοι που βαρέθηκαν να περιμένουν τα καράβια που δεν μπορούν
να κινήσουν

την ΕΛΣΗ τη ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ τον ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ.

Σφυρίζουν τα καράβια τώρα που βραδιάζει στον Πειραιά
σφυρίζουν ολοένα σφυρίζουν κανένας αργάτης

καμιά αλυσίδα δεν έλαμψε βρεμένη στο στερνό φως που
βασιλεύει
ο καπετάνιος μένει μαρμαρωμένος μες στ΄άσπρα και στα
χρυσά.

Τάκης Σινόπουλος
( Πύργος Ηλείας 1917-1981)

Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ΄το πλήθος
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.

Ήταν
στ΄αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται . Μα δε φωνάζει βοήθεια.

Διστάζω. Λέω να πάω εκεί . Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από φύση μου φτειαγμένος να παραξενεύομαι.

Ποιός είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;

Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.

Ξένη φωτιά μη την ανακατεύεις μου είπαν.

Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.

Γινόταν ήλιος

Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

Ο Ποιητής μοιράζεται στα δυό.

Ένα Σοβαρό Παραμύθι από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου!

2009-03-10T22:51:00.014+02:00

Ο τελευταίος έρωτας του πρίγκιπα Ζένγκι

Όταν ο Ζένγκι ο Εκθαμβωτικός, ο γοητευτικότερος κατακτητής που ξάφνιασε ποτέ την Ασία, μπήκε στη δεκαετία των πενήντα του χρόνων διαπίστωσε πως έπρεπε ν΄ αρχίσει ν΄ αντιμετωπίζει το θάνατό του.

Η δεύτερη γυναίκα του, μια Μουρασάκι, η πριγκίπισσα Βιολέτα, που είχε αγαπήσει μέσα από τόσες αντιφατικές απιστίες, είχε ήδη προηγηθεί σ΄ έναν από τους παραδείσους εκείνους όπου πηγαίνουν οι νεκροί που απέκτησαν κάποιο τέτοιο δικαίωμα κατά τη διάρκεια αυτής της εναλλασσόμενης και δύσκολης ζωής, και τον βασάνιζε το Ζένγκι που δεν μπορούσε πια να θυμηθεί το χαμόγελό της, ή ακόμα τον μορφασμό που έκανε πριν κλάψει.
Η τρίτη σύζυγό του, η Πριγκίπισσα του- δυτικού ανακτόρου -, τον είχε απατήσει μ΄ ένα νεαρό συγγενή , όπως κι εκείνος είχε απατήσει τον πατέρα του , τον καιρό της νεότητας του, με μια ανήλικη αυτοκράτειρα.

Το ίδιο έργο επαναλαμβανόταν στο θέατρο του κόσμου, ήξερε ωστόσο πως αυτή τη φορά δεν του ανήκει πια κατά τη διανομή των ρόλων παρά το πρόσωπο του γέροντα , κι από τον ρόλο αυτόν προτιμούσε το ρόλο του φαντάσματος.
Για τούτο μοίρασε τα υπάρχοντά του , αποζημίωσε τους υπηρέτες του και ετοιμάστηκε να πάει για το υπόλοιπο της ζωής του σ ΄ένα ερημητήριο , που είχε φροντίσει να κτίσει στην πλαγιά του βουνού.

Διέσχισε για τελευταία φορά την πόλη, συνοδευόμενος μοναχά από δυό τρεί συντρόφους πιστούς, που δεν εννοούσαν να παραδεχτούν πως ήρθε η ώρα ν΄αποχαιρετήσουν στο πρόσωπό του τη νεότητά τους.
Παρά το πρωινό της ώρας, οι γυναίκες πίεζαν το μέτωπό τους στις λεπτές γρίλιες των παραθύρων. Ψιθύριζαν δυνατά πως ο Ζένγκι ήταν ακόμα πολύ ωραίος, πράγμα που απόδειξε για μια ακόμη φορά στον πρίγκιπα, πως ήταν πια με το παραπάνω καιρός ν΄αποσυρθεί.
Χρειάστηκαν τρεις μέρες ταξίδι ως το ερημητήριο, που βρισκόταν στην καρδιά της άγριας φύσης. Το σπιτάκι ακουμπούσε στις ρίζες ενός αιωνόβιου σφενδάμου.

Καθώς ήταν φθινόπωρο , τα φύλλα του ωραίου δέντρου σκέπαζαν το σπιτάκι δίνοντάς του μια στέγη από χρυσάφι. Η ζωή σ΄εκείνη τη μοναξιά αποδείχτηκε πιο απλή και πιο σκληρή απ΄ότι την ήξερε από την μακρόχρονη εξορία που είχε υποστεί μακρά από τη χώρα του , τον καιρό της θυελλώδους νεότητάς της, και ο εκλεπτυσμένος αυτός άνθρωπος μπόρεσε επιτέλους να γευθεί πλήρως την υπέρτατη πολυτέλεια που αποτελεί η στέρηση των πάντων.

Σύντομα ήρθαν τα πρώτα κρύα. Οι πλαγιές του βουνού σκεπάστηκαν με χιόνι όλο πτυχές, σαν εκείνες που έχει το μαλακό ύφασμα που φοράμε το χειμώνα , και η ομίχλη έπνιξε τον ήλιο. Από την αυγή ως το σούρουπο, στο αδύναμο φως μιας φιλάργυρης κρεμάστρας , ο Ζένγκι διάβαζε τις Γραφές, και εύρισκε στα λιτά και αυστηρά αποσπάσματά τους μια ευχαρίστηση που δεν του έδιναν πια ούτε οι πιο παθητικοί ερωτικοί στίχοι. Σε λίγο όμως διαπίστωσε ότι η όρασή του αδυνάτιζε: ωσαν όλα τα δάκρυα που είχε χύσει πάνω στις εύθραστες ερωμένες του να του είχαν κάψει τα μάτια και αναγκάστηκε να συνειδητοποιήσει ότι τα σκοτάδια γι΄αυτόν άρχιζαν πριν από τον θάνατο.

Από καιρό σε καιρό , ένας τρεμάμενος ταχυδρόμος ερχόταν από την πρωτεύουσα , αναπηδώντας πάνω στα πρησμένα από την κούραση και τις φουσκάλες πόδια του, και του έτεινε με σεβασμό μηνύματα συγγενών ή φίλων που επιθυμούσαν να τον επισκεφθούν ακόμα μια φορά στον κόσμο τούτο , πριν από τις αέναες και αβέβαιες συναντήσεις στην άλλη ζωή.
Ο Ζένγκι όμως φοβόταν μήπως εμπνεύσει στους επισκέπτες του μόνο οίκτο και σεβασμό, δυό συναισθήματα που τον απωθούσαν έντονα και πό τα οποία προτιμούσε τη λήθη.

Κουνούσε θλιμμένα το κεφάλι , και ο πρίγκιπας αυτός ο άλλοτε διάσημος για το ταλέντο του ως ποιητής και καλλιγράφος, έστελνε πίσω τον αγγελιοφόρο με μια κόλλα άσπρο χαρτί. Λίγο λίγο οι επαφές με την πρωτεύουσα αραίωναν.

Ο κύκλος των εποχιακών εορτών συνέχιζε την πορεία του, μακριά τώρα πια από τον πρίγκιπα , που άλλοτε τις καθοδηγούσε με μια κίνηση της βεντάλιας. Και ο Ζένγκι εγκαταλειμμένος , δίχως βαρυγκόμια στις θλίψεις της μοναξιάς , επιδείνωνε συνεχώς την κατάσταση των ματιών του, γιατί δεν ντρεπόταν πια να κλαίει.

Δυό ή τρείς από τις παλιές του ερωμένες του είχαν προτείνει να μοιραστούν τη γεμάτη αναμνήσεις απομόνωσή του. Τα πιο τρυφερά γράμματα είχαν έρθει από την Κυρά- του –ανθόβολου-χωριού: παράνομη ερωμένη μέσης καταγωγής και μέτριας ομορφιάς. Είχε υπηρετήσει πιστά σαν κυρία των τιμών τις άλλες συζύγους του Ζένγκι΄ και για δεκαοχτώ ολόκληρα χρόνια είχε αγαπήσει τον πρίγκηπα δίχως ποτέ να κουραστεί να υποφέρει.
Του έκανε πότε- πότε νυχτερινές επισκέψεις και μολονότι σπάνιες όσο τ΄ αστέρια μιας νύχτας βροχερής, οι επισκέψεις αυτές είχαν αρκέσει για να φωτίσουν τη φτωχή ζωή της Κυράς- του- ανθόβολου-χωριού.

Δίχως αυταπάτες ούτε για ην ομορφιά της, ούτε για το πνεύμα της, ούτε για την καταγωγή της , η Κυρά, ήταν η μόνη ανάμεσα στις ερωμένες, που αισθανόταν για το Ζένγκι μια γλυκιά ευγνωμοσύνη, καθώς εκείνη δεν το έβρισκε φυσικό να την έχει αγαπήσει.
Καθώς οι επιστολές της έμεναν αναπάντητες, νοίκιασε ένα ταπεινό αμάξι και έφτασε ως την καλύβα του μοναχικού πρίγκιπα.
΄Εσπρωξε δειλά την πόρτα που ήταν φτιαγμένη από κλαδιά δέντρων και γονάτισε ηχώντας ένα ταπεινό γελάκι που εξέφραζε τη συγνώμη για την παρουσία της εκεί.
΄Ηταν η εποχή που ο Ζένγκι αναγνώριζε ακόμη το πρόσωπο των επισκεπτών όταν πλησίαζαν πολύ κοντά.
Πικρή λύσσα γέμισε τον πρίγκηπα μπροστά στη γυναίκα αυτή που του ξυπνούσε μέσα του τις πιο συγκλονιστικές αναμνήσεις των νεκρών πια ημερών του , λιγότερο εξαιτίας της ίδιας της παρουσίας της , και κυρίως εξαιτίας του αρώματος που διατηρούσαν ακόμα τα φαρδιά μανίκια του φορέματός της και ήταν το άρωμα που χρησιμοποιούσαν οι νεκρές γυναίκες του.
Τον ικέτευσε θλιμμένα να την κρατήσει τουλάχιστον σαν υπηρέτρια.

Αλύπητος για πρώτη του φορά , την έδιωξε ΄ αυτή όμως είχε διατηρήσει κάποιες φιλίες ανάμεσα σε μερικούς γέρους που υπηρετούσαν τον πρίγκιπα , και εκείνοι της έδιναν πότε πότε νέα του. Σκληρή με τη σειρά της για πρώτη φορά στη ζωή της , παρακολουθούσε από μακριά την πρόοδο της τύφλωσης του Ζένγκι, όπως περιμένει μια γυναίκα το σκοτάδι για να συναντήσει τον εραστή της.
Όταν πληροφορήθηκε πως ήταν σχεδόν τελείως τυφλός , έβγαλε τα ενδύματα της πόλης και φόρεσε ένα κοντό φόρεμα από πρόστυχο ύφασμα , όπως αυτό που φορούν οι νεαρές χωριάτισσες.

΄Επλεξε τα μαλλιά της κοτσίδα σαν τα κορίτσια των αγρών και φορτώθηκε ένα ζεμπίλι με υφάσματα και κεραμικά, απ΄αυτά που πουλιούνται στα χωριάτικα πανηγύρια. Με την αμφίεση αυτή οδηγήθηκε στο μέρος, όπου ο αυτοεξόριστος κατοικούσε με συντροφιά τα ζαρκάδια και τα παγώνια του δάσους.

΄Εκανε με τα πόδια το τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού , έτσι ώστε η λάσπη και η κούραση να τη βοηθήσουν στο ρόλο της. Η λεπτή ανοιξιάτικη βροχή έπεφτε από τον ουρανό στο μαλακό χώμα πνίγοντας τις τελευταίες ανταύγειες του σούρουπου: ήταν η ώρα που ο Ζένγκι , τυλιγμένος στο αυστηρό μοναστικό του ρούχο , περιπατούσε αργά στο μονοπάτι , απ΄όπου οι γέροι υπηρέτες είχαν προσεκτικά απομακρύνει και το παραμικρό χαλίκι , ώστε να μη σκοντάψει.
Το άδειο του πρόσωπο , φθαρμένο, σβησμένο από την τυφλότητα και το πλησίαμα των γερατιών, έμοιαζε με μπρούτζινο καθρέφτη που αντανακλούσε άλλοτε την ομορφιά του, και η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού δε χρειάστηκε να υποκριθεί ότι ξεσπάει σε δάκρυα.
Ο ήχος των γυναικείων λυγμών έκανε το Ζένγκι να ανατριχιάσει και να προσανατολιστεί αργά προς την κατεύθυνση απ΄όπου ερχόταν το κλάμα.
- Ποια είσαι γυναίκα ; ρώτησε ανήσυχος.
- Είμαι η Ουκιφούου, η κόρη του αγρότη Σό-Χέι, απάντησε η Κυρά, φροντίζοντας να μιμηθεί την προφορά του χωριού. Ήμουν στην πόλη με τη μητέρα μου για ν΄αγοράσουμε υφάσματα και πήλινα σκεύη, γιατί με παντρεύουν το άλλο φεγγάρι.
Και έχασα το δρόμο μου στα μονοπάτια του βουνού και κλαίω γιατί φοβάμαι τους αγριόχοιρους, τα δαιμονικά, την επιθυμία των αντρών και τα φαντάσματα των πεθαμένων.
- Είσαι ολόκληρη βρεγμένη, νέο κορίτσι, είπε ο πρίγκιπας, βάζοντας το χέρι του στον ώμο της.
Ήταν πράγματι βρεγμένη ως το κόκαλο. Το άγγιγμα του τόσο γνωστού αυτού χεριού την έκανε να ανατριχιάσει από τις ρίζες των μαλλιών ως τα γυμνά της πόδια, αλλά ο Ζένγκι υπέθεσε πως έτρεμε από το κρύο.
-΄Ελα στην καλύβα μου , είπε ο πρίγκιπας με ζεστή φωνή . Θα μπορέσεις να ζεσταθείς στη φωτιά μου , παρόλο που έχει περισσότερη στάχτη από κάρβουνα.
Η Κυρά τον ακολούθησε , φροντίζοντας να μιμηθεί το αδέξιο βάδισμα της χωρικής.
Κοντοκάθισαν και οι δυό μπροστά στη μισοσβησμένη φωτιά. Ο Ζένγκι άπλωνε τα χέρια του στη φλόγα, αλλά η Κυρά έκρυβε τα δάχτυλά της , που ήταν πολύ ντελικάτα για ένα κορίτσι των χωραφιών.
- Είμαι τυφλός, αναστέναξε ο Ζένγκι ύστερα από λίγη ώρα. Μπορείς χωρίς ενδοιασμό να βγάλεις, νέα μου, τα βρεγμένα σου ρούχα και να ζεσταθείς γυμνή στη φωτιά μου.
Η Κυρά έβγαλε υποταχτικά το φόρεμά της . Η φωτιά ρόδιζε το λεπτό σώμα της, που έμοιαζε σκαλισμένο σε ωχρό κεχριμπάρι. Ξαφνικά ο Ζένγκι μουρμούρισε:
Σε γέλασα, νέα μου , δεν είμαι ακόμη τελείως τυφλός. Σε διακρίνω αδιόρατα μέσα σε μια ομίχλη , που είναι ίσως η αχλύ της ομορφιάς σου. Άφησέ με ν΄ακουμπήσω το χέρι μου στο μπράτσο σου που τρέμει ακόμα.
Έτσι , η Κυρά –του-ανθοβόλου-χωριού έγινε και πάλι ερωμένη του πρίγκιπα Ζένγκι, που είχε ταπεινά αγαπήσει για πάνω από δεκαοκτώ χρόνια. Δεν ξέχασε να μιμηθεί τα δάκρυα και τις ντροπαλοσύνες ενός κοριτσιού στον πρώτο του έρωτα. Το σώμα της είχε μείνει εκπληκτικά νέο και η όραση του πρίγκιπα ήταν πολύ ασθενική για να διακρίνει τις λίγες γκρίζες τρίχες των μαλλιών της.

Όταν τα χάδια τους τέλειωσαν η Κυρά γονάτισε μπροστά στον πρίγκιπα και του είπε:
- Σε γέλασα, πρίγκιπα. Είμαι αλήθεια η Ουκιφούου , η κόρη του αγρότη Σό- Χέι, αλλά δεν έχασα το δρόμο μου στο βουνό. Η δόξα του πρίγκιπα Ζένγκι ακούστηκε μέχρι το χωριό και ήρθα με τη θέλησή μου , για ν΄ανακαλύψω τον έρωτα στην αγκαλιά σου.
Ο Ζένγκι σηκώθηκε περπατώντας, σαν πεύκο που λυγίζει από τη βιαιότητα του χειμερινού ανέμου. Και φώναξε με σφυριχτή φωνή:
- Καταραμένη, που έρχεσαι να μου ξυπνήσεις την ανάμνηση του χειρότερου εχθρού μου, του ωραίου πρίγκιπα με τα ζωηρά μάτια, που η εικόνα του με κρατάει άγρυπνο τις νύχτες…. Φύγε…
Και η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού απομακρύνθηκε , μετανιώνοντας για το λάθος που είχε κάνει.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, ο Ζένγκι έμεινε μόνος. Υπέφερε. Διαπίστωνε με απόγνωση ότι ήταν ακόμα παγιδευμένος στις ματαιότητες του κόσμου τούτου και πολύ λίγο έτοιμος για την παραίτηση και την ανανέωση της άλλης ζωής. Η επίσκεψη της κόρης του αγρότη Σό-Χέι είχε ξυπνήσει μέσα του την επιθυμία για εκείνα τα πλάσματα με τις λεπτές κλειδώσεις , τα κωνικά στήθη, το παθητικό και υποταχτικό γέλιο.

Από τότε που τυφλωνόταν , η αφή έμενε το μόνο μέσο επικοινωνίας με την ομορφιά του κόσμου, καθώς τα τοπία στα οποία κατέφυγε δεν του έδιναν παρηγοριά, γιατί ο ήχος του νερού από τα ρυάκια είναι πιο μονότονος από τη φωνή της γυναίκας και γιατί οι καμπύλες των λόφων και οι βόστρυχοι των σύννεφων είναι μόνο για όσους βλέπουν αιωρούνται πολύ μακριά για να τους χαϊδέψεις.
Δύο μήνες αργότερα , η Κυρά –του-ανθόβολου-χωριού έκανε μια δεύτερη απόπειρα. Αυτή τη φορά ντύθηκε και αρωματίστηκε με πολλή φροντίδα, αλλά πρόσεξε να έχει η ενδυμασία της κάτι το παράτονο και δισταχτικό μέσα στην κομψότητά της΄ και το άρωμά της, διακριτικό, αλλά συνηθισμένο, να δείχνει την έλλειψη φαντασίας μιας νέας γυναίκας, που προέρχεται από οικογένεια μικρών ευγενών της επαρχίας και δεν έχει ποτέ της δει την αυτοκρατορική αυλή.
Φρόντισε να φτάσει στην καλύβα του Ζένγκι όταν είχε πέσει πια καλά η νύχτα.

Το καλοκαίρι είχε φτάσει στο βουνό λίγο πριν από κείνη.
Ο Ζένγκι, καθισμένος στις ρίζες του σφενδάμου, ακουγε το τραγούδι των τριζονιών. Τον πλησίασε μισοκρύβοντας πίσω από μια βεντάλια το πρόσωπό της και ψιθύρισε κάπως συγκεχυμένα:
Είμαι η Σουχό, σύζυγος του Σουκάζου, ευγενούς εβδόμης σειράς της επαρχίας Γιαμάτο. Επήγαινα για προσκύνημα στο ναό της θεάς Ιζέ, αλλά ένας από τους βαστάζους μου έπαθε διάστρεμμα στο πόδι και δεν μπορώ να συνεχίσω το ταξίδι μου πριν την αυγή. Δείξε μου μια καλύβα , όπου θα μπορούσα να περάσω τη νύχτα δίχως να κινδυνεύσω από συκοφαντίες και όπου θα μπορούσαν να ξεκουραστούν οι υπηρέτες μου.
Που άλλού είναι πιο προστατευμένη από τις συκοφαντίες μια νέα γυναίκα απ΄ότι στην καλύβα ενός τυφλού γέρου, είπε με πικρία ο πρίγκιπας. Είναι μικρή η καλύβα μου για τους υπηρέτες σου, που θα μπορούσαν να κοιμηθούν κάτω από αυτό το δέντρο , αλλά θα σου παραχωρήσω το μοναδικό στρώμα του ερημητηρίου μου.
Σηκώθηκε ψηλαφώντας για να της δείξει το δρόμο . Ούτε μια φορά δεν είχε σηκώσει τα μάτια του πάνω της, και απ΄αυτό κατάλαβε ότι ήταν τελείως τυφλός.
Όταν εκείνη ξάπλωσε στο στρώμα από ξερά φύλλα , ο Ζένγκι γύρισε και ξαναπήρε τη μελαγχολική του θέση στο κατώφλι της καλύβας. Ήταν λυπημένος και δεν μπορούσε να ξέρει αν αυτή η γυναίκα ήταν ωραία.
Η νύχτα ήταν ζεστή και φωτεινή . Το φεγγάρι αντιφέγγιζε στο ανασηκωμένο πρόσωπο του τυφλού, που έμοιαζε σκαλισμένο σε άσπρο ίασπη. Μετά πολλή ώρα η Κυρά άφησε το χορτάρινο στρώμα της και ήρθε να καθήσει κι εκείνη στο κατώφλι. Είπε μ΄έναν αναστεναγμό:
Η νύχτα είναι όμορφη και δεν έχω ύπνο. Άφησέ μου να τραγουδήσω ένα από τα τραγούδια που γεμίζουν την καρδιά μου.
Και δίχως να περιμένει απάντηση , τραγούδησε ένα νοσταλγικό τραγούδι, που ο πρίγκιπας αγαπούσε , γιατί το άκουγε άλλοτε συχνά από τα χείλια της εκλεκτής ανάμεσα στις γυναίκες του πριγκίπισσας Βιολέττας.
Ο Ζένγκι ταραγμένος, πλησίασε ανεπαίσθητα την άγνωστη:
Από πού έρχεσαι, νέα γυναίκα, και ξέρεις τραγούδια που τραγουδούσαν τον καιρό της νιότης μου; Άρπα που παίζεις μουσική περασμένων καιρών άφησέ μου να αγγίξω τις χορδές σου.
Και της χάιδεψε τα μαλλιά. Ύστερα από μια στιγμή τη ρώτησε:
Αλίμονο, ο άνδρας σου δεν είναι πιο νέος και πιο ωραίος από μένα , γυναίκα από το Γιαμάτο;
Ο άνδρας μου είναι λιγότερο ωραίος και μοιάζει λιγότερο νέος, είπε απλά η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού.

Ετσι, η Κυρά έγινε με άλλη μεταμφίεση ερωμένη του πρίγκιπα Ζένγκι, στον οποίο ανήκε άλλοτε. Το πρωί τον βοήθησε να ετοιμάσει μια σούπα και ο πρίγκιπας Ζένγκι της είπε:
Είσαι επιδέξια και τρυφερή , νέα γυναίκα , και νομίζω ότι ούτε ο πρίγκιπας Ζένγκι, που στάθηκε τόσο τυχερός στον έρωτα, δεν θα είχε ποτέ ερωμένη πιο γλυκιά από σένα.
Δεν άκουσα ποτέ για τον πρίγκιπα Ζένγκι, είπε η Κυρά κουνώντας το κεφάλι.
Πως αναφώνησε πικρά ο Ζένγκι! Τόσο γρήγορα ξεχάστηκε;
Και έμεινε σκυθρωπός για ολόκληρη την ημέρα.
Η Κυρά κατάλαβε πως έκανε λάθος, για δεύτερη φορά, αλλά ο Ζένγκι δε φαινόταν διατεθειμένος να τη διώξει και έμοιαζε ευτυχισμένος ν΄ακούει το θρόισμα του φορέματός της στο χορτάρι.

Το φθινόπωρο έφτασε, μετατρέποντας όλα τα δέντρα του βουνού σε ισάριθμες νεράιδες ντυμένες στα βαθυκόκκινα και χρυσά, μα προορισμένες να πεθάνουν με τα πρώτα κρύα. Η Κυρά περιέγραφε στο Ζένγκι όλα εκείνα τα βαθυκόκκινα γκρίζα , τα βαθυκόκκινα χρυσαφιά, τα βαθυκόκκινα μαβιά, προσέχοντας πάντα να τα΄αναφέρει με κάποια ευκαιρία και αποφεύγοντας να φαίνεται ότι του προσφέρει βοήθεια.
Γοήτευε συνεχώς το Ζένγκι εφευρίσκοντας αμίμητα περιδέραια λουλουδιών, εκλεπτυσμένα στην απλότητά τους γεύματα, καινούρια λόγια, προσαρμοσμένα σε παλιές μελωδίες, συγκινητικές και πληγωμένες.
Είχε άλλοτε προσφέρει τις ίδιες χάρες στο διαμέρισμα πέμπτης ερωμένης όπου την επισκέπτονταν ο Ζένγκι , αλλά εκείνος, απασχολημένος από άλλες αγάπες, δεν τις είχε προσέξει.

Στο τέλος του φθινοπώρου πυρετοί ανέβηκαν από τα έλη. Τα έντομα έβριθαν στο μολυσμένο αέρα και κάθε αναπνοή ήταν σαν γουλιά νερό από πηγή δηλητηριασμένη.
Ο Ζένγκι έπεσε άρρωστος, και κοίτονταν στο στρώμα από ξερά φύλλα, καταλαβαίνοντας ότι δεν θα ξανασηκωνόταν πιά.
Ντρεπόταν την αδυναμία του μπροστά στην Κυρά και τις ταπεινωτικές φροντίδες στις οποίες τον ανάγκαζε η αρρώστια. Και όμως ο άνθρωπος αυτός που σε όλη του τη ζωή έψαχνε σε κάθε εμπειρία ότι περιείχε το πιο μοναδικό και το πιο σπαραχτικό, δεν μπορούσε να μη γευτεί εκείνο που πρόσθετε αυτή η καινούρια και θλιβερή οικειότητα στην περιορισμένη γλυκύτητα του έρωτα.
Ένα πρωί που η Κυρά του έτριβε τα γόνατα, ο Ζένγκι ανασηκώθηκε στον αγκώνα , και ψάχνοντας ψηλαφητά το χέρι της Κυράς, της είπε:
- Νέα που που φροντίζεις τον ετοιμοθάνατο σε γέλασα. Είμαι ο πρίγκιπας Ζένγκι.
- Όταν πρωτοήρθα σε σένα , ήμουν μια επαρχιώτισσα άπραγη, είπε η Κυρά, και δεν ήξερα ποιός ήταν ο πρίγκιπας Ζένγκι. Ξέρω τώρα ότι υπήρξε ο πιο ωραίος κι ο πιο επιθυμητός από τους άντρες , δεν έχεις πάντως ανάγκη να είσαι ο πρίγκιπας Ζένγκι για να αγαπηθείς.
Ο Ζένγκι την ευχαρίστησε μ΄ένα χαμόγελο. Από τότε που τα μάτια του είχαν σωπάσει, θα έλεγε κανείς πως το βλέμμα του σάλευε στα χείλη του.

Θα πεθάνω είπε με δυσκολία. Δεν παραπονιέμαι για το πεπρωμένο αυτό που μοιράζομαι με τα λουλούδια, τα έντομα και τ΄ αστέρια. Μέσα στο σύμπαν όπου όλα παρέρχονται σαν όνειρο, θα ένοιωθε άδικα κανείς να διαρκεί για πάντα.
Δεν παραπονιέμαι που τα πράγματα, τα όντα , οι καρδιές είναι όλα φθαρτά, αφού ένα μέρος της ομορφιάς τους ανήκει σ΄αυτή τη δυστυχία. Αυτό που με θλίβει είναι η μοναδικότητά τους.
Άλλοτε , η βεβαιότητα πως κάθε στιγμή της ζωής μου θα κέρδιζα μιαν αποκάλυψη, που δε θα επαναλαμβανόταν ποτέ, αποτελούσε την πιο μεγάλη απ΄τις κρυφές μου ηδονές:
Τώρα πεθαίνω με μια αίσθημα ντροπής, σαν ένας προνομιούχος που παίρνει μέρος μόνος σε μια εξαίσια εορτή που δε θα επαναληφθεί δεύτερη φορά.
Αγαπημένα αντικείμενα , δεν έχετε πια μάρτυρα παρά έναν ετοιμοθάνατο τυφλό…..

Άλλες γυναίκες θ΄ ανθίσουν, γελαστές όπως αυτές που αγάπησα, μα το χαμόγελό τους θα είναι διαφορετικό, και η ελιά που με μάγευε θα έχει αλλάξει θ΄ση πάνω στο αλαβάστρινο , λεπτότατο μάγουλό τους. Άλλες καρδιές θα σπάσουν από το βάρος ενός αβάσταχου έρωτα,
Τα δάκρυά τους όμως θα είναι άλλα από τα δικά μας.
Χέρια υγρά από την επιθυμία θα εξακολουθήσουν να σφίγγουν το ένα το άλλο κάτω από μυγδαλιές ανθισμένες, η ίδια όμως λουλουδένια βροχή δεν ανθορροεί δυο φορές πάνω στην ίδια ανθρώπινη ευτυχία.
Ώ , νιώθω σαν άνθρωπος που παρασύρει η πλημμύρα και θα ΄θελε να βρει τουλάχιστον μια γωνίτσα γης στενή για να απιθώσει κάποια κιτρινισμένα γράμματα και κάποιες βεντάλιες με μαραμένες αποχρώσεις……

Τι θ΄απογίνεις , όταν δεν θα βρίσκομαι πια για να σε νοσταλγώ, Ανάμνηση της Γαλάζιας πριγκίπισσας, της πρώτης μου γυναίκας, που στην αγάπη της δεν πίστεψα παρά την επόμενη του θανάτου της;
Κι εσύ Ανάμνηση θλιμμένη της Κυράς- του- ανακτόρου-με τις μπουκαμβίλιες, που πέθανε στην αγκαλιά μου , γιατί ζηλότυπη αντεράστρια ήθελε να είναι η μόνη που με αγαπά;
Κι εσείς Αναμνήσεις της υπερβολικά ωραίας πεθεράς και υπερβολικά νέας συζύγου, που ανέλαβαν να μου μάθουν εναλλακτικά τι υποφέρει κανείς όντας συνένοχος ή θύμα της απιστίας;
Κι εσύ Ανάμνηση με λεπτές αποχρώσεις της Κυράς-τριζόνι-του-κήπου που ξέφυγε από πολλή ντροπαλοσύνη, έτσι ώστε αναγκάστηκα να παρηγορηθώ με το μικρότερο αδελφό της, του οποίου το παιδικό πρόσωπο αντανακλούσε κάποια σημάδια απ΄το ντροπαλό γυναικείο χαμόγελό της;
Κι εσύ-αγαπημένη Ανάμνηση της Κυράς-της-μεγάλης-νύχτας, που ήταν τόσο γλυκειά και που δέχτηκε να κατέχει την τρίτη θέση στο σπίτι μου και στην καρδιά μου;
Κι εσύ φτωχή ποιμενική Ανάμνησητης κόρης του Σό-Χέι, που δεν αγάπησε σε μένα παρά μόνο το παρελθόν μου;
Κι εσύ, κυρίως εσύ, Ανάμνηση μαγευτική της μικρής Σουχό που αυτή τη στιγμή μου τρίβεις τα γόνατα και που δε θα προφτάσεις να γίνεις ανάμνηση; Σουχό, που θα ήθελα να σε είχα συναντήσει νωρίτερα στη ζωή μου , αλλά είναι άδικο πάλι ένα φρούτο να φυλάγεται για το προχωρημένο φθινόπωρο……..

Μεθυσμένος από θλίψη, άφησε το κεφάλι του να πέσει στο σκληρό μαξιλάρι. Η Κυρά-του-ανθόβολου-χωριού έσκυψε πάνω του τρέμοντας και ψιθύρισε:
- Δεν ήταν στο παλάτι σου και μια άλλη γυναίκα , που δεν ανέφερες τ΄ όνομά της;
Δεν ήταν γλυκιά ; Δεν την έλεγαν Κυρά–του- ανθόβολου- χωριού;
Ω, θυμήσου ...... Αλλά ήδη τα χαρακτηριστικά του πρίγκιπα Ζένγκι είχαν αποκτήσει την ηρεμία εκείνη που ανήκει στους νεκρούς.
Το τέλος κάθε πόνου είχε σβήσει από το πρόσωπό του κάθε ίχνος κορεσμού ή πίκρας κι έμοιαζε να τον έχει πείσει εκείνο τον ίδιο πως ήταν ακόμα δεκαοχτώ χρονών.
Η Κυρά–του-ανθόβολου-χωριού ρίχτηκε στο χώμα ουρλιάζοντας αδιάφορη για κάθε σωστή συμπεριφορά.
Τα αλμυρά δάκρυα χαράκωναν τα μάγουλά της σαν τη βροχή καταιγίδας, και τα μαλλιά της μαδημένες τούφες, πετούσαν γύρω φτερωτές μπάλες από μεταξωτά χνούδια.
Το μόνο όνομα, που ο Ζένγκι είχε ξεχάσει ήταν ακριβώς το δικό της!!!

( Νouvelles Orientales, Διηγήσεις της Ανατολής - από το θαυμάσιο γιαπωνέζικο μυθιστόρημα του 11ου αιώνα Ζένγκι - Μονογκατάρι, της Μουρασάκι Σικίμπου)
(μετάφραση , Αννα Φραγκουδάκη )

Υ.Γ.
Από το παλιό περιοδικό « σκούπα » , τεύχος 3, Δεκέμβριος 1979 .

Να χορτάσουν οι πει ν α σ μ έ νο ι

2009-02-28T17:04:00.027+02:00

Έκλεψαν ένα αρνί!

- Nυχτερινές ώρες την 19η προς 20η του 2009,

στους Πλησιούς Άρτας , άγνωστος - οι δράστης - ες αφαίρεσαν από το στάβλο, ιδιοκτησίας ημεδαπού , ένα (1) αρνί , αξίας εκατό (100) Ευρώ, κατά δήλωση του παθόντα.

Προανάκριση διενεργεί το Τ. Α. Αρτας.
***
Επιστρέψαμε σε παραδοσιακές μορφές παραβατικότητας απ΄ότι διαπιστώνουμε από το αστυνομικό δελτίο και τις μαρτυρίες των συμπολιτών μας .

Ξεπερασμένες θα πείτε.

Επιστρέψαμε σε άλλες εποχές.

Τότε που ο πεινασμένος έμπαινε σ΄ένα μαντρί , άρπαζε ένα αρνί , το έσφαζε επιτόπου , για να μη προδοθεί στο δρόμο από τα βελάσματα , το έσκαγε στην πλάτη και πήγαινε παραπέρα να χορτάσει την πείνα του.

Τότε βγήκε η γνωστή ρήση " τον έπιασαν με τη γίδα στην πλάτη".

Υπήρχαν πολλοί πεινασμένοι τότε και η Αγροφυλακή, που επιτηρούσε την ύπαιθρο αναζητούσε συχνά- πυκνά τέτοιους δράστες.

Όμως το φαινόμενο δεν εξαλείφθηκε επειδή η Αγροφυλακή έπιασε τόσους πολλούς και παραδειγματίστηκαν οι υπόλοιποι.

Εξαλείφθηκε όταν έπαψαν να υπάρχουν πεινασμένοι!
Σήμερα πάλι η πείνα θα ξαναστείλει στις στάνες πεινασμένους να κλέβουν αρνί , αξίας εκατό Ευρώ;!!!!!
......
( Σταχυολογήθηκαν από την " γνώμη" καθημερινή εφημερίδα ενημέρωσης και διαλόγου )
Οι πίνακες είναι " Άρμεγμα κατσίκας " του Βώκου.
" Δρόμος στο χωριό " του Πανταζή
" Εγκατάλειψη " του Γκαλτέμη Χριστοδούλου
Η φωτογραφία είναι του Κ. Μπαλάφα.